Για τις « Γιορτές του Σκότους» που διαρκούν από τα μεσάνυχτα της 30ης Απριλίου μέχρι το πρώτο φως της 6ης Μαΐου και τις Ανθρωποθυσίες προς τον «Άρχοντα του Σκότους» που γίνονται κατά τις ημέρες αυτές. 3 Μαΐου 1945. Το έγκλημα της ΡΑΦ και η εκτέλεση έως και 12.000 αιχμαλώτων που τους θυσίασαν οι ΑΘΕΑΤΟΙ στον Βαάλ. Στην Αθήνα θυσιάστηκαν την Μεγάλη Τετάρτη 2 Μαΐου 150 ΨΥΧΕΣ. .

‘Όπως γνωρίζετε οι παλιοί μου φίλοι ,αποφεύγω να περιπλανιέμαι στις ατραπούς της Θεολογίας, του μυστικισμού, του αποκρυφισμού και του ΧΑΟΥΣ. 

 Προσπαθώ πάντα, αυτά που γνωρίζω να τα συνδέω με πραγματικά γεγονότα, επειδή αυτό διδάχτηκα από την δημοσιογραφία. Τις κορυφές των Παγόβουνων τις βλέπουμε ΟΛΟΙ γιατί έχουν γίνει δημοσιευμένες ειδήσεις. 

 Τέτοιες «κορυφές» είναι η «Καλή γειτόνισσα», η «Λα Βουαζέν» που εμπλεκόταν με τη θυσία 2500-4000 παιδιών, ο Βρετόνος στρατηγός Ζιλ ντε Ρε, σύντροφος εν όπλοις της Ζαν ντ' Αρκ, (που τον αποκατέστησε η Μεγάλη Ανατολή) της Γαλλίας, και η «Ματωμένη Κόμισσα» Ελίζαμπεθ Μπάθορι «που λουζόταν με το αίμα νεαρών γυναικών». 

 Όλες αυτές οι «κορυφές των Παγόβουνων», έχουν στην βάση τους τις εορτές του «Σκότους».

 Του Ακατανόμαστου. 

Του Κακού. 

 Όταν αναφέρομαι στις «γιορτές του Σατανά», το κάνω για να εξηγήσω άμεσα και αδιαμφισβήτητα, ότι οι «Ιλλουμινάτι» δεν είναι παρελθόν, αλλά είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ και απανταχού Παρόντες.

 Οι «Ιλλουμινάτι», μας έστειλαν μήνυμα, το 2003, με το βιβλίο του Νταν Μπράουν, και μετά το Χόλυγουντ μας ενημέρωσε για τους Ιλλουμινάτι και τη δύναμη τους με ταινίες το 2006 και το 2009, στις οποίες πρωταγωνίστησε ο «Πεφωτισμένος» νόθος υιός του Ροκφέλερ, που υποτίθεται ότι «κόλλησε» τον ίο αλλά έγινε καλά. (γιατί φοράει φυλαχρό του Βελζεβούλ-Βααάλ). 

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ εκείνων που ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ το Σκότος και που ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ από αυτό διαρκεί από τα μεσάνυχτα της 30ης Απριλίου μέχρι το πρώτο  φως της ημέρας της 6ης Μαΐου. 

 Αυτή είναι η Γιορτή του Βεελζεβούλ που είναι ένας από τους επτά πρίγκιπες του ΣΚΟΤΟΥΣ. 

Βεελζεβούλ, ΒΑΑΛ, ΜΠΑΦΟΜΕΤ, είναι ο ίδιος δαίμονας. 

Για να μπερδέψουν τα πράγματα για εμα΄ς του χαζούς, ανακατεύουν και άλλα παγανιστικά παραδοσιακά στοιχεία τα οποία υιοθετούν όπως η εορτή του «Roodmass» της 3ης Μαΐου, η νύχτα των μαγισσών, (Βαλπουργιανή Νύχτα), η νύχτα της Φωτιάς. 

Οι πιο «κακές ημερομηνίες», οι πιο ισχυρές ημερομηνίες είναι η 30η Απριλίου και η 1η Μαΐου.

 Η σατανιστικές εορτές « εορτές του Σκότους» έχουν «ειδικές απαιτήσεις». Επιβάλλεται μεν η θυσία στον Βεελζεβούλ ανθρωπίνου αίματοα αίματος, αλλά με πόνο και Φόβο , για να παραχθεί αρνητική ενέργεια, προσφορά στον Πρίγκιπα του Σκότους. 

Τέτοιες ανθρωποΘυσίες, με πόνο και Φόβο ήταν η εκτέλεση των 12000 από την ΡΑΦ στις 3 Μαΐου 1945 και ο πνιγμός την ίδια ημέρα των 150 στην Ελλάδα, η  σφαγή της Οδησσού στις 2 Μαΐου 2014 και οι 10 δολοφονίες σε σχολείο στο Βελιγράδι το 2023

 Πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι «Υψηλά ιστάμενοι πεφωτισμένοι άνθρωποι», που διατάζουν τις ανθρωποθυσίες που καταγράφουν οι ΕΙΔΗΣΕΙΣ, το κάνουν για να εκπληρώσουν την προσφορά τους στον Σατανά στον οποίο πιστεύουν. 

 Για αυτό τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ χτύπησαν την Πρωτομαγιά του 1999 το λεωφορείο της «Νις Εξπρέςς» που έκανε την τακτική λεωφορειακή γραμμή Νις-Πρίστινα μέσω Ποντούγιεβο και έκαψαν ζωντανούς 60 ανθρώπους. 

Για να θυσιάσουν στον Βεελζεβούλ με Φόβο και Πόνο και να παραχθεί αρνητική ενέργεια που την απολαμβάνει ο πρίγκιπας του Σκότους όπως οι Ολύμπιοι απολάμβαναν την Κνίσσα. 

 Για αυτό και η Ανθρωποθυσία της Οδησσού, στις 2 Μαΐου 2014, όταν οι ΝΑΤΟνεοναζιστικές συμμορίες, του Τζέφρυ Πάιατ, έκαψαν ζωντανούς 48 ανθρώπους στο Σπίτι των Συνδικάτων. 

 Για αυτό την τρίτη ημέρα των εορτών του Σατανά στις 3 Μαΐου 1945, η ΡΑΦ θυσίασε στον «Μπαφομέτ» 12.000 ανθρώπινες ζωές, βομβαρδίζοντας στον κόλπο του Λίμπεκ, τα Γερμανικά υπερωκεάνια «SS Cap Arcona», και «SS Deutschland», (ηλικείας 45 ετών), και το φορτηγό «Thielbek» , που ηταν γεμάτα με κρατούμενους από το στρατόπεδο του Αμβούργου, που οι Γερμανοί θα τους πήγαιναν στην Σουηδία. 

Για αυτό και οι δολοφονίες στο Βελιγράδι το 2023.

 Οι Πεφωτισμένοι Σατανιστές δεν δημιουργήθηκαν από τον Βάισχάουπτ. 

Αυτός είναι «κορυφή του Παγόβουνου» που δεν κρύβεται επειδή η αστυνομία της Βαυαρίας βρήκε και κατάσχεσε έγγραφα. 

 Η σίγουρη ημερομηνία που ξέρουμε είναι η 1η Μαΐου 1707. 

Η γενέθλιος ημέρα του επίγειου βασιλείου του Βαάλ. Του Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. (Αγγλία, Ουαλία & Σκωτία) . 

 Την 1η Μαΐου 1776 , Ιησουίτης μασόνος Άνταμ Βάισχαουπτ, ίδρυσε στο Ίνγκολστατ της Άνω Βαυαρίας τους «Πεφωτισμένους» του Γερμανικού χώρους. Το «ιστορικό» αυτό γεγονός συνεχίζει να εορτάζεται με την «Εργατική Πρωτομαγιά». 

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 10 χρόνων από την ίδρυση των Ιλλουμινάτι έγινε στη Βιέννη η πρεμιέρα της όπερας του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, «Οι Γάμοι του Φίγκαρο». 

 3 Μαΐου 1945. Το έγκλημα της ΡΑΦ και η εκτέλεση έως και 12.000 αιχμαλώτων που τους θυσίασαν οι ΑΘΕΑΤΟΙ στον Βαάλ

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Ράσου αιχμαλώτου   Βασίλι Σαλομάτκιν, που επιβίωσε τη σφαγή της Λυβέκης, και την οποία αποχαρακτήρισαν και εδωσαν πέρσι στην δημοσιότητα οι Ρώσοι,   

 πάνω στα πλοία βρισκόντουσαν περισσότεροι από 

12.000 αιχμαλωτοι  και η πλειοψηφία τους ήσαν σοβιετικοί.

 Σύμφωνα με την έγγραφή κατάθεση , τα βρετανικά πολεμικά  

αεροσκάφη συνέχισαν να επιτίθενται, αν και υψώθηκαν σήματα 

από τα πλοία για  να σταματήσουν την επίθεση. 

Ο βρετανικός στρατός βομβάρδισε και πυροβόλησε ανυπεράσπιστους ανθρώπους από τον αέρα και στη συνέχεια αποτελείωσε εκείνους που προσπάθησαν να ξεφύγουν με τις βάρκες. 

Στη συνέχεια, ο βρετανικός στρατός τοποθέτησε τους λίγους  

επιζώντες σε ένα στρατόπεδο, όπου κακοποιήθηκαν με κάθε δυνατό τρόπο. 

Ταυτόχρονα, οι Βρετανοί δεν ήθελαν να θάψουν τους σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου που είχαν σκοτώσει βάναυσα στη Βαλτική.

                                                    Καρτ ποστάλ του Κάπ Αρκόνα

Τον Απρίλιο  του 1945, τo  Αμβούργο βρισκόταν 

 σε διαπραγματεύσεις με τους Βρετανούς για αναίμακτη παράδοση 

της πόλης και οι βιομήχανοι που χρησιμοποιούσαν 

ως εργατικό δυναμικό τους κρατούμενους του στρατοπέδου 

Νόιενγκαμμε, απαιτούσαν από τον Χίμλερ να αδειάσει το στρατόπεδο.

Πράγματι,  τα SS άδειασαν συστηματικά όλους τους εναπομείναντες κρατούμενους μεταξύ της 16ης και 28ης Απριλίου 1945 και περίπου 10.000 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν και επιβιβαστήκαν σε έναν

 στολίσκο που ήταν αραγμένος στον κόλπο του Λίμπεκ, και τον αποτελούσαν τα Γερμανικά υπερωκεάνια «SS Cap Arcona», και «SS Deutschland», (ηλικείας 45 ετών), και το φορτηγό «Thielbek» . Οι Αιχμάλωτοι παρέμειναν στα πλοία για αρκετές ημέρες χωρίς τροφή  

και νερό, περιμένοντας τη μεταφορά τους. 

Τη διαταγή μεταγωγής στα πλοία – φυλακές, είχε δώσει 

ο γκαουλάιτερ του Αμβούργου Καρλ Κάουφμαν.

Στις 30 Απριλίου 1945 τα Σουηδικά πλοία «Magdalena» και «Lillie Matthiessen», παρέλαβαν από τον στολίσκο σκανδιναβούς

 κρατουμένους και τους μετέφεραν στη Σουηδία.

Οι τελευταίοι κρατούμενοι του στρατοπέδου Νόιενγκαμμε 

μαζί με τους άνδρες των SS εγκατέλειψαν το στρατόπεδο

 στις 2 Μαΐου 1945. 

Το απόγευμα της 2ας Μαΐου 1945, , και άλλοι κρατούμενοι, κυρίως γυναίκες και παιδιά από τα στρατόπεδα «Στούτχοφ» και

 «Μίτελμπαου-Ντόρα»,φορτώθηκαν σε φορτηγίδες, και 

μεταφέρθηκαν στα πλοία-φυλακές.
 

Το μεσημέρι της 3ης Μαΐου 1945, η ΡΑΦ επιτέθηκε στα τρία πλοία,

επιεδή πίστευε, «βάσει πληροφοριών», ότι στα πλοία είχαν 

επιβιβαστεί άνδρες των SS. με προορισμό την Νορβηγία.

Το ΚΑΠ ΑΡΚΟΝΑ στις φλόγες.

 Το «Thielbek» βυθίστηκε αμέσως , ενώ τα «Cap Arcona»

 και «Deutschland» πήραν φωτιά και αργότερα βυθίστηκαν και τα δύο.

Όσοι κρατούμενοι δεν κάηκαν και κατάφεραν να πηδήσουν στο νερό πυροβολήθηκαν από τα σκάφη της RAF, με αποτέλεσμα πολλά

 πτώματα να εκβρασθούν στην ακτή, την οποία ήδη είχαν 

καταλάβει τα βρετανικά στρατεύματα, που υποχρέωσαν Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου αλλά και πολίτες, να σκάψουν τεράστιους 

λάκκους για τον ενταφιασμό τους.

 Το σύνολο καταμετρημένωντων νεκρών ξεπέρασε τις 7000.

Ανάμεσα τους  υπήρχαν και Έλληνες κρατούμενοι. 

Στο Νόϊενγκαμμε είχαν φθάσει στις 4 Ιουνίου 1944, 850 άνδρες

 από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι.

 Επίσης το καλοκαίρι του '44 μεταφέρθηκε εκεί 61 Ελληνίδες 

από το στρατόπεδο του Ράβενσμπρικ. Συνολικά οι Έλληνες στο Νοϊενγκάμε ήσαν περί τους 1200.

Στα αρχεία του στρατοπέδου καταγράφηκε ο θάνατος 156. 

Για τους υπόλοιπους, δεν υπάρχουν στοιχεία για το πόσοι ήταν 

στα 86 παραρτήματα και πόσοι μεταφερθήκαν στα πλοία. 

Από αυτούς πάντως ένας επέζησε.

(Το Νοϊενγκάμε ήταν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βόρειας Γερμανίας με 86 παραρτήματα, τα οποία απλώνονταν ως τα σύνορα με τη Δανία. 

Σκοπός τους ήταν η τροφοδότηση της γερμανικής βιομηχανίας με εργατικό δυναμικό).

Οι Άγγλοι για το δικό τους λάθος δίκασαν στην αποκαλούμενη 

«δίκη του Νόιενγκαμμε» του Γερμανούς, και εκτέλεσαν11.

Τα βρετανικά αρχεία που σχετίζονται με το περιστατικό έχουν σφραγιστεί  για 100 χρόνια. 

Μέχρι το 2045. 

Ο Πνιγμός των 150 στον Σαρωνικό στις 2  Μαΐου 1945

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ