Η 7η Απριλίου στην Ιστορία

Η 7η Απριλίου είναι η 97η ημέρα του  Γρηγοριανού ημερολογίου. Απομένουν 268 μέρες μέχρι το τέλος του έτους. 

451. Ο Αττίλας κατέλαβε και κατέστρεψε το Μετς.

529 . Ιουστινιανός Α´ εξέδωσε τον Ιουστινιάνειο Κώδικα (θεμελιώδες έργο της νομικής).(Corpus Juris Civilis).

924.Μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Βερόνα δολοφονήθηκε από ανθρώπους του Ροδόλφου Β’της Βουργουνδίας ο πρώτος Βασιλιάς της Ιταλίας (888-924) και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (915-924), Βερεγκάριος Α’

1167. Σε ένα Μοναστήρι της Ποντίντα αντιπροσώπους από το Μπέργκαμο, τη Μπρέσια, την Κρεμόνα, τη Μάντοβα και τη Φερράρα ίδρυσαν την πρώτη Λέγκα της Λομβαρδίας για να αντιμετωπίσουν τον Φρειδερίκο Α΄Χοχενστάουφεν

1311. Η Μάχη του Βοπλάβκι. Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα των Τευτονικών-Λιθουανικών Πολέμων. 150 Σταυροφόροι μαζί με άγνωστο αριθμό στρατιωτών  με επικεφαλής τον Μέγα Διδάσκαλο του Τευτονικού Τάγματος Χάϊνριχ φον Πλότσκε, επιτέθηκαν στο στρατόπεδο των Λιθουανών, οι οποίοι είχαν περισσότερους από 2000 νεκρούς και τράπηκαν σε φυγή. Από το στρατόπεδο απελευθερώθηκα 1500 χριστιανοί.

1348 . Ιδρύθηκε στην Πράγα το Πανεπιστήμιο του Καρόλου.

1453. Ξεκίνησε ο κανονιοβολισμός, των τειχών της Κωνσταντινούπολης με αποτέλεσμα ένα τμήμα των τειχών κοντά στη Χαρίσια πύλη να καταστραφεί, όμως οι υπερασπιστές κατάφεραν να το επισκευάσουν γρήγορα. Ταυτόχρονα οι Οθωμανοί άρχισαν εργασίες για να παραγεμίσουν την τάφρο, ώστε σε περίπτωση ρήγματος των τειχών να μπορούν να επιτεθούν με ευκολία.

1509. Κήρυξη πολέμου από τη Γαλλία κατά της Δημοκρατίας της Βενετίας.

1614. Πέθανε ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος, ο Ελ Γκρέκο.

1762 Κατά τον επταετή πόλεμο η Σουηδία και η Πρωσία υπέγραψαν την τρίμηνη ανακωχή της Λίμνης Ρίμπνιτζ.

1789. Ο Σελίμ Γ' έγινε Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

1823. Ένοπλη γαλλική επέμβαση στην Ισπανία υπέρ του Φερνάντο Ζ.

1824. Στις 7/19 Απρίλιου πέθανε στο Μεσολόγγι ο Λόρδος Μπάιρον.

1825. Η Νίλα των δανειοληπτών και των 3.250 μισθοφόρων τους , στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας. Ο Ιμπραήμ τους έκανε με τα κρεμμυδάκια, ο υδραίος λοστρόμος Σκούρτης και ο Μαυροκορδάτος το έβαλαν στα πόδια. 600 νεκροί.

1833. Παράδοση της Χαλκίδας στο νεοϊδρυθέν Ελληνικό κράτος από τους Τούρκους.

1866 . Στο Σεράγιεβο λειτούργησε το πρώτο τυπογραφείο που άρχισε να τυπώνει την πρώτη εφημερίδα στη Βοσνία.

1880. Σχηματίστηκε η τρίτη κυβέρνηση της Βουλγαρίας, με επικεφαλής τον Ντράγκαν Τσάνκοφ.

1885. Μετά την πτώση  του Τρικούπη τον Φεβρουάριο έγιναν εκλογές στις οποίες ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης υποστηρίχθηκε και από τους οπαδούς του θανόντος  Κουμουνδούρου εξέλεξε 185 από τους  245 βουλευτές.

1897.Η Ελλάδα απέρριψε  το τελεσίγραφο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από την Κρήτης. Στο μέτωπο της Ηπείρου ο Ελληνικός Στρατός πέρασε τον Άραχθο, και κατέλαβε την Φιλιππιάδα.

1906. Έκρηξη του Βεζούβιου. Υπογράφηκε η Συνθήκη Αλχεθίρας, με την οποία η Γαλλία και η Ισπανία μοιράστηκαν το Μαρόκου.

1917. Ιταλικό απόσπασμα κατέλαβε τους Φιλιάτες Θεσπρωτίας.

1919. Οι Ιταλοί εκτέλεσαν στη Ρόδο, τον ιερέα Παπασάββα, επειδή ζήτησε την Ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα.Στο Μόναχο, κηρύχτηκε η βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία και η βαυαρική κυβέρνηση κατέφυγε στη Μπάμπεργκ και κάλεσε το στρατό σε βοήθεια.

1926. H Ιρλανδή Βιολέτα Γκίμπσον προσπάθησε να δολοφονήσει Μπενίτο Μουσολίνι.

1933. Τέθηκε σε ισχύ στη Γερμανία, ο Νόμος περί Δημοσίων Υπαλλήλων που ανήκε στο  «Πακετο της Νυρεμβέργης».

1934. Στην Ισπανία, οι αναρχικοί προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά Αλφόνσο στη Βαρκελώνη.

1935. Έγκριση του ψηφίσματος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής και του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομισάριων της ΕΣΣΔ «Σχετικά με τα μέτρα για την καταπολέμηση της νεανικής παραβατικότητας» για την καθιερωση της ποινικής ευθύνης από την ηλικία των 12 ετών.

1939. Δύο μόλις ημέρες μετά τη γέννηση του διαδόχου του αλβανικού θρόνου, ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής των καθολικών, τα ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στα λιμάνια του Δυρραχίου, του Αυλώνα και των Αγ. Σαράντα.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι έσπευσε να προσφέρει το στέμμα της Αλβανίας στον Βασιλέα της Ιταλίας. Ο Αχμέτ Μουχτάρ Ζογόλι , (Ζώγου) και η βασίλισσα Γεραλδίνη κατέφυγαν αρχικά στην Ελλάδα όπου η Κυβέρνηση Μεταξά του έδωσε άσυλο και τους φιλοξένησε στη Θεσσαλονίκη.

1941. Στις 3.20 το πρωί τα ξημερώματα της Δευτέρας 7 Απριλίου, από τα γερμανικά βομβαρδιστικά που διοικούσε ο σμήναρχος Χάγιο Χέρμαν χτυπήθηκε και ανατινάχτηκε το αγγλικό φορτηγό «ΚΛΑΝ ΦΡΑΪΖΕΡ» που περίμενε να ξεφορτώσει και που μετέφερε 250 τόνους ΤΝΤ. Η έκρηξη ήταν τρομαχτική και έγινε αισθητή όχι μόνο στην Αθήνα μα και σε πολύ μεγαλύτερη περιοχή. Ως την Ελευσίνα , τα Μέγαρα, την Κηφισιά και την Εκάλη. Από τον βομβαρδισμό βυθίστηκαν 11 πλοία ενώ αλλά 60 έπαθαν ζημιές. Στην αντιαεροπορική άμυνα πήραν μέρος τους Βρετανικά αντιτορπιλικά «Αίας» και «Καλκούτα».
Στην μάχη των Οχυρών οι Γερμανοί παρέκαμψαν το Οχυρό Νυμφαίας και στις
7 Απριλίου και έφτασαν στην Κομοτηνή. Ήταν η πρώτη πόλη που καταλήφθηκε. Το Οχυρό «Κελκαγιά» (ή Σπανή Πέτρα) του οποίου διοικητής ήταν ο Λοχαγός Πεζικού Τηλέμαχος Ζακυνθινός αναγκάστηκε να παραδοθεί στις 11.30, εξαιτίας των αερίων που διοχέτευσαν οι Γερμανοί ενώ η φρουρά μαχόταν εντός των Στοών. Η Φρουρά της «Σπανής Πέτρας» είχε 18 νεκρούς. Ο Μπακόπουλος όμως είχε διατάξει ήδη σύμπτυξη, και η φρουρά είχε εγκαταλειφτεί μόνη της από το πυροβολικό. Στις 16.00 παραδόθηκε το Οχυρό «Ιστίμπεη» στο ύψωμα της «Κερκίνης», που μαχόταν και αυτό στις Στοές. Από τους Γερμανούς που διείσδυσαν υπήρχαν 100 νεκροί και τραυματίες, Οι απώλειες της φρουράς του Οχυρού «Ιστίμπεη» ανήλθαν σε 25 νεκρούς και 70 τραυματίες. Οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν εντός της Βουλγαρίας στο Πετρίτσι και απελευθερώθηκαν με τη συνθηκολόγηση του Μπακόπουλου στις 9 Απριλίου. Το βράδυ της 7ης Απριλίου, η γερμανική 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, κάνοντας «παρέλαση», πέρασε «αντουφέκιστη» την κοιλάδα του «Στρούμνιτσα» και κατέλαβε τη Νέα Δοϊράνη και Γευγελή. Στις 23.30 αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει το Οχυρό «Νυμφαία». Η φρουρά του Οχυρού Αρπαλούκι με διοικητή τον Ταγματάρχη Πεζικού Δημήτριο Καραθάνο απεχώρησε συντεταγμένα τη νύχτα της 7ης Απριλίου κάνοντας έξοδο, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς στις γέφυρες του Στρυμόνα.
Η Κυβέρνηση του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας εξέδωσε διακήρυξη για την έναρξη του πολέμου με τη Γερμανία και την Ιταλία, και έδωσε εντολή της γενικής επιστράτευσης.

1943. Ορκίστηκε στην κατεχόμενη Αθήνα η κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη.
Ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης ήταν και προσωρινά Υπουργός Γεωργίας, Επισιτισμού και Εθνικής Αμύνης. Συμμετείχαν: Κ. Πουρνάρας, Δικαιοσύνης και προσωρινά Εθνικής Οικονομίας.Αναστάσιος Ταβουλάρης, Εσωτερικών Νικόλαος Λούβαρις, Θρησκευμάτων. Έκτωρ Τσιρονίκος, Οικονομικών Αγησίλαος Γέροντας, Συγκοινωνίας,Ιωάννης Γρηγοράκης, Εργασίας Βασίλειος Καραπάνος, Εθνικής Προνοίας. Στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, συναρτήθηκαν ο Χίτλερ με τον Μπενίτο Μουσολίνι.

1944. Η σφαγή των χωροφυλάκων από τους κομμουνιστές στο Γραμματικό. Την νύχτα της 7ης Απριλίου 1944 , μόλις τριάντα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, ομάδα 45-50 ανδρών του ΕΛΑΣ επιτέθηκε κατά του Σταθμού Χωροφυλακής Μαραθώνος, και συνέλαβαν τους 12 χωροφύλακες και τον διοικητή τους.
Στη συνέχεια έβαλαν φωτιά στο σταθμό και μετέφεραν τους αιχμαλώτους σε μια καλύβα στο Γραμματικό. Κατά την ανατολή του ηλίου οι αντάρτες αφού αφαίρεσαν τα χρήματα και τα τιμαλφή των αιχμαλώτων, συγκρότησαν συμβούλιο στο πίσω μέρος της καλύβας προκειμένου να αποφασίσουν για την τύχη των ανδρών της Χωροφυλακής. Μετά το πέρας της συσκέψεως, μπήκε στην καλύβα
ο «καπετάν Αράπης» και πήρε τους Χωροφύλακες Ζούμπερη Παύλο και Μπρίνια Ιωάννη, τους οποίους οδήγησε σε θαμνώδη περιοχή, πενήντα μέτρα βορείως της καλύβας. Μετά από λίγο επέστρεψε και πήρε τους Χωροφύλακες Βαλαή Βασίλειο, Βουτσαδάκη Κωνσταντίνο και Μέντζο Κωνσταντίνο. Καθώς έβγαινε από την καλύβα μαζί με τους ως άνω τρεις Χωροφύλακες, πήρε και τον Χωροφύλακα Καμπιώτη Ευάγγελο, ο οποίος επέστρεφε στην καλύβα από την σωματική του ανάγκη. Τους τέσσερις αυτούς Χωροφύλακες τους οδήγησε στο ίδιο σημείο, όπου είχαν οδηγήσει και οι δυο πρώτοι. Οι έξι Χωροφύλακες εκτελέσθηκαν αγρίως από τον «καπετάν Αράπη» και τους συντρόφους του,με πλήγματα από μαχαίρι στην καρδιά και την καρωτίδα.

1946. Στο χωρίο Ριζοβούνιον Φιλιππιάδος οι Χωροφύλακες του Μεταβατικού αποσπάσματος που συνέλαβαν τον Πρόεδρον του Αγροτικού Κόμματος προς υπέστησαν έπίθεσιν διά λίθων και ξύλων έκ μέρους συγκεντρωθέντων εκατόν περίπου κατοίκων, ανδρών και γυναικών άνηκόντων εις τήν άριστεράν παράταξιν. Ταυτοχρόνως άτομα της άριστεράς παρατάξεως διά κωδονοκρουσιών έθεσαν εις κίνησιν άπαντας τους κατοίκους της τε άριστεράς και δεξιάς παρατάξεως. Επήλθε σύρραξις μεταξύ των άριστερών κατοίκων και τών άνδοών του άποσπάσματος με άποτέλεσμα τον έλαφρόν τραυματισμόν τριών άτόμων της άριστεράς παρατάξεως.

Άνδρες του Σταθμού Χωροφυλακής Βαρυκου Φλωρίνης, εις άγροτικήν θέσιν «Αμπέλια», συνεπλάκήσαν μετά δεκαμελους ενόπλου συμμορίας Όχρανιτών, οι οποίοι μπόρεσαν νά διαφύγουν εντός της δασώδους περιοχής. Ούτοι εγκατέλειψαν εις τον τόπον της συμπλοκής εν όπλον, διακόσια φυσίγγια, και δύο ταινίας αύτομάτου ΣΤΕΝ πλήρεις .

1948 . Ιδρύθηκε στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε. ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.
Περί ώραν 22.30 οι Κ/Σ έβαλον κατά τής πόλεως Κομοτινής δια δύο πυροβόλων, ρηφθέντων 25 περίπου βλημάτων. Ταυτοχρόνως έπετέθησαν κατά τής πόλεως διά δυνάμεως δύο Ταγμάτων καί βαρέων όπλων μέχρι τών πρωινών ωρών. Όμάδες συμμοριτών είσδύσασαι είς τήν πόλιν, έξουδετερώθησαν υπό τμημάτων Στρατοΰ, Χωροφυλακής καί Μ.Α Υ., τών οποίων συμμετείχε ο οικείος Νομάρχης. Άπώλειαι ήμετέρων ουδεμία. Έκ τοΰ αμάχου πληθυσμοΰ έτραυματίσθησαν δύο άνδρες, δύο παιδιά και μία γυνή. Επροξενήθησαν ζημίαι εις πέντε οικίας. Απώλειες συμμοριτών εξηκριβωμέναι εις νεκρός άνευρεθείς καί 4 συμμορίτες, τραυματίες συλληφθεντες μεταξύ τών όποιων τρεις, συμμορίτισσες. Παρεδόθησαν 4 συμμορίτες ένοπλοι.

1949. Απόσπασμα Χωροφυλακής Άνδριτσαίνης κατόπιν συμπλοκής έφόνευσε 3 Κ]Σ, μεταξύ τών οποίων αρχικομμουνιστοσυμμορίτην Ζουμπάν Δημήτριον.

1951. Στην Ελλάδα διενεργήθηκε η πρώτη μεταπολεμική γενική απογραφή πληθυσμού.
1953. Ο Σουηδός Νταγκ Χάμασκιλντ ανέλαβε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ.

1954. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, μίλησε για τη «θεωρία του ντόμινο». Στη Γαλλία, ο Ντε Γκώλ τάχθηκε κατα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άμυνας.

1961. Στο Βελιγράδι συνελήφθη ως αντιφρονών ο Μίλοβαν Τζίλας, πρώην στενότερος συνεργάτης του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο.

1963. Εγκρίθηκε νέο Γιουγκοσλαβική σύνταγμα, με το οποίο η Γιουγκοσλαβία εγινε Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, με πρόεδρο τον στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Στην Ελλάδα θεμελιώθηκε στο Δίστομο το εργοστάσιο αλουμίνας της γαλλικής Πεσινέ κόστους τότε τριών δισεκατομμυρίων δραχμών, που ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανική επένδυση που είχε γίνει μέχρι τότε στην Ελλάδα.

1967. Σε αερομαχία των Ισραηλινών με τους Σύρους οι Ισραηλινοί κατέρριψαν 7 Συριακά Μιγκ-21

1968 . Ο Χρήστος Ιακώβου κατέρριψε το παγκόσμιο εφηβικό ρεκόρ στην κατηγορία των 75 κιλών άρσης βαρών στην κίνησης του αρασέ σηκώνοντας 140 κιλά.

1979. Στο Ιράν, εκτελέστηκε ο πρώην πρωθυπουργός του Σάχη Αμίρ Αμπάς Χοβαϊντά.

1980 . Οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά την κατάληψη την αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Ιράν.

1983. Στην Αίγυπτο ανακαλύφθηκε ο αρχαιότερος ανθρώπινος σκελετός, ηλικίας 80.000 ετών.

1989. Το σοβιετικό υποβρύχιο «Κομσομόλετς» βυθίστηκς στη θάλασσα του Μπάρεντς παρασύροντας στο θάνατο το πλήρωμα.

1992. Μια ημέρα μετά, την αναγνώριση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, από την ΕΟΚ , οι Σέρβοι στη Μπάνια Λούκα, ανακήρυξαν στο Πάλε τη Σερβική Δημοκρατία .
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Σλοβενίας και της Κροατίας. Στη Αθήνα πέθανε ο Δήμαρχος Αθηναίων και πρώην υπουργός Αντώνης Τρίτσης, από βαρύ αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

1993. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τάχθηκε υπέρ της ένταξης των Σκοπίων στα Ηνωμένα Έθνη, με την προσωρινή ονομασία της «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Στην Ιταλία,αποφυλακίστηκε, ύστερα από 17 χρόνια, ο ιδρυτής της κομμουνιστικής τρομοκρατικής οργανώσεως «Ερυθρές Ταξιάρχιες», Ρενάτο Κούρτσιο.

1999. Κατά τη διάρκεια των νατοϊκών βομβαρδισμών στο Κοσσυφοπέδιο, έκλεισαν σύνορα από το σερβικό στρατό για να σταματήσει η έξοδος των αλβανοφώνων. Η ΑΕΚ έδωσε φιλικό αγώνα με την Παρτιζάν στο Βελιγράδι, σε ένδειξη συμπαράστασης στον σερβικό λαό. Στις 01.20 βομβάρδισαν το κέντρο της Πρίστινα . Τρεις πύραυλοι χτύπησαν το κτίριο του Κεντρικού Ταχυδρομείου και τα γειτονικά κτίρια. Σκοτώθηκαν 10 άτομα, ενώ 12 υπέστησαν σοβαρά τραύματα. Περίπου στις 2:45 στο Νόβι Σαντ, βομβάρδισαν τις εγκαταστάσεις της «Naftagas», και το διυλιστήριο πετρελαίου . Στο Σόμπορ περίπου στις 3:00 βομβάρδισαν τις εγκαταστάσεις της «Naftagas», και δυο χωριά στην περιοχή.Περίπου στις 3:15 με 10 πυραύλους βομβάρδισαν το χωριό Γκρατσάνιτσα στο Κόσσοβο.

Στο Τσάτσακ βομβαρδίστηκε και πάλι το εργοστάσιο «Σλομπόντα».

Στη Νις περίπου στις 4:45 βομβαρδίστηκε το εργοστάσιο «Γάστρεμπατς». Χτυπήθηκε και το εργοστάσιο «Danubius» , τον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων κοντά στο Φρούριο της Νις, ενώ ζημιές έπαθε και το Μουσείο.

Ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Ρούντολφ Σάρπινγκ δημοσίευσε ένα έγγραφο με τίτλο «Επιχείρηση Πέταλο» ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν η απόδειξη του σχεδίου του Μιλόσεβιτς για την εθνοκάθαρση στο Κοσσυφοπέδιο και το Μετόχι. Αυτό το έγγραφο κατασκευάστηκε από τη βουλγαρική κυβέρνηση και υποβλήθηκε στη γερμανική κυβέρνηση πριν από την επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας. Ουσιαστικά, το έγγραφο που η υπηρεσία πληροφοριών της Βουλγαρίας ονόμαζε «Επιχείρηση Πέταλο», ήταν προϊόν της «ανάλυσης των γεγονότων του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου 1999 από τους αναλυτές πληροφοριών της Βουλγαρίας. Το έγγραφο συντάχθηκε με βάση την έκθεση της αποστολής επαλήθευσης του ΟΑΣΕ, σύμφωνα με την οποία Γιουγκοσλαβικές μονάδες το Φεβρουάριο και το Μάρτιο, βρίσκονταν στα περίχωρα του Κοσσυφοπεδίου .

Οι Βούλγαροι αναλυτές και η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, BND ανέφεραν στην γερμανική κυβέρνηση ότι «δεν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρών επιχειρήσεων εναντίον του UCK ». Την ίδια στιγμή, η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών εκτιμούσε ότι ο UCK θα δοκιμάσει τη μέθοδο του «hit and run» για να προκαλέσει τις σερβικές δυνάμεις σε σοβαρή ενέργεια που θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή και την έναρξη κύματα των προσφύγων, που θα προκαλέσει αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ.

Παρά τις σαφείς προειδοποιήσεις από τη γερμανική αντικατασκοπία ότι δεν υπήρχε καμία απόδειξη ότι το έγγραφο για την «Επιχείρηση Πέταλο» ήταν αυθεντικό, και ότι προέρχεται από τις εξαιρετικά αμφίβολες πηγές, ο Σάρπινγκ το παρουσίασε στο κοινό, προκειμένου να δυσφημίσει όλους τους αντιπάλους της στρατιωτικής επέμβασης κατά της Γιουγκοσλαβίας. Δεδομένου ότι οι αεροπορικές επιδρομές κατά της Γιουγκοσλαβίας μετά από δύο εβδομάδες δεν έδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, και υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός των αντιπάλων της επίθεσης στη Δυτική κοινή γνώμη, ο Σάρπινγκ παρουσίασε ένα έγγραφο με το οποίο προσπάθησε να δικαιολογήσει τη συνέχιση της επίθεσης.

2004. Έκθεσή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, διαπίστωσε εκτροχιασμό της δημοσιονομικής κατάστασης της Ελλάδας. Στο Ιρακ, πάνω από 600 Ιρακινοί σκοτώθηκαν κατά τον βομβαρδισμό ενός τζαμιού στη Φαλούτζα,.

2010. Χιλιάδες άνθρωποι στο Μπισκέκ της Κιργιζίας άρχισαν να διαδηλώνουν κατά του καθεστώτος του Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ.

2014. Ανακηρύχθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ από τους ακτιβιστές οι οποίοι κατέλαβαν το κτίριο της περιφερειακής διοίκησης στο Ντόνετσκ.

2017.Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο, ότι από τις 03:42 έως τις 03.56 πμ ώρα Μόσχας, της 7ης Απριλίου εξαπολύθηκε μαζική πυραυλική επίθεση από 59 πυραύλους Τόμαχώκ από δύο αντιτορπιλικά του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ , που βρίσκονταν στη Μεσόγειο , κοντά στο νησί της Κρήτης, με στόχο το αεροδρόμιο Ash Sha'irat της Συρίας στην επαρχία Χομς. Σύμφωνα με τα δεδομένα από τους ρωσικούς σταθμούς μόνο 23 από τους πυραύλους έφθασαν στο συριακό έδαφος. Δεν είναι σαφές, που πήγαν τα άλλα 36 βλήματα». Το ρωσικό Υπουργείο Αμύνης τα ξεφτίλισε τα Αμερικανάκια. Μόνο 23 από τους 59 πυραύλους που εξαπέλυσε το αμερικανικό ναυτικό προσέβαλλαν το αεροδρόμιο της Συρίας. Το απέγιναν οι άλλοι 36 δεν ήταν σαφές. Τους έφαγε η αντιαεροπορική άμυνα των Ρώσων

Ο Πούτιν αποδέχθηκε την πρόταση του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας για διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών

 

Ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας  Βίκτορ Ορμπάν προσκάλεσε τον Πούτιν σε ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία 

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αποδέχθηκε προσφορά για συμμετοχή σε ειρηνευτικές συνομιλίες στην Ουγγαρία με τη συμμετοχή Ουκρανίας, Γερμανίας και Γαλλίας.

Ωστόσο η επίσκεψη θα πραγματοποιηθεί μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις, δήλωσε ο Ούγγρος Πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν έπειτα από τηλεφωνικές συνομιλίες με τον Ρώσο ηγέτη. 

 Σύμφωνα με τον Ορμπάν, κάλεσε τον Πούτιν να συμμετάσχει στις συνομιλίες προκειμένου να συζητήσει την κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, και υπενθύμισε τη θέση της Ουγγαρίας για ειρηνική διευθέτηση. 

"200.000 Ούγγροι ζουν στην Ουκρανία, οπότε είμαστε υπεύθυνοι για αυτούς, η ζωή τους δεν θα απειληθεί μόνο εάν μπορέσουμε να σταματήσουμε τις εχθροπραξίες", δήλωσε ο πρωθυπουργός. Νωρίτερα, ο Πούτιν συνεχάρη τον Ορμπάν για τη νίκη του κόμματός του  μετά την τελική καταμέτρηση των αποτελεσμάτων των κοινοβουλευτικών εκλογών. 

Η υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου δήλωσε ότι ο Ρώσος ηγέτης εξέφρασε την ελπίδα για περαιτέρω ανάπτυξη διμερών εταιρικών σχέσεων, παρά τη δύσκολη διεθνή κατάσταση. 

Ζήτω το Χόλυγουντ. Η κατακρεουργημένη στην Μπούτσα Νάστια αναστηθηκε.

Δεν θα το πιστέψετε, αλλά η Νάσια επέσρεψε από την χώρα των νεκρών. Αναστήθηκε . Το πτώμα ζωντάνεψε.  Το γεγονός είναι ότι στη Μπούτσα οι «αδίστακτες ρωσικές ορδές εκτέσαν την όμορφη Αναστασία Σαβτσίνα». Η φωτογραφία του πτώματος, δίπλα από την σέλφι , αναδημοσιεύτηκε από χιλιάδες  λογαριασμούς από κάθε είδους ανθρώπους σε όλο τον Πλανήτη. Οπότε η Νάστια δεν το άντεξε και επέστρεψε να πει Πριβιέτ στους φίλους της  πλανήτη.

Ο Ιγκόρ Στρέλκοφ απεκάλυψε το σενάριο του Χόλυγουντ. Φιλορώσοι που δολοφονήθηκαν από τους Χαχόλους ήταν τα πτώματα με τις "λευκές κορδέλες" στη Μπούτσα.

Οι Ρώσοι στρατιωτικοί που εμπλέκονται στην ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία χρησιμοποιούν λευκές κορδέλες ως διακριτικά σημάδια. 

Ουκρανοί πολίτες έχουν επίσης αρχίσει να χρησιμοποιούν παρόμοιες κορδέλες ως σύμβολο συνεργασίας με τα ρωσικά στρατεύματα.

 Και ήταν με τέτοιες κορδέλες που τα πτώματα ήταν διάσπαρτα στους δρόμους του Μπούτσι. 

Ο πρώην επικεφαλής του Υπουργείου Άμυνας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ Ιγκόρ Στρέλκοφ και ο πρώην βουλευτής του  Βριχοβνα Ράντα , και πρώην πρόεδρος του κοινοβουλίου της Νοβορωσίας Όλεγκ Τσάρεφ ρόνισαν οτι οι άσπρες κορδέλες "Είναι ένα σημάδι για να αναγνωριζόμαστε κατά τη διάρκεια της μάχης. Τα σήματα αυτά μπορούν να τοποθετούνται σε οποιοδήποτε μέρος. Δεδομένου ότι τώρα ένα σημαντικό μέρος των μαχών είναι οδομαχίες , όλοι είναι ντυμένοι και οπλισμένοι με τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή, η στολή είναι περίπου η ίδια, όλα τα Καλάσνικοφ έχουν τουφέκια επίθεσης, αντίστοιχα, προκειμένου να ταυτοποιηθούν όταν αντιμετωπίζουν άγνωστους μαχητές, είναι απαραίτητο να δούμε τα διακριτικά. Οι κορδέλες δένονατι στο δεξί πόδι, στο αριστερό χέρι ή αντίστροφα. Τώρα χρησιμοποιείται από τα ρωσικά στρατεύματα", δήλωσε ο Ιγκόρ Στρέλκοφ.

 Ο Όλεγκ Τσαρέβ σε συνέντευξή του στο  δήλωσε ότι είδε προσωπικά πώς πολίτες οικισμών κοντά στο Κίεβο χρησιμοποιούσαν λευκές κορδέλες, δείχνοντας έτσι συνεργασία με το στρατό της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

 "Είναι αλήθεια .  Οι κάτοικοι της περιοχής σε κάποιους οικισμούς το έκαναν αυτό. Έμαθαν για τις λευκές κορδέλες κοιτώντας μας. Ο ουκρανικός στρατός τυλίγει μια μπλε κορδέλα. Η λευκή κορδέλα ήταν το χαρακτηριστικό μας σημάδι για τους δικούς μας", πρόσθεσε ο Τσάρεφ. 

21-15=6.Η 6η Απριλίου 1967

100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή. 6 Απριλίου 1922

6 Απριλίου 1897. Η Κήρυξη του Ελληνοτουρκικού Πολέμου

Αρχείο Καραμανλή: Βιώματα και… “χτενίσματα”

 

Γράφει ο καθηγητής Δημήτρης Μιχαλόπουλος

 Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα από κοντά, μα ούτε καλημέρα δεν πρόφτασα να πω: Οι φράσεις, κοφτές και αλλεπάλληλες, έβγαιναν από το στόμα του σαν πυροβολισμοί: 

«Δεν με ενδιαφέρει ούτε τι ώρα θα έρχεσαι ούτε τι ώρα θα φεύγεις. Δεν με ενδιαφέρει με ποιον θα μιλάς και ποιον θα αποφεύγεις. Ένα με νοιάζει: Να γίνεται η δουλειά και να μη γίνονται σκάνδαλα. Το κατάλαβες; Έτσι και φανείς αμελής και αναβλητικός, έτσι και ακουστεί για το παραμικρό το όνομά σου, έφυγες την ίδια στιγμή. Το κατάλαβες;» 

 Έτσι που μου τα σφυροκοπούσε, δεν υπήρχε περίπτωση να μη καταλάβω. Ανεβοκατέβασα το κεφάλι μου σε ένδειξη αποδοχής των εντολών και προειδοποιήσεών του και στράφηκα προς την πόρτα. Καθώς όμως έβγαζα το ένα πόδι μου στον προθάλαμο, αυτός –κάπως πιο δυνατά τώρα, λόγω της απόστασης– μου έριξε το πάρθιον βέλος: «Λένε πως είσαι ιστορικός, έτσι; Όποτε μπορέσεις, για ψάξε λίγο τη δολοφονία του Κέννεντυ!». 

Αιφνιδιάστηκα και, αντί να δρασκελίσω ολοκληρωτικώς το κατώφλι του γραφείου του, στράφηκα προς τα πίσω και τόλμησα να τον κυττάξω κατά πρόσωπο: «Γιατί;» τόλμησα να ρωτήσω. 

«Λέω… –μού είπε τώρα σχεδόν χαμογελαστά– Λέω… να δούμε μήπως έχει σχέση με τη δολοφονία του Λαμπράκη...». 

 Όλα αυτά διαδραματίστηκαν μιαν ημέρα του Οκτωβρίου 1980. 

Εγώ υπηρετούσα τη θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό και –μετά από την τότε συνήθη πολύ σκληρή “κρισάρα”– είχα τοποθετηθεί στην Υπηρεσία Ιστορίας του Ναυτικού, στον Βοτανικό, όπου καταγινόμουν με την αξιολόγηση των εκεί αρχειακών συλλογών και την καταλογογράφησή τους. 

Μέσα στην ίδια εκείνη χρονιά, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε διαδεχτεί, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο. Με προτροπή αυτού του τελευταίου, “πλασιωμένου” από τον Κωνσταντίνο Σβολόπουλο, υφηγητή τότε του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, ο Καραμανλής επιδίωκε τη συγκέντρωση, αξιολόγηση και καταλογογράφηση των εγγράφων του αρχείου του, προσωπικών και δημόσιων, με απώτερο στόχο την απόθεσή τους σε φερώνυμό του Ίδρυμα. 

Χρειαζόταν, κατά συνέπεια, κάποιον που θα έφερνε σε πέρας την –ανάλογα με τη σημασία τους– κατάταξή τους. Έτσι, ο Τσάτσος αναζήτησε ένα νεαρό ιστορικό και μετά από πυκνές επαφές και τη συνακόλουθη πληροφόρηση κατέληξε σε εμένα. 

Ο λόγος; 

Κατά πάσα πιθανότητα, η σοβαρή επιστημονική εργασία που γινόταν στην Υπηρεσία Ιστορίας του Ναυτικού, καθώς και –όπως εκ των υστέρων κατάλαβα– η εκτίμηση που καθολικώς περιέβαλλε την προσωπικότητα του Σπύρου Κονοφάου, τότε Αρχηγού του ΓΕΝ. 

 

Οι πρώτες απορίες

Εγώ φυσικά ήμουν ενθουσιασμένος με την επιλογή μου. Μου έμεναν ακόμα λίγοι μήνες θητείας, που τώρα θα τους περνούσα σε ένα οπωσδήποτε πολύ ενδιαφέρον περιβάλλον, χωρίς βάρδιες, ποινολόγια και θεαματικές χαιρετούρες. 

Πέρα όμως από αυτά, με ενθουσίασε και το προσωπικό τού Προέδρου μόττο: Να γίνεται η δουλειά και να μη γίνεται σκάνδαλα. Έτσι, ασμένως συνεμορφώθην…, μετά έληξε η θητεία μου στο Ναυτικό και εγώ παρέμεινα στην Προεδρία της Δημοκρατίας, τώρα πια ως υπάλληλος κανονικός. 

 Η αναδίφηση του αρχειακού υλικού μου ήταν ευχάριστη. 

Γρήγορα μου δημιουργήθηκαν απορίες. 

Το ζήτημα της δολοφονίας του Λαμπράκη το έλυσα γρήγορα, συνδέοντάς το, εξυπακούεται, με τη δολοφονία το 1963 του Κέννεντυ. 

Κάτι ανάλογο μπόρεσα να κάνω και ως προς την εσπευσμένη αναχώρηση του ίδιου του Προέδρου, εκείνη τη μοιραία χρονιά, στη Γαλλία. 

 Παράλληλα, όμως, διαπίστωσα και μια δυσμενή διάθεση αυτού του τελευταίου προς την προσωπικότητα του Μακαρίου, Αρχιεπίσκόπου και Προέδρου της Κύπρου, που δεν μπορούσα να την εξηγήσω. 

Γιατί αυτή η –ας την πούμε έτσι– αντιπάθεια προς τον “Κύπριο Εθνάρχη”; 

Μετά τα “χαρτιά ανέδιδαν” μία συμπάθεια προς τον Αντνάν Μεντερές, τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, που πρώτος είχε επιχειρήσει να ανατρέψει το εκεί κεμαλικό καθεστώς, η οποία επίσης μου ήταν ανεξήγητη. 

Και τέλος, δεδομένου ότι με είχε επιφορτήσει να τηρώ τα πρακτικά όποιων συναντήσεων και συνεδριάσεων γίνονταν για θέματα Ιστορίας, διαπίστωσα πως ο Πρόεδρος, εάν δεν μιλούσε ευχερώς την τουρκική γλώσσα, οπωσδήποτε την καταλάβαινε (τουλάχιστον τα βασικά). 

 Η σύγκρουση Δύσης-Ανατολής και οι νέοι "μισθοφόροι" 

Το θέμα του Μακάριου το έλυσα πολύ αργότερα, αλλά αυτό είναι, βέβαια, μια άλλη μεγάλη ιστορία. Το ζήτημα του Μεντερές μου το έλυσε ο ίδιος, όταν με προέτρεψε να εξετάσω ετυμολογικώς αυτό το επώνυμο.

 Και ως προς την από τον ίδιο κατανόηση των βασικών της τουρκικής γλώσσας, η απάντησή του υπήρξε οιονεί κεραυνοβόλα: «Καραμανλής λέγομαι, Καραμανλής είμαι. Ψάξτο!». 

Δεν πρόλαβα τότε να το κάνω αυτό. Έπρεπε να σκεφτώ τη “πανεπιστημιακή” μου αποκατάσταση. 

 Alma mater μου ήταν βέβαια η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Το ιδεολογικό κλίμα, όμως, που ήδη είχε σε αυτή διαμορφωθεί, δεν με ευνοούσε. 

Έτσι, δέχτηκα πρόταση του Σβολόπουλου να θέσω υποψηφιότητα επιμελητή στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Προτού, πάντως, να “εκπατριστώ” από τη γενέτειρά μου, ρώτησα τη γνώμη του: 

«Να πας», μου απάντησε με ένα από τα σπάνια θεαματικά χαμόγελά του. Και συνέχισε: «Εγώ την έχω φτιάξει τη Θεσσαλονίκη. Έχει καλό κόσμο!». 

 Οι Καραμανλήδες 

Στη Θεσσαλονίκη, λόγω κυρίως της ενασχόλησής μου με το Κυπριακό, μπόρεσα επιτέλους να καταλάβω τη σημασία του όρου “Καραμανλήδες”. 

“Καραμανιά” αρχικώς ήταν η Καππαδοκία, ο ιθαγενής πληθυσμός της οποίας, ήδη κατά τις αρχικές φάσεις του Μεσαίωνα, απέβαλε το ιδιαίτερο γλωσσικό του ιδίωμα και ενσωματώθηκε, πρώτα θρησκευτικώς και μετά ηθικώς και γλωσσικώς, στον Ελληνικό Κόσμο. 

 Ο όρος όμως κατέληξε να σημαίνει το σύνολο του εσωτερικού της Μικράς Ασίας, όπου περιέργως διαπιστώθηκε, μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η ύπαρξη σημαντικού πληθυσμού τουρκόφωνου, αλλά θρησκευτικώς Χριστιανικού (Ορθοδόξου), σταθερώς προσκολλημένου στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Αυτοί είναι οι Καραμανλήδες, κάτι σαν τους Γκαγκαούζηδες της Μολδαβίας δηλαδή.

 Κατά τις πριν από τη σύναψη της Συνθήκης της Λωζάννης, το 1923, συζητήσεις, η τουρκική πλευρά εκδήλωσε συμπάθεια προς αυτούς: Δεν υπήρχε κανένας λόγος να εκδιωχθούν στην ελληνική επικράτεια! 

Τελικώς, λόγω κυρίως της βρεταννικής επιμονής, ήλθαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν κατά βάση στην Εύβοια, από όπου όσοι διακαώς επιθυμούσαν μια καλλίτερη ζωή μετοίκησαν στη Θεσσαλονίκη, κέντρο γενικώς των προσφυγικών μας πληθυσμών. Σχετικώς εύκολα, πάντως, μπορεί και σήμερα να τους καταλάβει κανείς. 

Ήτανε πράγματι τόσο πολύ εξοικειωμένοι με τον τουρκικό περίγυρο όπου διαβιούσαν, ώστε, μέχρι τις πρώτες τουλάχιστον δεκαετίες του 19ου αιώνα, συνήθιζαν να βαφτίζονται είτε με την τουρκική εκδοχή χριστιανικών ονομάτων ή και με ονόματα αυτόχρημα τουρκικά. 

Έτσι και σήμερα υπάρχουν στη χώρα μας επώνυμα όπως Χιδίρογλου (= Γεωργιάδης, από το “Χιντίρ/Χιδίρ”= Γεώργιος), Κασίμογλου (=Δημητριάδης, από το Κασίμ=Δημήτριος) Τουρσούνογλου (=γιος του Τουρσούν) καθώς και Τουργ[κ]ούτογλου (= γιος του Τουργκούτ). Ειδικώς αυτό το τελευταίο μάλιστα, το “Τουργκούτογλου”, οι περισσότεροι Παλιοελλαδίτες, μη όντας, επιστημονικώς έστω, εξοικειωμένοι με τους Τούρκους και τη γλώσσα τους, το εκλαμβάνουν ως “Τούρκογλου” και συνήθως έτσι το μεταγράφουν. 

 Η πατρική, πάντως, οικογένεια του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας δεν συγκαταλέγεται στους Καραμανλήδες της Εύβοιας. Είχαν έλθει στη Μακεδονία πολύ πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, με αποτέλεσμα τον γρήγορο εξελληνισμό τους. 

Η αρχική τους κοιτίδα εντοπίζεται στην πόλη Καραμάν, κοντά στο Ικόνιο. Και από τους εκεί προγόνους του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κράτησε μια –θεαματική για τα “παλιοελλαδίτικα δεδομένα– απέχθεια προς τα σκάνδαλα και μια εξίσου θεαματική εμμονή στην τήρηση των συμφωνημένων: “Pacta sunt servanda”, όπως συχνά-πυκνά έλεγε και ο Γέρος του Μοριά (όχι βέβαια στα λατινικά). 

 Αναλαμβάνοντας το Αρχείο Καραμανλή 

Εμένα πάντως –για λόγους υποκειμενικούς– η Θεσσαλονίκη δεν μου άρεσε. Έτσι, όταν την άνοιξη του 1988, μετά από περιπέτειες, κατόρθωσα από λέκτορας να γίνω επίκουρος καθηγητής, έσπευσα να κατεβώ στην Αθήνα, να ανεβώ αμέσως στο σπίτι του στην Πολιτεία και να του ανακοινώσω την αμετάκλητη απόφασή μου να παλιννοστήσω στη γενέτειρά μου. 

Το θάρρος, που λίγο-πολύ ανέκαθεν είχα μαζί του, τώρα πια είχε ιδιαιτέρως αυξηθεί, επειδή, μετά την εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη ως Προέδρου της Δημοκρατίας, είχα συμμετάσχει στην εκπόνηση των Οριοθετήσεων, μικρού βιβλίου με τα κυριότερα αποφθέγματά του, που μέσα σε είκοσι (20) ημέρες είχε κάνει τέσσερις εκδόσεις! 

 Ξίφος τρύπησε χέρι 11χρονης αθλήτριας και το αφαίρεσαν στο χειρουργείο 

«Ε, αφού δεν μπορείς τη Θεσσαλονίκη, έλα στην Αθήνα», μου είπε με το σύνηθες αχνό χαμόγελό του. «Θα σε βοηθήσω, αλλά θέλω να μου κάνεις κάτι: να αναλάβεις τα αρχεία μου». 

Το Ίδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή βρισκόταν σε μια χαριτωμένη μεριά της Φιλοθέης. Αμέσως του εξήγησα ότι αυτό που ο ίδιος μου ζητούσε ως χάρη εγώ θα το προέβαλα ως παράκληση. 

Χαρούμενος λοιπόν του υπέβαλα τα σέβη μου και τη μεθεπόμενη κιόλας μέρα έπιασα δουλειά στο Ίδρυμα. 

 Σύντομα όμως διαπίστωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

 Ο Πρόεδρος εξακολουθούσε να μού είναι εγκάρδιος, όχι όμως μπροστά σε άλλους: τότε έκανε σαν να με απέφευγε.

 Γρήγορα ήρθε και ανέλαβε Διευθυντής του Ιδρύματος ο Σβολόπουλος. 

Αυτό δεν ήταν παράλογο: Πρωτοβάθμιος καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου ήταν και οπωσδήποτε είχε γνωριμία με τον –μακαρίτη πια– Τσάτσο και τον ίδιο τον Καραμανλή πολύ παλαιότερη και ισχυρότερη από τη δική μου. 

 Τότε περίπου όμως, άρχισαν να γίνονται και άλλα περίεργα. Παρατήρησα, πράγματι, ότι κυρίως έγγραφα που δεν προέρχονταν από πηγές επίσημες, κρατικές ή διεθνείς, “χτενίζονταν” συστηματικώς με σκοπό τη γλωσσική βελτίωσή τους. 

Στα πλαίσια αυτού του “χτενίσματος” όμως, επιφέρονταν αλλαγές στα κείμενα που μακροπροθέσμως ήταν δυνατόν ακόμη και να μεταβάλουν το νόημά τους. 

 Σβολόπουλος και Κουλουμπής 

Μα τι γινόταν; 

Η κατάσταση ξεκαθάρισε μετά την κατά το καλοκαίρι του 1989 αλλαγή του πολιτικού σκηνικού: Ο Σβολόπουλος διατηρούσε επαφή με τον επίσης καθηγητή Θεόδωρο Κουλουμπή, ομογενή εξ Αμερικής. 

Ο πρώτος είχε κάνει, το 1982, στις ΗΠΑ, τις προκαταρκτικές συνεννοήσεις για τη πρόσκληση του δεύτερου από το Πανεπιστήμιο American στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ο Κουλουμπής πράγματι κατέφθασε και αποφασιστικώς συνέβαλε στη βάσει του νόμου-πλαίσιου 1268/82 αναμόρφωση της ελληνικής Ανωτάτης Παιδείας. Αυτός, επιπλέον, έφερε στη χώρα μας και το γνωστικό αντικείμενο “Διεθνείς Σχέσεις”, επιστημονικό προϊόν made in America, που δεν μεταφυτεύθηκε χωρίς αντιδράσεις παρ’ ημίν. 

Προσωπικώς, αρχικώς είχα και με τους δύο φιλικές έως πολύ φιλικές σχέσεις.

 Όταν, όμως το 1986 (Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Κάρολος Παπούλιας) δημοσίευσα ένα βιβλίο μου για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις με έμφαση στο ζήτημα των Τσάμηδων, και οι δυο τους –θεωρητικώς ανεξήγητα– στράφηκαν εναντίον μου. 

Την αιτία την κατάλαβα πολύ αργότερα… και δεν έχει σημασία η ανάλυσή της εδώ. Τώρα το θέμα ήταν σαφές.

 Ο Σβολόπουλος, σε θεωρητικώς αφανή συνεργασία με τον Κουλουμπή, επεξεργαζόταν προς δημοσίευση τα έγγραφα του Αρχείου Καραμανλή, κάνοντας στα κείμενα αλλαγές φαινομενικώς ασήμαντες, που δυνάμει όμως και αναλόγως των περιστάσεων μπορούσαν να αποδειχτούν σημαντικές. 

Κάτω από τις συνθήκες αυτές, εγώ θέση δεν είχα εκεί και σιωπηρώς αποχώρησα. Αργότερα, τον Απρίλιο 1991, μου ήρθε επιστολή του Σβολόπουλου, με την οποία με καλούσε να “επεξεργαστώ εκ νέου” και μέσα σε βραχύ χρονικό διάστημα τμήμα των υπό δημοσίευση Αρχείων Καραμανλή. 

Φιλοτίμως, επιμόνως και για μεγάλο χρονικό διάστημα προσπάθησα να το κάνω, αλλά, όταν οριστικώς κατάλαβα τι πήγαινε να συντελεστεί, κατέληξα στην από μέρους μου κατηγορηματική απόρριψη οποιασδήποτε συνεργασίας με την υπό τον Σβολόπουλο εκεί ομάδα συντακτών.

 Και για του λόγου μου το ασφαλές προτίμησα να στείλω την απάντησή μου με δικαστικό επιμελητή, ώστε οριστικώς να αποφευχθεί η χρήση του δικού μου ονόματος σε οτιδήποτε σχετικό με το Αρχείο…

Περάσανε τα χρόνια και τελικώς, στο κατά την Ιλιάδα, “κατώφλι των γηρατειών”, αποφάσισα να γράψω μία βιογραφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όπως εγώ τον γνώρισα μέσω της μελέτης των πηγών και με τα βιώματά μου. Με σκοπό την αναζήτηση φωτογραφικού κυρίως υλικού πάλι πήγα στη Φιλοθέη, στο Ίδρυμα. Έγινα δεκτός με ευγένεια και προθυμία, αλλά όχι εγκαρδιότητα. Το μήνυμα, όπως εγώ τουλάχιστον το εξέλαβα, ήταν σαφές: Το ζήτημα του περιεχομένου και των συνακόλουθων “νοημάτων” του Αρχείου Καραμανλή ουσιαστικώς παραμένει κλειστό.

Η Μάχη τω Οχυρών. Ημέρα πρώτη

 

Στην Ανατολική Μακεδονία, στην οχυρωμένη τοποθεσία Κερκίνη-Νέστος, βρισκόταν αναπτυγμένο το Τμήμα Στρατιάς (ΤΣΑΜ) υπό τον εκλεκτό του Παπάγου Αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, που διεύθυνε την μάχη τηλεφωνικά από την Θεσσαλονίκη έχοντας υπό τις διαταγές του, τρείς Μεραρχίες , και την Ταξιαρχία Νέστου.

 Στη Θράκη ήταν αναπτυγμένη η Ταξιαρχία Έβρου υπό τον Έφεδρο Υποστράτηγο Ζήση Ιωάννη, η οποία διέθετε 7 λόχους Προκαλύψεως και το Οχυρό Νυμφαία. Πάντως διάταξε , τα οχυρά διατάχθηκαν να αμυνθούν «μέχρις εσχάτων. Εκείνος παραδόθηκε χωρίς να ρίξει σφαίρα. 

 Στο Μπέλες υπήρχε η γραμμής 9 μεμονωμένων σκυρόδετων πολυβολείων, που ξεκίναγε από το Οχυρό Ποποτλίβιτσα και κατέληγε δυτικά στο Τριεθνές (Ελλάδας, Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας) πάνω από την Καστανούσα. 

 Στο πολυβολείο Π9 στο Δεμίρ Καπού, ο λοχίας Δημήτρης Ίντζος ξόδεψε ως τις επτάμιση τη νύχτα και τα 33.000 φυσίγγια που διέθετε και δεν είχε πια, με τι να πολεμήσει. Ο Γερμανός διοικητής του έδωσε συγχαρητήρια για την ανδρεία του και τις απώλειες που τους προκάλεσε. 

 Την πρώτη ημέρα οι υπερασπιστές των Οχυρών βρέθηκαν χωρίς καμιά αεροπορική κάλυψη και χωρίς κάλυψη από το πυροβολικό, του οποίου την σύμπτυξη είχε διατάξει ο Μπακόπουλος. Έτσι κάθε οχυρό αμύνθηκε μόνο του. Εκ των ενόντων. 

Όλη τη μέρα 100-200 αεροπλάνα πετούσαν πάνω από το Ρούπελ. Εναντίον τους έβαλε το μοναδικό αντιαεροπορικό του Οχυρού, από τα πυρά του οποίου καταρρίφθηκαν τρία από αυτά.

 Η κύρια προσπάθεια των Γερμανών εκδηλώθηκε κατά της Κερκίνης και του Οχυρού Ρούπελ. Την επίθεση κατά του Ρούπελ, (οχυρά Ρούπελ, Ουσίτα και Παλιουριώνες ) , ανέλαβε το 125ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα Πεζικού, ενισχυμένο με το Τάγμα Ορεινών Κυνηγών .

 Ο αγώνας άρχισε με σφοδρό βομβαρδισμό του Πυροβολικού , και από τις 06:00 και με αεροπλάνα κάθετης εφόρμησης (Στούκας). 

Οι γερμανοί αιφνιδίασαν τη Διμοιρία Προκάλυψης και κατέλαβαν άθικτη τη γέφυρα του ποταμού Μπίστριτσα, η οποία καταστράφηκε αργότερα από τα πυρά του πυροβολικού. Αφού πέρασαν τον Μπίστριτσα οι Γερμανοί κατέλαβαν το ύψωμα 354 (Χαλάσματα) και άρχισαν την επίθεση κατά των υψωμάτων Νέοι-Ανατ. Προφήτες. 

 Στις 11.00 περίπου, οι επιτιθέμενοι πλησίασαν τα οχυρά, αλλά η προέλασή τους ανακόπηκε από τα αμυντικά πυρά και μόνο μικρά τμήματα κατόρθωσαν να ανέλθουν προς στιγμή στην επιφάνεια του Ρούπελ, αλλά τα συντονισμένα και καλώς προσαρμοσμένα πυρά της Ουσίτας, του Λόχου Δ΄ Παλιουριώνων και του Σημείου Στηρίγματος «Αντλιοστάσιον», είχαν ως αποτέλεσμα να μην επιτρέψουν στα γερμανικά τμήματα να θέσουν πόδα επί αυτών. Τρείς Λόχοι που επιτέθηκαν κατά του οχυρού Ουσίτας, (διοικούνταν από τον λοχαγό Κόπιτσα), και αποκρούστηκαν. Ενώ όμως οι μετωπικές επιθέσεις των Γερμανών αποκρούστηκαν, δύναμη τάγματος κατόρθωσε να διεισδύσει μεταξύ των Οχυρών Ρούπελ και Καρατάς. Από εκεί ενας Λόχος , περέκαμψε έξι πολυβολεία και κατευθύνθηκε στα νώτα της τοποθεσίας, όπου στις 16.00 κατέλαβε το χωριό Κλειδί. 

 Τα υπόλοιπα τμήματα του παραπάνω Τάγματος είχαν σοβαρές απώλειες και ελάχιστοι μόνο άντρες του κατόρθωσαν να περάσουν το φραγμό πυρός και να κινηθούν προς το Κλειδί. Την επίθεσή τους οι Γερμανοί υποστήριζαν συνεχώς με αεροπορία και πυροβολικό. Παρά τις επίμονες προσπάθειες, οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να πλησιάσουν στα οχυρά, και με την έλευση του σκότους αποσύρθηκαν στις θέσεις εξόρμησης. Έτσι, έληξε η πρώτη μέρα της επιθέσεως των Γερμανών κατά του Ρούπελ, χωρίς αυτοί να πετύχουν το σκοπό τους. Την πρώτη νύχτα της μάχης, (6 προς 7 Απριλίου), Έλληνες τραυματιοφορείς εξήλθαν από το οχυρό Παληουριώνες και περισυνέλεξαν τους Γερμανούς τραυματίες, ενώ διαρκούσαν ακόμα τα πυρά.

 Οι τραυματίες αυτοί έτυχαν περίθαλψης εντός του οχυρού. 

 Στη ζώνη της 7η Μεραρχίας , (Τομείς Φαλακρού-Τουλουμπάρ-Παρανεστίου) επιτέθηκε από τις 05.15 η 72η Γερμανική Μεραρχία, η οποία άσκησε σοβαρή πίεση, κυρίως, στον Τομέα Φαλακρού, ενώ στους υπόλοιπους τομείς περιορίσθηκε στην απώθηση των τμημάτων προκαλύψεως. Περί τις 1100, ο εχθρός προσπάθησε να κινηθεί μεταξύ των Οχυρών Πυραμιδοειδές και Λίσσε και να παραβιάσει τη στενωπό Γρανίτη, χωρίς όμως επιτυχία, εξαιτίας της αποτελεσματικότητας των πυρών των Οχυρών . Στη συνέχεια τα γερμανικά τμήματα προσπάθησαν να διεισδύσουν μεταξύ των Οχυρών Περιθώρι και Λίσσε, αλλά και πάλι αποκρούστηκαν. Ταυτόχρονη προσπάθεια των Γερμανών να υπερκεράσουν τη στενωπό Γρανίτη από τα ανατολικά, καταλαμβάνοντας το ύψωμα Ουσόγια, απέτυχε και τα τμήματά τους καθηλώθηκαν προ του υψώματος με σοβαρές απώλειες. Οι στρατιώτες που επάνδρωναν το Οχυρό Περιθώρι υπό τον Λοχαγό Δαράτο απέκρουσαν όλες τις γερμανικές επιθέσεις με επιτυχία.

 Στη ζώνη της 14ης Μεραρχίας, (Τομείς Σιδηροκάστρου και Καραντάγ), η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε με εξαιρετική σφοδρότητα, ιδιαίτερα στο αριστερό του Συντάγματος Σιδηροκάστρου κατά του Οχυρού Ρούπελ, ενώ τα Οχυρά Καρατάς και Κάλης δέχτηκαν μόνο πυρά πυροβολικού και αεροπορικό βομβαρδισμό. Ανατολικότερα , στον Τομέα του Συγκροτήματος Καραντάγ, η προσπάθεια της 72ης Μεραρχίας στράφηκε κυρίως κατά των Οχυρών Περιθώρι-Μαλιάγκα και Μπαμπαζώρα, προ των οποίων και καθηλώθηκε, ενώ το Οχυρό Παρταλούσκα αντιμετώπισε μόνο τη δράση μικρών περιπόλων. Η κύρια προσπάθεια επικεντρώθηκε στο Οχυρό Περιθώρι, όπου έγινε σκληρή πάλη, χωρίς οι Γερμανοί να πετύχουν την εκπόρθησή του. 

 Στη ζώνη της Ταξιαρχίας Έβρου (Τομέας Έβρου), η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 0505 με την 50ή Μεραρχία στον άξονα Κίρτζαλη-Νυμφαία-Κομοτηνή. Τα τμήματα προκαλύψεως της Ταξιαρχίας Έβρου συμπτύχθηκαν επιβραδύνοντας τον εχθρό σύμφωνα με το υφιστάμενο σχέδιο. Το Οχυρό Νυμφαία στις 0700 δέχθηκε δραστικά πυρά πυροβολικού και στις 1100 είχε περικυκλωθεί. Προσπάθειες των Γερμανών να ανέβουν στην επιφάνεια του Οχυρού αναχαιτίστηκαν από τα δραστικά πυρά. Το σφυροκόπημα του Οχυρού τόσο από το μεγαλύτερο μέρος του πυροβολικού του 30ο Σώματος Στρατού, όσο και από την αεροπορία συνεχίσθηκε με την αυτήν ένταση μέχρι τις οκτώ το βράδυ.

 Στη ζώνη της Ταξιαρχίας Νέστου (περιοχή Ξάνθης), οι Γερμανοί επιτέθηκαν από τις 0515 με την 164η Μεραρχία στον άξονα Πασμακλή-Μελίβοια-Εχίνος-Ξάνθη. Αφού ανέτρεψαν τα συνοριακά φυλάκια, έλαβαν τις απογευματινές ώρες επαφή με την κύρια τοποθεσία αντιστάσεως και το Οχυρό Εχίνος, όπου και καθηλώθηκαν από τα πυρά του Οχυρού. Η γερμανική επίθεση κατά της τοποθεσίας της 18ης Μεραρχίας (Κερκίνη) άρχισε στις 0515 με την υποστήριξη μεγάλου αριθμού αεροπλάνων κάθετης εφορμήσεως και σφοδρών πυρών πυροβολικού. 

 Στον Υποτομέα Ροδοπόλεως ενήργησε η 6η Ορεινή Μεραρχία, η οποία εκδήλωσε την επίθεσή της κατά των υψωμάτων Ντεμίρ Καπού και Καλέ Μπαΐρ και κατέλαβε μέχρι τις 0700 την κύρια γραμμή αντιστάσεως επί της κορυφογραμμής της Κερκίνης. Στη συνέχεια διέσπασε την τοποθεσία ανασχέσεως στο αριστερό του Υποτομέα και περί τις 1100 τα τμήματά της κατέλαβαν τα χωριά Πλατανάκια και Καλοχώρι, συλλαμβάνοντας στο μεταξύ και πολλούς αιχμαλώτους. Η δύναμη του Υποτομέα, αφού επιβράδυνε τα γερμανικά τμήματα μέχρι τις βραδινές ώρες, συμπτύχθηκε στη διάρκεια της νύχτας στην τοποθεσία Κρουσίων. 

Ανατολικότερα στους Υποτομείς Ρουπέσκο και Θύλακα, ενήργησε η 5η Ορεινή Μεραρχία. Η επίθεσή της υποστηρίχθηκε από 165 πυροβόλα διάφορων διαμετρημάτων και μεγάλο αριθμό αεροπλάνων. Το Οχυρό Ποποτλίβιτσα, παρά το σφοδρό βομβαρδισμό, αντιστάθηκε όλη την ημέρα και μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας ο εχθρός πέτυχε να επικαθήσει στην επιφάνειά του. 

Από τα αντιαεροπορικά πυρά του Οχυρού καταρρίφθηκαν δύο εχθρικά αεροπλάνα. Το βάρος της γερμανικής επιθέσεως δέχθηκαν τα Οχυρά Ιστίμπεη και Κελκαγιά, τα οποία αποτελούσαν και το «κλειδί» της τοποθεσίας. Η επίθεση εναντίον των δύο αυτών Οχυρών εκδηλώθηκε ταυτόχρονα στις 0700, αφού προηγήθηκε σφοδρός βομβαρδισμός με πυρά πεζικού, πυροβολικού και αεροπορίας. Στις 0800 τμήματα του εχθρού κατόρθωσαν να επικαθήσουν στην επιφάνεια του Οχυρού Ιστίμπεη. Ο Διοικητής του ζήτησε να εκτελεσθεί βολή πυροβολικού στην επιφάνεια του Οχυρού που δεν εκτεεστηκε γιατι δεν υπήρχε το πυροβολικό που ειχε εγκαταλείψει τις θέσεις του γιατί οι Γερμανοί είχαν καταλάβει τα υψώματα , μεταξύ του Ιστίμπεη και του Κελκαγιά. Στο μεταξύ 200 περίπου Γερμανοί δυναμιστές επικάθησαν στην επιφάνεια του Οχυρού και με ηλεκτρικά τρυπάνια , εκρηκτικές ύλες, και δέσμες δυναμίτιδας προσπαθούσαν να καταστρέψουν το σκυρόδεμα , αλλά εξουδετερώθηκαν .Ύστερα από ολοήμερο αγώνα η μάχη συνεχίστηκε στις υπόγειες στοές όπου είχαν αποσυρθεί οι μαχητές του Οχυρού. Κατά τις πρώτες νυκτερινές ώρες 100 Γερμανοί που διείσδυσαν στο Οχυρό είτε έπεσαν νεκροί ή βαριά τραυματισμένοι. Στις 13.00, τμήματα του εχθρού επικάθησαν στην επιφάνεια και του Οχυρού Κελκαγιά και προσπάθησαν να καταπνίξουν την αντίσταση των υπερασπιστών του, χωρίς αποτέλεσμα. Αντεπίθεση με τμήμα από τη φρουρά του Οχυρού σημείωσε προσωρινή μόνο επιτυχία. Το Οχυρό Αρπαλούκι δέχθηκε μόνο πυρά πυροβολικού και αεροπορίας, ενώ στο Οχυρό Παλιουριώνες έγιναν διάφορες απόπειρες διεισδύσεως, οι οποίες όμως αποκρούστηκαν με σοβαρές απώλειες για τους επιτιθεμένους. Η κατάληψη του δυτικού τμήματος της κορυφογραμμής της Κερκίνης και η διείσδυση γερμανικών τμημάτων στην κοιλάδα Ροδοπόλεως, δημιούργησε κίνδυνο για όλη την τοποθεσία Κερκίνη-Νέστος. Κατά τις βραδινές ώρες οι γερμανικές δυνάμεις ξεχύθηκαν στην κοιλάδα Ροδοπόλεως και έλαβαν επαφή με την τοποθεσία Κρουσίων, ενώ τα οχυρά επί της Κερκίνης εξακολουθούσαν να αμύνονται. Ανατολικά του Στρυμόνα και μέχρι το Νέστο οι Γερμανοί βρίσκονταν σε επαφή με την κύρια τοποθεσία αντιστάσεως, η οποία παρέμενε αρραγής. 

Ανατολικότερα, στην περιοχή Ξάνθης και Κομοτηνής τα γερμανικά τμήματα, αφού παρέκαμψαν τα οχυρά, κατευθύνθηκαν προς τα νότια. Μετά από αυτήν την εξέλιξη το ΤΣΑΜ διέταξε τη σύμπτυξη της 18ης Μεραρχίας στην τοποθεσία Στρυμόνας-λίμνη Κερκίνης, σε σύνδεσμο με την τοποθεσία Κρουσίων. 

Την Πρώτη ημέρα και τα 21 Οχυρά «κράτησαν». 

 Οι Δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού

 Η 24η Μεραρχία κατείχε τον ορεινό όγκο της Κερκίνης, από το Τριεθνές μέχρι το Στρυμόνα ποταμό και διέθετε 7 τάγματα Πεζικού και τα τμήματα των Οχυρών, Ιστίμπεη, Κελκαγιά, Αρπαλούκι Ποποτλίβιτσα.και Παλιουριώνες. Η 14η, κατείχε τον τομέα από την ανατολική όχθη του Στρυμόνα μέχρι τις δυτικές προσβάσεις του υψιπέδου Κάτω Νευροκοπίου και διέθετε 6 τάγματα Πεζικού, 5 λόχους Προκαλύψεως και τα τμήματα 10 Οχυρών, ( Ρούπελ, Ουσίτα, Παλιουριώνες Καρατάς, Κάλη, Περσέκ, Μπαμπαζώρα, Μαλιάγκα, Περιθώρι και Παρταλούσκα). Η 7η Μεραρχία, η οποία ήταν αναπτυγμένη από τη διάβαση Λιμπάχοβο μέχρι το όρος Κουσλάρ και διέθετε 10 τάγματα Πεζικού, 2 λόχους Προκαλύψεως και τα τμήματα 6 Οχυρών. (Λίσσε, Πυραμιδοειδές, Ντάσαβλη, Καστίλο, Άγιος Νικόλαος και Μπαρτίσεβα). Η Ταξιαρχία Νέστου, υπό το Συνταγματάρχη Καλή Αναστάσιο, ήταν εγκαταστημένη στη δυτική όχθη του Νέστου ποταμού από το χωριό Πασχαλιά μέχρι τις εκβολές και διέθετε 5 τάγματα Πεζικού, μία ομάδα Αναγνωρίσεως και το Οχυρό Εχίνος. Την Θεσσαλονίκη υπεράσπιζαν η 19η Μηχανοκίνητη Μεραρχία, υπό τον Εκλεκτό του Παπάγου υποστράτηγο Λιούμπα που το είχε βάλει στα πόδα στην Θεσπρωτία, με τρία συντάγματα και το «απόσπασμα Κρουσίων» που διέθετε ένα ενισχυμένο τάγμα Πεζικού στην περιοχή Θεσσαλονίκης για την άμυνα κατά της δράσεως αλεξιπτωτιστών. 

Η ταυτόχρονη επίθεση της Γερμανίας κατά της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας

 

 Η Κυριακή 6η Απριλίου 1941, ήταν η 160η μέρα του πολέμου, για την Ελλάδα, όταν η Γερμανία επιτέθηκε ταυτόχρονα στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. 

 Οι ρουφιάνοι των Άγγλων και οι «Ιστορικοί» της «πλάκας» που αντιγράφουν ο ένας τον άλλον και ακολουθούν τον Παπάγο το Βασιλιά και την αγγλική προπαγάνδα και συμφωνούν ότι η επίθεση της «ναζιστικής Γερμανίας», «κατά της χώρας μας», «εκδηλώθηκε στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη, σύμφωνα με τη γερμανική διακοίνωση που είχε επιδοθεί νωρίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον Γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα » . 

Η γερμανική επίθεση όμως, εκδηλώθηκε με 15 λεπτά καθυστέρηση, διότι οι διαταγές είχαν εκδοθεί σύμφωνα με τη «θερινή ώρα Βερολίνου». 

Στις 5.15 π.μ., άρχισε η μάχη των Οχυρών. H γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε κατά των Ελληνικών προφυλακών στα υψώματα Καλέ Μπαιρ και Ντεμίρ Καπού του Μπέλες και επεκτάθηκε σε όλο το μέτωπο, από το Τριεθνές μέχρι βόρεια της Κομοτηνής. 

 Στις 6:30 το πρωί η Λουφτβάφε, χωρίς προηγούμενη κήρυξη πολέμου, εξαπέλυσε την επιχείρηση «Unternehmen Strafgericht» και ισοπέδωσε το Βελιγράδι. 

Τα θύματα , δεν τα μέτρησε κανείς . Υπολογίζονται από 2.271 που ανέσυραν οι «αρχές» από τα χαλάσματα στο Κέντρο του Βελιγραδίου, μέχρι τις 4.000 ή και τις 12.000. Άλλοι μιλούν για 17.000 πτώματα και άλλοι για 24.000 θύματα μαζί με τους τραυματίες που πέθαναν. Κανείς δεν μάζεψε τους νεκρούς στις γειτονιές από το τότε «Κράτος», που το έβαλε στο πόδια και πήγε στο Λονδίνο μέσω Τατοίου . 

 Από τον βομβαρδισμό καταστράφηκαν ολοσχερώς και γκρεμίστηκαν 627 κτίρια ενώ 1.601 κτίρια υπέστησαν μεγάλες ζημιές, και 6.829 είχαν μικρότερες. Τότε κάηκε και η Βιβλιοθήκη του Βελιγραδίου και χάθηκαν όλα τα Μεσαιωνικά της χειρόγραφα, αλλά φαίνεται ότι την ανατίναξε η SoE. Ο στρατάρχης φον Κλάιστ στη δίκη του, μετά τον πόλεμο, δήλωσε ότι «η αεροπορική επίθεση στο Βελιγράδι το 1941 είχε πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα και δεν είχε τίποτα να κάνει με τον πόλεμο». 

 Εκτός από το Βελιγράδι βομβαρδίστηκαν η Νις, το Λέσκοβατς, το Κράγκουγιεβατς το Νόβι Σαντ, το Σεράγεβο, το Μόσταρ, και η Μπάνια Λούκα. Σε απάντηση , η Γιουγκοσλαβική αεροπορία βομβάρδισε τη βιομηχανική συνοικία της Σόφιας και το Κουστεντίλ .Στη Σόφια σκοτώθηκαν 8 και στο Κουστεντίλ 67. 

 Την ίδια ημέρα ο αρχηγός των πραξικοπηματιών και πράκτορας της SoE Σίμοβιτς, «είχε χαρές» πάντρεψε την κόρη του. 

 Οι «πατριώτες» της SOE , στασίασαν στην Κροατία και υποδέχθηκαν με πανηγύρια τους Γερμανούς στο Ζάγκρεμπ. 

 Οι πράκτορες στο Βελιγράδι το έβαλαν στα πόδια. Πήγαν στο Μαυροβούνιο, μαζί με τον ανήλικο Πέτρο Β ' και άφησαν πίσω τους τον στρατηγό Ντανίλο Καλαφάτοβιτς για να υπογράψει την παράδοση.

 Ο ιταλικός στρατός, υπό τον στρατηγό Αμπρόζιο, που είχε συγκεντρωθεί κατά μήκος των χερσαίων συνόρων της Ιταλίας με την Γιουγκοσλαβία, εισέβαλε στην Ίστρια και στην ακτή της Σλοβενίας, ενώ το 9ο Σώμα επιτέθηκε από την Αλβανία.

 Η Γιουγκοσλαβική 9 Μεραρχία που θα κάλυπτε την κοιλάδα του Στρυμόνα δεν πρόλαβε καν να επιστρατευτεί.

 Η διαταγή μετακίνησης δόθηκε το πρωί της 6ης Απριλίου και οι μονάδες βρέθηκαν εκτεθειμένες στις επιθέσεις των Στούκας και διαλύθηκαν. 

 Οι Γερμανοί μπήκαν στα Σκόπια στις 7 Απριλίου. 

 Στην Αθήνα ο Γεώργιος που ήδη είχε έτοιμες τις βαλίτσες του, έβγαλε ανακοίνωση και υποσχόταν νίκη, και ζητούσε από τους Έλληνες «αγώνα μέχρις εσχάτων», και μίλαγε για τα ελληνικό αίμα που χυνόταν υπέρ του Λονδίνου. 

 «Έλληνες! Νέος εχθρός προσέβαλε σήμερον την πρωίαν την τιμήν της πατρίδος μας. Χωρίς καμμίαν προειδοποίησιν, την ιδίαν στιγμήν κατά τήν οποίαν έπεδίδετο άπό τήν γερμανικήν Κυβέρνησιν εις τήν έλληνικήν εν έγγραφον άναγγέλλον άπλώς τήν ένέργειά της, τά γερμανικά στρατεύματα εκτύπησαν τα σύνορά μας. 

Ό ήρωικός μας στρατός, φρουρός ακοίμητος του ιερού μας έδάφους, το προασπίζει ήδη διά του αίματος του. Έλληνες, ο ελληνικός λαός, ο όποιος απέδειξεν ήδη εις τον κόσμον ότι θέτει υπέρ παν άλλο τήν τιμήν, θά τήν ύπερασπισθή και έναντι τού νέου έχθρού μέχρις έσχάτων. Η Ελλάς, ή τόσον μικρά τήν οποίαν προσβάλλει σήμερον μία ακόμη αυτοκρατορία είναι ταυτοχρόνως τόσον μεγάλη, ώστε να μη δύναται νά επιτρέψει εις κανένα να την θίξη. Ό άγών μας θά είναι σκληρός, τραχύς, άμείλικτος. Δέν θά όρρωδήσωμεν προ ούδενός πόνου, δέν θά σταματήσωμεν προ ούδεμιάς θυσίας. Άλλ' ή νίκη μας άναμένει εις τό τέρμα τοΰ δρόμου μας διά νά στεφανώση μίαν άκόμη και όριστικήν φοράν τήν Ελλάδα. Εις τό πλευρόν μας ίστανται πανίσχυροι σύμμαχοι, ή Βρεταννική Αύτοκρατορία με τήν άκατάβλητον θέλησίν της και αί 'Ηνωμέναι Πολιτείαι τής Αμερικής μέ τούς άνεξαντλήτους πόρους των. Εις τό πεδίον τής μάχης άγωνιζόμεθα άγκώνα προς άγκώνα μέ τούς άδελφούς μας Νοτιοσλάβους, οι όποιοι χύνουν και αύτοί μαζί μας τό αίμά των διά τήν σωτηρίαν ολοκλήρου τής Βαλκανικής και τής άνθρωπότητος. Θά νικήσωμεν! Μέ τήν βοήθειαν τοΰ Θεού και τήν εύλογίαν τής Παναγίας θά νικήσωμεν. Ή ιστορία τών έθνών θά γράψη άκόμη μίαν φοράν ότι ή χώρα τήν οποίαν λαμπρύνει ό Μαραθών και ή Σαλαμίς δέν ύποκύπτει, δέν κάμπεται, δέν παραδίδεται. Ολοι μαζί, Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ύψώσατε τό άνάστημα σας, σφίξατε τούς γρόνθους σας και σταθήτε εις τό πλευρόν μου, προασπισταί τής έλληνικής πατρίδος, τής χθεσινής, τής σημερινής και τής αύριανής, αντάξιοι τών προγόνων σας, παραδείγματα εις τους έπιγόνους σας, πρόμαχοι τής ελευθερίας, τής βγαλμένης άπό τά κόκκαλα τών Ελλήνων τά ιερά. Εμπρός τέκνα τής Ελλάδος εις τον ύπέρ πάντων αγώνα!

 Στο τέλος της ημέρας ο Παπάγος ως «ΓΕΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟ» έβγαλε ένα «κλαψιάρικο» «Ανακοινωθέν» που έλεγε: 

«Ισχυραί γερμανικαί δυνάμεις, εφωδιασμέναι με τα πλέον σύγχρονα πολεμικά μέσα, με υποστήριξιν άρμάτων, άφθονου βαρέος πυροβολικού και πολυαρίθμου άεροπορίας, προσέβαλον άπό τής πρωίας τής σήμερον έπανειλημμένως τάς θέσεις μας, ών άμύνονται μόνον έλληνικαί δυνάμεις λίαν περιωρισμέναι. Καθ' όλην τήν ήμέραν διεξήχθη σφοδρότατος αγών εις τάς κυριωτέρας ζώνας τής παραμεθορίου προς Βουλγαρίαν περιοχής, ιδιαιτέρως εις τήν περιοχήν Μπέλες και τήν κοιλάδα τού Στρυμόνος. Αί δυνάμεις μας, αί διατεθειμέναι έπί τού μετώπου τούτου, με τά περιωρισμένα μέσα των, διεξήγαγον σκληρότατον άγώνα κατά τού είσβολέως και ή μικρά έλληνική άεροπορία, όση ήδυνήθη νά διατεθή έκ τού προς Ίταλίαν μετώπου συνέδραμε μέ αύτοθυσίαν τον άγώνα τών ήρωϊκών στρατευμάτων της. Τά οχυρά μας, παρά τον σφοδρότατον διά τού πυροβολικού και άπό άέρος δι' άεροπορίας κατακορύφου έφορμήσεως βομβαρδισμόν, άντεστησαν πλήν ενός, όπερ ύποστάν ιδιαιτέρως ίσχυράν έχθρικήν προσβολήν υπέκυψε. Δέκα έχθρικά άρματα κατεστράφησαν υπό τού πυροβολικού μας και τών άντιαρματικών μας μέσων. Πέντε έως εξ έχθρικά άεροπλάνα κατερρίφθησαν υπό τής άεροπορίας μας και τών άντιαεροπορικών μας πυροβόλων. Συνελάβομεν αιχμαλώτους. Περιοχαί τίνες τού έχθρικού έδάφους, διά λόγους έπιχειρήσεων και προς άποφυγήν άνωφελών θυσιών, έξεκενώθησαν έγκαίρως υπό τών δυνάμεών μας. Τελικώς ό έχθρός, σημειώσας πρόοδόν τινα, συνεκρατήθη έφ' όλου τού ένδιαφέροντος μετώπου». Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 6ης Απριλίου 1941 , το Γιουγκοσλαβικό Επιτελείο που δεν είχε καμιά πληροφορία για την κατάσταση στο μέτωπο πληροφόρησε το Ελληνικό ότι θα εφάρμοζαν το σχέδιο Παπάγου και θα επιτίθεντο στους Ιταλούς, αλλά η Γιουγκοσλαβική XIII Μεραρχία είχε ήδη υποστεί σοβαρές απώλειες Το βράδυ, η Λουφτβάφε βομβάρδισε το λιμάνι του Πειραιά.

6 Απριλίου 1941. Η Γερμανία επιτέθηκε στην Ελλάδα για να διώξει τους Άγγλους από το έδαφός της

 

H Γερμανική Διακοίνωση της 6ης Απριλίου 1941 ,αποδεικνύει ότι ο Βασιλιάς και ο Παπάγος ενσυνείδητα κατέστρεψαν την Ελλάδα

 και θυσίασαν τους Έλληνες,

 υπηρετώντας την αγγλική πολιτική.

Στις 5 Απριλίου 1941 στάλθηκε από το Βερολίνο στον Γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα πρίγκιπα Βίκτωρα φον Έρμπαχ κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα με οδηγίες του φον Ρίμπεντροπ για την κήρυξη του Πολέμου με την Ελλάδα. 

 Ο Ρίμπεντροπ έδινε τις ακόλουθες οδηγίες. 

 «Την Κυριακή 6 Απριλίου και ώρα 5.20 θερινή Γερμανίας, ειδοποιήσετε τον εκεί υπουργό Εξωτερικών ότι έχετε να του ανακοινώσετε κάτι απολύτως επείγον και είναι ανάγκη να τον συναντήσετε αμέσως. Παρακαλείσθε να ανακοινώσετε στον υπουργό Εξωτερικών τα εξής: 

Αυτή την ώρα παραδίδεται στον Έλληνα πρεσβευτή στο Βερολίνο από τον υπουργό Εξωτερικών του Ράιχ διακοίνωση, καθώς και συνημμένο υπόμνημα. Στα έγγραφα αυτά θα αναφέρεται ότι, επειδή δεν τηρήθηκε η αυστηρή ουδετερότητα εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, από τις αρχές του πολέμου, όπως αποδεικνύεται και από έγγραφα του Γαλλικού Στρατηγείου, που βρίσκονται στα χέρια της γερμανικής κυβέρνησης, η γερμανική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να παρακολουθεί απαθώς την ανώμαλη κατάσταση που δημιουργήθηκε εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, ύστερα από την είσοδο ισχυρών αγγλικών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφός της. Κατόπιν αυτού, η γερμανική κυβέρνηση διέταξε τα στρατεύματά της να εκδιώξουν από το ελληνικό έδαφος τις αγγλικές στρατιωτικές δυνάμεις. 

Κάθε αντίσταση κατά των γερμανικών πολεμικών δυνάμεων θα παταχθεί χωρίς διάκριση». 

Τα έγγραφα του Γαλλικού Επιτελείου που επικαλείτο ο Ρίμπεντροπ τα βρήκαν οι Γερμανοί στις 14 Ιουνίου 1940, σε ένα βαγόνι που ήταν φορτωμένο με τα αρχεία του αρχιστρατήγου σε μια γέφυρα στον Λίγηρα. 

Σε αυτά υπήρχαν 3.000 άκρως απόρρητα έγγραφα που αποκάλυπταν τα μέτρα που είχαν πάρει οι Αγγλογάλλοι για την παραβίαση της νορβηγικής ουδετερότητας, τη ναρκοθέτηση του Δουναβη, και την αποκοπή της προμήθειας της Γερμανίας μα πετρέλαιο με οργάνωση σαμποτάζ στις πετρελαιοπηγές της Ρουμανιας και τον βομβαρδισμό των σοβιετικών πετρελαιοπηγών στο Μπακού. 

Για αυτή την αεροπορική επιχείρηση στο Μπακού, οι Γάλλοι είχαν στείλει μυστικά τον Δεκέμβριο του 1939 στην Αθήνα, τον υπαρχηγό του επιτελείου στρατηγό Ντουμένγκ, για συνομιλίες με τον Παπάγο. 

Από τα απόρρητα γαλλικά έγγραφα φαινόταν ότι ο Παπάγος, είχε συμφωνήσει για παροχή διευκολύνσεων στους Συμμάχους. Στην επιχείρηση εμπλεκόταν αναγκαστικά και η Τουρκία αφού ο Ντουμενγκ πήγε και στην Άγκυρα. 

Στο υπόμνημα Ρίμπεντροπ, τονιζόταν ότι τα γερμανικά στρατεύματα δεν ήσαν εχθρός του ελληνικού λαού , και ότι ο γερμανικός λαός δεν επιθυμούσε να πολεμήσει τον ελληνικό λαό και να τον καταστρέψει . 

Οι οδηγίες του φον Ρίμπεντροπ τόνιζαν ότι «το κτύπημα που αναγκαζόταν να καταφέρει η Γερμανία επί ελληνικού εδάφους αφορούσε κυρίως την Αγγλία».

 Η Γερμανική διακοίνωση: 

 «Από της ενάρξεως του πολέμου, του έπιβληθέντος εις τήν Γερμανίαν διά τής κηρύξεως του πολέμου έκ μέρους τής Αγγλίας και τής Γαλλίας, ή Κυβέρνησις του Ράιχ έξέφρασε πάντοτε σαφώς και άπεριφράστως τήν θέλησίν της, δπως ή στρατιωτική σύρραξις περιορισθή μεταξύ των έμπολέμων κρατών και ιδίως όπως παραμείνη έκτος πολέμου η περιοχή τής Βαλκανικής χερσονήσου. Μετά τής αύτής σαφήνειας διεκήρυξε κατ’ έπανάληψιν, οτι θά άντετάσσετο αμέσως με όλα τα εις τήν διάθεσιν αυτής εύρισκόμενα πολεμικά μέσα εις πάσαν αγγλικήν απόπειραν, όπως μεταφέρη τον πόλεμον και εις άλλας χώρας. Με τήν καταστροφήν τών άγγλικών έκστρατευτικών δυνάμεων και τήν έκδίωξιν τών ύπολειμμάτων αύτών έκ τής Νορβηγίας και τής Γαλλίας, ή ήπειρος μας ειχεν άπαλλαγή τελείως έκ τών βρεταννικών στρατευμάτων. Έκ τούτου άνέκυπτε δι' όλα τά εύρωπαϊκά κράτη τό κοινόν συμφέρον, όπως διατηρηθή πλήρως ή επιτευχθείσα απομάκρυνσις της Αγγλίας έκ της ηπειρωτικής Εύρώπης ώς τό πλέον άσφαλές εχέγγυον τής ευρωπαϊκής ειρήνης και μή άφεθή ούδείς άγγλος στρατιώτης, όπως θέση πλέον πόδα επί εύρωπαϊκοΰ έδάφους. Τό πρόβλημα τούτο έτίθετο και δια τον έλληνικόν λαόν κατά τον αυτόν τρόπον, όπως και δια τους άλλους λαούς τής ηπείρου και ήτο προφανές, ότι ή ελληνική Κυβέρνησις θά προσηρμόζετο κάλλιστα προς τήν κατάστασιν, έάν έτήρει ειλικρινή και αύστηράν ούδετερότητα. Ή στάσις αύτη θά ήτο απολύτως φυσική δια τήν Ελλάδα και θά άνταπεκρίνετο εις τά ζωτικά αύτής συμφέροντα και τούτο μάλιστα έκ του λόγου, οτι ούδείς των εμπολέμων ηδύνατο πράγματι νά έχη ζωτικόν συμφέρον, όπως έμπλέξη εις τάς πολεμικάς επιχειρήσεις του μίαν χώραν, ή όποια εύρίσκετο μακράν του πραγματικού θεάτρου του πολέμου. Ούτως ή Γερμανία και ή Ιταλία ούδέποτε ήξίωσαν άλλο τι άπό τήν Ελλάδα, ειμή τήν τήρησιν μιας γνήσιας ούδετερότητος. Εντεύθεν λοιπόν είναι έτι μάλλον άκατανόητον, ότι παρά ταύτα ή έλληνική Κυβέρνησις έγκατέλειψε τήν στάσιν ταύτην, ή όποια διεγράφετο εις αύτήν σαφώς, και τοιουτοτρόπως είσήβεν εις τον δρόμον, όστις, θάττον ή βράδιον, ήτο φυσικόν νά φέρη τον λαόν της εις σοβαρούς κινδύνους. Γνωρίζομεν σήμερον, ότι ή Ελλάς έγκατέλειψε πράγματι τήν στάσιν τής ούδετερότητος άπό τής κατά Σεπτέμβριον του 1939 έκρήξεως του πολέμου, και έλαβε θέσιν κατ’ αρχάς μυστικώς και είτα όλονέν έμφανέστερον υπέρ τών έχθρών τής Γερμανίας και προ παντός υπέρ τής Αγγλίας. Μέχρι ποίου σημείου ή ελληνική πολιτική και προ τής έκρήξεως άκόμη του πολέμου ήτο έπηρεασμένη άπό τάς εις τούς κύκλους τής έλληνικής Κυβερνήσεως έπικρατούσας συμπαθείας προς τήν Άγγλίαν, άποδε'ικνύει τό γεγονός και μόνον, ότι κατ' Άπρίλιον του 1939 ή Ελλάς άπεδέχθη πολιτικήν έγγύησιν τών Δυτικών Δυνάμεων. Κατόπιν τής λίαν γνωστής πείρας, τής κτηθείσης έκ τών άγγλικών έγγυήσεων, έδει νά έχη πλήρη έπίγνωσιν, δτι, ένεργούσα ούτως, έθετεν άναγκαίως τήν χώραν της ύπό τήν έξάρτησιν τής Αγγλίας και δτι μοιραίως θά εύρίσκετο περιπεπλεγμένη εις τά ήδη ύφιστάμενα τότε άγγλικά σχέδια κυκλώσεως τής Γερμανίας. Η τάσις αύτη έξεδηλώθη τό πρώτον έμφανώς μετά τήν έκρηξιν του πολέμου, κατ' Όκτώβριον του 1939, όταν ή ελληνική Κυβέρνησις ήρνήθη και νά συζητήση καν τό ένδεχόμενον παρατάσεως του συμφώνου φιλίας μετά τής Ιταλίας, του όποιου ή ισχύς έξέπνεε κατά τό έτος τούτο. Τα ην ιδίαν έποχήν περιήλθον εις τήν κατοχήν τής Κυβερνήσεως τοΰ Ράϊχ στοιχεία, συμφώνως προς τά όποια ή διά τής άγγλικής βοηθείας έγκατασταθεισα τότε εις τήν άρχήν έλληνική Κυβέρνησις άπό τής έγκαθιδρύσεώς της εις τήν έξουσίαν είχεν άνα-λάβει εύρείας ύποχρεώσεις έναντι τής άγγλικής πολιτικής. Έάν επί του σημείου τούτου ύπελείπετο και ή έλαχίστη άκόμη άμφιβολία, τά έπίσημα έγγραφα, άτινα εύρέθησαν εις τήν Λά Σαριτέ τής Γαλλίας, και τά όποια ήδη έδόθησαν εις τήν δημοσιότητα, άποδεικνύουν κατά τον πλέον άναμφισβήτητον τρόπον τήν θέσιν, ην έλαβε σαφώς ή Ελλάς έναντίον τοΰ "Αξονος άπό τής έκρήξεως του πολέμου. Άπό τά έπίσημα ταΰτα στοιχεία τοΰ γαλλικού Γενικού Επιτελείου και τής γαλλικής Κυβερνήσεως προκύπτει ή άκόλουθος είκών περί τής αληθούς πολιτικής, τήν οποίαν ήκολούθησε μυστικώς ή έλληνική Κυβέρνησις: 

 1. Άπό του Σεπτεμβρίου ήδη του 1939 τό έλληνικόν Γενικόν Έπιτελείον άπέστειλεν εις Άγκυραν τον Συνταγματάρχην Δόβαν, ίνα έλθη εις έπαφήν με τον Στρατηγόν Βεϋγκάν, Αρχιστράτηγον του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος έν τή Εγγύς Ανατολή. 

 2.Τήν 18 Σεπτεμβρίου 1939 ό έλλην Πρεσβευτής έν Παρισίοις Πολίτης έδωσε τήν διαβεβαίωσιν, ότι ή Ελλάς δεν έπεθύμει τήν άνανέωσιν τής μετά τής Ιταλίας συνθήκης, ήτις έξέπνεε τον Όκτώβριον, ειμή μόνον «έφ' δσον μία τοιαύτη συμφωνία δεν θά ήμπόδιζε τον σχηματισμόν ενός ανατολικού μετώπου». 

 3. Κατά τάς άρχάς του ' Οκτωβρίου 1939 ο Υφυπουργός τών Εξωτερικών Μαυρουδής έδήλωσεν εις τον γάλλον Πρεσβευτήν έν Αθήναις, ότι ή Ελλάς οχι μόνον δέν θά ήμπόδιζε μίαν άπόβασιν τών συμμάχων εις Θεσσαλονίκην, αλλά τούναντίον θά ύπεστήριζεν ένεργώς αύτήν, ύπό τήν προϋπόθεσιν μόνον ότι ή έπιτυχία τών επιχειρήσεων θά ήτο έξησφαλισμένη. 

 4. Η έπαφή, ή λαβούσα χώραν κατά τά τέλη Όκτωβρίου 1939 μεταξύ του έν Αθήναις γάλλου στρατιωτικού Ακολούθου και του έλληνος Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου ώδήγησε, τήν 4 Δεκεμβρίου 1939, εις τήν ρητήν έπιθυμίαν του έλληνικού Γενικού Επιτελείου, όπως γίνη έναρξις στρατιωτικών διαπραγματεύσεων, καθώς και εις τήν άποστολήν εις Ελλάδα του Συνταγματάρχου του γαλλικού Γενικού Επιτελείου Μαριό. 

 5. Εις σημείωμα του Στρατηγού Γκαμελαίν ύπό χρονολογίαν 4 Ιανουαρίου 1940 λέγεται, ότι ό άρχηγός του ελληνικού Γενικού Επιτελείου κατέστησε γνωστόν, ότι ήτο εις θέσιν νά έγγυηθή τήν άποβίβασιν ένός διασυμμαχικού εκστρατευτικού σώματος εις Θεσσαλονίκην, ύπό τήν έπιφύλαξιν επαρκούς ύποστηρίξεως δι' άεροπορικών δυνάμεων καί διά δυνάμεων άντιαεροπορικής άμύνης . 

Η Κυβέρνησις τοΰ Ράϊχ, ήτις προ πολλού έτέλει έν γνώσει τών στοιχείων τούτων, άτινα έπεβάρυνον σοβαρώς τήν ελληνικήν Κυβέρνησιν, άνέμενεν έν τούτοις με ύπέρμετρον ύπομονήν και μακροθυμίαν τήν περαιτέρω έξέλιξιν τής έλληνικής πολιτικής. 

Άκόμη και όταν ή Ελλάς έθεσεν εις τήν διάθεσιν τού βρετανικού ναυτικού βάσεις έπί τών νήσων της και ή Ιταλία, ό σύμμαχος του γερμανικού Ράϊχ, έν όψει τής στάσεως αύτής, ήτις δέν ήτο πλέον στάσις ούδετέρου κράτους, έξηναγκάσθη εις στρατιωτικήν δράσιν έναντίον τής Ελλάδος, ή Γερμανία διετήρησε τήν στάσιν τής άναμονής. Ταύτην καθώριζεν ή ειλικρινής έλπίς του γερμανικού λαού, όστις μέχρι τότε διεπνέετο αποκλειστικώς ύπό αισθημάτων φιλίας διά τον έλληνικόν λαόν, ότι ή Ελλάς θά άνεμιμνήσκετο έν τέλει τών άληθών συμφερόντων της και ότι ούτω ή έλληνική Κυβέρνησις, παρ’ οσα συνέβησαν, θά εύρισκε τήν εύκαιρίαν νά έπανέλθη εις τήν άληθή ούδετερότητα. '

Υπό τό πνεύμα τούτο ό Φόν Ρίμπεντροπ, Υπουργός τών Εξωτερικών του Ράϊχ, εις συνομιλίαν, ην έσχε έν Φούσλ μετά του έλληνος Πρεσβευτού τήν 26 Αύγούστου 1940, έδωσεν εις τήν έλληνικήν Κυβέρνησιν, ύπό σοβαρόν τύπον, τήν συμβουλήν, όπως έγκαταλείψη τήν μεροληπτικώς εύμενή προς τήν Άγγλίαν στάσιν της.

 Πέραν όμως τούτου δι' έπανειλημμένων δημοσίων δηλώσεων αυτού του Φύρερ, η ελληνική Κυβέρνησις κατέστη ένήμερος, ότι ή Γερμανία έν ούδεμια περιπτώσει θά ήνείχετο, όπως βρεταννικαί στρατιωτικαί δυνάμεις έγκατασταθούν επί έλληνικοΰ έδάφους. Ύπενθυμίζομεν, μεταξύ άλλων, έπί του σημείου τούτου τον λόγον, τον έκφωνηθέντα ύπό του Φύρερ τήν 30 Ιανουαρίου 1941, έν τω όποίω άναφέρεται: 

«Ισως στηρίζουν έλπίδας έπί τών Βαλκανίων, άλλ' ούτε εκεί δέν βλέπω τύχην δι’ αύτούς, διότι έν πραγμα είναι βέβαιον: Εκεί όπου ή Αγγλία θά έμφανίσθή, θά τής έπιτεθώμεν και είμεθα άρκετά

 ισχυροί διά νά τό πράξωμεν». …………..

Ο Κορωνοϊός τετέλεσθαι στα Δυτικά Βαλκάνια, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία

 Στη Σερβία, από το σύνολο των 14,089 τεστ, επιβεβαιώθηκαν  1541 νέα κρούσματα . 70 περισσότερα από χθες.  H θετικότητα των τεστ ήταν 10,93% από 11,18% τη Δευτέρα. Στα νοσοκομεία νοσηλεύονται  664 ασθενείς.  Χθες ήταν 665 . Οι διασωληνωμένοι στις ΜΕΘ  είναι  28 ενώ ήταν 33 .Το προηγούμενο 24ωρο αναφέρθηκαν 8 νέοι θάνατοι ασθενών από ΚΟΒΙΝΤ.  ‎Μέχρι στιγμής, 15.842 ασθενείς έχουν πεθάνει ως αποτέλεσμα της λοίμωξης .‎ Το ποσοστό θνησιμότητας διαμορφώνεται σε 0.80%.

Στη Σεβερνοματσεντόνιγια, το Υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκαν 2,212 τεστ από τα οποία επιβεβαιώθηκαν 236 νέα κρούσματα. Τα 38, ήταν επαναλοιμώξεις. Στα Σκόπια καταγράφηκαν τα 125 από τα νέα κρούσματα . Ακλούθησε το Μοναστήρι  με 29  Η θετικότητα των τεστ ήταν 10,67% .  Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 24 ωρών, ανακοινώθηκε ότι αποθεραπεύτηκαν 252 ασθενείς ενώ δεν  αναφέρθηκε θάνατος ασθενούς από ΚΟΒΙΝΤ.  Ο αριθμός των ενεργών κρουσμάτων μειώθηκε σε 1550 από 1566.

Στη Ρουμανία, χθες καταγράφηκαν 3.047 νέα κρούσματα. 1.715 περισσότερα  από την προηγούμενη ημέρα. Τα ‎‎376 ήταν επαναλοιμώξεις σε περίοδο μεγαλύτερη  των 180 ημερών μετά την πρώτη λοίμωξη .Τις τελευταίες 24 ώρες πραγματοποιήθηκαν ‎ ‎ 10.505 τεστ  RT-PCR, (6.264 βάσει ιατρικού πρωτοκόλλου και 4.241 κατόπιν αιτήσεως),  και 22.410ράπιντ τεστ. Η θετικότητα των τεστ ήταν 9,25% από 8.36% και 8,99%, τις αμέσως προηγούμενες ημέρες. Στα νοσοκομεία,  ο αριθμός των νοσηλευομένων  είναι 2.377. 188 λιγότεροι από την προηγούμενη ημέρα. Οι 133 είναι ανήλικοι. Στις ΜΕΘ νοσηλεύονται 21 λιγότεροι από την προηγούμενη ημέρα. Συνολικά 360 άτομα από τα οποία  308  είναι ανεμβολίαστα.  Τις τελευταίες 24 ώρες αναφέρθηκαν οι θάνατοι 14 ανδρών και 13 γυναικών. ‎Από τους ‎‎27‎‎ θανάτους , 1 καταγράφηκε στην ηλικιακή κατηγορία 30-39 ετών, 1 στην ηλικιακή κατηγορία 50-59 ετών, 9 στην ηλικιακή κατηγορία 60-69 ετών, 5 στην ηλικιακή κατηγορία 70-79 ετών και 11 στην ηλικιακή κατηγορία άνω των 80 ετών. Όλα τα θύματα  είχαν υποκείμενο νόσημα, ενώ 7  ήταν πλήρως  εμβολιασμένα. 

Στη Βουλγαρία,  έγιναν 11.209 τεστ, από τα οποία 839 απέβησαν θετικά. 287 από τα νέα κρούσματα εντοπίστηκαν στην Σόφια, 61στη Βάρνα και 54 στο Μπουργκάς . Η θετικότητα των τεστ ήταν 7,48% από 9,64%. Από τα  νέα κρούσματα το 36,5%  ήσαν πλήρως εμβολιασμένα. Από τα χθεσινά ,ήταν το 33%. Στη Βουλγαρία οι πλήρως εμβολιασμένοι με δυο δόσεις είναι 29% και με τρείς το 13%. 154 από τα νέα κρούσματα, χρειάστηκαν εισαγωγή   σε νοσοκομείο.  Ο συνολικός αριθμός των ασθενών που ενοσηλεύοντο χθες ήταν 1461 από1618. Στις ΜΕΘ  βρισκόντουσαν 174 ασθενείς από 190.Τα ενεργά κρούσματα είναι 172.222 . Τις τελευταίες 24 ώρες 2.158 ασθενείς έκαναν δεύτερο αρνητικό τεστ, και θεωρούνται αποθεραπευμένοι, ενώ 28 από τους ασθενείς έχασαν την μάχη. Το σύνολο των θυμάτων του ΚΟΒΙΝΤ στην Βουλγαρία είναι 36.636.

Στη Σκιπερία, και πάλι δεν υπήρξε απώλεια ζωής από τον ΚΟΒΙΝΤ19. Από τα 1.188 τεστ που έγιναν, τα 87 απέβησαν θετικά. Θετικότητα 7,32% από 5,16%.  38 από τα κρούσματα εντοπίστηκαν στα Τίρανα , και 7 στους Αγίους Σαράντα. 131 ασθενείς  έγιναν καλά, τις τελευταίες 24 ώρες, ανεβάζοντας τον αριθμό των αποθεραπευμένων σε 270.055 από την έναρξη της επιδημίας. Τα  ενεργά κρούσματα μειώθηκαν από 497 σε 453 και  νοσηλεύονται 15 ασθενείς

Στην Ομοσπονδία  της Βοσνίας Ερζεγοβίνης (FBiH) στο τριήμερο Παρασκευής Σαββάτου Κυριακής σε εννέα από τα δέκα Καντόνια  εντοπίστηκαν 140 νέα κρούσματα λοίμωξης από τον Κορωνοϊό. Συνολικά ελέγχθηκαν 1.990 δείγματα. Θετικότητα 7.03%. Στο ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Δημόσιας Υγείας δεν  αναφέρθηκαν τις τελευταίες τρεις ημέρες, θάνατοι από τον ιό,

Στη Ρεπούμπλικα Σέρπσκα, στο τριήμερο Παρασκευής Σαββάτου Κυριακής  καταγράφηκαν 31 νέα κρούσματα. Ελέχθησαν 329 δείγματα. Τις τελευταίες τρεις ημέρες, αναφέρθηκαν‎‎ στο Ινστιτούτο Δημόσιας Υγείας της  Σέρπσκα ‎‎έξι θάνατοι. Πρόκειται για τέσσερεις άνδρες και δύο γυναίκες, μεγαλύτερης ηλικίας. Μέχρι στιγμής, έχουν επιβεβαιωθεί 111.798 κρούσματα λοίμωξης από τον κορωνοϊό, ενώ συνολικά 6.344 άνθρωποι έχουν πεθάνει, λόγω της λοίμωξης .Στα νοσοκομεία νοσηλεύονται  89 ασθενείς από τους οποίου οι 5 είναι διασωληνωμένοι.

Στο Μαυροβούνιο , δεν αναφέρθηκε  o θάνατος  ασθενούς  από ΚΟΒΙΝΤ . Καταγράφηκαν 88 νέα κρούσματα από τα 1.388 τεστ που έγιναν. Τα 24 στην Ποντγκορίτσα και 10 στο Τίβατ . Θετικότητα 5, 83% από 6,07% και 6,51%  τις αμέσως προηγούμενες ημέρες . 94 ασθενείς έγιναν καλά . Επί του παρόντος, υπάρχουν 590 ενεργά κρούσματα . Η υπουργός Υγείας Γελένα Μποροβίνιιτς Μπότζοβιτς ανακοίνωσε ότι από την Πέμπτη, οι προστατευτικές μάσκες δεν θα είναι πλέον υποχρεωτικές,  σε σχολεία, αγορές, εμπορικά κέντρα, και αθλητικές αίθουσες, αλλά θα παραμείνουν  υποχρεωτικές,  στις εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης,  και στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Στο Κοσσυφοπέδιο και το Μετόχι, στις περιοχές υπό τον υγειονομικό έλεγχο της Πρίστινα, και πάλι δεν  ανακοινώθηκε  θάνατος  ασθενούς που  οφείλονταν αναμφιβόλως στον ΚΟΒΙΝΤ. Τις τελευταίες 24 ώρες έγιναν 949 τεστ και διαγνώστηκαν 20 νέα  κρούσματα . Θετικότητα 2,10% . ‎Χθες αποθεραπεύτηκαν 27 ασθενείς. ‎Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 545 ενεργά κρούσματα.

‎