Ο ομοφυλόφιλος Θανάσης (Βελουχιώτης) ήταν τσιράκι της Στοάς και των Ρότσιλντ. Ο αγράμματος έκανε μαθήματα μαρξιστικής Ιστορίας από το μπαλκόνι

Ο «Λόγος της Λαμίας» του Βελουχιώτη  αποτελεί μνημείο πολιτικής Πφουστιάς και Ιστορικής Ψευτιάς.

Ο κοινός ψεύτης και ο κοινός κλέφτης μπροστά στον Πουστοθανάση, κοκκίνησαν.

Ο χαφιές Πουστοθανάσης ήταν στην ίδια πλευρά της Ιστορίας με τη φράξια Δαβίδ και τους Ολιγαρχικούς δολοφόνους του Καποδίστρια. 

ΚΚΕ λτδ  και Βελουχιώτης με τους Ρότσιλντ, και τη Στοά του Λονδίνου. 

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!  

Με τους Ρουφιανογιάννη, Πολυζωίδη , Μαυροκορδάτο, Τρικούπη και Cia

Ο χαφιές  Πουστοθανάσης στις 29 Οκτωβρίου 1944 στη Λαμία 

έκανε και μαθήματα Ιστορίας και είπε:

«ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, 

ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι»

Ιδού τι είπε στη Λαμία ο πούστης Θανάσης, που παρίστανε τον 

δάσκαλο ιστορίας και επαινούσε τους δολοφόνους του Εθνάρχη Καποδίστρια τον οποίο έβριζε και μίλαγε για την ανυπαρκτη

«Φιλική Εταιρεία»: 

 «Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν 

δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που 

θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς 

δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. 

Κι ύστερα μέσα απ' αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, 

πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, 

ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. 

Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις 

αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.

 Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες. Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο 

αίμα αν ξεσπάσει. 

Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά 

σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας.

Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος 

όλης της ελληνικής αντίδρασης. 

Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά. Ο λαός προχωρεί. 

Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. 

Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον

 ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε 

όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. 

Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821. 

Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και 

ντόπιοι, τρόμαξαν. 

Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν

 να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος

 στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.

 Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. 

Μα γελάστηκαν. 

Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός

 ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε

 τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. 

Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν 

εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας. 

Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. 

Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά

 της πατρίδας μας. 

Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. 

Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν

 το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας.

 Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του

 οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι. Με την 

επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας.

 Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα 

του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα

 μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο 

της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα: Τον Καποδίστρια. 

Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο 

Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι». 

 Η Ιστορία της Στοάς και της Αγγλοκρατίας από το Μπαλκόνι 

του ΕΑΜ. Οι ¨"καλοί" ήσαν οι Ιδιοφελείς πράκτορες των Άγγλων. 

Πάνω -κάτω στην ίδια "αρτζιμπουρτζι και λουλάς" γραμμή επιμένουν 

οι Κόκκινοι ακόμα και τώρα. 

Αλλά ο πούστης Θανάσης , ο «ιστοριοφίδης» δεν είχε τίποτα να πεί 

για τους δανειστές, τους Ρόσιλντ, τα δάνεια της Αγγλίας, την αγγλική πολιτική, και τους πράκτορες της.  Μόνο για το Μεταξά και τον Καποδίστρια λύσσαγε ο πούστρος. 

 Για τον Μαρξιστή και τον Επικοινωνιολόγο δεν υπάρχει ούτε αλήθεια ούτε Ψέμα αλλά μόνο ότι τους συμφέρει. 

 Ο χαφιές Πουστοθανάσης ήταν στην ίδια πλευρά της Ιστορίας με 

τη φράξια Δαβίδ και τους Ολιγαρχικούς δολοφόνους του 

Καποδίστρια. Χαφιές των Ρότσιλντ. 

 Ο Χαφιές στην Λαμιά δεν έκανε λάθος. 

Όπως δεν έκαναν λάθος και οι χρυσαυγήτες οπαδοί του Ξάνθου, του

 Πολυζωίδη και της Φιλικής Εταιρείας .

 Το κείμενο του λόγου στην Λαμία δεν το έγραψε αγράμματος 

Θανάσης, «ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΗ ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΜΕΤΡΙΑ 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ», αλλά ο Τάκης Φίτσιος που ηταν ΤΟ Κόμμα. 

 Ότι είπε ο Ρουφιάνος δεν ήταν ένα λάθος αλλά μια πολιτική . 

Ημέρες του 1944. Το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου οι τιμές τρελάθηκαν. Οι Ριζοσπάστης κορόϊδευε το πόλπολο για το απόθεμα σε χρυσό και κατηγορούσε τη μαύρη αντίδραση αλλά η ΟΠΛΑΤΖΗΔΕΣ και οι ΕΛΑΣίτες δεν κυνηγούσαν τους Μαυραγορίτες αλλά τους πτωχούς Χίτες του Θησείου

Οι αναρμόδιοι του ΚΚΕ που εκαναν συλλήψεις στους δρόμους και εισεβαλαν σε σπίτια  για τους Μαρήδες και Πολογιώργηδες  που  έγραφε ο Ριζοσπάτης δεν ειχαν εντολή να δράσουν.

31 Οκτωβρίου 1941. Ψήφισμα των χωρικών του Στρυμώνα μετα την καταστροφή των Κεδρυλίων. Ο Πόλεμος ήταν μακριά, Ο Λιβεράτος εκανε χώρο στις φυλακές για τους καινούργιους. Πιάσανε παραχαράκτες των "πλαστών" γερμανικών μάρκων.

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 1922 άρχισε η δίκη των Προδοτών

 

Ο ΚΑΤΣΙΜΗΤΡΟΣ ΕΚΑΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ Η ΑΡΓΥΡΩΝΗΤΗ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΛΙΚΑ ΤΟΥ ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ

ΟΙ ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΒΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΠΗΓΩΝ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ, ΤΙΤΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΗΣ 31ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΟΤΑΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ

 

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 1940.Η 4η ημέρα του Πολέμου . Η Αγωνία του Μεταξά. Η "αντεπίθεση" Νικολούδη .Ο «Ελιγμός Ζαχαριάδη». Η διάψευση Κοτζιά. Η απαγόρευση των εθελοντικών Ταγμάτων από τον Μανιαδάκη.

 Στις 31 Οκτωβρίου άρχισε από τις 6 το πρωί η μετακίνηση της ιταλικής Διοικήσεως προς την Βέρβα. Τα προκεχωρημένα τμήματα των Ιταλών πλησίασαν στο Καλπάκι, ενώ στους Φιλιάτες από τα εύστοχα πυρά του ελληνικού πυροβολικού σκοτώθηκε ο διοικητής του ιταλικού 32ου συντάγματος.

Στο Μέτωπο της Πίνδου, στο χώρο ευθύνης της 1ης Μεραρχίας, το ΙΙ/5 Τάγμα, (Παπαβασιλείου), ακολουθώντας το δρομολόγιο Μέτσοβο - Βρυσοχώρι - Ελεύθερο, είδε από μακριά ιταλική φάλαγγα να κινείται προς Παλιοσέλι. 

 Εκλήθη ο υπολοχαγός Πανδής του ουλαμού πυροβολικού να προσβάλει την ιταλική φάλαγγα. Οι βολές ήταν επιτυχείς, ο εχθρός αιφνιδιάστηκε και διασκορπίστηκε στο χωριό. Η πορεία τους σταμάτησε. Οι Έλληνες στρατιώτες πήραν το «βάπτισμα του πυρός». 

Το Ι/5 Τάγμα, (Γούλα), κινήθηκε προς Καλαμπάκα -Αγιόφυλλο - Γρεβενά - Σαμαρίνα. 

Το ίδιο δρομολόγιο ακολούθησε την επομένη η Διοίκηση του Συντάγματος και το ΙΙΙ/5 Τάγμα (Χειμαρριώτη). 

Τα αντιτορπιλικά "Ψαρά" και "Σπέτσαι" βομβάρδισαν για μία και πλέον ώρα την περιοχή Κονισπόλεως-Φιλιατών-Σαγιάδας, για να δώσουν ψυχολογική υποστήριξη στα μαχόμενα επί το εδάφους τμήματα.

Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΏΝ ΑΠΌ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ

Η σημείωση που έκανε ο Μεταξάς στο ημερολόγιο του στο τέλος της 31ης Οκτωβρίου μας λέει πάρα πολλά.

Η λέξη "Ελπίδες" είναι η καταγραφή των μηνυματων από το μέτωπο. Μιλούσε με τον Κατσιμήτρο που του έλεγε ότι οι ιταλοί δεν θα περάσουν. 

Ο Μεταξάς γνώριζε την απειθαρχία του Κατσιμήτρου αλλά φοβόταν ότι θα αναγκαστεί να υποχωρήσει. 

Ακολούθως αναφέρεται στα σχέδια του Παπάγου. 

Στην εγκατάλειψη των Ιωαννίνων για την οποία του σφιγγόταν η καρδιά. 

Ο Μεταξάς δεν συμφωνούσε με την υποχώρηση αλλά δεν έδινε αυτός τις διαταγές στον Στρατό. Και ήλπιζε στον Κατσιμήτρο.

 Αναφέρει και δυο ακόμα προδότες την ωρα του Πολέμου, Κοτζιάς και Μαυρουδης. Που τον Μισούσε. Η αναφορά στην κόρη του δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία.

Η ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΤΖΙΑ

Ο ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ SA

Τη νύχτα της 31ης Οκρωβρίου ο Παπάγος εξέδωσε το υπ.αριθ.5 Πολεμικό ανακοινωθέν.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΟΥΔΗ

Ο Δωδεκανήσιος Θεολόγος Νικολούδης ο αρχιστράτηγος του πολέμου της ενημέρωσης. Πατριώτης, Εθνικόφρων και Μεταξικός που έριξε το σύνθημα «Θα νικήσουμε» απ΄πο την Τρίτη ημερα Του Πολέμου

Ο ΕΛΙΓΜΟΣ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ 

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ που είχε μεταχθεί από τον Μανιαδάκη στην Αθήνα και τον κρατούσαν στο Μεταγωγών έδωσε πλήρη στήριξη στον Μεταξά, γράφοντας:

 «Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη». Το «διάγγελμα» Ζαχαριάδη , προς το λαό της Ελλάδας, το οποίο τα διαπραγματευτηκε με τον Μανιαδάκη, ζητώντας για αντάλλαγμα « Γενική Αμνηστία», ανέφερε: «Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα, όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα, ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας. Αθήνα, 31 του Οχτώβρη 1940, Νίκος Ζαχαριάδης Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ». 

 Το κείμενο αυτό , ο πράκτορας Πλουμπίδης , από τη Σωτηρία όπου «παραθέριζε» με εντολή της Ιντέλιτζενς Σερβις το χαρακτήρισε τον Μάρτιο του 1941 πλαστό, και κατήγγειλε ως «χαφιεδική» επιστολή του Ζαχαριάδη της 31ης Οκτωβρίου 1940.

 Ο Πράκτορας Πλουμπίδης, εξηγούσε σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 1941 στον «Ριζοσπάστη» της Κεντρικής Επιτροπής , τους λόγους, για τους οποίους ήταν αδύνατον ο Ζαχαριάδης να ήταν ο συντάκτης της επιστολής της 31ης Οκτωβρίου 1940 και σημείωνε ότι το γράμμα : α) Δεν έχει το κομματικό ύφος και τη σαφήνεια των γραπτών του σ. Ζαχαριάδη. β) Δεν έβαζε καμιά σοβαρή κομματική διεκδίκηση, αλλά αοριστολογούσε και γενικολογούσε. Ο Πλουμπίδης σημείωνε ότι και τα δυο γράμματα του Ζαχαριάδη , «εδιναν αμνηστεία στη ματοβαμμένη τετραετία του Μεταξά», και «σιωπούσαν για τα εγκλήματά» του, και για το ότι , «οδήγησε το λαό στο σφαγείο για το συμφέρον του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού». Ο Πλουμπίδης έγραφε ακόμα ότι το γράμμα που δημοσιεύτηκε στον καθημερινό Τύπο, απευθυνόταν στον Υφυπουργό της Ασφάλειας, αλλά , «αν ήταν σωστό, θα απευθυνόταν στον λαό» και θα υπογράφονταν όχι από τον «γραμματέα της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.», που ήταν ο τίτλος του σ.Νεφελούδη αλλά από τον ΓΕΝΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ. 

 Ο Ζαχαριάδης επέστρεψε στην Ελλάδα, από το στρατόπεδο του Νταχάου, τον Μάιο του 1945. 

Σε δεξίωση , στα γραφεία του ΕΑΜ, την 1η Ιουνίου 1945, μετά από ερώτηση δημοσιογράφου, παραδέχθηκε ότι έγραψε την επιστολή της 31ης Οκτωβρίου. 

 Τότε δημοσιεύτηκε και ο διάλογος. Δημοσιογράφος: Υπάρχει επιστολή σας χρονολογουμένη από τον Ιανουάριο του 1941, με την οποία καλούσατε τον λαό να σταματήσει τον αγώνα, γιατί ο πόλεμος είχε μετατραπεί σε «ιμπεριαλιστικό»; 

 Νίκος Ζαχαριάδης: «Τέτοια επιστολή, ούτε γράφτηκε ποτέ από μένα, ούτε δημοσιεύτηκε. Εγώ έγραψα μόνο το γράμμα της 2-11-1940. Και δεν το απηύθυνα στον Μανιαδάκη, αλλά προς τον ελληνικό λαό».

 Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, στις 28 Οκτωβρίου 1945, αποκάλυψε στον «Ριζοσπάστη», τη μυστική πτυχή της πρώτης επιστολής: 

« Η επιστολή αυτή αποτελούσε αντικείμενο συναλλαγής μεταξύ Ζαχαριάδη με το καθεστώς Μεταξά, καθώς συνοδεύονταν κι από 4 όρους του σ. Ζαχαριάδη. Οι τέσσερες προτάσεις-όροι ήταν οι εξής: 1) Το ΚΚΕ αναλαμβάνει, τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» να την κράτηση ως το τέλος του πολέμου. 2) Η κυβέρνηση δίνει γενική αμνηστία. 3) Ξαναβγαίνει ο «Ριζοσπάστης». 4) Όποιο μέλος του ΚΚΕ, διαφωνήσει με την γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» θα διαγραφεί από το ΚΚΕ. 

 Ο Μεταξάς δεν απάντησε στους όρους του Ζαχαριάδη.