Η σφαγή του Χορτιάτη το Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 1944, για την οποία κλαίνε με μαύρο δάκρυ τα Κόκκινα Κροκοδειλάκια, ήταν μια Υπερπαραγωγή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ . Μια ανθρωποθυσία του ΚΚΕ στον Μωλέχ για να τους πάνε καλά τα υπόλοιπα. Δεν είχε κανένα πολιτικό Στόχο.Την ϊδια ημέρα στο Κάϊρο ορκίστηκαν οι ΕΑΜίτες υπουργοί. Οι Γερμναοί θα έφευγαν σε τρείς ημέρες από την Καλαμάτα.

Οι φυλακόβιοι «εθελοντές» του ιουδαίου Σούμπερτ που διέπραξαν το έγκλημα του Χορτιάτη, ήταν απλοί κομπάρσοι στο «Υπερθέαμα» του ΚΚΕ.

 Για την Κόκκινη Φυλή, η μόνη η αλήθεια είναι το συμφέρον τους και επειδή  τους συμφέρει,  λένε ότι ψέματα τους εξυπηρετούν. 

Εφαρμόζουν τον επικοινωνιακό  Νόμο 2+2=5. Κάθε Κόκκινο Παπαγαλάκι έχει να λέει για τους «Ταγματασφαλίτες» που έσφαξαν μαζί με τους «Γερμανούς», τους «Αθώους», στον Χορτιάτη.

Λοιπόν!

Το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου 1944, μια διμοιρία του ΕΛΑΣ

 με επικεφαλής τον Βάϊο Ρικούδη, που ανήκε στον λόχο του Αντώνη Καζάκου, (Καπετάν Φλωριά), έστησε ενέδρα στη θέση «Καμάρα», έξω

 από στο χωριό Χορτιάτης, και επιτέθηκε σε δύο αυτοκίνητα του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσ/νίκης που πήγαιναν στον Χορτιάτη για την απολύμανση της δεξαμενής του υδραγωγείου. 

Στο πρώτο αυτοκίνητο επέβαιναν πέντε Έλληνες. Ο εργοδηγός 

Σιδερίδης, τρεις τεχνίτες και ο Αλ. Σωτηρχόπουλος που ήταν

υπεύθυνος για τη χλωρίωση του νερού. 

Στο δεύτερο επέβαιναν τρεις Γερμανοί και δυο Έλληνες. 

Ένας εργοδηγός και ένας υπάλληλος του Ο.Υ.Θ . 

 Από την επίθεση των ΕΛΑΣιτών, σκοτώθηκαν ο οδηγός του πρώτου αυτοκίνητου Κλεάνθης Τερζόπουλος και ο εργοδηγός Γεώργιος Σιδερίδης. 

Από το δεύτερο αυτοκίνητο πιάστηκαν αιχμάλωτοι δυο Γερμανοί 

που εκτελεστήκαν επί τόπου. 

 80 χρόνια μετά δεν έχουμε μάθει και δεν μας  έχουν αποκαλύψει 

ποιος έδωσε την διαταγή για την ενέδρα στου Χορτιάτη 

και για πιο σκοπό. 

Μετά την επίθεση των ΕΛΑΣιτών, οι κάτοικοι του Χορτιάτη θέλησαν

 να φύγουν από το χωριό, φοβούμενοι τα αντίποινα των Γερμανών, 

αλλά οι ΕΛΑΣίτες τους καθησύχαζαν, ότι δεν είχαν

να φοβηθούν τίποτα.

Αργότερα,  την 2α Σεπτεμβρίου, έφτασαν στο Χορτιάτη περίπου δεκαπέντε φορτηγά με Γερμανούς και άντρες του

 «Σώματος Κυνηγών» του Φριτς Σούμπερτ (Jagdkommando Schubert). 

 Τις εκτελέσεις των 146 κατοίκων, (που δεν ήσαν «εντελώς» αθώοι αφού υπέθαλπαν τους ΕΛΑΣίτες),

 τις έκαναν οι «Κυνηγοί» του Σούμπερτ, που αποτελούνταν από φυλακόβιους, του υποκόσμου, κυρίως από την Κρήτη. 

 Στον Χορτιάτη δεν έδρασε ούτε ένας «ταγματασφαλίτης». 

 Το Σώμα του Σούμπερτ, συγκροτήθηκε από βαρυποινίτες Κρητικούς

 που αποφυλακίστηκαν και από φυλακόβιους απο την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ληστές, ζωοκλέφτες παιδεραστές και 

μαχαιροβγάλτες του υποκόσμου. 

Αυτοί ήσαν οι δολοφόνοι του Σούμπερτ. 

 Αλλά, η αλήθεια δεν τους βολεύει 

και για αυτό ανακαλύπτουν…. Ταγματασφαλίτες.

Ωστόσο, δεν μιλάνε για την ευθύνη αυτών που διέταξαν την ενέδρα και την συνευθύνη του συντρόφου Καπετάν Φλωριά και του σύντροφου Ρικούδη, που τους πήραν στον λαιμό τους, και δεν μας λένε γιατί 

η ματαίωση της χλωρίωσης του νερού, έφερε πιο κοντά το τέλος του πολέμου, και γιατί ήταν αντιστασιακή πράξη η δολοφονία των

 υπαλλήλων Ο.Υ.Θ από τους Κόκκινους συνεργάτες της 

Ιντέλιζενς Σέρβις, λίγες ημέρες πριν φύγουν από την Ελλάδα 

οι Γερμανοί.

Η σφαγή του Χορτιάτη δεν ήταν μια παράπλευρη απώλεια μιας επιχείρησης της Αντίστασης, αλλά μια προδιαγεγραμμένη  ανθρωποθυσία σε σκηνοθεσία ΚΚΕ- ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ & Co. 

ΥΓ. Ο Φριτς Σούμπερτ ήταν ένας κοντός μελαχρινός "Άρειος", που μιλούσε τουρκικά ,ελληνικά και εβραϊκά και είχε γεννηθεί στη Σμύρνη. Η μάνα του ήταν εκδιδόμενη.

Τήν ίδια ώρα στα μέτωπα:

Στο Κάϊρο

Στην Αθήνα

61 χρόνια, από την Ημιδικτατορία, Μητσοτάκη- Γκλύξμπουργκ που προετοίμασε την επιβολή της ΝΑΤΟϊκής δικτατορίας και την λύση του Κυπριακού δια της Προσοσίας . Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 1965. Ο Γεώργιος Παπανδρέου που δεν εκανε το βήμα πίσω στο Ανακτοβούλιο, μίλησε σε Αιγύπτιο δημοσιογράφο και είπε ότι η ανατροπή του μεθοδεύτηκε, "έξωθεν" από το εξωτερικό λόγω του Κυπριακού. Είπε ακόμα ότι δεν δεχόταν λύση από «τρίμερη» , στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, που του πρότεινε ο Τζόνσον και ότι ήθελε λύση στα πλαίσια του ΟΗΕ, όπου είχαν ρόλο και οι αδέσμευτοι, (Νάσερ, Γιουγκοσλαβία, Ινδία) και οι Σοβιετικοί. Ο Μακάριος που δεν δεχόταν πιά τις συνθήκες Ζυρίχης Λονδίνου ανησυχούσε για την ημιδικτατορία στην Ελλάδα.

Το NATO το ΚΥΠΡΙΑΚΟ 

και οι ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ 

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 1949. Η εθνικόφρων Ελλάς παρέδωσε μαζί με τηn Cia και την Ιντέλιζενς Σέρβις τους Βορειοηπειρώτες στον Χότζα για σφάξιμο. Οι 600.000 ΠΟΜΑΚΟΙ της Βουλγαρίας ζήτησαν να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά εμείς τους λέγαμε Τούρκους. Ο Συμμοριτοπόλεμος είχε τελειώσει αλλά οι ημέτεροι έσχον ακόμα 9 νεκρούς . Το Κολυμβητητριο ήταν γεμάτο από τους γονείς των κολυμβητών

 

Ο ΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ΖΕΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ. ΑΝ ΔΕΝ ΨΕΚΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!!!!

 

Η μεγάλη απάτη με την αφομοίωση του λαού των Χαγκανομογγόλων Ασκεναζίμ που εξαπλώθηκαν από της Στέπες της Γαλικίας, ή της Γαλιτσίνας, ή της Χαλίτς, και κατακυρίευσαν την Ευρώπη χάρη στη Μεγάλη Ανατολή και το Ναπολέοντα

To «Μεγάλο Σανχεντρίν» ήταν ένα εβραϊκό ανώτατο Συμβούλιο των Εβραίων της Ναπολεόντειας  Ευρώπης που συνεδρίασε το 1807  για να δώσει  τις επίσημε θέσεις των Ραβίνων στα 12 ερωτήματα  της Μεγάλης Ανατολής για την ενσωμάτωση των Εβραίων στον Αστικό Κόσμο του Ναπολεόντειου Αστικού Κώδικα.

H συνέλευση Εβραίων προυχόντων κλήθηκε τον Απρίλιο του 1806 από τον Αυτοκράτορα για να εξετάσει τα 12 ερωτήματα. 

Οι σύνεδροι προέρχονταν κυρίως από τις περιοχές του Μπορντό ή του Ρήνου (Αλσατία και Λωρραίνη). 

Επικεφαλής τους ήταν ο ραβίνος  Νταβιντ Σινζχάϊμ  (David Sinzheim) του Στρασβούργου, ο οποίος αργότερα έγινε πρόεδρος ("nasi") του Μεγάλου Σανχεντρίν. 

 Τα ερωτήματα που τέθηκαν ήταν τα εξής: 

- Είναι νόμιμο για τους Εβραίους να έχουν περισσότερες από μία συζύγους; 

-Επιτρέπεται το διαζύγιο από την εβραϊκή θρησκεία; 

-Είναι έγκυρο το διαζύγιο, αν και δεν εκδίδεται από δικαστήρια αλλά βάσει νόμων που αντιβαίνουν στον γαλλικό κώδικα; 

-Μπορεί ένας Εβραίος να παντρευτεί έναν Χριστιανό, ή [Μπορεί] ένας Εβραίος [να παντρευτεί] μια Χριστιανή γυναίκα; ή μήπως ο ιουδαϊκός νόμος διατάσσει ότι οι Εβραίοι πρέπει να παντρεύονται μόνο μεταξύ τους; 

-Στα μάτια των Εβραίων οι Γάλλοι που  δεν ανήκουν στην εβραϊκή θρησκεία είναι  αδελφοί ή  ξένοι; 

-Ποια συμπεριφορά επιβάλλει ο εβραϊκός νόμος προς τους Γάλλους που δεν ακολουθούν την εβραϊκή θρησκεία; 

-Οι Εβραίοι που γεννήθηκαν στη Γαλλία και αντιμετωπίζονται από το νόμο ως Γάλλοι πολίτες αναγνωρίζουν τη Γαλλία ως χώρα τους; Είναι υποχρεωμένοι να την υπερασπιστούν; Είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν στους νόμους και να ακολουθούν τις οδηγίες του αστικού κώδικα; 

-Ποιος εκλέγει τους ραβίνους; 

-Τι είδους αστυνομική δικαιοδοσία ασκούν οι ραβίνοι πάνω στους Εβραίους; 

Ποια δικαστική εξουσία ασκούν επ' αυτών; 

Η αστυνομική δικαιοδοσία των ραβίνων και οι μορφές των εκλογών ρυθμίζονται από τον εβραϊκό νόμο ή επικυρώνονται μόνο από το έθιμο; 

-Υπάρχουν επαγγέλματα από τα οποία αποκλείονται οι Εβραίοι από το νόμο τους; Ο ιουδαϊκός νόμος απαγορεύει στους Εβραίους την τοκογλυφία εις βάρος των  αδελφών τους; Απαγορεύει ή επιτρέπει την τοκογλυφία στις συναλλαγές με αγνώστους;

ΕΔΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΌΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΗ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ " ΟΠΟΥ ΓΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ".

Η Σύνοδος  του Σανχεντρίν καθυστέρησε μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου 1807.

Στις συνεδριάσεις της 16ης, 19ης, 23ης, 26ης και 2ας Μαρτίου, το Σανχεντρίν ψήφισε χωρίς συζήτηση για τις απαντήσεις της Συνέλευσης των Προυχόντων και τις ψήφισε ως νόμους.

 Στην όγδοη συνάντηση, στις 9 Μαρτίου, ο Hildesheimer, βουλευτής από τη Φραγκφούρτη, και ο Asser του Άμστερνταμ εκφώνησαν ομιλίες, στις οποίες ο πρόεδρος απάντησε στα εβραϊκά εκφράζοντας μεγάλες ελπίδες για το μέλλον. 

Αφού έλαβε τις ευχαριστίες των μελών, έκλεισε το Σανχεντρίν. 

Οι Προύχοντες συνήλθαν ξανά στις 25 Μαρτίου, ετοίμασαν επίσημη έκθεση και την παρουσίασαν στις 6 Απριλίου 1807. 

Τότε οι αυτοκρατορικοί επίτροποι κήρυξαν τη διάλυση της Συνέλευσης των Εβραίων Προυχόντων.

Οι αποφάσεις του Σανχεντρίν, που διατυπώθηκαν σε εννέα άρθρα και συντάχθηκαν στα γαλλικά και τα εβραϊκά,

 Η απάντηση 5 ανέφερε: 

«Ότι κάθε Ισραηλίτης είναι θρησκευτικά υποχρεωμένος να θεωρεί τους μη Εβραίους συμπολίτες του ως αδέλφια και να τους βοηθά, να τους προστατεύει και να τους αγαπά σαν να ήταν ομοθρήσκοι». 

Η απάντηση 6 ανέφερε: 

«Ότι ο Ισραηλίτης καλείται να θεωρήσει τη γη της γέννησης ή της υιοθεσίας του ως πατρίδα του και θα την αγαπήσει και θα την υπερασπιστεί όταν κληθεί».

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ Η ΑΠΑΤΗ.

 Ο ΝΟΜΟΣ 2+2=5.

ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΚΟΓΙΜ. 

ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ.

To βιβλιαράκι που εκδόθηκε το 1903 στην Αγία Πετρούπολη με τον τίτλο «Πρωτόκολλα των Γερόντων της Σιών», απεκάλυψε το Ψεύδος των «εγγυήσεων» του Σανχεντρίν του 1807 προς τις αστικές κυβερνήσεις.

Έτσι είναι κατανοητές  οι συνεχείς αναφορές των «Αστών» στα «μαθήματα» προς τους Εβραίους της Ουκρανίας στις «Μπούντ» για την «Μεγάλη Επανάσταση».