Τους έχω βαρεθεί τους κουκουεδοβλάκες

Για κάθε τίμιο και ηθικό άνθρωπο, υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει αλήθεια και ψεύδος.
Όμως για τον κομμουνιστή, τον αριστερό, τον προοδευτικό, τον «συνωμότη»,τον μαρξιστή και τον επικοινωνιολόγο, δεν υπάρχουν ούτε αλήθεια και ψεύδος , ούτε καλό και κακό. «Αληθινό» ,είναι ότι τους φαίνεται σαν τέτοιο, ή ότι πρέπει να φαίνεται σαν τέτοιο. Και επιμένουν ότι έχουν πάντα δίκιο. Ακόμα και όταν δεν τους βολεύει η πραγματικότητα.
Ένας «τέτοιος» ή «τοιούτος», που δεν είναι νέος, μας έστειλε το εξής μήνυμα: «Κάποιοι σχολιαστές, προφανώς νεαροί σε ηλικία, προσπαθούν επίμονα να μας πείσουν ότι οι κομμουνιστές της εποχής του «40» ήταν απάτριδες. Αυτό μπορεί να ισχύει σήμερα για κάποιους αριστερούς... Το σήμερα όμως δεν καθορίζει το χθες, ούτε αντίστροφα... Δηλαδή όλοι αυτοί οι επώνυμοι κομμουνιστές (Κασλάς, Κλάρας, Φλωράκης κ.ά.) και χιλιάδες ανώνυμοι, που έλαβαν μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, όλοι αυτοί ήταν εκτός κομματικής γραμμής»;
Ο δειλός, αλήτης, πούστης, προδότης, αλκοολικός Θανάσης είναι υπόδειγμα «Παριωτισμού».
Έχουν βρει και τον Κασλά και μας τα πρήζουν.
Ο Κασλάς δεν ήταν μέλος του Κόμματος. Έγινε ελασίτης στην Κατοχή . Και έκανε λάθος.
Συστρατεύτηκε με τους εχθρούς της Πατρίδας και εντασσόμενος στο πλευρό των κομμουνιστών επρόδωσε την Πατρίδα.
Ο Κλάρας και ο Φλωράκης ήσαν απάτριδες και Κόκκινα Καθάρματα. Ο Κασλάς που συμμάχησε μαζί τους έγινε ότι και εκείνοι.