Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 1944. Η 3η Ορεινή Ταξιαρχία παρέλασε στο Κέντρο της Αθήνας. Oι "ελληνικές" εφημερίδες συνέχιζαν τις αποκαλύψεις για τα εγκλήματα της ΕΑΜοκρατίας στην Πελοπόννησο

 

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου1973. Σε πέντε ημέρες ο Γκας θα καταλάμβανε με την ΚΥΠ το Πολυτεχνείο για να φέρει τον Καραμανλή. Ήρθε στην Αθήνα ο Τζών Νταίη για να παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις. Οι Άραβες περιέκοψαν το πετρέλαιο από τα ελληνικά διυλιστήρια, επειδή εφοδίαζαν τον 6ο Στόλο. Ο Κόσμος δεν είχε λεφτά στην τσέπη του.Ο Παπαδόπουλος βρήκε τον Τσαουσέσκου για να τον αναγνωρίσει ως Πρόεδρο. Η δίκη των 17 συνεχιζόταν, το ίδιο και τα επεισόδια στο Κέντρο των Αθηνών. Ο Ασλανίδης δήλωσε ότι οι πρωτεργάτες της 21ης Απριλίου δεν δέχονται την Νόθα Δημοκρατία που προσπαθούσε να εγκαταστήσει ο τέως Αρχηγός της Επανάστασης. Η Δέσποιναπήγε στον Αγιο Νεκτάριο στην Αίγινα. Πιάσανε τον Μπάρκουλη για «κατοχή». Ο Ζουρνατζής δήλωσε ότι ο Μίκης πρέπει να κάνει αίτηση στην Γενική Γραμματεία για να επιτραπούν τα τραγούδια του.

 

H « Νύχτα των Κρυστάλλων» και το Εβραϊκό Ζήτημα στη Γερμανία

Όλος ο κόσμος, «ξέρει» πιά , ότι οι «κακοί» , οι «Ρατσιστές», οι «εθνικοσοσιαλιστές», με το που κατέλαβαν την εξουσία το 1933 στη Γερμανία, άρχισαν τον απηνή διωγμό των καλών εβραίων.

 Όμως , τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά , τουλάχιστον σύμφωνα με την πολιτική άποψη των εθνικοσοσιαλιστών. 

 Ο Εβραϊσμός με την κολοσσιαία οικονομική δύναμη που κατείχε, επιτίθονταν, και οι εθνικοσοσιαλιστές βρισκόντουσαν στην άμυνα. 

Μάλιστα θεωρούσαν ότι στη Γερμανία, έκαναν μια επανάσταση ,ανάλογη της γαλλικής, κατά της «ιουδαϊκής απολυταρχίας» και ότι εκείνοι σήκωναν στους ώμους τους, το πολύ μεγάλο βάρος της επανάστασης, «εναντίον των ξεπερασμένων δογμάτων», όπως έκαναν και οι πρωτοπόροι της γαλλικής Επανάστασης, που ανέτρεψαν το δόγμα της απολυταρχίας, παλεύοντας για την Ελευθερία εναντίον όλης της Ενωμένης Απολυταρχικής Ευρώπης. 

 Ο στόχος τους λοιπόν ήταν η Ιουδαϊκή απολυταρχία στην Ευρώπη. 

 Μετά τη δολοφονία του Ερνστ φομ Ρατ στο Παρίσι, από την  ΟΠΛΑ των Ασνεναζίμ, που ξύπνησε στους Γερμανούς τις μνήμες για την δολοφονία στο Νταβός, δυο χρόνια πριν , του Βίλχελμ Γκούστλοφ , ξέσπασαν σε βάρος των Εβραίων της Γερμανίας τα γεγονότα της «Νύχτας των Κρυστάλλων».

 Τα επεισόδια που κράτησαν δυο μέρες,( 9 και 10 Νοεμβρίου 1938), προκάλεσαν οργισμένες αντιδράσεις στην Δυτική Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, όπου μάλιστα οι (Ιουδαϊκές) εφημερίδες συνέκριναν τα γεγονότα με το πογκρόμ κατά των Εβραίων στην Τσαρική Ρωσία, μετά την δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου το 1881. 

 Σε αυτό το πλαίσιο, οι Η.Π.Α. ανακάλεσαν τον πρέσβη τους στο Βερολίνο, αλλά δεν διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Γερμανία. 

 Σε απάντηση των διεθνών αντιδράσεων και επικρίσεων εκδόθηκε στο Βερολίνο, τις πρώτες ημέρες του 1939, από το «Ινστιτούτο για τη μελέτη του εβραϊκού ζητήματος» , η μπροσούρα , «Deutschland und die Judenfrage», που την υπέγραφε ο δρ. Karl Friederich Wiebe, ο οποίος με προφητικό τρόπο, μόλις 240 ημέρες πριν αρχίσει ο παγκόσμιος πόλεμος τόνιζε: «Απειλείται από αυτή την μικρή κλίκα (του διεθνούς εβραϊσμού) η ειρήνη μεταξύ των κρατών». 

Όταν εκδόθηκε το βιβλιαράκι για το «Εβραϊκό Ζήτημα», είχαν ήδη περάσει 5 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και 3 χρόνια από τους «Νόμους της Νυρεμβέργης». 

 Ταχύτατα κυκλοφόρησαν μεταφράσεις στα αγγλικά, «Germany and the Jewish Problem», τα γαλλικά «L'allemagne et la question juive» , και τα Ισπανικά «Alemania y la cuestión judía». 

 Το Ινστιτούτο που εξέδωσε το βιβλιαράκι του δόκτορα Βίμπε ήταν συνδεδεμένο με το υπουργείο προπαγάνδας του δρ. Γκέμπελς. Το «Εβραϊκό Ζήτημα», (Judenfrage), δεν είναι διατύπωση των εθνικοσοσιαλιστών όπως εσφαλμένα μπορεί μερικοί να πιστεύουν.

 Για πρώτη φορά ως πολιτικός όρος εμφανίστηκε το 1750 στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως «Jewish Question», και προέκυψε από τους ίδιους τους Εβραίους.

 Το ερώτημα επανήλθε κατά τη Γαλλική Επανάσταση το 1789 ως «la question juive». Και στις δύο περιπτώσεις η απάντηση στο «Εβραϊκό Ζήτημα», ήταν η χειραφέτηση των Εβραίων , η «ενσωμάτωση» και η «αφομοίωση» τους, στις χριστιανικές κοινωνίες. «Ενσωματωμένοι» και «Αφομοιωμένοι» είναι και οι «δικοί» μας , όπως ο «ΚρυφαΚούλης Μητσοτακένσκι», ο Αλιέκσι Τσιπρέφσκι, ο «Αβάπτιστος», ο Σαραγκούσης, ο Μπαρούχ-Ακης, και άλλοι πολλοί. 

 Στη Γερμανία, «Το εβραϊκό ζήτημα», το έθεσε με ένα το δοκίμιο του το 1843, ως «Die Judenfrage», ο Μπρούνο Μπάουερ, μετά όμως τη ρήξη του με τον Κάρολο Μαρξ. Η μικρή μελέτη του δρ Βίμπε, είναι απόλυτα ενδεικτική για τις τάσεις στην εθνικοσοσιαλιστική πολιτική σκέψη πριν τον πόλεμο σχετικά με το «Εβραϊκό Ζήτημα», και είναι χρήσιμη για να διαπιστώσουμε τις αντιφάσεις της γερμανικής πολιτικής στη συνέχεια. Πρέπει να τονίσουμε ότι το 1939 εξακολουθούσε να υπάρχει στην πολιτική σκέψη του NSDP ο «ρατσισμός» για τους «ανατολικούς Εβραίους», τους «Ostjuden», που τους ξεχώριζαν από τους «Γερμανούς» εβραίους, που «πολέμησαν για την Γερμανία» και τους οποίους αισθανόντουσαν ότι κάπου τους αδικούσαν με τους νόμους της Νυρεμβέργης.

 Οι Εθνικοσοσιαλιστές μιλούσαν για «ήπιες λύσεις» και ήθελαν να περιορίσουν την εβραϊκή επιρροή στον γερμανικό Τύπο, την Οικονομία και την πολιτική, στο 1-2% που αντιστοιχούσε στα πληθυσμιακά δεδομένα. 

Η ριζοσπαστική λύση που δέχονταν , ήταν η δημιουργία του Ισραήλ και η μετανάστευση των Εβραίων στον τόπο τους. Όχι όμως μόνο των «απόκληρων αγροτών», των φτωχών Ασκεναζίμ Εβραίων , που δεν μετείχαν στην επιχείρηση «χειραφέτηση –αφομοίωση», και που επαγγελματικά και κοινωνικά βρισκόντουσαν στο περιθώριο και δεν είχαν καμιά πολιτική επιρροή στις χώρες που ζούσαν . 

Από τη λύση της Παλαιστίνης όμως προτιμούσαν τη λύση της Μαδαγασκάρης που την υποστήριζε και η Πολωνία, και τόνιζαν ότι θα πρέπει ο Εβραϊσμός που διαθέτει κολοσσιαία οικονομική δύναμη να αποφασίσει εάν η προσπάθεια για δημιουργία εβραϊκού Κράτους θα έχει ευτυχή κατάληξη και εάν ο Αχασβήρος, μετά από δύο χιλιάδες χρόνια περιπλάνησης, θα βρει επιτέλους την ειρήνη του.

 Η μπροσούρα , «Deutschland und die Judenfrage», του δρ. Karl Friederich Wiebe, έχει μεταφραστεί στα ελληνικά με τον τίτλο το Εβραϊκό Ζήτημα από τον Σπύρο Χατζάρα που έχει κάνει εκτενή υπομνηματισμό για να είναι άμεσα κατανοητά όσα αναφέρονται . 

Η 9η Νοεμβρίου 1940. Η 13η ημέρα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Οι Ιταλοί άρχισαν να συμπτύσσονται.Ο Παπάγος συνέλαβε 80 αιχμαλώτους. Οι εφημερίδες έλεγαν ότι έληξε νικηφόρα η πρώτη φάση του Πολέμου.Οι Άγγλοι ανταποκριτες μετέδιδαν ψευδώς ότι ο Λιούμπας που βρισκόταν πολυ μακρυά απώθησε τους Ιταλούς.Στον Καλαμά μονομαχίες πυροβολικού . Μάχες σώμα με σώμα στην Πίνδο.

 

 Κατά την 13η ημέρα του Πολέμου,      ο 57χρονος Ιταλός  στρατηγός του πυροβολικού Ουμπάλντο Σοντού ανέλαβε τη διοίκηση του 25ου Σώματος του Ιταλικού Στρατού στην Αλβανία , αντικαθιστώντας τον Βισκόντι Πράσκα. 

Tο Γενικό Αρχηγείο των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Πολεμικό Ανακοινωθέν  No. 155 στις 9 Νοεμβρίου 1940, δεν ανακοίνωσε τις μάχες στο ελληνικό μέτωπο και παραδέχτηκε τον βομβαρδισμό του Τορίνο και του Κάλιαρι :

 «Στην Ήπειρο οι μονάδες μας ενισχύουν τα προγεφυρώματα πέρα από τον Καλαμά. Κατά τη διάρκεια μιας εναέριας αναγνώρισης στην κεντρική Μεσόγειο, αεροσκάφος μας, που συμμετείχε σε μάχη με εχθρικά μαχητικά, κατέρριψε ένα εχθρικό αεροπλάνο και προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε άλλα δύο. Στη Βόρεια Αφρική,  εχθρικά μηχανοκίνητα οχήματα καταδιώχθηκαν  από τις προφυλακές μας. Η εχθρική αεροπορία βομβάρδισε το Τομπρούκ, προκαλώντας έναν τραυματία και μικρές ζημιές, και την πόλη Ντέρνα, όπου εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, είκοσι έξι τραυματίστηκαν και ελάχιστες υλικές ζημιές. Στην Ανατολική Αφρική, μια επιδρομή από εχθρικό μαχητικό αεροσκάφος αποκρούστηκε και ένα βρετανικό αεροσκάφος καταρρίφθηκε. Κατά τη διάρκεια μιας εχθρικής αεροπορικής επιδρομής στο Τορίνο, βόμβες έπεσαν σε ένα μαιευτήριο, το σανατόριο S. Luigi, το στρατιωτικό νοσοκομείο και έναν στρατώνα, προκαλώντας κάποιες ζημιές, έναν νεκρό και επτά τραυματίες. Βόμβα έπληξε ένα σπίτι μεταξύ Μονκαλιέρι και Καμπιάνο, όπου εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν. Μερικές μικρές πυρκαγιές σβήστηκαν αμέσως.Μια εχθρική αεροπορική επιδρομή στο Κάλιαρι δεν προκάλεσε ούτε ζημιές ούτε θύματα.

Από τις 9 Νοεμβρίου, οι Ιταλοί στον τομέα Νεγράδων μετέπεσαν σε κατάσταση άμυνας, ενώ στον τομέα Θεσπρωτίας άρχισαν να συμπτύσσονται. 

Οι Ιταλοί, κάλυπταν την οπισθοχώρηση των μονάδων τους με πυρά πυροβολικού στα οποία απαντούσε το ελληνικό πυροβολικό. Πρόσκοποι του Γ’Σώματος εισήλθαν στο Αλβανικό έδαφος σε επιθετικές αναγνωρίσεις. 

Στην Πίνδο συνεχιζόταν η καταδίωξη των Ιταλών .Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου μια ίλη της εμπροσθοφυλακής της ταξιαρχίας Ιππικού τέθηκε σε καταδίωξη των υποχωρούντων αλπινιστών της Τζούλια, υπό τον ίλαρχο Μελίδη και κινήθηκε προς το χωριό Αρμάτα. 

Η Ίλη κατέλαβε το χωριό χωρίς να πέσει τουφεκιά και υποχρέωσε σε παράδοση ιταλικό τμήμα 35 ανδρών.

Αφού άφησε ένα μικρό τμήμα για να φρουρεί τους αιχμαλώτους η ίλη συνέχισε την κίνησή της προς το χωριό Πάδες, μέσω ορεινού μονοπατιού. 

Η εμπροσθοφυλακή της ίλης, ένας ουλαμός με επικεφαλής τον έφεδρο ανθυπασπιστή Μυλωνά, έφτασε ως το χωρίο, όπου δέχτηκε πυρά από τους οχυρωμένους σε αυτό Ιταλούς. 

Οι άνδρες του Μυλωνά, αφίππευσαν και πήραν θέσεις γύρω από το χωριό. 

Σε λίγο έφτασε και η υπόλοιπη ίλη και ο αγώνας γενικεύτηκε. Οι Ιταλοί είχαν τάξει πολυβόλα και οπλοπολυβόλα στα σπίτια του χωριού και έβαλαν κατά των ακάλυπτων Ελλήνων. 

Με επικεφαλής τον ίλαρχό τους όμως, οι Έλληνες ιππείς εφόρμησαν με ενθουσιασμό και με την ιαχή «Αέρα». 

Αυτό που ακολούθησε δύσκολα περιγράφεται. Φονικές οδομαχίες με τη λόγχη και με τις χειροβομβίδες εξελίσσονταν στο μικρό ορεινό χωριό. 

Ο δεκανέας Χρήστος Μαριώτης, επικεφαλής της ομάδας του, επιτέθηκε σε ένα σπίτι που οι Ιταλοί είχαν τάξει ένα πολυβόλο. Με μια χειροβομβίδα ανατίναξε την πόρτα και όρμησε μέσα με τους άνδρες τους, με προτεταμένες τις λόγχες. 

Ακολούθησε σύντομη αλλά εξαιρετικά βίαιη συμπλοκή. Τελικά οι 20 Ιταλοί που επέζησαν παραδόθηκαν.

 Ο Μαριώτης αμέσως μετά όρμησε σε ένα άλλο σπίτι. Ακολούθησε νέα άγρια συμπλοκή με τις ξιφολόγχες.

 Ο Μαριώτης σκοτώθηκε, αλλά οι άνδρες τον εκδικήθηκαν. 

Οι 15 Ιταλοί που επέζησαν πέταξαν τα όπλα και σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Στο μεταξύ έφτασε στο χωρίο και η υπόλοιπη δύναμη της Ομάδας Αναγνώρισης και ο διοικητής της, αντισυνταγματάρχης Κόκκινος. 

Οι Ιταλοί αντιστάθηκαν μέχρι το απόγευμα. Τελικά όμως παραδόθηκαν. Περισσότεροι από 150 αιχμαλωτίστηκαν, ενώ δεκάδες σκοτώθηκαν. 

Οι Έλληνες θρήνησαν μόνο τον Μαριώτη. Άλλοι 6 ιππείς τραυματίστηκαν.

Ο Μεταξάς στο ημερολόγιο του πανηγυρισε την Νίκη στην Πίνδο.

 Η βύθιση του πλοίου Βιβή από ελληνική νάρκη στον Πατραϊκό

Το Φορτηγό ατμόπλοιο ΒΙΒΗ , πρώην SAXON, και πρώην ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΝΙΟΡΔΟΣ, νηολογίου Πειραιώς , και ολικής Χωρητικότητας 489 κόρων, την 9η Νοεμβρίου 1940, παραπλέοντας τις ακτές του Αράξου στον Πατραϊκό , με πλοίαρχο το Λουκά Ιωαννίδη, προσέκρουσε σε νάρκη με αποτέλεσμα να βυθιστεί και να σκοτωθούν 10 μέλη του πληρώματος. Το πλοίο ναυπηγήσεως του 1898, στα ναυπηγεία MARKNES AND SON είχε πωληθεί το 1925 από αγγλική εταιρεία στην ελληνική εταιρεία ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ μετονομασθέν ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΝΙΟΡΔΟΣ και το 1940 αγοράστηκε από τον Κων. Νικ. Βερνίκο κατά 62%, και τους Παύλο Ιω. Δημητρακόπουλο, Πολ. Μηχανικό, 16,5% και Χρήστο Αντ. Φράγκο, Πολ. Μηχανικό, 16,5% κλπ, αντί του ποσού των 3.057.000 δραχμών μετονομασθέν σε ΒΙΒΗ. Το πλοίο είχε αποπλεύσει από τον Πειραιά, την 7η Νοεμβρίου στις 23:00 το βράδυ φορτωμένο με στάρι και με προορισμό το Κατάκωλο. Μετά το στενό Ρίου-Αντιρρίου ακολούθησε τις Νότιες ακτές του Πατραϊκού, όταν περί ώρα 01:00 της 9ης Νοεμβρίου 1940, και λίγο πριν την παράλλαξη του Ακρωτηρίου Άραξος και ενώ στη γέφυρα ήταν ο ίδιος ο πλοίαρχος, ακούστηκε ισχυρός κρότος και το σκάφος άρχισε να βυθίζεται. 

Στον πλοίαρχο, προ του απόπλου, είχαν δοθεί οδηγίες πλου από την αρμόδια Ναυτική Διοίκηση, τις οποίες αυτός δεν φαίνεται να ακολούθησε