Συνεχίζουμε με την σειρά των αρθρων του εκτελεσθέντος από την ΟΠΛΑ Μανώλη Μανωλέα για το αληθιμό πρόσωπο του Κομμουνισμού

 

Δευτέρα 9 Απριλίου 1945. Το διάγγελμα του (αποπεμφθέντος) Νικολάου Πλαστηρα προς τον Ελληνικό Λαό με το οποίο αποκάλυψε ότι τον απομάκρυναν διότι επιθυμούσε αδιάβλητο δημοψήφισμα

 

ΚΟΥΙΖ:ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ;

ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ!!!!!! 

😂😂😂😂😂😂😂😂

Η Τουρκία, ο Καλός ΝΑΤΟϊκός Σύμμαχος και Γείτονας , στις 9 Απριλίου 1964 απέλασε ακόμα 300 Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως και κατάσχεσε τις περιουσιες τους

ΟΙ ΠΩΛΗΤΙΚΕΣ ΚΩΛΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΚΛΕΦΤΟΛΟΥΜΠΙΝΕΔΩΝ ΠΟΥ "ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΊΠΟΤΑ. 

ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΜΙΛΑΝΕ.ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ..

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ21 ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ.

ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΥΣΣΟ ΠΟΥΜΑ ΕΚΛΕΨΑΝ

 ΟΙ ΕΓΓΛΕΖΟΙ 

ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ 

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

Τιμή και δόξα στους εκδικητές του ελληνικού αίματος αδελφούς Τάκο και Χρήστο Αρβανιτάκη, που σκότωσαν στο Δήλεσι στις 9/21 Απριλίου 1870 , τον Φρέντερικ Βάϊνερ το δικηγόρο Λόϋντ, και τον τρίτο γραμματέα της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Αθάνατοι!

Η σφαγή στο Δήλεσι, τριών Άγγλων στις 9/21 Απριλίου 1870 , ήταν ο επίλογος μιας σκηνοθετημένης απαγωγής «περιηγητών» με στόχο να καλυφθούν οι αντιδράσεις για την προδοσία της κυβέρνησης των ταλαρίσων στο Κρητικό Ζήτημα.

 Η σφαγή του Δήλεσι, των τριών Άγγλων, είναι μια ένδοξη σελίδα της αντίστασης απέναντι στην     Αγγλοκρατία και τη  Ρουφιανοκρατία   στο Ψωροελαδιστάν

Το 1870, η Αγγλοκρατία είχε εδραιωθεί για τα καλά στην Αθήνα μετά

την έξωση του Όθωνα. Και οι Άγγλοι πράκτορες ζούσαν ευτυχισμένοι

 στο Ψωροραγιαδιστάν.

Πρωθυπουργός ήταν ο γιός του συνωμότη και δανειολήπτη Ανδρέα 

Ζαίμη Θρασύβουλος, που είχε διαδεχτεί τον δολοφόνο του

Καποδίστρια και δανειολήπτη Μπούλγαρη, για να υπογράψει το πρωτόκολλο για την Κρήτη που δεν υπέγραφαν οι προηγούμενοι. Υπουργός επί των Στρατιωτικών ήταν ο υποστράτηγος Σκαρλάτος Σούτζος.

 Ο Σκαρλάτος Σούτζος ήταν ο γιος του Προδότη ηγεμόνα , 

Αλεξάνδρου Σούτσου, που τον δηλητηρίασαν για να μη προδώσει την επανάσταση στους Τούρκους. 

Είχε γεννηθεί στο Βουκουρέστι και ήταν χάρη στην συμμετοχή της οικογένειας στη δολοφονία του Καποδίστρια πάμπλουτος μεγαλοκτηματίας. Ο Σούτσος ήταν μεγαλοτσιφλικάς 

Στις 30 Μαρτίου/11 Απριλίου 1870 γύρω στις 6.00 πμ, βγήκαν 

από το πολυτελές ξενοδοχείο «Grand Hôtel d’ Angleterre» της 

πλατείας Συντάγματος για μια εκδρομή μέχρι τον Μαραθώνα 

ο 36χρονος Άγγλος λόρδος Τζόσλιν Φράνσις Μάνκαστερ

 μετά της συζύγου του λαίδης Κόνστανς Αν Μάνκαστερ , 

ο 23χρονος κουνιάδος του γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου 

της βρετανικής κυβέρνησης του τότε πρωθυπουργού Ουίλιαμ Γκλάντστοουν Φρέντερικ Γκράνθαμ Βάινερ , ο 32χρονος Εντουαρντ 

Χένρι Τσαρλς Χέρμπερτ τρίτος γραμματέας της βρετανικής 

πρεσβείας στην Αθήνα και ξάδελφος του λόρδου Κάρναρβον, 

υπουργού της κυβέρνησης Ντισραέλι μετά της συζύγου του Τζούλιας Λόϋντ και της 5χρονης κόρης τους Μπάρμπαρα, ο δικηγόρος της Εταιρείας Σιδηροδρόμων Πειραιώς Εντουαρντ Λόϋντ, ο νεαρός κόμης

 Αλμπέρτο ντε Μπόϊλε γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας στην

 Αθήνα και  ο συνεργαζόμενος με το ξενοδοχείο μεταφραστής 

Αλέξανδρος Ανεμογιάννης.

 Στο ταξίδι της επιστροφής οι εκδρομείς έπεσαν σε ενέδρα που τους 

είχε στήσει η πολυπληθής συμμορία των αδελφών Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη κοντά στο Πικέρμι. 

 Οι Αρβανιτάκηδες ήταν οικογένεια Αρματωλών από τα Αγραφα . 

Μάλιστα ο Τάκος Αρβανιτάκης είχε διαπρέψει μαχόμενος κατά των Τούρκων στην επανάσταση των Αγράφων το 1866. 

 Οι συνοδοί χωροφύλακες εξουδετερώθηκαν εύκολα και η ομάδα των περιηγητών βρέθηκε στα χέρια των Αρβανιτάκηδων.

 Οι Αρβανιτάκηδες απελευθέρωσαν τις δύο γυναίκες, τη μικρούλα Μπάρμπαρα, τον μπάτλερ και δύο χωροφύλακες προκειμένου να μεταφέρουν τα αιτήματά τους. 

 Ζήτησαν 50.000 χρυσές λίρες Αγγλίας και πλήρη αμνηστία για όσα εγκλήματα τους βάρυναν . Σε αντίθετη περίπτωση θα σκότωναν τους Αγγλους.

 Κι ενώ η αγγλική πρεσβεία δέχθηκε τους όρους των απαγωγέων, η κυβέρνηση Ζαίμη ήταν αντίθετη. 

Ο Υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος υποστήριξε ότι οποιαδήποτε υποχώρηση στις αξιώσεις των συμμοριτών θα 

αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό της χώρας. 

Συν τοις άλλοις, επικαλέσθηκε και συνταγματικό κώλυμα για τη 

χορήγηση αμνηστίας, για να λάβει ειρωνική απάντηση από

 αξιωματούχο του Φόρειν Όφις: 

«Δεν θα ηδυνάμην να παραδεχθώ ως ισχυράν την αντίρρησιν περί 

του αντισυνταγματικού της αμνηστίας. Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει παραβιασθή ούτω συχνά παρά της κυβερνήσεως, ώστε δεν θα 

ηδυνάμην να δώσω προσοχήν εις πρόφασιν στηριζομένην επί τοιαύτης δικαιολογίας». 

 Τα λύτρα δεν αποτελούσαν πρόβλημα ούτε για τους συγγενείς των ομήρων, ούτε για τις χώρες τους, ούτε και για την ελληνική 

κυβέρνηση. Υπήρχαν και ήταν ετοιμοπαράδοτα . 

Το πρόβλημα ήταν ότι η ΨωροΑλίτ δεν ήθελε να χορηγηθεί αμνηστία,

 διότι «το Σύνταγμα του 1864 απαγόρευε την παροχή χάριτος για

 ποινικές υποθέσεις εάν δεν έχει προηγηθεί δίκη». 

 Ο Τάκος Αρβανιτάκης πρότεινε να δικαστεί ερήμην και μετά να του

 δοθεί χάρη, αλλά το Υπουργικό Συμβούλιο υπό τον Θρασύβουλο Ζαΐμη

 δεν το δέχθηκε. 

Ο 25χρονος βασιλιάς Γεώργιος Α’, ενώπιον του Βρετανού πρέσβη Εντουαρντ Ερσκιν προθυμοποιείται να παραδοθεί αυτός στους λήσταρχους για να απελευθερωθούν οι όμηροι. 

 Στις 3/15 Απριλίου η Συμμορία μετέφερε τους Ομήρους προς τη 

Σκάλα Ωροπού. 

Την Κυριακή των Βαΐων 5/17 Απριλίου οι Αρβανιτήκηδες πήγανε 

μαζί με τους ομήρους να εκκλησιαστούν στη Σκάλα Ωρωπού. 

 Ο Σούτζος, που είχε το γενικό πρόσταγμα από κυβερνητικής πλευράς,

το μόνο που συζητούσε ήταν η άνευ όρων απελευθέρωση των 

απαχθέντων και η ευνοϊκή μεταχείριση των απαγωγέων. 

Παράλληλα, στρατιωτικά αποσπάσματα προσπαθούσαν να 

εγκλωβίσουν τους Αρβανιτάκηδες στην Αττική για να μην διαφύγουν

 προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, που τότε βρίσκονταν λίγο πάνω 

από τη Λαμία. 

 Τη Μεγάλη Τετάρτη 8/20 Απριλίου ο διαπραγματευτής της

 κυβέρνησης 67χρονος αντισυνταγματάρχης Βασίλης Θεαγένης, συναντήθηκε με τον Τάκο Αρβανιτάκη στον Ωρωπό, αλλά διέκοψε 

τις διαπραγματεύσεις και αποφάσισε ότι θα μιλήσουν τα όπλα. 

 Ο λόροδος Μάνκαστερ υπέγραψε συναλλαγματικές της τάξης των 

25.000 χρυσών λιρών και αφέθηκε ελεύθερος για να προσκομίσει 

εκείνος τα χρήματα για την απελευθέρωση και των άλλων. 

 Την Μεγάλη Πέμπτη 9/21 Απριλίου 1870, στις τέσσερεις το απόγευμα, δέκα ημέρες μετά την απαγωγή απόσπασμα της Χωροφυλακής προσέγγιζέ στο χωριό Συκάμινο όπου είχε καταλύσει η συμμορία. 

Τα Καραούλια τους αντιλήφθησαν και οι απαγωγείς έφυγαν προς το Δήλεσι χωρισμένοι στα δυο . 

Ο Τάκος Αρβανιτάκης με τη μισή συμμορία πήρε μαζί του τον

 γραμματέα της ιταλικής πρεσβείας Ντε Μπόιλε και τον Βρετανό 

νεαρό Βάινερ, ενώ ο αδελφός του Χρήστος Αρβανιτάκης πήρε μαζί

 τον γραμματέα της βρετανικής πρεσβείας Χέρμπερτ και τον

 δικηγόρο Εντουαρντ Λόϋντ.

 Στις πέντε το απόγευμα, κοντά στον χείμαρρο του Δηλεσίου η ομάδα

 του Χρήστου Αρβανιτάκη έπεσε πάνω στους Χωροφυλακές. 

Οι ληστές Γερογιάννης και Καταραχιάς εσφαξαν με τα γιαταγάνια τους

 τον γραμματέα της βρετανικής πρεσβείας Χέρμπερτ μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Χωροφυλάκων που απάντησαν με καταιγισμό 

πυρών σκοτώνοντας τον Χρήστο Αρβανιτάκη. 

 Οι ληστές σκότωσαν και τον δικηγόρο Λόϋντ. Ο Τάκος Αρβανιτάκης

 με τους δικούς του ομήρους και επτά άνδρες πήγε προς το Σχηματάρι

Στο δρόμο εκτέλεσαν και αυτοί τους Ομήρους. 

 Ο διεθνής αντίκτυπος της σφαγής στο Δήλεσι ήταν τεράστιος για

 την ΨωροΑλίτ. 

Οι μεγαλύτερες εφημερίδες αναφέρονταν με τα χειρότερα λόγια για

την Ελλάδα, την οποία χαρακτηρίζαν ως έναν τόπο ημιβαρβάρων

 όπου κυριαρχούσαν το έγκλημα, οι ληστείες και οι αγριότητες, 

με το Κράτος δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια των 

περιηγητών ούτε καν λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα. 

 Από τους πρώτους που παραιτήθηκε ήταν ο Σκαρλάτος Σούτσος,

 καθώς αποκαλύφθηκε ότι γνώριζε τους Αρβανιτάκηδες. 

Το ελληνικό κράτος κατάβαλε αποζημιώσεις 22.000 χρυσών λιρών 

στις οικογένειες των θυμάτων. 

 Στις 9 Ιουλίου του 1870, παραιτήθηκε η κυβέρνηση του

Θρασύβουλου Ζαΐμη.

 Στην δίκη των ληστών που συνελήφθησαν, από τις καταθέσεις

 ορισμένων μαρτύρων «φωτογραφήθηκε» σαν ένας από τους 

εγκεφάλους της απαγωγής ο Άγγλος τσιφλικάς Φρανκ Νόελ,

 ο οποίος και παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά απαλλάχθηκε με βούλευμα. 

 Όπως και να έχει,  η εκτέλεση των τριών Άγγλων ήταν μια μικρή 

εκδίκηση για τους ποταμούς αίματος των Ελλήνων λόγω της

 αγγλικής πολιτικής.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ 

104 Χρόνια από την Μικρασιατική Προδοσία. 127 ημέρες πριν από την επίθεση των Τούρκων στο Αφιόν Καραχισάρ και την σκηνοθετημένη κατάρρευση του μετώπου της Μικράς Ασίας με τις ενέργειες των Προδοτών Τρικούπη- Χατζηανέστη και των βοηθών τους από το ΚΚΕ, η Στρατιά προήλασε στην Κοιλάδα του Μαιάνδρου και κατέλαβε τα Σώκια. Στο υπόλοιπο μέτωπο «ηρεμία». Οι Σύμμαχοι εγγυήθηκαν για την Κωνσταντινούπολη. Ο Γούναρης γύριζε πίσω. Οι πάντες συνωμοτούσαν για την ανατροπή του. Ο Ευταξίας τα «βρήκε» με τον Στράτο. Μέσα στον Εθνικό χαμό τους έπεσε και η Βόρεια Ήπειρος

Η 9η Απριλίου 1922.

Στις εφημερίδες της 8ης Απριλίου 1922 είχε ανακοινωθεί το  (τουριστικό) ταξείδι του

 Χατζηανεστη στη Σμύρνη. Πριν δούμε το "Δελτίο Στρατιωτικής Καταστάσεως"  είναι σωστό να αναρωτηθούμε:

 

Ποιος έστειλε τον Χατζηανέστη στην Σμύρνη; 

Οπως ανακοινώθηκε το ταξειδι δεν είχε σχέση με στρατιωτικά θέματα και δεν είχε εντολή του υπουργού Αμύνης. Ο πρωθυπουργός,  ο Γούναρης απουσίαζε στην Γένοβα και δεν ήταν στην Αθήνα.

 

Ο Γούναρης, δεν ήταν ο Εθνικός ηγέτης το 1922. Ήταν απλά ο αρχηγός των Λαϊκών, αλλά δεν ήταν αρχηγός της παράταξης. Αυτός όταν 

ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ. 

Εκείνος έστειλε τον Χατζηανέστη στην Σμύρνη.

Είναι σωστό επίσης  να αναρωτηθούμε:

Αφού ο Βενιζέλος είχε ρίξει πέτρα πίσω του και βρισκόταν στις ΗΠΑ, ποιος κατηύθυνε τους (ορφανούς) Βενιζελικούς στην Αθήνα;

 

Μήπως ο πρέσβης, που συμβούλευε  τον Δαγκλή

 και τον Στράτο να ανατρέψουν τον Γούναρη

 για το Εθνικό Καλό; 

 

Η ΟΜΙΛΙΑ ΚΕΜΑΛ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ