Μικρασιατική Εκστρατεία. Τρίτη 10 /23 Αυγούστου 1921. Το Α' Σώμα Στρατού (Ι, ΙΙ και ΧIΙ μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο Αλέξανδρο Κοντούλη, και το Γ' Σώμα Στρατού , (ΙΙΙ, VII και Χ μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο Γεώργιο Πολυμενάκο, εξαπέλυσαν κατά μέτωπο επίθεση με σκοπό την διάσπαση της γραμμής Ινλάρ Κατραντζή - Ιλιτζά. Το Β' Σώμα Στρατού με σωματάρχη τον βασιλόπαιδα Ανδρέα εκτελούσε κυκλωτικό ελιγμό από το αριστερό πλευρό της τουρκικής αμυντικής γραμμής, Στην Αθήνα ο Γούναρης ανακοίνωσε την διάβαση από την Στρατιά του Σαγγαρίου. Οι Φίλοι μας οι Αγγλοι που μας απαγόρευαν «να πάρουμε την Πόλη» αποφάσισαν να δώσουν το Αργυρόκαστρο στους Αλβανούς. Η Απεργία των Ναυτεργατών συνεχιζόταν. Ο Κεμάλ διέλυσε την εθνοσυνέλευση της Άγκυρας. Έκκληση των Καθολικών Αλβανών προς την Αθήνα.

 

Οι ηλίθιοι βασιλόφρονες που εκαναν όνειρα μαζί με τον 12ο για την Κωνσταντινούπολη εάν νικούσαν τον Κεμάλ θα εκαναν ειρήνη με τον Σουλτάνο

...............................................

Συμμοριτοπόλεμος. Τετάρτη 10 Αυγούστου 1949. Άρχισε, χωρίς να ανακοινωθεί η μάχη για το Βίτσι. Οι πρώτες πληροφορίες δόθηκαν από το ΓΕΣ την επομένη. Στις 10 Αυγούστου μιλούσαν μόνο για τον Γράμμο. Στις 10 Αυγούστου "είδηση" ήταν η δράση των αντικαθεστωτικων ανθελλήνων Σίπταρων κατά του Χότζα και η "Ελληνοτουρκική Φιλία.

 Η επιχείρηση ΠΥΡΣΟΣ Β, του Δευτέρου Σώματος Στρατού, του υποστράτηγου Στυλιανού Μανιδάκη,     του Πορθητή του Βίτσι, άρχισε   την  05.00 πρωινή,  της 10ης Αυγούστου 1949. 

Πρώτα, εξαπολύθηκε Μπαράζ πυροβολικού. κατά του υψώματος 1658 και του συγκροτήματος ΠΟΛΕΝΤΑΣ.  

Πριν χαράξει, απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Κοζάνης,           οι Ντακότες που είχαν γίνει με ελληνική πατέντα βομβαρδιστικά  

με στόχο το Κέντρο Επικοινωνιών των Συμμοριτών στις Καρυές (Όροβνικ) Πρεσπών, το οποίο είχε εντοπιστεί από αεροφωτογραφίες. 

Στις 6:30 π.μ. της 10ης Αυγούστου, εξόρμησαν οι δυνάμεις πεζικού του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ με σκοπό τη συντριβή των επί του Βίτσι δυνάμεων των Συμμοριτών. 

Την τιμή της επίθεσης ανέλαβε η διαλυθείσα το 1948 στο 

 Μάλι Μαδ, 22α Ταξιαρχία, που την αποτελούσαν τα τάγματα 505, 507, και 509 και που εξόρμησε προς το Ύψωμα ΠΟΛΕΝΑΤΑ. 

 Βάσει του σχεδίου πυρός , η αεροπορία θα εκτελούσε τη δεύτερη επίθεση στις 09.30 ακριβώς.

Ο Βομβαρδισμός της Πολενάτας από τα «Σπιτφάιαρ» της Ελληνικής Αεροπορίας.  

Φωτογραφία του τότε ανθυπολοχαγού Ιωάννη Παπαμαρκάκη, του 509 ΤΠ που τραυματίστηκε στην Πολενάτα 10 Αυγούστου 1949. 

Η 22α Ταξιαρχία όμως, που είχε καθηλωθεί από τα πολυβολεία των Συμμοριτών ζήτησε αναβολή για μια ώρα του βομβαρδισμού, για να αναδιοργανωθεί για να είναι έτοιμη να εκμεταλλευτεί τα αποτελέσματα της αεροπορικής επίθεσης. 

 Το πρόβλημα ήταν ότι τα «Σπιτφάιαρ» δεν είχαν αρκετή αυτονομία, ώστε να παραμείνουν για τόση ώρα στον αέρα. 

Η 22α Ταξιαρχία κατάφερε να ετοιμαστεί μέσα σε 25 λεπτά και στις 09.55 τα «Σπιτφάιαρ» διατάχτηκαν να εφορμήσουν.

 Στις 10.30 τα τάγματα 508 και 509 με την υποστήριξη ύλης αρμάτων, κατέλαβαν τα υψώματα «1585» και «Πολενάτα» . 

Το ύψωμα 1658 κατελήφθη στις 13.30.  

Από τον διάδρομο που άνοιξαν οι ηρωικώς μαχόμενοι άνδρες της Ταξιαρχίας, προέλασαν η XI Μεραρχία με την Ε' Μοίρα Ορεινών Καταδρομών. 

Η Ε' Μοίρα Ορεινών Καταδρομών από τη θέση Κουκουλθούρια το βράδυ της 10ης Αυγούστου. άρχισε να κινείται και αφού πέρασε το δεξί αυχένα του υψώματος Πολενάτα, που το κρατούσαν τμήματα της 22ης Ταξιαρχίας Πεζικού συνέχισε την πορεία κατά μήκος της χαράδρας του Μελά και έφτασε στους πρόποδες του υψώματος Λέσιτς, όπου δέχτηκε πυρά και άρχισε να αναπτύσσεται και να ανταποδίδει. 

 Οι άλλοι λόχοι παρέκαμψαν το σημείο συμπλοκής και άρχισαν να ανεβαίνουν την πλαγιά του Λέσιτς, η κορυφή του οποίου αποτελούσε τον αντικειμενικό σκοπό της Μοίρας. 

Από το ρεπορτάζ του "ΕΜΠΡΟΣ"

ΠΟ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ 10ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Το πρωί της 11ης Αυγούστου   βρήκε τους άνδρες του Εθνικού Στρατού κυρίους της οχυρής θέσης Τσούκα και πλησίον του υψώματος Λέσιτς, πίσω ακριβώς από τους Συμμορίτες..

10 Αύγουστου 1821. H Μάχη της Γράνας. Ο δεύτερος προσωπικός θρίαμβος του «Γέρου» του Μωριά που οδήγησε, μετά το Βαλτέτσι, ξανά τους Ελληνες στην Νίκη. Πολυάριθμοι Τούρκοι της Τρίπολης,υπέστησαν πανωλεθρία στην «μάχη της Γράνας», η οποία έκρινε την έκβαση της πολιορκίας της Τριπόλεως.

Σε απόσταση πέντε-έξι χιλιομέτρων από την Τρίπολη ,στα δεξιά του δημόσιου δρόμου προς το Λεβίδι και την Βυτίνα, υπάρχει το «Τρόπαιο», της Μάχης της Γράνας , που έγινε στις 10 Αυγούστου του Πρώτου έτους Ελευθερίας, του 1821 μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των Τούρκων κατακτητών. 

Περίπου στο ίδιο μέρος έγινε η μάχη της Μαντινείας. 

Το άνοιγμα της τάφρου «Γράνας» ,μεταξύ του Μύτικα και της Καπνίστρας, που βρισκόταν κοντά στο χωριό Λουκά, όπου ήταν οχυρωμένος ο Αργείτης οπλαρχηγός Γιάννης Νταγρές με 200 άνδρες, το αποφάσισε ο Κολοκοτρώνης για να αποκόψει την επικοινωνία της Τρίπολης με την Κόρινθο μέσα από το στενό που υπάρχει στα βόρεια της Τριπολιτσάς, στο Μύτικα.

 Η απόσταση από τον Μύτικα μέχρι την απέναντι πλευρά, την Καπνίστρα, είναι περίπου ένα μίλι. Εκεί αποφάσισε ο Κολοκοτρώνης να σκαφτεί μία τάφρος πλάτους δύο μέτρων από τον Μύτικα μέχρι την Καπνίστρα, και με τα χώματα που θα έβγαζαν θα ύψωναν ένα αμυντικό οχύρωμα.

Η «Γράνα». σκάφτηκε με προσωπική εργασία 200 χωρικών της περιοχής και των ανδρών του Τριπολιτσιώτη Οπλαρχηγού Αθανασίου Κίντζιου, μέσα σε τρεις ημέρες. 

Τυχαία ή σκόπιμα, άφησαν ένα μικρό τμήμα 50-60 μέτρων άσκαφτο. 

Τη νύχτα της 9ης προς 10η Αυγούστου, οι Τούρκοι υπό τον Κεχαγιάμπεη Μουσταφά, βγήκαν από την Τρίπολη μαζί με πολλά μεταφορικά ζώα για να βρουν τρόφιμα, και πήραν την κατεύθυνση προς το χωριό Λουκά και τη Νεστάνη. 

Η τουρκική δύναμη διαιρέθηκε σε δύο τμήματα, ώστε να περικυκλώσει τους επαναστάτες που θα βρίσκονταν στον δρόμο της. 

Το πρώτο τουρκικό τμήμα, αφού ανέβηκε το βουνό της Μονής Βαρσών, βρέθηκε πίσω από τον Λουκά και άρπαξε ζώα και γεωργικά προϊόντα. 

Το δεύτερο τμήμα. πέρασε από τον δρόμο της πεδιάδας, δίπλα στο βουνό, από το σημείο που δεν είχαν ακόμα σκάψει οι Έλληνες και λεηλάτησε τα χωριά Λουκάς, Τσιπιανά, Σάγκα και Πικέρνι, φορτώνοντας 600 ζώα με τρόφιμα.

Εν τω μεταξύ, Τούρκοι πεζοί και ιππείς υπό την Αλή Μπέη επιτέθηκαν κατά των 200 ανδρών του Γιάννη Νταγρέ, οι οποίοι είχαν κατασκευάσει ταμπούρια στα αμπέλια της Καπνίστρας (αντέρεισμα του όρους Παρθένι), ανατολικά της Γράνας, φέρνοντάς τους Έλληνες σε δύσκολη θέση. 

Αφού σκοτώθηκαν 27 άνδρες, του Νταγρέ ανάμεσά τους και ο αδελφός του Θανάσης Νταγρές, , ο Νταγρές και οι άντρες του κλείστηκαν στη σπηλιά , που λεγόταν «τρύπα του Μπούρμπουνα».

 Ο Κολοκοτρώνης, διεύθυνε την μάχη σε κάθε της φάση. Μόλις πληροφορήθηκε στα Τρίκορφα, την έξοδο των Τούρκων διέταξε τους Δημήτρη Πλαπούτα, Δημητράκη Δεληγιάννη, Κωνσταντίνο Παπαζαφειρόπουλο καθώς και Τριπολιτσιώτες ενόπλους υπό τον Κίντζιο, να καταλάβουν θέσεις μέσα στη Γράνα, και έστειλε βοήθεια στην Νταγρέ ενώ διέταξε τον Δημήτριο Υψηλάντη, τον Αναγνωσταρά και τους Γιατράκους, να επιτεθούν στην Τριπολιτσά, ώστε να μη μπορέσουν οι πολιορκημένοι Τούρκοι να στείλουν βοήθεια στη Γράνα. 

Τις πρώτες μεσημβρινές ώρες άρχισαν να επιστρέφουν στην Τριπολιτσά οι Τούρκοι με εκατοντάδες φορτωμένα ζώα αλλά διασκορπισμένοι .
Οι πρώτοι,  πέρασαν από το πέρασμα δίπλα από τη «Γράνα» αλλά με την άφιξη των ανδρών του Πλαπούτα και των Ζακυνθινών υπό τους Διονύσιο και Ιωάννη Πέτα, η δίοδος έκλεισε. 

Τότε εμφανίστηκαν στην Γράνα και οι Τούρκοι του Αλή Μπέη που είχαν ακούσει τους πυροβολισμούς από την κατεύθυνση της Τρίπολης και υποχώρησαν από την Καπνίστρα φοβούμενοι ότι θα κλειστούν έξω.

Ο Κεχαγιάμπεης νόμισε ότι θα μπορούσε εύκολα να περάσει τη Γράνα με τους 1.000 ιππείς του και έδωσε τη σχετική διαταγή.
 

Οι 1.000 ιππείς επιχείρησαν να περάσουν όπως-όπως τη Γράνα, και το έκαναν χωρίς αρκετή φθορά. Αλλά έμεναν πίσω οι πεζοί και τα φορτωμένα υποζύγια. 

Προσπάθησαν να περάσουν από το μικρό άσκαφτο τμήμα, εγκαταλείποντας όλα τα φορτωμένα ζώα, αλλά οι περισσότεροι ρίχτηκαν αναγκαστικά χωρίς τάξη και πειθαρχία πάνω στους ενεδρεύοντες μέσα στη Γράνα Έλληνες, πολεμώντας «σώμα με σώμα». 
Παρά τις διαφορές στους αριθμούς που δίνονται, από τους αυτόπτες οι Τούρκοι άφησαν στην θρυλική πλέον και ιστορική Γράνα περισσότερα από 500 πτώματα. 

Μεταξύ των νεκρών συγκαταλέγονταν αρκετοί επιφανείς Οθωμανοί, όπως ο Αβδούλ μπουλούκμπασης (γιος του Σεήχ Ταχήρ εφέντη) και  ο Καμπέρ Κεχαγιάς ενώ και ο ίδιος ο Αλή μπέης απεβίωσε τρεις ημέρες αργότερα από τα τραύματά του. 

Παράλληλα, εγκαταλείφθηκαν στο πεδίο της μάχης και όλα τα οχήματα με τα ζώα και τα τρόφιμα που είχαν συγκεντρωθεί από τις λεηλασίες εκείνης της ημέρας. 
 Από ελληνικής πλευράς στην Γράνα υπήρξαν αρκετοί τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονταν ο Αποστόλης Κολοκοτρώνης αλλά και ο Γεώργιος Ντρίτσας, ο οποίος κατέληξε λίγες ημέρες αργότερα.  

Μετά την πανωλεθρία αυτή , οι Τούρκοι δεν επιχείρησαν άλλη έξοδο από την Τρίπολη. 

Με τα απλά λόγια του πολέμαρχου και εμπνευστή του εγχειρήματος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, «οι Τούρκοι πλέον δεν εβγήκαν από τα τείχη της Τριπολιτσάς, ήτον η ύστερή τους φορά».

 Ήταν η τελευταία «πράξη του δράματος». 

Σαράντα περίπου ημέρες μετά, το δράμα οδηγήθηκε στη λύση του με την «άλωση της Τριπολιτσάς» στις 23 Σεπτεμβρίου 1821.

ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΥΦΙΑΝΟΜΑΓΑΖΑ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΧΑΖΟΥΣ ΕΞΑΓΓΕΛΕΙΕΣ ΔΕΘ ΔΙΟΤΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΛΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ "ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ " . ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ" (ΕΝ ΜΕΣΩ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ) ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΓΚΟΛΝΤΜΑΝ. Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΗΓΕ ΓΙΑ ΒΟΥΤΙΕΣ.