Η 24η Μαρτίου στην ιστορία.

Η μαύρη επέτειος των 10 χρόνων από το αμερικανοΝΑΤΟικό μακελειό στη Γιουγκοσλαβία (24 προς 25 Μάρτη του 1999) είναι μια ευκαιρία να «φρεσκάρουμε» στη μνήμη μας τόσο το ίδιο το έγκλημα και πώς φτάσαμε σε αυτό , και ταυτόχρονα, να βγάλουμε συμπεράσματα και για το σήμερα.

809... πεθαίνει ο χαλίφης της Βαγδάτης Χαρούν Αλ Ρασίντ, ιδρυτής της δυναστείας των Αβασιδών.
1078…εκθρόνιση του Αυτοκράτορος Μιχαήλ Ζ' Δούκα. Στον θρόνοανέρχεται ο Νικηφόρος Γ' Βοτανιάτης.
1449…οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την Άρτα και προβαίνουν σε θηριωδίεςκατά των Ελλήνων κατοίκων.
1455... πεθαίνει, ο Πάπας της Αναγέννησης , Νικόλαος ο 5ος
1603...πεθαίνει η βασίλισσα Ελισάβετ η 1η της Αγγλίας. Γίνεται βασιλιάς ο Τζέιμς ο 1ος 1657..οι Τούρκοι εκτελούν τον καταγόμενο από την Χίο, πατριάρχη Παρθένιο Γ'
1821...δοξολογία στον ποταμό Νέδωνα στην Καλαμάτα,οι Μανιάτες και οι Μεσσήνιοι επαναστάτες δίνουν τον όρκο της Ελευθερίας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναχωρεί από την Καλαμάτα με 300 Μανιάτες για να ξεσηκώσει την Αρκαδία. Οι τούρκοι της Κορώνης συλλαμβάνουν τον επίσκοπο Γρηγόριο. Οι τούρκοι της Κορίνθου σκοτώνουν τον πρόκριτο Σπήλιο Νοταρά και κλείνονται στην Ακροκόρινθο, όπου πολιορκούνται από τους Έλληνεςεπαναστάτες υπό τους Θεοχαρόπουλο, Ν. Πετμεζά, Σ. Χαραλάμπηκαι Αναγν. Στριφτόμπαλα. Ο αρματολός των Σαλώνων (Άμφισσας)Πανουργιάς καλεί τους προκρίτους της περιοχής στον Προφήτη Ηλία Άμφισσας, όπου κηρύσσει την Επανάσταση.Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β', διατάσσει εκτελέσεις Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως. 1854…Ο Γεώργιος Φιλάρετος υψώνει την Σημαία της Επαναστάσεως στην Πλατανιά.
1882... ο Γερμανός μικροβιολόγος Ρόμπερτ Κοχ ανακοινώνει πως ανακάλυψε το βάκιλο, που προκαλεί τη νόσο της φυματίωσης.
1896... Κυριακή του Πάσχα. Την επομένη,25 Μαρτίου/6η Απριλίου 1896 ,αρχίζουν οι πρώτοι Σύγχρονοι Ολυμπιακοι Αγώνες ν της Αθήνας. Ο Βασιλέας Γεώργιος κάνει τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Γεωργίου Αβέρωφ.
1905... πεθαίνει ο συγγραφέας Ιούλιος Βερν.
1933 …το Ράιχσταγκ αποφασίζει με βάση τον Εξουσιοδοτικό νόμο (Ermächtigungsgesetz) την παραχώρηση όλης της νομοθετικής εξουσίας στη χιτλερική κυβέρνηση. Αρχή της Ναζιστικής δικτατορίας.
1940…καταγράφεται αυθεντική μαρτυρία εμφάνισης σέλαος πάνω από την Αθήνα, όταν πολλοί Αθηναίοι υποστηρίζουν μεταξύ άλλων πως «θεϊκά πέπλα» σκέπουν την Αθήνα.
1961... η Πάρνηθα χαρακτηρίζεται εθνικός δρυμός.
1972... οι ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία γενικεύονται, και η Βρετανία μεταφέρει την κεντρική εξουσία από το Μπέλφαστ στο Λονδίνο.
1974... στην Ουγκάντα, αποτυγχάνει απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Ιντι Αμίν.
1976... στην Αργεντινή ανατρέπεται με στρατιωτικό πραξικόπημα η κυβέρνηση της Ιζαμπέλ Μαρτίνες ντε Περόν.
1980... δολοφονείται από ενόπλους κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στον καθεδρικό ναό του Σαν Σαλβαδόρ, ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Όσκαρ Ρομέρο.
1989... από την προσάραξη του δεξαμενόπλοιου "Εξον Βαλντεζ" στον πορθμό του Πρίγκιπα Γουίλιαμ, προκαλείται διαρροή 40 εκατομμυρίων λίτρων πετρελαίου στις ακτές της Αλάσκας, με αποτέλεσμα τεράστια οικολογική καταστροφή. Η εταιρεία Εξον θα καταδικαστεί το 1994 από αμερικανικό δικαστήριο, ως αποκλειστικά υπεύθυνη για τη μόλυνση και θα κληθεί να καταβάλει αρκετά εκατομμύρια δολάρια στις δημοτικές αρχές, τους 14.000 ψαράδες και τους κατοίκους των περιοχών που υπέστησαν τις συνέπειες της.
1991... στο Βερολίνο, 75.000 Ανατολικογερμανοί διαδηλώνουν κατά της αύξησης της ανεργίας και των ενοικίων.
1992... στον Υμηττό προσκρούει αεροσκάφος των σουδανικών αερογραμμών, λόγω λανθασμένης αντίληψης των οδηγιών που πήρε από τον πύργο ελέγχου ο πιλότος, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι πέντε επιβάτες του.
1993... η ισραηλινή Βουλή εκλέγει τον Εζέρ Βάιζμαν έβδομο πρόεδρο του Ισραήλ.
1994... λάθος χαρακτήρισε ο ΥΠΕΞ Κάρολος Παπούλιας την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να εγκρίνει την αποστολή Τούρκων κυανοκράνων στη Βοσνία.Στο Μπουρούντι, χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα, μετά το θάνατο περίπου 100 ατόμων σε φυλετικές συγκρούσεις, που ξέσπασαν κοντά στην πρωτεύουσα Μπουζουμπούρα. 1995... η Τουρκία διαψεύδει ότι χρησιμοποίησε γερμανικά όπλα και ότι βομβαρδίζει αμάχους, στο βόρειο Ιράκ, όμως η γερμανική τηλεόραση δείχνει ρεπορτάζ στο οποίο είναι εμφανής ο γερμανικός οπλισμός.
1998... στο Τζόνσμπορο του Αρκανσας των Η.Π.Α., δύο μαθητές ηλικίας 11 και 13 ετών πυροβολούν αδιακρίτως με καραμπίνες, σε προαύλιο Γυμνασίου, σκοτώνοντας μια καθηγήτρια, τέσσερεις συμμαθητές τους, ενώ τραυματίζουν άλλους δέκα.
1999... Το ΝΑΤΟ επιτίθεται με πυραύλους Κρουζ και αρχίζει να βομβαρδίζει στρατιωτικούς στόχους στη Γιουγκοσλαβία, με σκοπό να αναγκάσουν το Βελιγράδι να αποδεχθεί το διεθνές ειρηνευτικό σχέδιο για το Κόσοβο. Είναι η πρώτη στρατιωτική εκστρατεία της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας εναντίον κυρίαρχου κράτους στα 50 χρόνια της ιστορίας της. Οι επιχειρήσεις λήγουν στις 10 Ιουνίου, με την έναρξη της αποχώρησης των σερβικών δυνάμεων από το Κόσοβο και την εγκατάσταση της ειρηνευτικής δύναμης KFOR του ΝΑΤΟ στην επαρχία.
2004…Ο Μπάλντουιν Σπένσερ γίνεται Πρωθυπουργός της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα

Απίστευτο…..

Μεταφραστική Τραγωδία.
Για την ΕΡΤ αε. (http://www.ert.gr/almanak/Almanak_6.asp) στις 24 Μαρτίου 1821 ,δεν έγινε τίποτα αξιομνημόνευτο στην Ελλάδα.
Να πρόκειται μόνο για μεταφραστική τραγωδία ή φταίνε οι αμερικανικές πηγές;
Μήπως φταίει και το (άδειο) κεφάλι τους;
Δελτίο των11.

Για την επανάσταση του 21.

Η εκτέλεση του Μαξιμιλιανού Φραγκίσκου Μάριου Ισίδωρου Ροβεσπιέρου.

Σπύρος Χατζάρας

Tα μεγάλα λαϊκά κινήματα στην Ευρώπη και την Αμερική που θέλησαν να ανατρέψουν την « τυραννία» ,είτε του Βασιλιά είτε Θεού, ξεκίνησαν κυριολεκτικά μέσα από τις ιακωβίνικες τεκτονικές Στοές.

Όλες οι Επαναστάσεις στο διάστημα 17ος -20ος αιώνας , έχουν στον πυρήνα τους μια ολιγομελή ομάδα μασόνων. Η επανάσταση του Κρόμγουελ στην Αγγλία, η αμερικανική επανάσταση, η γαλλική επανάσταση, οι επαναστάσεις, στην Ισπανία, την Νεάπολη, την λατινική Αμερική, στο Πιεμόντε, και οι επαναστάσεις του 1848, ήταν όλες προϊόν των «φιλελευθέρων ιδεών» τις οποίες διέδιδαν οι «Φραμασόνοι» διαφωτιστές , και ήταν έργο των Ιακωβίνων και των «εξαδέλφων» τους Καρμπονάρων, που δούλευαν μέσα από τις τεκτονικές Στοές.

Αντίθετα, για την δική μας, την Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του 1821 , υποστηρίζεται με επιμονή η άποψη ότι ξεκίνησε από μια ταβέρνα, ή τέλος πάντων από ένα κρασοπουλειό της Οδησσού, όπου αντάμωναν τρεις «πατριώτες», o Σκουφάς, ο Ξάνθος και ο Τσακάλωφ σύμφωνα με το «σενάριο» που εμπνεύστηκαν και παρουσίασαν ο Ι. Φιλήμονας και ο Ε. Ξάνθος, οι δύο μόνες και συνεργαζόμενες πηγές της «Ιστορίας» , που διδάσκεται στα σχολεία μας

Από μια πρώτη ματιά φαίνεται απολύτως παράδοξο πως αντιμετωπίζουμε την δική μας επανάσταση, εντελώς διαφορετικά από όλες τις άλλες στην παγκόσμια ιστορία. Ακόμη πιο παράξενο φαίνεται, το ότι οι κατασκευές των Φιλήμονα–Ξάνθου ,δεν υπέστησαν την «βάσανο» της επιστημονικής έρευνας και θεωρούνται ακόμα και σήμερα η «απόλυτη πηγή» για την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης.

Σύμφωνα λοιπόν, με τις «απόλυτες πηγές», η δική μας Επανάσταση είναι η μόνη χωρίς πρόγραμμα, και χωρίς πρόβλεψη δημιουργίας εξουσίας.

Όσο και αν έψαξα σε όλους τους μελετητές και τους «μελετητές» της Επανάστασης του 1821 δεν βρήκα πουθενά να επισημαίνεται το τι καθεστώς ήθελε να δημιουργήσει στην Ελλάδα η «Φιλική Εταιρία» των Ξάνθου-Φιλήμονα, που υποτίθεται ότι προετοίμασε την επανάσταση.

Άρχισαν δηλαδή μια επανάσταση με τη λογική, «όπου μας βγάλει».

Το τι Καθεστώς θα είχε η Ελλάδα αφού έφευγαν οι Τούρκοι, δεν φαίνεται να απασχολούσε κανέναν.

Από αυτή την σκοπιά, η επανάσταση που περιγράφουν τα σχολικά μας βιβλία, ξεχωρίζει από όλες τις άλλες. Τέτοιο κακό, δεν έχει συμβεί σε καμία επανάσταση ούτε πριν ούτε μετά την δική μας.

Αλλά ας είμαστε επιεικής. Ίσως υπάρχει εξήγηση λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της ελληνικής «ψυχοσύνθεσης». Αφού είμαστε, γενικώς, απρογραμμάτιστοι άνθρωποι, οι Έλληνες, αυτή η Ιστορία μας «ταιριάζει», και όσο για την έλλειψη σχεδίου εξουσίας και αυτό μας ταιριάζει «γάντι»γιατί γενικώς είμαστε αναρχοαυτόνομοι .

Προφανώς θα έκανε ο καθένας του κεφαλιού του, οπότε οι «τρεις εγκέφαλοι της επανάστασης», δεν χρειαζόταν να σπαταλούν φαιά ουσία.

Οι λαϊκοί «ηγέτες», άφησαν προφανώς τον Λαό , να αποφασίσει «εν Συνελεύσι», αν η Ελλάδα θα ήταν Δημοκρατία, αν θα είχε βασιλιά και ποιον, αν θα είχε Σύνταγμα και ποιο, αν θα ήταν ανεξάρτητη ή υπό την κηδεμονία άλλης δύναμης και ποιας. Και αυτό όμως ταιριάζει στην «ψυχοσύνθεσή» μας. Είναι η λογική του «βλέποντας και κάνοντας» και «άσε, θα δείξει».

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, όπως θα έλεγε η «θεία Λένα», το 1814 σε μια ταβέρνα της Οδησσού , τρεις νέοι που αγαπούσαν την πατρίδα, ίδρυσαν την Φιλική Εταιρία.
Ορισμένες γιαγιάδες, πιο «θεούσες», λένε ότι, μια φορά κι έναν καιρό, «χάρις στην θεία πρόνοια οι τρεις θεοσεβούμενοι νέοι αποφάσισαν να κάνουν επανάσταση κατά των Τούρκων, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1814»
Αυτή η παραλλαγή του παραμυθιού είναι πιο «Ελληνοχριστιανική» , γιατί αρχίζει την αφήγηση για το «θαύμα»,της ελληνικής επανάστασης με την ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Αυτή είναι και η εκδοχή της ελληνικής εκκλησίας.

Άλλοι πιο «περισπούδαστοι», το πάνε πιο μακριά. Μια φορά κι έναν καιρό το 1813 στην Αθήνα, οι καλοί Άγγλοι ίδρυσαν την Φιλόμουσο Εταιρία, από την οποία ξεκίνησαν όλα.

Όλα τα παραμύθια έχουν τα καλά πριγκιπόπουλα που θα φιλήσουν την κοιμισμένη βασιλοπούλα για να ξυπνήσει. Έτσι και στο δικό μας, οι τρεις «πτωχοί πλην τίμιοι και πατριώτες νέοι», ( το ότι ουτε ο Σκουφάς ,ουτε ο Ξάνθος δεν ήταν νέοι,δεν έχει καμιά σημασία), μ’ ένα φιλί θα ξυπνήσουν την κοιμωμένη Ελλάδα , και οι καλοί άνθρωποι όλου του κόσμου θα θυμηθούν την ιστορία της και με τη βοήθεια του Θεού θα καταφέρουν μέσα από κόπους και θυσίες να υποχρεώσουν τους "κακούς" να την αφήσουν ελεύθερη. (εκδοχή Χόλιγουντ).
Σε όλα τα παραμύθια υπάρχει χώρος για θαύματα.
Έτσι ο Θεός ή η Παναγία , φώτισαν τον Αλή Πασά να αποστατήσει και ο Θεός κανόνισε να στασιάσουν οι γενίτσαροι. Γενικά στα θαύματα δε χωράει η λογική και για αυτό δεν επεξηγούνται.

Ένα τέτοιο παραμύθι φυσικά θα προκαλούσε τα γέλια και όχι το ενδιαφέρον, ακόμα και των μωρών. Για τα παιδιά του δημοτικού δεν τίθεται ζήτημα. Και όμως «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια». 188 χρόνια μετά την επανάσταση διδάσκουμε αυτό το «παραμύθι» στα δημοτικά ,τά Γυμνάσια, τά Λύκεια και τά Πανεπιστήμια της Χώρας μας.

Όσο λοιπόν πιστεύουμε στα παραμύθια και τα θαύματα, η εκδοχή των Φιλήμονα–Ξάνθου για την οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης που διδάσκεται στα σχολεία μας, στέκει μια χαρά. Αν όμως κάνουμε ένα βήμα προς την λογική, τα ερωτήματα γίνονται πολλά και τα αδιέξοδα της επίσημης εκδοχής αξεπέραστα.

Πότε ήταν ο Τσακάλωφ στην Οδησσό; Πότε έφυγε από την Οδησσό ο Ξάνθος και πήγε στην Κωνσταντινούπολη; Γιατί ο Σπηλιάδης που έζησε τα γεγονότα χαρακτηρίζει τον Σκουφά "Απόστολο"; Ποιοί τον απέστηλαν; Γιατί αυτοδιαλύθηκε η Αρχή της Φιλικής Εταιρίας το 1818, μετά το θάνατο του Σκουφά; Γιατί ο Υψηλάντης υπέγραψε ότι αναλαμβάνει Γενικός Έφορος της Ελληνικής Εταιρίας και όχι της Φιλικής; Ποιος ήταν ο μυστηριώδης Ιωάννης Μάνος που συνυπογράφει με τον Υψηλάντη και γιατί τον εξαφανίζει η ελληνική ιστορία; Γιατί υπάρχει Εφοδιαστικό έγγραφο της Εταιρίας των Φιλικών που αναφέρει, «έτος Φιλικών 21ο»; Ποιος επεξεργάστηκε το σχήμα της οργάνωσης; Ποιος έφτιαξε τους μυστικούς κώδικες επικοινωνίας; Γιατί έγινε η επιτροπή της Ζακύνθου; Γιατί δεν έγιναν ο Τσακάλωφ ο Αναγνωστόπουλος και ο Ξάνθος αρχηγοί του ελληνικού κράτους; Γιατί αυτοί που έχυναν έξι χρόνια το αίμα τους για την ελευθερία ψήφισαν για αρχηγό του ανεξάρτητου κράτους τον Καποδίστρια,; Και ακόμα , που πήγαινε ο Ρήγας όταν τον έπιασαν στην Τεργέστη ; Γιατί οι Καπετάνιοι του Ολύμπου πήγαν να πολεμήσουν στη Σερβία; Πώς οι Ιδέες της γαλλικής επανάστασης έφθασαν στους Έλληνες; Είναι αρκετή εξήγηση ότι ο Ρήγας διάβασε τον Μοντεσκιέ και τον Ζαν Ζακ Ρουσσώ;

ΥΓ. Το 1834, μετά τον θάνατο του Καποδίστρια, και εν όψει της άφιξης του Όθωνα κυκλοφόρησε στο Ναύπλιο, το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρείας», του Ιωάννη Φιλήμωνα που μας παρουσίασε τον Σκουφά ,τον Αναγνωστόπουλο, τον Τσακάλωφ, και τον Ξάνθο και την «Φιλική Εταιρεία». Το 1839 κυκλοφόρησε η «Επιτομή της Ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδος αρχομένη από του έτους 1715, και λήγουσα το 1837», του Αμβροσίου Φραντζή που μας παρουσίασε μιαν άλλη αλήθεια.Την επανάσταση του 21,οργάνωσαν ,ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, (+1816.Κίεβο),ο Αλέξανδρος Ιωάννη Μαυροκορδάτος,(+1819.Μόσχα) ,και ο Ιωάννης Καποδίστριας.Γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε τον πρώτο και όχι τον δεύτερο;

Εγκληματικότητα: Ένα άλλο δηλητηριώδες νεοταξίτικο βέλος

Πηγή: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=20130#20130

Είναι γνωστό, σε όσους έχουν θητεύσει στοιχειωδώς στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, ότι ο καπιταλισμός όχι μόνο παράγει την αθλιότητα και το έγκλημα, αλλά στηρίζεται και σε αυτά.

Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα η βαρβαρότητα που δεν χωνεύεται από το σύστημα οργανώνεται από τους μηχανισμούς εξουσίας και χρησιμοποιείται εναντίον των κοινωνιών και των λαϊκών κινημάτων.

Σήμερα, σε μια εποχή πλανητικής καπιταλιστικής παρακμής και σήψης, η κοινωνική και ψυχική αθλιότητα, καθώς και η εγκληματικότητα έχουν πάρει γιγάντιες διαστάσεις και αποκρουστικές μορφές. Το πλανητικό κράτος και τα κατασταλτικά εξαρτήματά του ανά τον κόσμο οργανώνουν την εξαθλίωση και την εγκληματικότητα που δημιουργούν, την στρέφουν εναντίον των κοινωνιών για την προώθηση των συμφερόντων του συστήματος. Μέσα από την καταστροφή και την εξαθλίωση, συνακόλουθα και από την εγκληματικότητα που γεννάει το κεφάλαιο και οι μηχανισμοί του, συγκροτούν τις στρατιές των μαφιών τους, τα παρακρατικά τάγματα εφόδου κατά των κοινωνιών και των λαών.Τα γεγονότα που ζούμε καθημερινά πλέον, ιδιαίτερα μετά την «εξέγερση» των κουκουλοφόρων το Δεκέμβρη, επιβεβαιώνουν στο ακέραιο αυτή την εφιαλτική συνιστώσα του ιμπεριαλισμού.

Στην Ελλάδα αποκτάει αυτή η σχεδιασμένη νεοταξική στρατηγική ακόμα πιο μοχθηρή διάσταση. Η κατευθυνόμενη και ανεξέλεγκτη αλλοδαπή εισβολή έχει εκτινάξει σε δραματικά ύψη τόσο την εξαθλίωση, όσο και την εγκληματικότητα. Οι αλλοδαπές μαφίες οργιάζουν και οι συμμορίες πληθαίνουν καθημερινά. Οι μεγαλουπόλεις και ιδιαίτερα η Αθήνα θυμίζουν εποχές της γκανγκστερικής υστερίας του Σικάγου. Ζούνε ένα καθημερινό τρομοκρατικό εφιάλτη.

Τα «ανοικτά σύνορα» που τόσο εξυμνούν όλοι οι καθεστωτικοί υπάλληλοι και τα «αριστερά» δεκανίκια τους είναι πρώτα απ’ όλα ανοικτά σε κάθε διεθνή και αλλοδαπή μαφία, σε κάθε τυχοδιώκτη και εγκληματία: Στους οργανωμένους μηχανισμούς του πλανητικού, ιμπεριαλιστικού, εγκληματικού κυκλώματος και καθοδηγούμενους από τα ισχυρά κέντρα εξουσίας.

Η οργανωμένη εισαγωγή των αλλοδαπών δεν αποτελεί απλώς διόγκωση της αθλιότητας και της εγκληματικότητας, δεν αποτελεί απλώς το παχνί που θρέφει τις συμμορίες και τις μαφίες, αλλά και οργανωμένη εισαγωγή των μαφιών του πλανητικού κράτους και των Αμερικανών υπηρεσιών ιδιαίτερα.Η ανεξέλεγκτη και κατακλυσμιαία εισαγωγή ξένων αποτελεί, συνεπώς, ένα επιπλέον προνομιακό και θανατηφόρο νεοταξικό όπλο κατά της Ελληνικής κοινωνίας και του λαού της. Ένα από τα πιο δηλητηριώδη βέλη της αυτοκρατορίας εναντίον της Ελλάδας.

Απώτερος στόχος αυτού του σχεδιασμού είναι η μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας από συνθετικό σύνολο σε σύνολο ανταγωνιστικών αθροισμάτων. Σε πολυπολιτισμικό καθεστώς γκέτο αλληλοσπαραγμού: δηλαδή στην διάλυση των συνεκτικών ιστών, στη σπορά του μίσους και σε αιματηρούς διχασμούς.

Αυτός είναι και ο στρατηγικός στόχος του πλανητικού κεφαλαίου και των ποικίλων «νταβάδων». Και αυτή τη μακάβρια και κτηνώδη καπιταλιστική βαρβαρότητα την καθαγιάζουν ιδεολογικά και πολιτικά οι δήθεν «αριστεροί», Κάποιοι μάλιστα από αυτούς την έχουν κάνει και σημαία τους…

Να αλλάξει τώρα ο νόμος για τους βιαστές ανηλίκων!

"Την άμεση αναθεώρηση του νόμου για τον βιασμό και ασέλγεια κατά των ανηλίκων, με πρόβλεψη σκληρότατων ποινών" ζητά κατεπειγόντως μεανακοίνωσή της από την κυβέρνηση η Δημοκρατική Αναγέννηση."Η κυβέρνηση πρέπει να αφήσει κατά μέρος τις όποιες "ευαισθησίες" της για τα όποια δικαιώματα των εγκληματιών αυτών" τονίζει η Δ.Α. Και προσθέτει:"Επιτέλους η πολιτεία να απαντήσει κάθετα σε αυτήν την αρρώστια, κόβοντας οριστικά τις διεστραμμένες ορέξεις όλων των επίδοξων εγκληματιών αυτού τού τύπου. Η ελληνική κοινωνία από την πλευρά της, να κλείσει οριστικά την πόρτα σε όλες τις παραφιλολογίες περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υποτίθεται πως πρέπει να έχουν οι βιαστές ανηλίκων και όλοι όσοι κινούνται σε αυτόν τον άθλιοχώρο".

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
press@danagennisi.gr

1948–2009: 61 χρόνια προσφυγιάς, διωγμών, σφαγών, ολοκαυτώματος ενός μαρτυρικού λαού. Να σταματήσει τη συλλογική τιμωρία του λαού της Γάζας!

Το 1948, τα Ηνωμένα Έθνη με την απόφασή τους (181) έθεσαν ως προϋπόθεση για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, να δημιουργηθεί το κράτος της Παλαιστίνης, το οποίο ήταν υπό βρετανική κατοχή όπως η Κύπρος.
1948 – 2009: 61 χρόνια διωγμών, σφαγών, προσφυγιάς. Εθνοκάθαρση – Γενοκτονία – Ολοκαύτωμα, αλλά και ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!
Το 2006, οι πάτρωνες των λαών επέβαλαν εκλογές στην Παλαιστίνη, ως διέξοδος του επονομαζόμενου Παλαιστινιακού προβλήματος. Επέβλεψαν τις εκλογικές διαδικασίες δυτικού τύπου και αποδέχτηκαν πως οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν δημοκρατικά και με άψογες διαδικασίες!
Δολοφόνησαν τον Γιάσερ Αραφάτ και πίστεψαν ότι με τις εκλογές θα ξεπεράσουν το «εμπόδιο» της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO)!
Όμως, το αποτέλεσμα δεν ήταν αρεστό στους πάτρωνες κι αποφάσισαν την εξολόθρευση ενός λαού!
40 δημοκρατικά εκλεγμένοι βουλευτές στο Παλαιστινιακό Κοινοβούλιο βρίσκονται φυλακισμένοι, όπως και ο πρόεδρος της Βουλής. Η εκλεγμένη Βουλή της Παλαιστίνης δεν μπορεί να συνεδριάσει. Και… οι «πολιτισμένοι» της δύσης δεν νοιώθουν ντροπή!
Η νόμιμη και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Γάζας -σύμφωνα με τις δυτικές διαδικασίες- δεν είναι της αρεσκείας των δυτικών (Ισραήλ, ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση), και τι κάνουν; Κατασκευάζουν το μεγαλύτερο κρεματόριο του πλανήτη για την εξόντωση ενός λαού: 1,5 εκατομμύριο ανθρώπων καταδικάζονται σε θάνατο με εμπάργκο. Απαγορεύουν κάθε επικοινωνία της Γάζας με τον υπόλοιπο κόσμο για δύο ολόκληρα χρόνια. Ο λαός λιμοκτονεί, υποφέρει, πεθαίνει, χωρίς τρόφιμα, χωρίς φάρμακα, χωρίς ιατρικά μηχανήματα, χωρίς νερό, χωρίς το δικαίωμα να ψαρεύουν στη θάλασσά τους.
Ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξολόθρευσης, που δεν μπόρεσε να διανοηθεί ούτε το μυαλό του ναζί Χίτλερ.
«Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»…
Όμως, ο λαός δεν λύγισε κι έτσι αποφάσισαν το Δεκέμβρη (2008) την εισβολή και τους βομβαρδισμούς στη Γάζα. Διεθνές έγκλημα που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους! Ο λαός πλήρωσε και πληρώνει με τη ζωή του, αλλά όχι μόνο δεν υπέκυψε, αλλά πεινασμένος, με λιανοτούφεκα νίκησε τη στρατιωτική μηχανή του χωροφύλακα των ΗΠΑ!
Η Γάζα ισοπεδώθηκε, οι τάφοι γέμισαν αθώα παιδικά κορμιά, οι βόμβες φωσφόρου και αποδυναμωμένου ουρανίου σκόρπισαν το θάνατο και τον καρκίνο!
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ μετέτρεψε την εθνοκάθαρση σε στρατιωτική και πολιτική ήττα των «πολιτισμένων» ισχυρών της δύσης.
Κι όμως, συνεχίζουν να κρατούν αποκλεισμένο ένα λαό στη Γάζα. Θέλουν να τον εξολοθρεύσουν και σήμερα συνεχίζουν τον αποκλεισμό!
Η «ευαίσθητη», «πολιτισμένη» διεθνής κοινότητα δεν εφαρμόζει τις δικές της αποφάσεις όταν είναι ενάντιες σε Ισραήλ, ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση!
Αυτοί είναι οι ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ!
Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δουλικά στηρίζει αυτό το έγκλημα, χάνοντας κάθε δημοκρατική και ανθρωπιστική επίφαση! Άραγε, τι θα επικαλεστούν, τι θα εφεύρουν για κρύψουν το έγκλημα τους, όταν μας καλέσουν να ψηφίσουμε στις ευρωεκλογές του Ιούνη;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει, έστω και τώρα, στο όνομα των δημοκρατικών παραδόσεων και του ανθρωπισμού να σταματήσει τη συλλογική τιμωρία του λαού της Γάζας, ν’ ανοίξει τα σύνορα.
Γιατί ο λαός της Παλαιστίνης θα νικήσει και δεν θα υποκύψει;
Στις 18 Μάρτη 2009, βρεθήκαμε στον Προσφυγικό Καταυλισμό Παλαιστινίων Προσφύγων Alcarmook (Συρία). Δημιουργήθηκε από τον ΟΗΕ το 1948, για να «φιλοξενήσει» προσωρινά -ως την εφαρμογή της απόφασης για τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους-, αυτούς που διώχθηκαν από τη γη τους. Λειτουργεί ακόμη και σήμερα, μετά από 61 χρόνια, με την ευθύνη του ΟΗΕ.
Εκεί, ζουν οι καταραμένοι της γης. Περήφανοι και αντιστεκόμενοι για το Δικαίωμα στην Επιστροφή!
Εκεί συναντήσαμε τα παιδικά πρόσωπα των φωτογραφιών. Αυτές οι αθώες ψυχές, που πληρώνουν το τίμημα των συμφερόντων των ΗΠΑ, ζουν με τους παππούδες του ’48, αλλά όπως θα δείτε δεν έχουν ηττηθεί! Παντού τα σύμβολα της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ! Μεγαλώνουν μ’ έναν σκοπό: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/03/19482009-61.html

Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΑΝΑ ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ.ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΔΙΩΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Στις 11 Μαρτίου, ο δημοσιογράφος Γ. Φράγκος, εργαζόμενος στην εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος», και το Δήμο Αθηναίων, δέχθηκε επίθεση έξω από το σπίτι του (στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα) από συμμορία λαθρομεταναστών.
Επειδή αντιστάθηκε στην δολοφονική επίθεση και στην προσπάθειά του να αμυνθεί, μπροστά στον κίνδυνο που διέτρεχε η ζωή του, τραυμάτισε έναν νιγηριανό, μέλος της συμμορίας που του επιτέθηκε. Η πράξη της αυτοάμυνας, κρίθηκε ως εγκληματική από τον ανακριτή και τον εισαγγελέα και ο Γ. Φράγκος κρίθηκε προφυλακιστέος και οδηγήθηκε στις δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού, όπου και βρίσκεται έως και σήμερα…!
Ο Γ. Φράγκος εργαζόταν και στο γραφείο Τύπου του Δήμου Αθηναίων, αλλά ο (κατοχικός;) Δήμαρχος έσπευσε να θέσει σε διαθεσιμότητα τον δημοσιογράφο που δέχθηκε την επίθεση!!! Ο λόγος; Προφανέστατος… για να μην κατηγορηθεί ο Δήμος και ο Δήμαρχος Αθηναίων για… ρατσισμό!!!
Σχόλιο από http://kostasxan.blogspot.com/2009/03/blog-post_9769.html
Ξεκινώντας μία σύντομη «ανάλυση» του θέματος και μέσα από την άδικη αλλά και τελείως τραγική απόφαση των δικαστών (ανακριτή και εισαγγελέα που αποφάσισαν πως το θύμα οπλοφορούσε και -κακώς- χρησιμοποίησε το όπλο του ως άμυνα στην δολοφονική επίθεση εναντίον του), διακρίνουμε όλοι μας πως ο Έλληνας πολίτης έχει παραδοθεί βορά στις διαθέσεις όλων αυτών των εγκληματικών στοιχείων που έχουν γεμίσει τη χώρα μας και οι οποίοι αν και κινούνται με εγκληματικές διαθέσεις και υποπίπτουν σε κακουργηματικές πράξεις, δεν διώκονται, αλλά προφυλάσσονται!!!
Δεν γνωρίζω εάν υπάρχει σοβαρότητα πλέον στην Δικαιοσύνη, αλλά η συγκεκριμένη απόφαση δηλώνει περίτρανα σε κάθε πολίτη της χώρας μας, πως δεν έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του εάν του επιτεθούν ένας ή περισσότεροι αλλοδαποί ή κάθε είδους εγκληματικής φύσης και καταγωγής στοιχεία-υπάνθρωποι-εγκληματίες!!! Η τιμωρία, μάλιστα, για τον οποιονδήποτε θελήσει να αμυνθεί για την ίδα του τη ζωή, είναι προφυλάκιση (ως επικίνδυνου στοιχείου για την κοινωνία), ενώ οι επιτιθέμενοι παραμένουν ελεύθεροι και δέχονται τις φροντίδες της Πολιτείας!!!
Προσωπικά, δεν θέλω να κρίνω τους δικαστικούς που είδαν το θύμα ως θύτη και τον τιμώρησαν. Αφήνω την κρίση τους σε όλους εσάς. Θα ήθελα όμως να κρίνω την στάση του κυρίου Κακλαμάνη, που έτρεξε να θέσει σε διαθεσιμότητα τον δημοσιογράφο, προκειμένου να μην εμπλακεί ο ίδιος και η Δημαρχία Αθηνών στο όλο γεγονός και να μην του κολλήσουν την ταμπέλα του «ρατσιστή» οι γνωστοί-άγνωστοι αντιρατσιστές-ανθέλληνες!!!
Πραγματική ατίμωση ήταν για τον κύριο Κακλαμάνη η συγκεκριμένη του απόφαση και η μη στήριξη του Έλληνα πολίτη. Ατίμωση, επειδή δικαιώνει τους θύτες, αλλά ταυτόχρονα φανερώνει και τον φόβο του και την μικρότητά του ως πολιτικού και ως ανθρώπου, στο να αντισταθεί στο ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο κακοποίησης (κάθε είδους, θυμηθείτε τον βιασμό στην Άρτα από τους Ρουμάνους) των Ελλήνων πολιτών!!!
Οι πράξεις είναι αυτές που ξεχωρίζουν τους άνδρες από τα ανθρωπάκια κύριε Κακλαμάνη. Κι εσείς στην πράξη, δυστυχώς έχετε αποτύχει…
Για τους συναδέλφους του κυρίου Φράγκου, τους δημοσιογράφους, δεν βρίσκω πραγματικά λόγια να χαρακτηρίσω την απραξία τους, την μηδενική τους συμπαράσταση και τον ανύπαρκτο αγώνα τους να συμπαρασταθούν στον συνάδελφό τους και να επιτύχουν (το λιγότερο) την αποφυλάκισή του. Αποδεικνύονται (επβεβαιώνοντας τις φήμες και τις υποψίες) ως τα χειρότερα σαρκοβόρα και σαρκοφάγα, με μηδενική αντίληψη συναδελφικής αλληλεγγύης. Βέβαια, οι περισσότεροι από αυτούς κυκλοφορούν με φύλαξη συνοδείας αστυνομικών και αποκλείεται να τους συμβεί κάτι παρόμοιο. Αλλά, τους εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να συμβεί στις γυναίκες τους και στα παιδιά τους, ελπίζοντας πως κάτω από ένα τέτοιο σοκ θα ξυπνήσουν μέσα τους τα ένστικτα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, πως θα βγάλουν τις παρωπίδες τους και θα αρχίσουν να βλέπουν την αδυσώπητη πραγματικότητα, για την δημιουργία της οποίας είναι συνυπεύθυνοι…
Το επόμενο που αναμένω προσωπικά να συμβεί, είναι μία μήνυση από τον Νιγηριανό προς τον κύριο Φράγκο (που εκτίει ποινή επειδή υπερασπίστηκε τη ζωή του), όπου θα του ζητάει χρηματική αποζημίωση για σωματική βλάβη αλλά και για ψυχικά τραύματα (και όλα τα συναφή). Γνωστοί και οι δικηγόροι που θα τρέξουν να συμπράξουν στον Νιγηριανό, προκειμένου να αποδείξουν το ανθελληνικό τους μένος για μία ακόμη φορά…
Σαν κράτος έχουμε πτωχεύσει σε πολλά, σε πάρα πολλά… έχουμε απωλέσει πολλά από τα βασικά αγαθά μίας ισορροπημένης κοινωνίας… τα χειρότερο όμως όλων είναι η απώλεια της λογικής όπως επίσης και η απώλεια της εθνικής συνείδησης απέναντι σε ορατούς κινδύνους. Η Αθήνα στις ημέρες μας βιώνει τρομακτικές καταστάσεις και οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου φοβούνται πλέον να κυκλοφορήσουν στους δρόμους και καθημερινά εκτίθενται σε κινδύνους (μέχρι και απώλειας της ζωής τους), επειδή δεν υπάρχει βούληση από κανέναν υπεύθυνο (Πολιτεία και όλα της τα όργανα), δεν υπάρχει ευσυνειδησία κι επειδή, πάνω από όλα, έχει εξαφανισθεί αυτό που ονομάζουμε «κοινός νους»!
Το συμπέρασμα, που προκύπτει από το δυστυχές αυτό περιστατικό και το μήνυμα που η Πολιτεία στέλνει σε όλους τους πολίτες της είναι:
ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ
Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ!!!
----------------------------

Στις 16.03.2009 στον ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ομάδα περίπου δεκαπέντε Αλβανών συγκεντρώθηκε στην είσοδο πολυκατοικίας της οδού Πιπίνου στον Άγ. Παντελεήμoνα βρίζοντας και απειλόντας νεαρή Ελληνίδα κάτοικο, η οποία συμμετέχει στις κινητοποιήσεις των κατοίκων κατά της κατάληψης της πλατείας από λαθρομετανάστες, κυρίως Αφγανούς. Σημειωτέον ότι αστυνομικό τμήμα υπάρχει σε απόσταση 150-200 μέτρων απ’ τον τόπο των επεισοδίων. Αιτία για τα επεισόδια ήταν η διαμαρτυρία της νεαρής Ελληνίδας στο Δήμο και στην αστυνομία για την μετατροπή της άλλοτε φιλικής στους κατοίκους πλατείας σε τριπλό ουρητήριο αργόσχολων αλλοδαπών. Στην πλευρά προς την Πιπίνου ουρητήριο Αλβανών, στο κέντρο Αφγανών και στην πλευρά Αγορακρίτου ουρητήριο Πολωνών! Το αίτημα της κατοίκου και των περιοίκων προς το Δήμο είναι να τοποθετήσει, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον χημικές τουαλέτες στην πλατεία. Όταν ο Νικηταράς ο δεντροφάγος στέλνει στην οδό Βερανζέρου τις καθαρίστριες του Δήμου (που τις πληρώνουν οι δημότες) να καθαρίζουν πολυκατοικία στην οποία κοιμούνται …με βάρδιες, περίπου 600 Σομαλοί, κάτι οφείλει να κάνει και για την περιοχή Αγ. Παντελεήμoνα, όπου η υποβάθμιση της ζωής των Ελλήνων δεν έχει πιάσει πάτο αλλά απόπατο.
http://patari.org/forum/viewtopic.php?p=1124

ΤΑ ΕΚΑΜ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΤΕΝΕΖΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΝΕ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ.

T

39η ημέρα ,της απεργίας πείνας του Θ.Τενέζου. Η κυβέρνηση των Καρτέλ περιμένει το «φυσικό τέλος»;

Οι ελεύθεροι Εμποροι Πετρελαιοειδών,προχώρησαν στην ιδιωτική επιβολή, σύμφωνα με τη διεθνή νομοθεσία κατά του ΚΑΡΤΕΛ πετρελαιοειδών.

Για 39η ημέρα συνεχίζει την απεργία πείνας, έξω από το κτήριο της Επιτροπής Ανταγωνισμού ,Πατησίων 70 ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας Θεόδωρος Τενέζος.
Ο κίνδυνος ανήκεστης βλάβης της υγείας του Θεόδωρου Τενέζου αλλά και κίνδυνος ακόμα ξαι για τη ζωή του,κάθε μέρα αυξάνεται. Η κυβέρνηση των Καρτέλ και η Επιτροπή Ανταγωνισμού εξακολουθούν να «κοιτάζουν αλλού». η δήθεν «απόφαση» της παράνομης επιτροπής Ανταγωνισμού ,που ετοιμάζουν , δεν πρόκειται να τερματίσει την απεργία, πείνας.
Ο Θεόδωρος Τενέζος ζητάει: Έρευνα της καταγγελίας του για το καρτέλ του σιδήρου, ώστε να τιμωρηθούν βιομήχανοι και χονδρέμποροι που κατέστρεψαν την επιχείρησή του. Οταν ολοκληρωθεί η πλήρης έρευνα , να υπάρξει δίκαιη δίκη.Να δικάσουν την καταγγελία του, άλλα μέλη της Επιτροπής Ανταγωνισμού και όχι αυτοί που έχουν μηνυθεί στην ποινική δικαιοσύνη και να προστατεύονται δικαστικά αυτοί που καταγγέλουν τα καρτέλ , με την ενεργοποίηση του αρθρ.61 του Π.Κ.

Υπό την παντελή απουσία της Επιτροπής Ανταγωνισμού και του υπουργείου Ανάπτυξης , μέλη της Ένωσης Εμπόρων Πετρελαιοειδών Αττικής, προχώρησαν χθες σε μία πρωτοποριακή για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση κίνηση εφαρμόζοντας τις νόμιμες διεθνείς πρακτικές εφαρμογής του Ευρωπαικού Αντιμονοπωλιακού νόμου ,το γνωστό Private enforcement (Private enforcement) που προτρέπει να εφαρμόζεται η Ευρωπαική Επιτροπή Ανταγωνισμού. Τα μέλη του καρτέλ του πετρελαίου, αντιδρώντας ,υπέβαλαν εκ των υστέρων μήνυση για ψευδή καταμήνυση στους συνδικαλιστές, με αποτέλεσμα οι διώκτες του καρτέλ να παραμείνουν τη νύκτα και αυτοί υπο κράτηση!
------------------------------------------------
20 λεπτά το λίτρο φθηνότερα θα πωλούνταν τα καύσιμα
------------------------------------------------------------------------
Αποφασιστικό χτύπημα στο καρτέλ του πετρελαίου, δόθηκε από μέλη της Ένωσης Εμπόρων Πετρελαιοειδών Νομού Αττικής.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 21/3/2009.

20 λεπτά το λίτρο φθηνότερα θα πωλούνταν τα καύσιμα αυτοκινήτων εάν η Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν «ποιούσε τη νήσσα», όταν διεπίστωσε, ότι η αγορά λιανικής λειτουργεί υπό καθεστώς ομηρίας και ρυθμίσεως των τιμών καταναλωτή, σε ποσοστό 92%.

Η Ένωσή μας θα αποκαλύψει πρόσωπα & πράγματα και θα προβεί στις κατά νόμον ενέργειες, όπου πρέπει, για να αποκαλυφθούν οι «κατεργάρηδες» και να οδηγηθούν στον «πάγκο τους».

Πέντε από τους έξι (ο ένας διέφυγε την σύλληψη) υπάλληλοι αντίστοιχων Εταιρειών Πετρελαίου, κρατούνται στο Α/Τ Ασπροπύργου, διότι οι εταιρείες πετρελαιοειδών δεν αναρτούν τιμοκαταλόγους στα σημεία πώλησης και αρνούνται την πώληση καυσίμων σε ανεξάρτητους πρατηριούχους.

Την ως άνω πολιτική εφαρμόζουν σχεδόν όλες οι Εταιρείες Πετρελαίου, προκειμένου να εξαναγκάζουν τους πρατηριούχους να υπογράφουν μακροχρόνιες συμβάσεις αποκλειστικής προμήθειας για να τους καταστήσουν ομήρους και να τους εκμεταλλεύονται, ρυθμίζοντας παράλληλα τις τιμές καταναλωτή.

Ο Πρόεδρος Θεόδωρος Δελαγραμμάτικας .Η Γ.Γραμματέας Μ. Ασπρούδη

Επισκόπηση Τύπου

Η οικονομική κρίση, η φάση της εποπτείας στην οποία περνά η ελληνική οικονομία από την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς και τα μέτρα, που επεξεργάζεται το υπουργείο Οικονομικών για την ανάκαμψη της οικονομίας στη χώρα μας, απασχολούν σήμερα τα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου.

* ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ: "Σχέδιο πόλης για 87.700 στρέμματα σε 17 δήμους της Θεσσαλονίκης".

* ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: "Γκάλοπ" για γέλια και για κλάματα! Τα "δημοσκοπικά" καραγκιοζιλίκια συνεχίζονται".

* ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: "Νέα μέτρα σωτηρίας της οικονομίας. Πηγές εσόδων μόνιμου χαρακτήρα επεξεργάζεται το υπουργείο Οικονομικών".

* ΑΥΡΙΑΝΗ: "Έκτακτο συνέδριο μετά τις ευρωεκλογές αποφάσισε ο Καραμανλής. Το αποτέλεσμα της αναμέτρησης θα κρίνει τις πολιτικές εξελίξεις".

* Η ΒΡΑΔΥΝΗ: "Σαφάρι εσόδων. Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα της ΕΕ δεν αφήνουν περιθώρια".

* ΕΘΝΟΣ: "Στο κόκκινο 1.000.000 πιστωτικές κάρτες. Ανατροπή οικογενειακών προϋπολογισμών εν μέσω κρίσης".

* ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ: "Το δείπνο των... "διαδόχων" έκλεισε με... σουφλέ! Δεν λογάριασαν τον Μηχανικό που τιθάσευσε ακόμη και τον... Μαλλιακό".

* ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: "Μείωση μισθών με νόμους ΠΑΣΟΚ - ΝΔ Προβλέπουν τοπικά σύμφωνα απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασία".

* ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: "Κρυφοί όροι στα νέα στεγαστικά. Αποκλειστικό: "Παιχνίδια" των τραπεζών με τα επιτόκια ΕΚΤ και EURIBOR".

* ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: "Καμπανάκια... Βρυξελλών. Ο Αλμούνια θα ανακοινώσει αύριο τις συστάσεις της Κομισιόν προς την Ελλάδα".

* ΕΣΤΙΑ: "Χρειάζεται λίγη αισιοδοξία. Να ανατραπή τώρα το αρνητικό κλίμα".

* ΗΜΕΡΗΣΙΑ: "Αλλαγή φρουράς στο ΧΑ. Ανακατατάξεις στον χάρτη των ξένων θεσμικών".

* ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: "Νομικό "άδειασμα" στον κουκουλονόμο. Οι Έλληνες νομικοί που συνήλθαν στη Θεσσαλονίκη πιστεύουν -σε αντίθεση με την κυβέρνηση- ότι οι νόμοι επαρκούν, φτάνει να εφαρμόζονται".

* ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: "Σε φάση "στενής εποπτείας" περνά η ελληνική οικονομία".

* ΤΑ ΝΕΑ: "Εφορία καλεί μισθωτούς, επαγγελματίες. Εξόρμηση απελπισίας για έσοδα".

* Η ΧΩΡΑ: "Διασπάται η ΝΔ, αν φύγει ο Καραμανλής. Ποιοι και γιατί θέλουν την αποχώρησή του".

Το τσάμπα πράμα.

* Metro "Ψήνεται" το νέο πακέτο μέτρων. "Κλείδωσε" η τακτοποίηση των ημιυπαίθριων, ακολουθούν καύσιμα, αλλά και ΕΤΑΚ."

* Metropolis: "Νέο τοπίο στα κλειστά επαγγέλματα".

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

Τσάβες: «Αξιολύπητος αδαής» ο Μπαράκ Ομπάμα

Αδαή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, χαρακτήρισε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες τον Μπαράκ Ομπάμα, μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου ότι ο Τσάβες εξάγει την τρομοκρατία και εμποδίζει την πρόοδο στη Λατινική Αμερική.
«Πάει και με κατηγορεί για εξαγωγή της τρομοκρατίας: το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι είναι ένας αξιολύπητος αδαής, θα πρέπει να διαβάσει και να μελετήσει λίγο για να καταλάβει την πραγματικότητα», σημείωσε ο Τσάβες, ο οποίος ηγείται ομάδας αριστερών ηγετών της Λατινικής Αμερικής που αντιτίθεται στην επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή.
Ο Τσάβες πρόσθεσε ότι τα σχόλια του Ομπάμα τον έκαναν να αλλάξει γνώμη για την αποστολή νέου πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον, μετά την απόφασή του να αποσύρει πέρυσι τον διπλωμάτη της χώρας του έπειτα από διένεξη με την κυβέρνηση Μπους, η οποία τον οδήγησε επίσης στην απέλαση του Αμερικανού πρεσβευτή στη Βενεζουέλα.
«Όταν είδα τον Ομπάμα να λέει αυτό που είπε, έβαλα ξανά μέσα στο συρτάρι την απόφαση, ας περιμένουμε και θα δούμε», σημείωσε ο Τσάβες, προσθέτοντας ότι ήθελε να στείλει έναν νέο πρεσβευτή στις ΗΠΑ για να βελτιωθούν οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την αποχώρηση του Τζορτζ Μπους από την προεδρία.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε τον Ιανουάριο στο ισπανόφωνο αμερικανικό δίκτυο Univision, ο Ομπάμα δήλωνε ότι ο Τσάβες εμποδίζει την πρόοδο στη Λατινική Αμερική και τον κατηγορούσε για εξαγωγή τρομοκρατικών δραστηριοτήτων και για υποστήριξη των Κολομβιανών ανταρτών.
«Μα τι άγνοια, το πραγματικό εμπόδιο για την ανάπτυξη στη Λατινική Αμερική ήταν η αυτοκρατορία της οποίας προεδρεύετε εσείς σήμερα», σημείωσε ο Τσάβες, ο οποίος είναι δριμύς επικριτής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΠΕ

Our master’s voice.

Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ πρόεδρος του Eurogroup:. «Το γεγονός ότι η Ελλάδα μπήκε σε επιτήρηση δύο φορές μέσα σε πέντε χρόνια δείχνει ξεκάθαρα ότι χρειάζονται κι άλλες ενέργειες για την εξυγίανση των οικονομικών της».
«Νομίζω ότι είναι καθήκον της Ελλάδας να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά της. Δεν είναι πλέον δυνατό να συνεχίσουν να εξελίσσονται τα πράγματα στην Ελλάδα όπως μέχρι τώρα. Για να μπορέσετε να προστατεύσετε τα συμφέροντα των μελλοντικών γενεών, πρέπει να διορθώσετε τα δημόσια οικονομικά σας. Καλούμε την Ελλάδα να πάρει μέτρα».

Σε ερώτηση για το σχέδιο διάσωσης σε περίπτωση που η Ελλάδα και η Ιρλανδία κηρύξουν πτώχευση, ο κ. Γιούνκερ απάντησε τα εξής: «Είναι θεωρητική απάντηση σε θεωρητική ερώτηση, γιατί κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Σε περίπτωση, όμως, που συμβεί, θα είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε δράση. Γνωρίζω ότι η Ελλάδα έχει τεράστια προβλήματα, αλλά πιστεύω ότι δεν θα φθάσει στην πτώχευση. Ομως, τα μέτρα που θα εφαρμόσει πρέπει να είναι πολύ σκληρά».

Προθεσμία στην κυβέρνηση μέχρι το τέλος του 2010, προκειμένου να επαναφέρει το δημόσιο έλλειμμα κάτω του 3% του ΑΕΠ, δίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η εισήγηση του Χοακίν Αλμούνια θα υιοθετηθεί στην αυριανή συνεδρίαση της Κομισιόν στο Στρασβούργο. Μαζί με την Ελλάδα, σε καθεστώς επιτήρησης θα τεθούν επίσης , η Ιρλανδία, η Γαλλία και η Ισπανία. Η επόμενη αξιολόγηση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας της Επιτροπής θα εκδοθεί στις 24 Οκτωβρίου. Η έκθεση θα συζητηθεί στο άτυπο ΕCOFIN στις 3 και 4 Απριλίου στην Πράγα.Οι τυπικές αποφάσεις θα ληφθούν στις 6 Απριλίου, από το Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων.
Στην έδρα της Κομισιόν υπενθυμίζουν το επόμενο ραντεβού, που είναι στις 24 Οκτωβρίου, όπου θα αξιολογήσει την απόδοση των μέτρων της κυβέρνησης. Είναι προφανές ότι εάν διαπιστώσει ότι οι στόχοι δεν τηρούνται, θα προχωρήσει στην ενεργοποίηση της επόμενης φάσης του Συμφώνου Σταθερότητας, το οποίο θα θέσει την Ελλάδα σε καθεστώς στενής εποπτείας με τον έλεγχο των δημοσιονομικών επιδόσεων ανά τρίμηνο.
Η Επιτροπή ζήτησε τη λήψη πρόσθετων μέτρων εντός του 2009, διότι προβλέπει πως ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας φέτος δεν θα ξεπεράσει το 0,2% και του χρόνου το 0,7%, ενώ η κυβέρνηση προβλέπει αύξηση του ΑΕΠ το 2009 της τάξης του 1,1% και του χρόνου 1,6%.

Από Κώστα σε ...Κώστα και από εγγονό σε ...παππού το ...πάω.!!!

Καλά, το ξέρω εγώ ότι στο τέλος θα με ...διαολοστείλετε, αλλά παίρνω όρκο μανάμ ότι είναι όλα τυχαία!
Πέσανε πολλές συμπτώσεις μαζεμένες, κι' εγώ κοντεύω τώρα να παρεξηγηθώ.
Ασχολήθηκα πρώτα με τον Κώστα τον Σημίτη, που τον είπε "κατσαπλιά" ο Βασίλης Κεδίκογλου.
Ασχολήθηκε λίγο μετά με τον ψηλέα Κώστα Μπακογιάννη, τον καλοπληρωμένο ειδικό σύμβουλο της μάμης του, και σήμερα τόφερε η ...κακιά στιγμή λόγω ...γκαντεμιάς να ασχοληθώ με άλλον Κώστα.
Τον επίτιμο καλέ, που όλοι τον λέτε "γκαντέμη", αλλά μακάρι να είχα κι' εγώ το 1% της "γκαντεμιάς" του.
Ο Επίτιμος - λέει - δεν πρόκειται να το βάλει κάτω, μέχρι να ρίξει τον άλλο Κώστα, από το θρόνο του πρωθυπουργού.
Τα βλέπεις μαντάμ;
Κι' άλλος Κώστας στο ...ποντίκι μου.!
Και που λές, Το Αμερικανικό Κολλέγιο της Ελλάδας διοργάνωσε προχθές το βράδυ μια συζήτηση γύρω από "στρογγυλό τραπέζι".
Όχι για να παίζουν "Θανάση" μωρή ξανθιά, αλλά για να κουβεντιάσουν.
Και κάλεσαν - λέει - και τον επίτιμο, όχι για να τους ρίξει τα χαρτιά, αλλά για να τους ρίξει μια "θεωρία" για το που είμασταν και για το που πάμε σαν Χώρα.
Λες ρε παιδί μου και οι ίδιοι δεν το ξέρανε, και φωνάξανε τον επίτιμο για ...επιβεβαίωση, ή και για συμπληρωματικές ...πληροφορίες.
Ευκαιρία βρήκε ο παππούς Κώστας αλλά και επίτιμος, να κάνει διάλεξη, αλλά να ρίξει και τα ...καρφιά του κατά του σημερινού Κωστάκη.
Λοιπόν αν εσείς μπερδευτείτε με τους Κωστάκηδες, δικό σας πρόβλημα.
Εγώ πάντως τους ...ξεχωρίζω.
"...Είμαστε - λέει - (ο επίτιμος καλέ), απροετοίμαστοι και ανέτοιμοι για να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, κι' αυτό οφείλεται σε "κυβερνητική άγνοια και ανικανότητα...".
Μη μου πείτε τώρα, ότι αυτό δεν ήταν ...νταβανόπροκα για τον Κωστάκη, αλλά και ...πόντος για την Ντορούλα;
Και συνέχισε ο υπερήλιξ... Ο Θεός να του δίνει χρόνια!!!
"...Ζήσαμε δανειζόμενοι, γιατί αρνηθήκαμε πεισματικά τις μεταρρυθμίσεις..."
Κι' άλλος ...πόντος!!!
"...Για να πάει καλά η χώρα - λέει -, πρέπει να γίνει εσωτερική "απογραφή, να τα βάλουμε όλα κάτω, να δούμε που βρισκόμαστε, τι μας συμβαίνει και τι έφταιξε και φτάσαμε σ' αυτή την κατάσταση..."
Τόπιασες το υπονοούμενο Ντορίτσα;
Για σένα δουλεύει ο Ντάντυ.!!!
Αχ, και πως τον βολεύει τον επίτιμο αυτή η ανακατωσούρα!!!
Σαν τον λύκο, που χαίρεται στην ...αναμπομπούλα!
Σου λέει τώρα ο επίτιμος...
Αμερικανικό κολλέγιο είναι αυτό, κάτσε να ...υποτιμήσω τον πρωθυπουργό, και να ...ανεβάσω λίγο την Νττττόρα!!!
Τι με κοιτάς μωρή;
Η πολιτική είναι σαν τη ζυγαριά. 'Οταν βάζεις ...βαρίδια από τη μιά, ...σηκώνεται από την άλλη.
Η ζυγαριά ....μωρή...
Κύριε επίτιμε!!!
Please... Αφήστε τα παιδία - καλά το γράφω - να παίζουν.
Κάθε τρεις και λίγο, τσουφ και οι πεπονόφλουδες.
Να ...σε κάνω όμως μια ερώτηση κ. Επίτιμε;
Αν τα τεκνά σου, σόρυ τέκνα ήθελα να πω, ήταν εκτός πολιτικής και ήταν ας πούμε ...γιατροί, θα άφηνες ποτέ ...συνέδριο να πάει χαμένο;
Χαλάρωσε ή λάρωσε - αν προτιμάς - λίγο κ. Επίτιμε.
Περισσότερο πόλεμο κάνεις στον Κωστάκη, παρά στην ...Αλεξνάνδρα.
Την Παπαρήγα καλέ!!!
Για ποιά κόρη σου, μου μιλάς πάλι;
Τι μου' φτεξε η κοπέλα εμένα;
Ναταλία
Αναρτήθηκε από gianniotis.gr
http://gianniotis.blogspot.com/2009/03/blog-post_9544.html

Ο αγώνας του ΠΑΚ στα χρόνια 1968 -1974, ο ρόλος του στη συγκρότηση ενός μαζικού σοσιαλιστικού πολιτικού χώρου και η σημασία του σήμερα.

Του Δαμιανού Βασιλειάδη

(ομιλία στην εκδήλωση για τα 41 χρόνια του ΠΑΚ στην αίθουσα του δήμου Καισαριανής το Σάββατο 21 Μαρτίου).

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη είναι το αποτέλεσμα επίπονων και μακροχρόνιων θεωρητικών διεργασιών του ΠΑΚ στα χρόνια από την ίδρυσή του ως τη μέρα της δημοσιοποίησης της την 3η του Σεπτέμβρη. Ξεκίνησε από το πρώτο κείμενο του Ανδρέα Παπανδρέου μετά την έξοδό του από την Ελλάδα, στις 26 Φεβρουαρίου του 1968 και μετά από βασανιστική επεξεργασία σε σεμινάρια, συνέδρια και ειδικές συνεδριάσεις, διαμορφώθηκε ως διακηρυκτικό κείμενο ενός πολιτικού φορέα.


Οι διακηρυγμένες αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη: Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία,. Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατικές Διαδικασίες, είναι ακόμη ζητούμενα. Παραμένουν ένα όραμα.

Πολλοί θέλησαν να τις διαβάλουν ή να ακυρώσουν τη σημασία τους, χαρακτηρίζοντάς τες λαϊκίστικες ή τριτοκοσμικές. Παραβλέπουν ότι γι’ αυτές τις αρχές αγωνίστηκαν λίγο ή πολύ όλες οι προοδευτικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις της Ελλάδας από την εποχή του ΕΑΜ και της ΕΔΑ έως σήμερα, για να μην ανατρέξουμε και στο απώτερο παρελθόν.

Η αλλαγή που διακήρυττε το Κίνημα παλιά είχε σαν βάση και περιεχόμενο αυτές τις τέσσερις αρχές. Αυτή ήταν, όταν πρωτοξεκινήσαμε, η πεμπτουσία του ΠΑΣΟΚ. Ένα Κίνημα αρχών με αυτά τα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά.

Ας τα ξαναθυμηθούμε αναφέροντας ορισμένα αποσπάσματα, γιατί πολλά πράγματα θεωρούνται αυτονόητα, ενώ δεν είναι.

Στην συνέντευξη τύπου στις 3 του Σεπτέμβρη, ανακοινώνοντας ο Α. Παπανδρέου την διακήρυξη, είπε μεταξύ άλλων και τα εξής σημαντικά1, που προσδιορίζουν επακριβώς την έννοια αυτών των αρχών: « Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού Κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, τον βιοτέχνη, τον μισθωτό, τον υπάλληλο, στη θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας».

Σε άλλο σημείο προσθέτει: «Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της Πατρίδας μας. Τα επτά μεσαιωνικά χρόνια που πέρασαν με τη στυγνή στρατιωτική δικτατορία και η τραγωδία της Κύπρου δεν αποτελούν παρά μια ιδιαίτερα σκληρή έκφραση της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ». Και συνεχίζει πιο πέρα με την δεύτερη αρχή: «Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν. Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του λαού άλλα της οικονομικής ολιγαρχίας».

Σε άλλο σημείο αναφέρεται στην τρίτη αρχή της κοινωνικής απελευθέρωσης ή κοινωνικής δικαιοσύνης: «Γι’ αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του Κινήματος. Για να απολαμβάνει ο αγρότης το προϊόν του ιδρώτα του και της γης του, για να απολαμβάνει ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο μισθωτός, ο υπάλληλος, ο απλός Έλληνας το προϊόν του μόχθου του. Για να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η εντυπωσιακή εισοδηματική ανισότητα ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και κοινωνικά στρώματα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα. Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της Χώρας.».

Πάλι σε άλλο σημείο της εισαγωγικής του ομιλίας τονίζει την τέταρτη αρχή: «Θεμελιακή αρχή του Κινήματός μας είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία – από τη βάση μέχρι την ηγεσία – με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν» και συμπλήρωνε: «Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμούς αρχών, που τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις, για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια».

Για την στελέχωση προκρίθηκε τελικά η επαναστατική πρόταση για αυτοοργάνωση, ως αμεσοδημοκρατική αρχή, ένα πρωτοφανές γεγονός για τα ελληνικά δεδομένα, με βάση τις αρχές που είχαμε διαμορφώσει και εφαρμόσει αποτελεσματικά μετά από πολλούς αγώνες στο ΠΑΚ:

Εσωκομματική δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα, συμμετοχή στο διάλογο και στις αποφάσεις, ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση σε συλλογικά πλαίσια και τέλος ανάδειξη της ηγεσίας με γνήσιες δημοκρατικές διαδικασίες και αξιοκρατία.

Η εφαρμογή των αρχών του Κινήματος θα αποτελούσαν τη βάση, ώστε η αυτοοργάνωση να μεταπλαστεί σε θεσμοθετημένη και συγκροτημένη πολιτική δύναμη, χωρίς να παρουσιαστούν εκφυλιστικά φαινόμενα.

Μ’ αυτές τις ευοίωνες και ελπιδοφόρες προοπτικές ξεκινήσαμε για την μεγάλη αλλαγή. Η διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη συνόψιζε το ιδεολογικό μας πιστεύω.


Πως προέκυψε όμως η διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη και ποιες ήταν οι θεωρητικές, πολιτικές και οργανωτικές διεργασίες που οδήγησαν σ’ αυτήν;

Είναι ένα ερώτημα που περιληπτικά και με αφαίρεση για πολλά θέματα, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω. Θα επικεντρωθώ κυρίως στις θεωρητικές διεργασίες.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 60 υπήρχε στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο γενικότερα μια διάχυτη ριζοσπαστικοποίηση σε όλα τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. Δημιουργήθηκε ένα ανανεωτικό ρεύμα ενάντια στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Υπήρχε αναζήτηση εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων, που είχαν την τάση να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα καπιταλιστικά πλαίσια, που θεωρούνταν αντιδραστικά και πεπερασμένα. Η νεολαία, ιδιαίτερα η φοιτητική και όχι μόνο, αναζητούσε διεξόδους προς μια απελευθερωτική, ριζοσπαστική κατεύθυνση. Βιώναμε διάχυτη μια -θα την αποκαλούσα - επαναστατική ευφορία και μια έξαρση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και η Ελλάδα δεν έμεινε ανεπηρέαστη. Θα περιοριστώ μονάχα στην ανάδειξη της ΄Ενωσης Κέντρου ως κυρίαρχης πολιτικής δύναμης, για να συνειδητοποιήσουμε την κατοπινή εξέλιξη. Την ηγεσία του δημοκρατικού χώρου ανέλαβε μετά από πολλές παλινδρομήσεις η Ένωση Κέντρου, μια εύθραυστη συμμαχία παραγόντων της αστικής τάξης, με αρχηγό τον Γεώργιο Παπανδρέου. ΄Ηταν περισσότερο ένωση προσωπικοτήτων του κεντρώου χώρου, χωρίς εσωτερική συνοχή και δημοκρατικότητα και με πολλές αντιθέσεις και αντιπαλότητες, που οφείλονταν σε προσωπικές φιλοδοξίες και σκοπιμότητες, χωρίς να πρυτανεύουν βασικές δημοκρατικές αξίες και αρχές.

Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τον θετικό ρόλο που έπαιξε η ΕΚ για την κατάκτηση και εδραίωση μιας ουσιαστικότερης λαϊκής συμμετοχής, μιας φιλολαϊκής οικονομικής πολιτικής και για έναν αγώνα με στόχο την εθνική ανεξαρτησία. Αυτή η προσπάθεια στα πλαίσια φυσικά των συνθηκών εκείνης της εποχής δεν ήταν ασήμαντη.

Για τη λεγόμενη εθνική αναγέννηση, όπως την προσδιόριζε η ΕΚ, έπρεπε ο Γεώργιος Παπανδρέου να παλέψει ενάντια στην αντίδραση, η οποία εκπορεύονταν από τα βασικά στηρίγματα της άρχουσας τάξης και των Αμερικανών, που ήταν το παλάτι, οι μυστικές υπηρεσίες, το παρακράτος, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και όλος ο μηχανισμός, που παρασιτικά εξυπηρετούνταν από αυτήν την κατάσταση.

Η Ένωση Κέντρου έκανε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού των αναχρονιστικών θεσμών, που αποτελούσαν φραγμό για την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας μέσα στα αστικά πλαίσια εκείνης της εποχής. Επρόκειτο για έναν αστικοδημοκρατικό ριζοσπαστισμό που είχε σκοπό πέρα από τον απαραίτητο εκδημοκρατισμό και τη σχετική ανεξαρτησία από τα εξωθεσμικά και εξωελλαδικά κέντρα να πετύχει και στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα έναν εξορθολογισμό και μια σχετική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη για τα κατώτερα και μεσαία στρώματα του ελληνικού λαού, που έφερναν το βάρος της οικονομικής ανάπτυξης του τόπου, αλλά αποκλείονταν από μια δίκαιη κατανομή του εθνικού εισοδήματος. Γι’ αυτό και τα συνθήματα της Ένωσης Κέντρου επικεντρώνονταν όχι μόνο στην πολιτική δημοκρατία, αλλά και στην κοινωνική και οικονομική δημοκρατία, μέσα στα διεθνή πλαίσια, όπου η Ελλάδα θα ήταν σύμμαχος αλλά όχι δορυφόρος.

«Αυτό το ρεύμα», γράφει ο Μ. Ν. Ράπτης (Πάμπλο) «του πιο ριζοσπαστικού αστικού φιλελευθερισμού, το εκπροσώπησε αφενός ο Γ. Παπανδρέου και σε συνέχεια, αλλά και με κάποια σοβαρή υπέρβαση ο Α. Παπανδρέου».1

Δε θα αναλύσουμε πάρα πέρα τη σημασία αυτών των συνθημάτων. Επειδή όμως αποτελούν δείγματα της εξελικτικής πορείας και στα πλαίσια της ΕΔΗΝ- ΄Ενωσης Κέντρου στο εξωτερικό και κατόπιν στο ΠΑΚ παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα:

«Πιστεύουμε όμως ότι η καταξίωση του περιεχομένου της πολιτικής δημοκρατίας πραγματώνεται με την άσκηση της πολιτικής εξουσίας από το λαό, ειδικότερα όταν η πολιτική ισχύς περνά στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων ανθρώπων... Δεν είναι νοητή πολιτική δημοκρατία, όταν η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των ολίγων...Πρέπει οι λαϊκές τάξεις να πάρουν την πολιτική ισχύ στα χέρια τους».2

Σ’ αυτή την πολιτική συγκυρία συνέπεσε να αναμειχθεί έντονα ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Θα αναφερθούμε στις πιο ενδιαφέρουσες ομιλίες του για να δούμε σε ποια θέματα Ποιο ήταν αυτό το όραμα του Ανδρέα Παπανδρέου εκείνη την εποχή, μπορούμε να το ανιχνεύσουμε ως προς τα κεντρικά του σημεία, στα άρθρα και τις ομιλίες του εκείνης της περιόδου, που εκφράζουν τις πολιτικές του θέσεις. Και το πράττουμε αυτό για λόγους σύγκρισης των σταδίων και των μορφών εξέλιξης της ιστορικής του πορείας.

Ουσιαστικά οι ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου δεν διέφεραν από τις βασικές αρχές της Ένωσης Κέντρου, έτσι όπως τις αναφέρω πιο πάνω. ΄Ηταν απλώς πιο ρηξικέλευθες και ριζοσπαστικές, αλλά σαφώς μέσα στα πλαίσια της αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ο λόγος του βέβαια ήταν λόγος ενός επιστήμονα, ενώ του πατέρα του λόγος ενός ρήτορα. Σημαντικές είναι ορισμένες του τοποθετήσεις που δείχνουν πού έδινε από τότε μεγαλύτερο βάρος. Το θέμα της δημοκρατίας τον απασχολούσε πάντοτε, γιατί είχε επιπλέον να κάνει με την κρίση που περνούσε ο τόπος εκείνη την περίοδο, δηλαδή μετά το Ιουλιανό πραξικόπημα του παλατιού. Γράφει σχετικά με το θέμα αυτό:
«Γι’ αυτό ο εκδημοκρατισμός μιας χώρας προϋποθέτει τον εκδημοκρατισμό των κομμάτων. Προϋποθέτει ότι η λαϊκή θέληση, που εκφράζεται συλλογικά από τις εργατικές ενώσεις, τα συνδικάτα, τους συνεταιρισμούς, τα σωματεία, κ.ο.κ., θα συμμετέχει ενεργά, έμμεσα ή άμεσα, στη διαμόρφωση και στη διοίκηση των κομμάτων. Κι αυτό προϋποθέτει και την εκτεταμένη οργάνωση του λαού και κατά διαμερίσματα και κατά παραγωγικούς κλάδους και την συμμετοχή των οργανώσεων αυτών σε μια διαδικασία επιρροής και έλεγχου των κομμάτων.3 Και σε ένα άλλο σημείο προσθέτει: «Χωρίς την ενεργό, υπεύθυνη συμμετοχή και επαγρύπνηση του απλού πολίτη, σ’ όλες τις φάσεις της κοινωνικής ζωής, η δημοκρατία θα μείνει γράμμα κενό, χωρίς περιεχόμενο».4 Σε άλλο άρθρο του στην εφημερίδα «Έθνος», 17.10.1966, συμπληρώνει: «Η ενεργός συμμετοχή - άμεση και έμμεση - του Λαού σε όλες τις αποφάσεις, αποτελεί την πεμπτουσία της λαϊκής κυριαρχίας». Αυτά τα δείγματα της πολιτικής του ωρίμανσης έχουν σ’ αυτή την περίοδο ακόμη συνθηματικό χαρακτήρα. Δεν κατοχυρώνονται δηλαδή, με βάση μια συγκροτημένη θεωρία. Αυτό θα γίνει σταδιακά, όπως θα δείξω παρακάτω.

Εκτός από το ζήτημα της δημοκρατίας, με την έννοια της αυξημένης και ουσιαστικής παρουσίας και συμμετοχής του λαϊκού παράγοντα στη διακυβέρνηση της χώρας, προστίθενται και δύο άλλοι βασικοί παράγοντες, που συνδέονται με τη δημοκρατία.
Είναι το θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και το θέμα τοποθέτησης της χώρας στον διεθνή χώρο. Τοποθετείται λοιπόν ο Παπανδρέου με μεγαλύτερη σαφήνεια στους τρεις αυτούς τομείς, που ούτως ή άλλως αποτελούσαν στρατηγικούς στόχους της Ένωσης Κέντρου.
Γράφει σ’ ένα άρθρο του γύρω από τα θέματα αυτά:

«Λέγεται ότι οι τάσεις της Ενώσεως Κέντρου, μετά την αποστασία, είναι "ακραίες". Και ότι επομένως η Ένωση Κέντρου, εάν επιμείνει στις ανένδοτες ιδεολογικές της τοποθετήσεις, δεν θα γίνει ποτέ κόμμα εξουσίας. Για ποιες ακριβώς τάσεις πρόκειται; Πρόκειται, πρώτον, για την σαφή τοποθέτηση της Ενώσεως Κέντρου στο θέμα της δομής της εξουσίας: Ο λαός κυβερνά και ο Βασιλεύς βασιλεύει. Αυτή είναι η βασική, ανένδοτη, ασυμβίβαστη τοποθέτηση της Ενώσεως Κέντρου και εκφράζει γνησιότατα την απόφαση του ελληνικού λαού, να είναι κύριος στο σπίτι του. Πρόκειται δεύτερον, για την απόφαση της Ενώσεως Κέντρου να καταργήσει τα προνόμια της οικονομικής ολιγαρχίας, να σαρώσει τα εμπόδια που στέκονται στο δρόμο της οικονομικής αναπτύξεως της χώρας και να έχει γνώμονα της οικονομικής της πολιτικής τα συμφέροντα των μεγάλων λαϊκών στρωμάτων. Αυτή η τοποθέτηση είναι συμφέρουσα όχι μόνον για το έθνος, αλλά και για όλες τις παραγωγικές τάξεις της χώρας. Το δίκτυον δυνάμεως των ευνοουμένων ολίγων, βλάπτει συγχρόνως τα συμφέροντα όλων των παραγωγικών τάξεων. Και πρόκειται, τέλος, για την αξιοπρεπή θέση της Ενώσεως Κέντρου στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Είμαστε σύμμαχοι της Δύσεως και επιθυμούμε να είμαστε φίλοι με την Ανατολή. Τηρούμε τις συμμαχικές μας υποχρεώσεις, αλλά διεκδικούμε τα δικαιώματά μας εις το ακέραιο. Είμεθα σύμμαχοι και όχι υποτελείς, όχι δορυφόροι. Τα εσωτερικά μας θέματα, η πολιτική μας ζωή, είναι αποκλειστικά δικό μας θέμα, είναι θέμα αποκλειστικά ελληνικό. Και δεν επιθυμούμε οποιαδήποτε ανάμειξη».5

Έτσι περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου τη μεγάλη ειρηνική επανάσταση που θα οδηγήσει σε «μια νέα Ελλάδα, μια Ελλάδα δημοκρατική, προοδευτική και υπερήφανη».
Σε άλλες ομιλίες του ανάμεσα στα Ιουλιανά και την 21 Απριλίου μιλάει πολύ συχνά για την «αναμόρφωση των θεσμών, για να γίνει η Ελλάδα ένα «σύγχρονο δημοκρατικό» κράτος, για την οικονομική ανάπτυξη, που προϋποθέτει τον υγιή «προγραμματισμό» και σειρά ακόμη προτάσεων στην κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού της πολιτείας με βάση τη λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία.
Γι’ αυτό και τα συνθήματα περιστρέφονται γύρω από τα βασικά αυτά θέματα.
«Ο λαός κυρίαρχος, η Ελλάδα στους Έλληνες, ο στρατός στο έθνος».
Βασικό σύνθημα για τον ίδιο ήταν το σύνθημα «εθνική αναγέννηση», που σήμαινε τελικά τον εκσυγχρονισμό σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, μέσα στα πλαίσια ενός προοδευτικού, αν θέλουμε και ριζοσπαστικού, φιλελευθερισμού.
Δεν υπήρχε τίποτε στο πρόγραμμα της Ένωσης Κέντρου, αλλά και σ’ αυτά τα «ριζοσπαστικά» που διακήρυττε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, που να ξεφεύγει από τα αστικά πλαίσια, τα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τα οποία απλώς έτειναν προς μια σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, όχι όμως και σοσιαλιστική. Έννοιες και συνθήματα που αλλάζουν αργότερα περιεχόμενο. Αρκεί να αναφέρω προκαταβολικά ότι ο ίδιος και μετά την αποφυλάκισή του και την έξοδό από την Ελλάδα στις 16 Ιανουαρίου 1968 σε μια συνέντευξή που έδωσε προς το Εθνικό Πρόγραμμα της τηλεόρασης των ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου 1968 ότι είναι «φανατικός δημοκράτης» και «Νιου Ντήλερ» (οπαδός της προοδευτικής οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής).

Ο Ανδρέας Παπανδρέου από αστός πολιτικός σε ριζοσπάστη σοσιαλιστή

Η αλλαγή του από αστό σε σοσιαλιστή πολιτικό συντελέστηκε σταδιακά ή απότομα, θα το δούμε αυτό, μετά την ίδρυση του ΠΑΚ και στη συνέχεια.
Πριν προχωρήσουμε στο θέμα αυτό, είναι απαραίτητο να αναφέρουμε ορισμένα κρίσιμα περιστατικά, που δείχνουν το πολιτικό κλίμα λίγο πριν από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών.
Χαρακτηριστικός είναι ο λόγος του Ανδρέα Παπανδρέου στα εγκαίνια των γραφείων των Δημοκρατικών Συνδέσμων το βράδυ της 20ης Απριλίου, λίγο χρόνο δηλαδή πριν από το πραξικόπημα, ο οποίος ήταν κατ’ ουσία λόγος προεκλογικός.
Αναφέρω μόνο μία περικοπή, για να δείξω ότι στην πραγματικότητα οι συνταγματάρχες έπιασαν τους πολιτικούς κυριολεκτικά στον ύπνο, πέρα από όσα αργότερα λέχτηκαν για να δικαιολογήσουν τη στάση τους.
Περιττό βέβαια να αναφέρουμε τα έωλα επιχειρήματα, ότι ο λαός θα κατέβει στους δρόμους, το παλάτι δεν θα αποτολμήσει δικτατορία, ο στρατός, δηλαδή τα παιδιά του λαού, δεν θα προχωρήσουν σ’ ένα τέτοιο έγκλημα κατά της πατρίδος κτλ.
Λέει λοιπόν ο Ανδρέας Παπανδρέου στην αποστροφή του λόγου του τα εξής:
«Γι’ αυτό στην Ελλάδα η Δημοκρατία και θα νικήσει και θα εδραιωθεί. Γι’ αυτό η εξουσία θα περάσει στο λαό, για να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες και να θέσουμε όλοι μαζί τα θεμέλια μιας Νέας Ελλάδας που θα ανήκει στη Νέα Γενιά».
Βέβαια, γνωρίζουμε πως δυστυχώς η Δημοκρατία και δεν νίκησε και δεν εδραιώθηκε, παρά μόνο μετά τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου και φυσικά με τη μορφή που εδραιώθηκε.
Κατά τον ίδιο τρόπο μιλούσαν και πολιτικοί από άλλους χώρους. Ο Λεωνίδας Κύρκος π.χ., βουλευτής τότε της ΕΔΑ, ανέλυε σε μια κομματική συγκέντρωση, γιατί δεν μπορεί να γίνει δικτατορία. Η ευθύνη των πολιτικών και των κομμάτων ήταν τεράστια και κανένας δεν μπορεί ειλικρινά να την αποποιηθεί. Έχει φυσικά βαθύτερα αίτια, που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν.

Δεν αποτελεί όμως τώρα αντικείμενο της δικής μου ανάλυσης. Τελικά η δικτατορία έγινε.

I. Οι μαζικές αντιδράσεις των Ελλήνων του εξωτερικού μετά το πραξικόπημα

Αμέσως μόλις μαθεύτηκε στο θλιβερό γεγονός του πραξικοπήματος του 1967 ξεσηκώθηκε αυθόρμητα σύμπας ο ελληνισμός του εξωτερικού εναντίον της δικτατορίας. Δεν υπήρχε ημέρα χωρίς διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος. Κάπου θίχτηκε το φιλότιμο και η δημοκρατική ευαισθησία των Ελλήνων. Ελάχιστες ακροδεξιές εστίες υπήρχαν, οι οποίες μετεξελίχτηκαν σε χουντικές. Στην πρώτη φάση αδράνησαν, γιατί δεν είχαν ακόμη στήριξη από τους συνταγματάρχες. Η συμπαράσταση των ξένων στην κινητοποίηση των Ελλήνων εναντίον της δικτατορίας ήταν πραγματικά συγκινητική. Ιδιαίτερα στην Ιταλία και τις σκανδιναβικές χώρες.
Μετά τις αυθόρμητες εκδηλώσεις, δημιουργήθηκαν οι αντιδικτατορικές επιτροπές, στις οποίες μετείχαν όλες οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις και οι ανένταχτοι που μπήκαν στον αγώνα. Τα κόμματα ανασυντάχτηκαν και ξεκίνησαν οργανωμένα να αντιπαρατάσσονται στη χούντα.

Αυτός ο σχεδόν καθολικός χαρακτήρας, που εκδηλώθηκε στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, είχε και την ερμηνεία του, που ήταν, εκτός από το αντιχουντικό μένος, μια ψευδαίσθηση ότι η χούντα δεν θα έμενε μεγάλο χρονικό διάστημα στην εξουσία.
Έτσι ο κάθε πολιτικός φορέας ήθελε να δρέψει όσο περισσότερες αντιχουντικές δάφνες μπορούσε, για να τις επενδύσει μετά την πτώση της χούντας στην πολιτική σκηνή.
Υπήρξε μια κατηγορία Ελλήνων η οποία παρέμεινε σταθερή στην αντιδικτατορική της στάση, χωρίς να υπολογίζει σε σκοπιμότητες. Υπήρχε ωστόσο και μια άλλη κατηγορία Ελλήνων, η οποία δραστηριοποιήθηκε με μεγάλη ενεργητικότητα, γιατί προσέβλεπε σε κατοπινά ατομικά οφέλη. Αυτό το χατίρι φυσικά δεν τους το έκανε η δικτατορία.
Όταν πια άρχισε να σκληραίνει η στάση της και να στέλνει στρατιές τραμπούκων και πρακτόρων στο εξωτερικό, για να τρομοκρατήσει τους αντιτιθέμενους στο καθεστώς, ατόνησε και εξανεμίστηκε η «επαναστατική» τους διάθεση και απότομα ή σταδιακά αποχώρησαν από την αντιδικτατορική δράση, ασχολούμενοι αποκλειστικά με τις προσωπικές τους υποθέσεις. Προσχήματα βέβαια για μια τέτοια στάση υπάρχουν πάντοτε.
Στην αρχή λοιπόν ενεργοποιήθηκαν κατά της δικτατορίας άτομα και μάλιστα και με αντιστασιακή δράση, που αν γνώριζαν την μετέπειτα εξέλιξη, δεν επρόκειτο να εκτεθούν.

Στους πολιτικούς φορείς και στις άλλες οργανώσεις παρέμειναν τελικά άνθρωποι που διατήρησαν την αγωνιστική τους διάθεση και την αντιδικτατορική τους δράση, γιατί πίστευαν στον αντιδικτατορικό αγώνα κάτω από μια συγκεκριμένη ιδεολογία και πολιτική. Ασφαλώς δεν διέτρεχαν κίνδυνο να συλληφθούν και να κακοποιηθούν.
Όμως η συμμετοχή τους στον αντιδικτατορικό αγώνα δεν ήταν άμοιρη συνεπειών, τόσο για τους ίδιους όσο και για τους δικούς τους στην Ελλάδα, συνέπειες που λίγο ως πολύ όλοι μπορούμε να φανταστούμε. Η προσφορά τους ήταν εθελούσια και η δυνατότητα αποστασιοποίησης μεγάλη. Θα μπορούσαν να έχουν την ησυχία τους και να κοιτούν τη δουλειά τους, το ατομικό τους συμφέρον. Ζούσαν ελεύθεροι σε ελεύθερα καθεστώτα και δεν ένιωθαν αυτό το ασφυκτικό πλέγμα της ανελευθερίας και της καταπίεσης, όπως συνέβαινε στην πατρίδα τους.
Η στάση της χούντας σκλήρυνε αφάνταστα γύρω στο 1970 - 71.
Παρ’ όλα αυτά πολλοί παρέμειναν στα κόμματα που ήταν και από πριν οργανωμένοι και άλλοι προσχώρησαν ή δημιούργησαν καινούργιες οργανώσεις εναντίον των συνταγματαρχών.

Οι δραστηριότητες στο πρώτο στάδιο ήταν ποικίλες: Διαδηλώσεις, ομιλίες, συλλαλητήρια, προκηρύξεις, έκδοση αντιχουντικών εντύπων, ενημερωτική εκστρατεία εναντίον της χούντας, συλλογή χρημάτων για τους φυλακισμένους κ.τλ.
Μετά, και παράλληλα προς τις αντιδικτατορικές επιτροπές, την πρωτοβουλία ανέλαβαν οι οργανωμένοι πολιτικοί φορείς, Ένωση Κέντρου, ΕΔΑ, ΚΚΕ, ΕΚΚΕ και πάμπολλες άλλες αντιχουντικές οργανώσεις. Για παράδειγμα αναφέρω την έκδοση μιας εφημερίδας στο Μόναχο «Η Φωνή της Δημοκρατίας», με πρωτοβουλία της Ένωσης Κέντρου και μιας ομάδας ανεξάρτητων που συνεργάστηκαν μαζί της και αργότερα αποτέλεσαν την ομάδα πρωτοβουλίας των Φίλων του ΠΑΚ Μονάχου. Τέτοιες εφημερίδες και περιοδικά ξεφύτρωσαν σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Δυτικής Ευρώπης.

Οι σχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με την Ένωση Κέντρου, όταν βγήκε στο εξωτερικό, πέρασαν πολλές φάσεις, που αφήνουν σημάδια της γενικότερης ιδεολογικής και πολιτικής του σταδιοδρομίας, αλλά και της προσωπικής του στάσης απέναντι σε γεγονότα και πρόσωπα.
Η Ένωση Κέντρου και η νεολαία της στο εξωτερικό, παρόλο που ήταν επηρεασμένη και την διαπερνούσε η παλαιοκομματική νοοτροπία που προερχόταν από το εσωτερικό, και είναι φυσικό ότι δεν μπορούσε από την μια μέρα στην άλλη να αποβληθεί, ανέπτυξε ορισμένα προοδευτικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, που άρχισαν να αποκλίνουν σε μεγάλο βαθμό από τα πρότυπα στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδας.
Κυρίως μετά το σοκ της δικτατορίας και την ανυπαρξία επηρεασμού και ελέγχου από την κεντρική καθοδήγηση, ανέπτυξε πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα και προώθησε ορισμένους στόχους, ένας από τους οποίους ήταν ο ιδεολογικός και πολιτικός και ο άλλος η εσωκομματική δημοκρατία. Είχε διατυπώσει μάλιστα και τον όρο σοσιαλιστική δημοκρατία.

Ο Μάης του 68 αποτέλεσε το αποκορύφωμα αυτών των διεργασιών, κυριάρχησε στα Πανεπιστήμια και αγκάλιασε όχι μόνο τον κόσμο της επιστήμης αλλά και ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις.
Μια ανανεωτική, για να μην πω «επαναστατική» διάθεση και ευφορία διαπερνούσε την κοινωνία και κινητοποιούσε τα πιο προοδευτικά τμήματά της.
Ριζοσπαστικά κινήματα δρούσαν σ’ όλα τα ελεύθερα κράτη της Δύσης.
Η φοιτητική νεολαία αποτελούσε την πρωτοπορία, αλλά και οι προοδευτικές δυνάμεις των κομμάτων καθώς και τα συνδικάτα μπήκαν σε μια διεκδικητική κατεύθυνση για νέες λαϊκές κατακτήσεις σ’ όλα τα επίπεδα, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά.
Η οικονομική άνθηση και η ψυχροπολεμική ύφεση εκείνης της περιόδου διευκόλυναν την προοδευτική πορεία. Οι πιο προωθημένες δυνάμεις της κοινωνίας αναζητούσαν μορφές διεξόδου από τα καθιερωμένα αστικά πλαίσια προς δομικές και όχι μόνο ριζοσπαστικές αλλαγές, που θα ξεπερνούσαν τα αδιέξοδα αυτού του συστήματος. Η σύγκρουση ανάμεσα σε ό,τι σήμαινε παλιό, αναχρονιστικό, συντηρητικό και αντιδραστικό από τη μια και ό,τι σηματοδοτούσε το νέο, προοδευτικό, ριζοσπαστικό και επαναστατικό από την άλλη, καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τα πολιτικά δρώμενα εκείνης της περιόδου.

Μετά τον Μάη του 68 και τα γεγονότα της Τσεχοσλοβακίας, υπήρξε έντονη αναζήτηση για κάτι καινούργιο και ελπιδοφόρο, που να έθετε σε αμφισβήτηση τα παλιά ιδεολογικά σχήματα ως χρεοκοπημένα και αναποτελεσματικά στην αντιμετώπιση της καπιταλιστικής επέλασης από τη μια και της σοβιετικής αυταρχικότητας από την άλλη.
Η επέμβαση των στρατευμάτων του συμφώνου της Βαρσοβίας δημιούργησε τρομακτικό σοκ σε όσους προσέβλεπαν στο σοβιετικό καθεστώς ως το αντίπαλο δέος στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, οι οποίοι ανέχονταν, ευνοούσαν ή και εγκαθίδρυαν σε πολλές χώρες του κόσμου δικτατορικά ή φασιστικά καθεστώτα, όπως αυτό των συνταγματαρχών στην Ελλάδα.

Ένα τέτοιο κλίμα δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την Ένωση Κέντρου στο εξωτερικό και πολύ περισσότερο της Νεολαία της.
Συνδεδεμένη με τα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και τα άλλα κινήματα, δέχτηκε την επίδρασή τους τόσο στον ιδεολογικό όσο και στον πολιτικό και οργανωτικό τομέα. Μόλις αποδεσμεύτηκε μάλιστα από τον έλεγχο του κέντρου στην Ελλάδα, ανέπτυξε πρωτοβουλίες που πριν δεν μπορούσε να αναπτύξει.
Ο γενικός ριζοσπαστισμός που προέκυψε ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος στην Ελλάδα, την συμπαρέσυρε να συνειδητοποιήσει ότι χρειάζονταν πιο προωθημένα πολιτικά και οργανωτικά πλαίσια, για να ανταποκριθεί στις καινούργιες συνθήκες.
Αξίζει να αναφέρουμε τα χαρακτηριστικά αυτής της διαδικασίας, όπως αυτά αποτυπώθηκαν στις ιδεολογικές αρχές και πολιτικές θέσεις της ΄Ένωσης Κέντρου και της νεολαίας της αμέσως μετά το πραξικόπημα και μέχρι την έξοδο από την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου.


I. Η ίδρυση της Πανελλήνιας Απελευθερωτικής Κίνησης (ΠΑΚ)6

Αξίζει να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις μετά την έξοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στο εξωτερικό, στις 16 Ιανουαρίου 1968, και να συγκρίνουμε τις δικές του διακηρύξεις με αφορμή την ίδρυση και ανακοίνωση του ΠΑΚ στις 26 Φεβρουαρίου 1968 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας με αυτές της Ένωσης Κέντρου.

Στις πρώτες του δηλώσεις στα μέσα μαζικής επικοινωνίας εκφράζει, αμέσως μετά την άφιξή του στο Παρίσι, ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: «Θα δώσω όλες τις δυνάμεις μου στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας στην πατρίδα μου και για την λευτεριά των σκλαβωμένων αδελφών μας».7
Στη δήλωση αυτή ομιλεί ο Ανδρέας Παπανδρέου για «επαναφορά της δημοκρατίας». Επαναφορά της δημοκρατίας δεν σημαίνει όμως τίποτε άλλο παρά επαναφορά του συντάγματος του 1952, δηλαδή επάνοδο και του βασιλιά.
Η φράση «επαναφορά της δημοκρατίας» και το σύνταγμα του 1952 θα αποτελέσουν σημεία τριβής, τόσο ανάμεσα στον Ανδρέα Παπανδρέου και τα στελέχη του ΠΑΚ, όσο και τις οργανώσεις του ΠΑΜ και της Δημοκρατικής Άμυνας αργότερα.
Το θέμα της μοναρχίας έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική αντιπαράθεση των αντιδικτατορικών δυνάμεων εντός και εκτός του Κινήματος και στην προσπάθεια σχηματισμού του Εθνικού Αντιστασιακού Συμβουλίου.
Έχει σημασία να παρακολουθήσουμε την πορεία που καθόρισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο εξωτερικό, καθώς και τις αλλαγές που συντελούνταν σταδιακά ή απότομα στο ξεκαθάρισμα των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων.

Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι, όταν βγήκε ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 1968 από την Ελλάδα, ήταν στο θεωρητικό επίπεδο ένας προοδευτικός αστός πολιτικός και όταν γύρισε κατά τη μεταπολίτευση είχε εξελιχθεί σε «σοσιαλιστή».
Αυτό θα το διαπιστώσουμε σε ένα άλλο κείμενό του, όπου ομολογεί ο ίδιος ξεκάθαρα ότι είναι φ α ν α τ ι κ ό ς δ η μ ο κ ρ ά τ η ς και ένας Ν ι ο υ Ν τ ή λ ε ρ (οπαδός της προοδευτικής οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής).
Οι επισημάνσεις αυτές έχουν σημασία, γιατί δείχνουν από ποιες αρχές ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου αμέσως μετά την έξοδό του από την Ελλάδα και ποιους στόχους εξήγγειλε αμέσως μετά τη μεταπολίτευση. Μια εξέλιξη που θέλει την ερμηνεία της.

Οι πρώτες αναζητήσεις και θεωρητικές μελέτες του Ανδρέα Παπανδρέου για τον
σύγχρονο κόσμο. Η νεομαρξιστική προσέγγιση

΄Ενα κύριο θέμα που τον απασχολούσε, πέρα από το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, ήταν η καπιταλιστική οικονομία και η οικονομία της αγοράς.

Γράφει λοιπόν για τον σύγχρονο καπιταλισμό: «Το άλλο θέμα είναι ότι η καπιταλιστική οικονομία δεν είναι οικονομία της αγοράς, τουλάχιστο όχι με την έννοια που συνήθως δίνουμε στον όρο ‘αγορά’. Αν όμως δεν είναι οικονομία της αγοράς, αν δεν είναι καπιταλισμός της αγοράς, τότε τι είναι; Στο κεφάλαιο ‘Μια νεομαρξιστική θεώρηση της καπιταλιστικής μητρόπολης’ εξετάζω μια δυνατή ερμηνεία, ειδικά εκείνη που επεξεργάστηκαν οι Μπάραν και Σουήζυ, σύμφωνα με την οποία ο σύγχρονος καπιταλισμός μπορεί να οριστεί σαν μονοπωλιακός καπιταλισμός. Πολλά από τα νεομαρξιστικά επιχειρήματα μου φαίνονται σωστά, στο δεύτερο κεφάλαιο όμως πραγματεύομαι ένα σημείο θεμελιακής διαφοράς, ανάμεσα σε μένα και τους νεομαρξιστές: οι τελευταίοι αυτοί, αντίθετα με μένα, δέχονται την παραδοσιακή άποψη, σύμφωνα με την οποία η σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία εξακολουθεί βασικά να είναι οικονομία αγοράς. Αυτό λοιπόν είναι το κεντρικό θέμα του βιβλίου».8 Πρόκειται για το βιβλίο του «Πατερναλιστικός Καπιταλισμός», όπου αναλύονται βασικά οικονομικά, πολιτικά και γενικότερα θεωρητικά θέματα.

Βλέπουμε στην πιο πάνω παράθεση, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει μια βασική διαφορά με τους νεομαρξιστές, στους οποίους ανήκουν οι Πολ Μπαράν και Πολ Σουήζυ. Έτσι θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι καταρρίπτεται ο μύθος ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν νεομαρξιστής.
Ξεκίνησε ως νεομαρξιστής, αλλά τους ξεπέρασε στην πορεία.
Η δική του άποψη, την οποία διαμορφώνει και εκφράζει με τον πατερναλιστικό καπιταλισμό, είναι ότι ο μοντέρνος διεθνοποιημένος μονοπωλιακός καπιταλισμός δεν εκφράζει το σύστημα της αγοράς.
Η ερμηνεία των Μπαράν και Σουήζυ περιστρέφεται γύρω από το θέμα της δημιουργίας και της απορρόφησης του περισσεύματος της μονοπωλιακής, καπιταλιστικής παραγωγής, που αντιστοιχεί στην υπεραξία του Μαρξ.
Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός κατά την άποψή τους, παρ’ όλους τους περιορισμούς που θέτει στη λειτουργία της αγοράς, εντούτοις δεν την αποκλείει τελικά. Μ’ αυτή την άποψη δεν συμφωνεί ο Ανδρέας Παπανδρέου. Διαφωνεί επιπλέον και με την άποψη του Τζ. Κ. Γκάλμπρεϊθ, ο οποίος εισάγει το ερμηνευτικό σχήμα της τεχνοδομής στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και την οποία περιγράφει στο βιβλίο του Το Νέο Βιομηχανικό Κράτος.9 Η ερμηνεία του, παρ’ όλες τις ομοιότητές της με τις ερμηνείες των Μπαράν και Σουήζυ, παρουσιάζει διαφορές με τη νεομαρξιστική θέση.

Σύμφωνα με το δικό του ερμηνευτικό σχήμα, «ο μηχανισμός αγοράς μετασχηματίζεται σε όργανο ιδιωτικοποιημένης και αποκεντρωποιημένης σχεδιοποίησης προς όφελος της διευθυντικής ελίτ της κοινωνίας..Τα αγαθά διανέμονται, όχι από την αγορά, αλλά μέσω της αγοράς. Έτσι ο προγραμματισμός αποτελεί το τυπικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού, χωρίς όμως να πρόκειται για κοινωνικό προγραμματισμό: Αντίθετα πρόκειται για προγραμματισμό, που γίνεται από την ιδιωτική διευθυντική ελίτ, με σκοπό το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος».10 Ο προγραμματισμός αυτός καθαυτός δεν είναι αρνητικός. Αρνητικός είναι μόνο όταν τίθεται στην υπηρεσία του κατεστημένου (της διευθυντικής ελίτ) και όχι του κοινωνικού συνόλου. Υπάρχει σχέση της δομής της εξουσίας με τον προγραμματισμό. Μια περιγραφή της μας δίνει στον Πατερναλιστικό καπιταλισμό ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Στη σύγχρονη μαζικοποιημένη κοινωνία η δομή της εξουσίας είναι τέτοια, ώστε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αν και προσφέρει νομιμότητα στις ενέργειες του Κράτους, έχει γίνει ένας μανδύας για την σχεδόν αδέσμευτη άσκηση εξουσίας από το κατεστημένο.
Το θέμα της εξουσίας γίνεται κεντρικό για τον Ανδρέα Παπανδρέου από τα τέλη του 1969 κεντρικό πρόβλημα θεωρητικών ερευνών και πρακτικών εφαρμογών στα πλαίσια του ΠΑΚ. Ο Μαρξ είχε πει ότι για να αλλάξεις τις σχέσεις παραγωγής πρέπει το προλεταριάτο να κατακτήσει την πολιτική εξουσία. Αυτό υποστήριζε και ο ΄Ενγκελς, αυτό και ο Λένιν. Αυτό ασπάστηκε τελικά και ο Ανδρέας Παπανδρέου έχοντας ως πρότυπο την Κομμούνα του Παρισιού του 1871.

Η νεομαρξιστική προσέγγιση και η Κομμούνα του Παρισιού του 1871


Από τα τέλη του 1968 μπορούμε να χρονολογήσουμε τη σταδιακή ενασχόληση του Ανδρέα Παπανδρέου με τη σχολή του ‘νεομαρξισμού’ του Σουήζυ, του Μπαράν και άλλων. Στις ομιλίες του, στα κείμενά του και σε βιβλία του, κάνει συχνές αναφορές στα έργα του Σουήζυ και ιδιαίτερα στο γνωστό βιβλίο των εκδοτών του Manthly Review (Μηνιαία Επιθεώρηση) Μπαράν και Σουήζυ, Monopoly Capital (Μονοπωλιακό κεφάλαιο). Άλλωστε το βιβλίο του Πατερναλιστικός καπιταλισμός τον κατατάσσει καθαρά πλέον στη σχολή των νεομαρξιστών, όπου ανήκουν οι Σουήζυ και Μπαράν». Αλλά και με άλλους είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου συγγενείς σκέψεις, όπως π.χ. με τους Γκάλμπρεϊθ, Σαμίρ Αμίν, Μάγντοφ.

Το κοινό όλων ήταν η βασική ανάλυση της ουσίας και της φύσης του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου στη φάση της ιμπεριαλιστικής του εξάπλωσης.

Στα πλαίσια αυτά αναπτύχθηκε η θεωρία της μητρόπολης - περιφέρειας που προσπαθούσε να ερμηνεύσει την πλανητική συμπεριφορά του μονοπωλιακού κεφαλαίου και τις σχέσεις των μητροπολιτικών κέντρων του καπιταλισμού με τις χώρες που βρίσκονται στην περιφέρειά του, στην ενδοχώρα του.

Πώς όμως διασφαλίζεται η πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της περιφερειακής χώρας; Γιατί ως τώρα μιλάμε μόνο για την εθνική ανεξαρτησία και τους τρόπους που αυτή θα επιτευχθεί. Μόνο με την εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει κατοχύρωση της κοινωνικής αλλαγής. Υπάρχουν κι άλλες προϋποθέσεις και όροι που πρέπει να εκπληρωθούν. Ποιοι είναι αυτοί, μας τους παραθέτει σε άλλα άρθρα του ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ένα άλλο βασικό δομικό στοιχείο του σοσιαλισμού, εκτός από την εθνική ανεξαρτησία, που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση, είναι η λαϊκή κυριαρχία, η οποία βασίζεται στον αποκεντρωμένο δημοκρατικό προγραμματισμό της οικονομίας και την αυτοδιαχείριση. «Γιατί θα πρέπει να είναι σαφές πως η διαδικασία ολοκλήρωσης της εθνικής ανεξαρτησίας, σε ιστορικά πλαίσια, βρίσκεται σε δυναμική αλληλεξάρτηση με την διαδικασία ολοκλήρωσης τόσο της λαϊκής κυριαρχίας, όσο και του κοινωνικού μετασχηματισμού».11 Ισχυρίζεται ο Ανδρέας Παπανδρέου ότι «η περιφερειακή αποκέντρωση και η αυτοδιαχείριση καθώς και η ανεξάρτητη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση του εργαζόμενου λαού, αποτελούν προϋποθέσεις για την εδραίωση και ανάπτυξη της λαϊκής κυριαρχίας, που είναι βασικό δομικό στοιχείο του σοσιαλισμού».12
Όλα αυτά βέβαια κατοχυρώνονται στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής πολιτείας, ποτέ στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής πολιτείας.

Αν θέλουμε να εντοπίσουμε από που ξεκινάει η ολοκληρωμένη σοσιαλιστική πρόταση του Ανδρέα Παπανδρέου, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην Κομμούνα του Παρισιού του 1871. Εκεί βρίσκει ο Ανδρέας Παπανδρέου τελικά τα στοιχεία σύνθεσης της πολιτικής δημοκρατίας με την κοινωνική απελευθέρωση, την οποία αναζητούσε στις επιστημονικές του έρευνες, σε συνδυασμό με τις πολιτικές του επιδιώξεις.

Θεωρούσε αναγκαίο να διαμορφώσει το δικό του όραμα και τη δική του πολιτική εναλλακτική πρόταση ανάμεσα στις συμπληγάδες του πατερναλιστικού καπιταλισμού με αιχμή το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο των ΗΠΑ, και του γραφειοκρατικού συγκεντρωτικού μοντέλου του υπαρκτού σοσιαλισμού με αιχμή το αυταρχικό, γραφειοκρατικό, μονοκομματικό κράτος της Σοβιετικής Ένωσης. Η ιδέα της Κομμούνας συγκεκριμενοποίησε το όραμά του, γιατί έδινε διέξοδο ανάμεσα στα δύο συστήματα, που με βάση τη δική του διαμορφωμένη θεωρία και ανάλυση δεν ήταν ικανά να δώσουν μια απελευθερωτική προοπτική για το μέλλον της ανθρωπότητας. Απελευθέρωση του ανθρώπου από την καταπίεση και την εκμετάλλευση, που ήταν και στα δύο πολιτικά συστήματα, παρά τις διαφορές τους, ενδογενές στοιχείο της σύστασής τους. Η απελευθέρωση ήταν το ιδανικό του και η Κομμούνα ως μοντέλο έδειχνε τους τρόπους και τα μέσα γι’ αυτή την προοπτική. Το διατυπώνει ήδη για πρώτη φορά, όχι και τόσο καθαρά στο βιβλίο του Η ελευθερία του ανθρώπου:

«Αυτό το όραμα του Μαρξ», γράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου, επεξηγώντας τις θέσεις του Μαρξ, «που ξεπήδησε από την Κομμούνα των Παρισίων, προσδίδει στην μετεπαναστατική δομή τα χαρακτηριστικά της περιφερειακής αποκέντρωσης, κοινωνικοποίησης και αυτοδιαχείρισης. Το κράτος που διαδέχεται το συγκεντρωτικό αστικό κράτος δομείται με θεμέλιο την περιφερειακή (τοπική) αποκέντρωση στα πλαίσια συμβουλιακής δημοκρατίας, δηλαδή δημοκρατικής συμμετοχής του απελευθερωμένου λαού σ’ όλες τις αποφάσεις ανάμεσα στην εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Και είναι ιδιαίτερα παράξενο, που ο Λένιν στο ‘Κράτος και επανάσταση΄, αφού αναφέρεται στις σκέψεις του Μαρξ πάνω στην Κομμούνα, καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο Μαρξ είναι ‘συγκεντρωτικός’, πως είναι ο θεωρητικός του ‘δημοκρατικού συγκεντρωτισμού’ - συμπέρασμα απόλυτα αθεμελίωτο και απαράδεκτο»13. Η συμβουλιακή δημοκρατία (τα σοβιέτ) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί συγκεντρωτική.

Για την ιστορία έχει ενδιαφέρον και μια άλλη τοποθέτηση του Ανδρέα Παπανδρέου στο ίδιο πνεύμα που εξέφρασε στο τετραήμερο κεντρικό σεμινάριο του ΠΑΚ, που έλαβε χώρα στις 23 - 26.5.1974 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας. Τονίζει στο θέμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού: «Αλλά εμείς δεν πιστεύουμε στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Δεν πιστεύουμε. Πιστεύουμε στην άμεση συμμετοχή του λαού στις αποφάσεις. Η βασική δημοκρατική αρχή της συμμετοχής του λαού στις αποφάσεις που τον αφορούν, επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία. Αποτελεί ωστόσο κατάκτηση των βασανιστικών διεργασιών όλου του Κινήματος και όχι μόνο του Ανδρέα Παπανδρέου. Στα αρχικά μάλιστα στάδια του Κινήματος και εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου και της τότε ηγεσίας, τουλάχιστον όσον αφορά την εφαρμογή της στην πράξη. Η αλήθεια πρέπει να λέγεται.


Η ίδρυση της Πανελλήνιας Απελευθερωτικής Κίνησης (ΠΑΚ)14

Αξίζει να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις μετά την έξοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στο εξωτερικό, στις 16 Ιανουαρίου 1968, και να συγκρίνουμε τις δικές του διακηρύξεις με αφορμή την ίδρυση και ανακοίνωση του ΠΑΚ στις 26 Φεβρουαρίου 1968 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας με αυτές της Ένωσης Κέντρου.

Στις πρώτες του δηλώσεις στα μέσα μαζικής επικοινωνίας εκφράζει, αμέσως μετά την άφιξή του στο Παρίσι, ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: «Θα δώσω όλες τις δυνάμεις μου στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας στην πατρίδα μου και για την λευτεριά των σκλαβωμένων αδελφών μας».15 Στη δήλωση αυτή ομιλεί ο Ανδρέας Παπανδρέου για «επαναφορά της δημοκρατίας». Επαναφορά της δημοκρατίας δεν σημαίνει όμως τίποτε άλλο παρά επαναφορά του συντάγματος του 1952, δηλαδή επάνοδο και του βασιλιά. Η φράση «επαναφορά της δημοκρατίας» και το σύνταγμα του 1952 θα αποτελέσουν σημεία τριβής, τόσο ανάμεσα στον Ανδρέα Παπανδρέου και τα στελέχη του ΠΑΚ, όσο και τις οργανώσεις του ΠΑΜ και της Δημοκρατικής Άμυνας αργότερα, όπως θα δούμε. Το θέμα της μοναρχίας έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική αντιπαράθεση των αντιδικτατορικών δυνάμεων εντός και εκτός του Κινήματος και στην προσπάθεια σχηματισμού του Εθνικού Αντιστασιακού Συμβουλίου. Έχει σημασία να παρακολουθήσουμε την πορεία που καθόρισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο εξωτερικό, καθώς και τις αλλαγές που συντελούνταν σταδιακά ή απότομα στο ξεκαθάρισμα των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων.

Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι, όταν βγήκε ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 1968 από την Ελλάδα, ήταν στο θεωρητικό επίπεδο ένας προοδευτικός αστός πολιτικός και όταν γύρισε κατά τη μεταπολίτευση είχε εξελιχθεί σε «σοσιαλιστή». Αυτή την αλλαγή θα προσπαθήσω να περιγράψω βήμα - βήμα σε όλο της το βάθος και σε όλη της την έκταση, για να καταλάβει ο κάθε ενδιαφερόμενος πού αυτή οφείλεται και τι θεωρητική και πρακτική σημασία είχε. Για να συλλάβει τελικά, σε όλες του τις φάσεις, το φαινόμενο «Ανδρέας Παπανδρέου».

Οι πρώτες αναζητήσεις και θεωρητικές μελέτες του Ανδρέα Παπανδρέου για τον σύγχρονο κόσμο. Η νεομαρξιστική προσέγγιση

΄Ενα κύριο θέμα που τον απασχολούσε , εκτός από τα προβλήματα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας ήταν και το θέμα της οικονομίας στην μονοπωλιακή της φάση.

Γράφει για τον σύγχρονο καπιταλισμό: «Το άλλο θέμα είναι ότι η καπιταλιστική οικονομία δεν είναι οικονομία της αγοράς, τουλάχιστο όχι με την έννοια που συνήθως δίνουμε στον όρο ‘αγορά’. Αν όμως δεν είναι οικονομία της αγοράς, αν δεν είναι καπιταλισμός της αγοράς, τότε τι είναι; Στο κεφάλαιο ‘Μια νεομαρξιστική θεώρηση της καπιταλιστικής μητρόπολης’ εξετάζω μια δυνατή ερμηνεία, ειδικά εκείνη που επεξεργάστηκαν οι Μπάραν και Σουήζυ, σύμφωνα με την οποία ο σύγχρονος καπιταλισμός μπορεί να οριστεί σαν μονοπωλιακός καπιταλισμός. Πολλά από τα νεομαρξιστικά επιχειρήματα μου φαίνονται σωστά, στο δεύτερο κεφάλαιο όμως πραγματεύομαι ένα σημείο θεμελιακής διαφοράς, ανάμεσα σε μένα και τους νεομαρξιστές: οι τελευταίοι αυτοί, αντίθετα με μένα, δέχονται την παραδοσιακή άποψη, σύμφωνα με την οποία η σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία εξακολουθεί βασικά να είναι οικονομία αγοράς. Αυτό λοιπόν είναι το κεντρικό θέμα του βιβλίου».16 Πρόκειται για το βιβλίο του «Πατερναλιστικός Καπιταλισμός».

Βλέπουμε στην πιο πάνω παράθεση, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει μια βασική διαφορά με τους νεομαρξιστές, στους οποίους ανήκουν οι Πολ Μπαράν και Πολ Σουήζυ. Έτσι θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι καταρρίπτεται ο μύθος ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν νεομαρξιστής. Ξεκίνησε ως νεομαρξιστής, αλλά τους ξεπέρασε στην πορεία. Η δική του άποψη, την οποία διαμορφώνει και εκφράζει με τον πατερναλιστικό καπιταλισμό, είναι ότι ο μοντέρνος διεθνοποιημένος μονοπωλιακός καπιταλισμός δεν εκφράζει το σύστημα της αγοράς. Η ερμηνεία των Μπαράν και Σουήζυ περιστρέφεται γύρω από το θέμα της δημιουργίας και της απορρόφησης του περισσεύματος της μονοπωλιακής, καπιταλιστικής παραγωγής, που αντιστοιχεί στην υπεραξία του Μαρξ. Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός κατά την άποψή τους, παρ’ όλους τους περιορισμούς που θέτει στη λειτουργία της αγοράς, εντούτοις δεν την αποκλείει τελικά. Μ’ αυτή την άποψη δεν συμφωνεί ο Ανδρέας Παπανδρέου. Διαφωνεί επιπλέον και με την άποψη του Τζ. Κ. Γκάλμπρεϊθ, ο οποίος εισάγει το ερμηνευτικό σχήμα της τεχνοδομής στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και την οποία περιγράφει στο βιβλίο του Το Νέο Βιομηχανικό Κράτος.17 Η ερμηνεία του, παρ’ όλες τις ομοιότητές της με τις ερμηνείες των Μπαράν και Σουήζυ, παρουσιάζει διαφορές με τη νεομαρξιστική θέση. Σύμφωνα με το δικό του ερμηνευτικό σχήμα, «ο μηχανισμός αγοράς μετασχηματίζεται σε όργανο ιδιωτικοποιημένης και αποκεντρωποιημένης σχεδιοποίησης προς όφελος της διευθυντικής ελίτ της κοινωνίας...Τα αγαθά διανέμονται, όχι από την αγορά, αλλά μέσω της αγοράς. Έτσι ο προγραμματισμός αποτελεί το τυπικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού, χωρίς όμως να πρόκειται για κοινωνικό προγραμματισμό: Αντίθετα πρόκειται για προγραμματισμό, που γίνεται από την ιδιωτική διευθυντική ελίτ, με σκοπό το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος».18 Ο προγραμματισμός αυτός καθαυτός δεν είναι αρνητικός. Αρνητικός είναι μόνο όταν τίθεται στην υπηρεσία του κατεστημένου (της διευθυντικής ελίτ) και όχι του κοινωνικού συνόλου. Υπάρχει σχέση της δομής της εξουσίας με τον προγραμματισμό. Μια περιγραφή της μας δίνει στον Πατερναλιστικό καπιταλισμό ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Στη σύγχρονη μαζικοποιημένη κοινωνία η δομή της εξουσίας είναι τέτοια, ώστε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αν και προσφέρει νομιμότητα στις ενέργειες του Κράτους, έχει γίνει ένας μανδύας για την σχεδόν αδέσμευτη άσκηση εξουσίας από το κατεστημένο. Το θέμα της εξουσίας γίνεται κεντρικό για τον Ανδρέα Παπανδρέου από τα τέλη του 1969 κεντρικό πρόβλημα θεωρητικών ερευνών και πρακτικών εφαρμογών στα πλαίσια του ΠΑΚ. Ο Μαρξ είχε πει ότι για να αλλάξεις τις σχέσεις παραγωγής πρέπει το προλεταριάτο να κατακτήσει την πολιτική εξουσία. Αυτό υποστήριζε και ο ΄Ενγκελς, αυτό και ο Λένιν. Αυτό ασπάστηκε τελικά και ο Ανδρέας Παπανδρέου έχοντας ως πρότυπο την Κομμούνα του Παρισιού του 1871.


Η αντανάκλαση των θεωρητικών προβληματισμών στο ΠΑΚ και τους Φίλους ΠΑΚ

Οι επανειλημμένες διακηρύξεις του ΠΑΚ αντανακλούσαν αυτούς τους θεωρητικούς προβληματισμούς. Γι’ αυτό έμπαιναν πάντα σαν στόχοι προς συζήτηση. Η οργάνωση του ΠΑΚ στο σύνολό της (ΠΑΚ και Φίλοι του ΠΑΚ) έπαιζε κι αυτή έναν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του προγράμματος του Κινήματος. Αυτά που πρότεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πρωτόγνωρα και «επαναστατικά» και χρειάζονταν και τη ζύμωση στην πράξη, για περαιτέρω επεξεργασία, εμπέδωση και σιγουριά. Αποτελούσαν όλα μια πρωτόφαντη προσπάθεια και γόνιμο πειραματισμό, που επέβαλε ευρύ διάλογο, για να διαμορφωθούν σε μια θεωρία που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών, για μια ριζική αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας. Η προτάσεις για συζήτηση των στόχων δεν αποτελούσαν εργασιοθεραπεία για τα στελέχη του Κινήματος. Ασφαλώς το όλο θέμα είχε και αυτή την διάσταση, γιατί οι οργανώσεις, ιδίως στη Γερμανία, βγήκαν δυναμικά και με απαιτήσεις στο προσκήνιο και δεν αποδέχονταν τις εντολές της ηγεσίας ασυζητητί και χωρίς αξιώσεις, όπως θα δείξω πιο κάτω. Το ίδιος έπραξαν αργότερα και οι άλλες οργανώσεις ανά τον κόσμο.

Παράλληλα με τις θεωρητικές διεργασίες του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρχαν και στην οργάνωση θεωρητικές προσεγγίσεις, που ζητούσαν λύσεις στον ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό τομέα. Όσο οι εναλλακτικές αυτές λύσεις δεν υπήρχαν στο πολιτικό προσκήνιο, επικρατούσαν οι αντιμαχόμενες απόψεις στα παραδοσιακά πλαίσια της αστικής και μαρξιστικής λενινιστικής σκέψης. Η ιδεολογική ομοιογένεια ήταν ακόμη ζητούμενο. Για τον λόγο αυτό ήταν πραγματικά αναγκαία η πλατιά συζήτηση. Κάτι καινούργιο γεννιόταν. Τουλάχιστον αυτή ήταν η αίσθηση.

Αναπτύχθηκαν τέσσερις κατευθύνσεις στον θεωρητικό τομέα. Η μία παρέμενε ακόμη στα παλιά γνώριμα πλαίσια της Ένωσης Κέντρου, με σαφή ριζοσπαστικότητα, η οποία όμως δεν ξεπερνούσε κάποια όρια ανασκευής, υπέρβασης ή αποκήρυξης των σοσιαλδημοκρατικών διακηρύξεων. Η άλλη βασιζόταν στις μαρξιστικές μεθόδους και, γενικότερα, ό,τι μπορούσε να σημαίνει επιστημονικός σοσιαλισμός. Η τρίτη κατεύθυνση, ασπαζόμενη αβασάνιστα τον μαρξισμό - λενινισμό, ακολουθούσε την παραδοσιακή «επαναστατική πορεία». Αυτός ο προσανατολισμός αναπτύχθηκε κυρίως στον φοιτητόκοσμο του ΠΑΚ και των Φίλων του ΠΑΚ της Ιταλίας. Τέλος, η τέταρτη κατεύθυνση εξέφραζε τους προβληματισμούς και τις αμφισβητήσεις της κατεστημένης ιδεολογίας, μαρξιστικής, λενινιστικής, τροτσκιστικής, μαοϊκής και οποιασδήποτε άλλης κατεύθυνσης και απόχρωσης, με κύριο στόχο την αναζήτηση της θεωρίας εκείνης που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα προβλήματα της νέας φάσης του καπιταλισμού και του υπαρκτού σοσιαλισμού και να δώσει εναλλακτικές βιώσιμες λύσεις.

Η πασιφανής κρίση της Αριστεράς απαιτούσε τη διερεύνηση και τον επαναστοχασμό των θεωρητικών εργαλείων, που από την πράξη φαίνονταν ή θεωρούνταν ανεπαρκή και συνεπώς αναποτελεσματικά, να ερμηνεύσουν την σύνθετη μοντέρνα πραγματικότητα. Σ’ αυτά τα πλαίσια προσέφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου τη δική του καθοριστική συμβολή, τουλάχιστον στο Κίνημα του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ.

Δεν ήταν όμως μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου αλλά και όλα τα στελέχη του Κινήματος, που με άρθρα και εισηγήσεις και συζητήσεις στα περιβόητα σεμινάρια του ΠΑΚ συνέβαλαν σ’ έναν γόνιμο προβληματισμό, που ανέβασε σε σύντομο χρονικό διάστημα την ποιότητα των στελεχών και των μελών. Τα πυκνά, οργανωμένα αυτά σεμινάρια και συνέδρια, που ελάμβαναν χώρα κυρίως στη Γερμανία, αποτελούσαν ένα είδος ταχύρυθμης σχολής στελεχών, ένα πολιτικό σχολείο, ένα θεωρητικό φυτώριο, όπου έπαιρναν μέρος όλα τα μέλη του Κινήματος, από την ηγεσία μέχρι το τελευταίο μέλος της οργάνωσης. Στην πλειοψηφία τους ήσαν εργάτες. Ήταν ένα πρωτοφανές φαινόμενο, που αναπτύχθηκε κατά το 1972, 1973 και 1974 και καθόρισε την πραγματικά νέα ποιότητα ενός Κινήματος, που σε όλα τα επίπεδα ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά επέδρασε απελευθερωτικά και ανέπτυξε στο έπακρο τη δημιουργική πρωτοβουλία και τη δυναμική παρουσία των στελεχών και μελών του ΠΑΚ και ανέδειξε ότι πολυτιμότερο δυναμικό και ποιότητα έκρυβε η βάση του Κινήματος. Το αξιοσημείωτο σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν υπήρχε ίχνος δογματισμού, που να ναρκοθετεί τον πραγματικό ανοιχτό διάλογο. Δεν υπήρχε ακόμη ο διαχωρισμός σε εργάτες, αγρότες, διανοούμενους. Όλοι ήταν ισότιμοι στον διάλογο και τις αποφάσεις. Στους παραδοσιακούς αριστερούς και αριστερίστικους κύκλους, αντίθετα, υπήρχε ανέκαθεν η τάση της καθοδήγησης και της κηδεμόνευσης.

Η πεποίθησή μας ήταν πως μια τέτοια τάση δεν επενεργούσε απελευθερωτικά. Ο γόνιμος και ακηδεμόνευτος προβληματισμός προσανατολίζονταν και σε νέες θεωρητικές προσεγγίσεις των κοινωνικών φαινομένων. Τα πάντα έμπαιναν κάτω από τη βάσανο της έρευνας.

Σ’ αυτή την πορεία υπήρξε, στα πρώτα στάδια, ένας μεγάλος ανασχετικός παράγοντας, ο οποίος μετά από σκληρούς αγώνες που κράτησαν μερικά χρόνια τελικά ξεπεράστηκε στο περίφημο σεμινάριο - συνέδριο του Ντάρτμστατ τον Μάιο του 1974 με την εφαρμογή του δημοκρατικού οργανωτικού σχήματος της οργάνωσης του ΠΑΚ.

Υπήρχε από τη μια το ΠΑΚ με τους διορισμούς και τα στεγανά, κι από την άλλη οι Φίλοι του ΠΑΚ με τις αιρετές ηγεσίες και τη δημοκρατική δομή της οργάνωσής τους. Από τη μια το ΠΑΚ, που αποτελούσε την καθοδήγηση και καθόριζε ανεξέλεγκτα την πολιτική γραμμή ερήμην της βάσης, που για τον Ανδρέα Παπανδρέου αποτελούσε τον μαζικό χώρο του ΠΑΚ, και από την άλλη οι Φίλοι του ΠΑΚ, που αποτελούσαν τη βάση του Κινήματος και δεν είχαν καμιά δυνατότητα συμμετοχής στις πολιτικές αποφάσεις, αλλά κηδεμονεύονταν από την αυτοδιορισμένη και κλεισμένη ερμητικά στον εαυτό της ηγεσία. Ανάμεσα στην ηγεσία και τη βάση, ανάμεσα στους διορισμένους και τη δημοκρατικά οργανωμένη βάση ξέσπασε ευθύς εξαρχής ένας αδυσώπητος και ανυποχώρητος αγώνας για την κατάργηση της ανώμαλης οργανωτικής δομής του Κινήματος και για τη δημιουργία στη θέση των δύο οργανώσεων μιας ενιαίας, με εκλογή όλης της ιεραρχίας, όλων των οργάνων από τη βάση. Φυσικά οι διαδικασίες θα ήταν τέτοιες, ώστε να υπάρχει η απαιτούμενη ασφάλεια. Αυτή η απαίτηση για συμμετοχή απέρρεε από την αρχή ότι: Κ α ν ε ί ς δεν ω ρ ι μ ά ζ ε ι, α ν δ ε ν συ μ μ ε τ έ χ ε ι κ α ι δ ε ν σ υ ν α π ο φ α σ ί - ζε ι. Και κανείς δεν απελευθερώνεται αν δεν ωριμάσει. Κανείς δε γίνεται από αστός ή μικροαστός επαναστάτης χωρίς συμμετοχή.


Όλα αυτά που ανάφερα για το ΠΑΚ δείχνουν το πνεύμα, τη δυναμική και τον παλμό που επικρατούσε τότε και τη βαθιά και εντατική ζύμωση που ελάμβανε χώρα, καθώς και τα αντίστοιχα αποτελέσματά της. Το ΠΑΚ συγκροτήθηκε τελικά πάνω σε στέρεες ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές βάσεις και είχε έναν εξαίρετο παιδαγωγικό χαρακτήρα, για τη διαμόρφωση αγωνιστών με όραμα, ήθος, συντροφικότητα, αγωνιστικότητα και αποτελεσματικότητα, όταν στο περίφημο Σεμινάριο - Συνέδριο του Ντάρμστατ της Γερμανίας το Μάιο του 1974 καθιερώθηκε πανηγυρικά η δημοκρατική λειτουργία της οργάνωσης.

Ο συλλογικός προβληματισμός, η συλλογική ευθύνη και οι συλλογικές αποφάσεις, μετά από εξονυχιστική έρευνα και εξέταση των θεμάτων προς απόφαση, ανέπτυσσε με ταχύ ρυθμό το συλλογική πνεύμα και τη δημοκρατική συνείδηση.

΄Ετσι ήμασταν ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά έτοιμοι για το μεγάλο άλμα στη μεταπολίτευση με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Ομιλία και υλικό για την Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση.

Ενόψει της αυριανής ομιλίας μου, στην αίθουσα του συλλόγου Παλαίχθων , στις 20.00 μ.μ, στην οδό Παλλάδος 21, στον 3ο όροφο, επί της πλατείας Ψυρρή ,(πλησίον του σταθμού «Μοναστηράκι» του Μετρό) με θέμα «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙ ΤΟΥ '21», ανήρτησα ορισμένα αποσπάσματα από το ανέκδοτο βιβλίο μου, για την Επανάσταση, στο…. http://kapodistrias1821.blogspot.com

Σπύρος Χατζάρας.