Μεταξύ εκείνων, που βρέθηκαν στο Γουδί και στο Πικέρμι ήταν ο πράκτορας της Ιντέλιζενς Σέρβις Κώστας Μητσοτάκης. Το ερώτημα είναι, το πως και γιατί βρέθηκε στη λίστα των συλλήψεων το όνομα του Μητσοτάκη, ο οποίος φρόντισε να τοποθετηθούν στην Αθήνα τα στελέχη της Ομάδας Παπαδόπουλου.
Εγώ πιστεύω, ότι η Σύλληψη του, έγινε (προφανώς) μετά από αίτημα της Βρετανικής Υπηρεσίας, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ζήτησε η Ιντέλιζενς Σέρβις από τους Γερμανούς, μετά την παράδοση της Γερμανίας, να βάλουν τον Μητσοτάκη στην Φυλακή στα Χανιά, ως δήθεν μελλοθάνατο, για να βγει ασφαλής και αντιστασιακός από την Κατοχή.
Κατά τον αυτό τρόπο, η «Απριλιανή Χούντα», συνέλαβε τον «εγκέφαλο» της «Χούντας του 1965», που ανέτρεψε τη νόμιμη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.
Τον συνέλαβαν, για να τον ξεπλύνουν.
Για να μπορεί να λέει το μπάσταρδο ότι ηταν δεσμώτης της Χούντας,
Η σύλληψη του Εφιάλτη Κώστα Μητσοτάκη "κραυγάζει" για την επαφή της Ιντέλιτζενς Σέρβις με την ηγετική Ομάδα της 21ης Απριλίου.
Το ίδιο μας επιβεβαιώνει και το γεγονός της επίσκεψης του Άγγλου πρέσβη στον Ξανθόπουλο Παλαμά, το Μεγάλο Σάββατο, 29η Απριλίου.
Τεράστια σημασία έχει και η αναφορά του Γεωργίου Παπαδοπούλου στην Πρώτη συνέντευξη Τύπου, προς τους ξένους ανταποκριτές, στο προηγούμενο της Ανόδου των Κομμουνιστών στη εξουσία δια των εκλογών στην Τσεχοσλοβακία, και μάλιστα η επίκληση του δοκιμίου του Λόρδου Ίσμεϋ.
Αυτές οι αναφορές δείχνουν ότι η συνέντευξη Παπδόπουλου προς τους ξένους ανταποκριτές προετοιμάστηκε με την βοήθεια στελεχών της Cia και του ΜΙ6.
Η πολιτική Ουσία της 21ης Απριλίου, όμως δεν βρίσκεται στις συλλήψεις που εκανε ο Ντερτιλής , αλλά στο γιατί ο Γκλύξμπουργκ όρκισε την κυβέρνηση Κόλλια, και γιατί οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, δεν αντέδρασαν στην "επέμβαση".
Ο "Συμμαχικός παράγων" ήθελε δυο πράγματα. Την ματαίωση των εκλογών, (λόγω του Κομμουνιστικού Κινδύνου), και την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο, την οποία δεν μπορούσε να κάνει ο Μητσοτάκης.
Η απόσυρση της Μεραρχίας διατάχθηκε από τον Κωνσταντίνο στην κρίση του 67. Ο Γκλύξμπουργκ την φόρτωσε στον Παπαδόπουλο και αμέσως μετά, ήρθε η ώρα της "Δημοκρατικής" Χούντας των Δημοκρατών Στρατηγών που θα ανέτρεπαν τη Χούντα Παπαδόπουλου, και θα έκαναν μια δημοκρατική βασιλική κυβέρνηση που θα έκανε εκλογές μετά από ενα δυο χρόνια.
Αυτό έγινε στις 13 Δεκεμβρίου.
Από τα έργα του Γεωργίου Παπαδοπούλου, δυο
είναι που παραμένουν ζωντανά και στις μέρες μας. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ και η
εισφορά στα Δάνεια με το ΝΔ 887/71.
Για την νομιμοποίηση του ΚΚΕ διάφοροι
θέλουν να στερήσουν το φωτοστέφανο από τους Απριλιανούς. Κάποιοι μάλιστα, πιστεύουν ότι , « Αυτό ήταν επίτευγμα του Καραμανλή όχι
του Παπαδόπουλου!!!».
Αλλά, δεν νομίζω να έχει διαψεύσει κανείς τις άοκνες
προσπάθειες ηρωοποίησης
και αγιοποίησης των "αγωνιστών Κομμουνιστών", με τους βασανισμούς,
στην «ταράτσα» της Μπουμπουλίνας, με το ΕΑΤ-ΕΣΑ, και με τον Διόνυσο.
Τις
τελευταίες ημέρες μπήκα στον Κόπο και σας θύμισα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.
Όλοι μιλούσαν για την Δικτατορία του παλατιού. Και ο αμερικανικός Παράγων κατέστησε
σαφές στον Γκλύξμπουργκ ότι μια «δικτατορία του παλατιού» δεν ηταν ανεκτή.
Μέχρι και οι Σουλτσμπέργκερ το είπαν στον Γκλύξμπουργκ.
Επομένως, αυτό που δεν
επιτρεπόταν να κάνουν οι Στρατηγοί , (μετεκλογικά) , το έκαναν οι απείθαρχοι
Συνταγματάρχες και οι εκλογές δεν έγιναν.
Το ζητούμενο, 59 χρόνια μετά, δεν είναι το πως σκεπτόταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος,
πράγμα με το οποίο ασχολείται καλύτερα από ΌΛΟΥΣ ο κ. Χατζηδάκης, αλλά το πως σκεπτόταν και τι
ήθελε ο Αμερικανικός και ο Συμμαχικός
παράγων.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ
ΥΓ. Θα παρακαλούσα πάντως τον κ. Χατζηδάκη, (εφόσον γνωρίζει), να γράψει για το πως βρέθηκε υπουργός ο Υπάλληλος της Cia Ανδρουτσόπουλος, πως βρέθηκε Υπουργός ο Τοτόμης, και πως βρέθηκαν Υπουργοί οι Σύνοικοι Ορλάνδος , Ροζάκης και Λιζάρδος.
Θα ειναι κάτι πολύτιμο.