To Διεθνές Δίκαιο αντικαταστάθηκε από την Οικονομία της Αγοράς (Κωστας Μπετινάκης)

Αγοράστε σπίτι στην (κατεχόμενη) Βόρεια Κύπρο, συμφέρει

http://www.styx.gr/

Δεν πρόκειται για διαφήμιση, αλλά για ρεπορτάζ (βρωμάει αδρά πληρωμένο από μακριά) που δημοσιεύεται στη New York Times στην στήλη «Μεγάλα σπίτια και προορισμοί - αγοράστε σπίτι στην Κύπρο».
http://www.nytimes.com/2009/04/22/greathomesanddestinations/22gh-sale.html?_r=2&scp=1&sq=For%20Sale%20In...%20Cyprus%20&st=cse
Το ρεπορτάζ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, μια και περιλαμβάνει στοιχεία όπως: «Ποιοι αγοράζουν στο βόρειο μέρος της Κύπρου». Και αναφέρει: «Η κύπρος είναι πρώην βρετανική αποικία (άραγε το αναφέρει ως προσόν;). Η πλειοψηφία των αγοραστών στο βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι Βρετανοί, (άλλωστε φρόντισαν για την διχοτόμηση), αλλά αυξάνεται και ο πληθυσμός από Ρώσου αγοραστές».
Βασικές οδηγίες για τους αγοραστές από τον δικηγόρο στην Κυρήνια Μουσταφά Σενέρ: «Οι αγοραστές έχουν ορισμένους περιορισμούς, όπως η αγορά ενός και μόνο περιουσιακού στοιχείου και γιαυτό πρέπει να εκδώσουν ειδική άδεια που τους επιτρέπει την αγορά ακινήτου. (Αλίμονο να αφήσουμε Έλληνες να αγοράσουν και πάλι της περιουσίες τους…) Στην άδεια αυτή έχει λόγο και η…Ιντερπόλ. Η διαδικασία της έκδοσης αυτής της άδειας φτάνει τα δύο χρόνια. Τα έξοδα του δικηγόρου η παρουσία του οποίου χρειάζεται, είναι γύρω στα 1.500 ευρώ.
(Αλλά εδώ αρχίζει το πιο ενδιαφέρον:)
«Με δεδομένη την ντελικάτη κατάσταση, οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά της Βόρειας Κύπρου θα πρέπει να είναι ενήμεροι του είδους του ακινήτου που αγοράζουν. Επειδή στην περίπτωση που η νήσος επανενωθεί, οι Ελληνοκύπριοι που κατείχαν περιουσία στη Βόρεια Κύπρο, πριν την εγκαταλείψουν για το Νότο- (Μια μέρα αποφάσισαν να τα χαρίσουν όλα στους Βόρειους)-ίσως επιστρέψουν και ζητήσουν αποζημίωση, είπε ο κ. Σενέρ».
«Για να αποφύγετε επιπλοκές, συμβουλεύει τους επιφυλακτικούς υποψήφιους αγοραστές να ζητούν χαρτιά ιδιοκτησίας και τίτλους που προσδιορίζουν ότι ιδιοκτήτης ήταν Τουρκοκύπριος και κατείχε το ακίνητο πριν το 1974. Οι τίτλοι αυτοί είναι διαθνώς αναγνωρισμένοι και δεν εμπεριέχουν ρίσκο για τον αγοραστή».
«Πάντως, ο κ. Σενέρ πιστεύει πως οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο δημιουργήθηκε μετά το 1974 (την τουρκική εισβολή και την κατοχή και καταπάτηση όλων των περιουσιακών στοιχείων των Ελληνο-κυπρίων) εμπεριέχει ελάχιστο ρίσκο, καθώς η ενδεχόμενη αποζημίωση στους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες θα βασίζεται στην προ του 1974 αξία της γης και μόνο, που προφανώς θα είναι ελάχιστη».
(Oι παρατηρήσεις σε παρένθεση, δικές μου).

Όταν άνοιξε η γραμμή του Αττίλα, είχα βρεθείς την Κύπρο, και ζήτησα από Ελληνο-Κύπριο συνάδελφο, να πάμε να επισκεφτούμε την Κυρήνεια. Εκείνος, συμφώνησε, μετά από δεύτερη σκέψη, και αφού έθεσε ως όρο, ότι δεν θα αφήσουμε ούτε σεντ, στους Τουρκοκύπριους. Πριν ξεκινήσουμε δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε, και σκέφτηκα ότι οφείλεται προφανώς στο ότι κατάγεται από ένα από τα κατεχόμενα χωριά.
Όταν φτάσαμε όμως στο γραφικό λιμανάκι της Κυρήνειας τον κατάλαβα πολύ καλύτερα. Όταν ένας κράχτης από μια ταβέρνα μας προσκαλούσε να πάμε να φάμε φρέσκο ψάρι, μιλώντας μας ελληνικά. Σκέφτηκα τότε: Πως θα αντιδρούσε ο πραγματικός ιδιοκτήτης της ταβέρνας, περνώντας απ’ έξω και τον καλούσαν να πάει να φάει εκεί;
Είναι όπως κάποια δημοσιεύματα εκείνων των ημερών που ανέφεραν ιστορίες Ελληνοκύπριων που περνούσαν την γραμμή αντιπαράθεσης για να επισκεφτούν τα σπίτια τους που είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν το 1974, για πρώτη φορά, και περιέγραφαν πως τους υποδέχονταν οι νέοι «ιδιοκτήτες».
Όταν φτάνουν όμως θεωρούμενες «έγκυρες» εφημερίδες και διαφημίζουν την αγορά κατοικιών στην κατεχόμενη Β. Κύπρο, αισθάνομαι πως η οικονομία της αγοράς έχει ξεπεράσει το Διεθνές Δίκαιο, μια και έχουν σταματήσει πια να αναφέρονται σε στρατεύματα κατοχής, όπως το αλήστου μνήμης σχέδιο Ανάν, που κάποιοι προσπαθούν να αναθερμάνουν.