17/11/26

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973. 53 Χρόνια Μετά. Ο Γκας Αβράκωτος Ζει! Η κ Κα Καίτη και το Πολυτεχνείο Ζουν. (Την Ηλένια δυστυχώς την χάσαμε είχε πάει εκδρομή στην Βαλένθια)Η Δαμανάκη περνάει καλά.

Ήμουν κι εγώ εκεί!
 Αλλά, δεν ήξερα ότι ήμουν άμισθος κομπάρσος στην χορογραφία του Γκας! 
(Την Ηλένια δεν την είδα. Είχα δει την Καριστιάνη και τον Μανθιανάκη).
O Γκας Αβράκωτος και οι Ηλένια Μαριάμ και 
Cia, μέσω του Πολυτεχνείου και της βίας,                  μας έφεραν τον Ελληνα Πινοτσέτ, (πραξικόπημα 
των Ιωαννίδη,Γκιζίκη,Μπονάνου και Σία,                τον Αττίλα στην Κύπρο, το ΚΚΕ στην Νομιμότητα  και τον Κουφό ξανά στην εξουσία.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν αντιαμερικανικό αλλά Αμερικανικό. 
Ο Γκας Αβράκωτος το δημιούργησε . 
Το «πολυτεχνείο», σχεδιάστηκε από το κλιμάκιο 
της Cia με επικεφαλής τον Γκας Αβράκωτο και
 τον Ιωαννίδη για να ανατρέψουν τον Μαρκεζίνη
 και τον Παπαδόπουλο. 

Το «Πολυτεχνείο» δεν ηταν αυθόρμητη εξέγερση,          και δεν έφερε  τη Δημοκρατία. Αυθόρμητος ήμουν εγώ και οι άλλοι σαν εμένα, και οι Πεθαμένοι που ακόμα ζητάνε να μάθουν ποιος τους σκότωσε 

και Γιατί!

 Το Πολυτεχνείο, έφερε τον Ιωαννίδη και την Προδοσία της Κύπρου. Το Πολυτεχνείο  έφερε τον Καραμανλή και την Δαμανάκη.
 Οι σκηνοθέτες το πρωί της 17ης έφιναν γραμμή 
στις  εφημερίδες να γράφουν ότι οι διαδηλωτές πυροβολούσαν  και ότι έδρασαν "Αναρχικοί" .
Αυτό το "σενάριο" το υπηρέτησαν οι συνεργάτες της ΚΥΠ , από την "ΔΙΕΘΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ" που μπήκαν στο Πολυτεχνείο μετα την εκκένωση και ζωγράφιζαν στους τοίχους, για να βγάλουν φωτογραφίες οι "ρεπόρτερ". 

Ο πράκτωρ Σάββας μάλιστα έγραφε για
"νοσταλγούς των Δεκεμβριανών"




.Πώς έζησα την εκκένωση του Πολυτεχνείου
 http://hatzaras.blogspot.com/2009/01/blog-post_10.html  


"Για μένα ήταν ακόμα Παρασκευή. Η Μεγάλη Παρασκευή. 
Ιδέα δεν είχα, ότι είχαμε μπει στο Σάββατο. 
Οι ώρες, εκείνες τις στιγμές, που κυλούσαν αργά σαν αιώνες, δεν είχαν καμιά σημασία. Βρισκόμουν κρεμασμένος στα κάγκελα. 
Είχα παρατήσει το πόστο μου, στο Α.Λαϊκό Ιατρείο, στο κτίριο Αβέρωφ, όπου έφερναν τους νεκρούς και τους τραυματίες από τους γύρω δρόμους, για να είμαι μπροστά.
 Το τανκ, με αναμμένα τα φώτα μας κοίταζε. Σκεφτόμουν το αίμα των χτυπημένων. 
Το νεκρό παιδί που είχαν φέρει μέσα
 (τον Διομήδη).
Από τον σταθμό, που τώρα ακουγόταν και μέσα 
στο Πολυτεχνείο, από μεγάφωνο, έλεγαν: «μην πυροβολείτε, είμαστε αδέλφια σας», 
«Ο στρατός είναι λαϊκός». 
Όταν «μανσάρισε» το άρμα, πήδηξα κάτω, 
και έτρεξα πίσω, μαζί με άλλους, στο κτίριο
 « Γκίνη». Κάτσαμε όλοι κάτω. (Όπως είχαμε δει 
στην ταινία, για την εξέγερση στις φυλακές «ATTICA»). 
Ενώ περιμέναμε την είσοδο του στρατού εμφανίστηκαν «αναρχικοί» από το γνωστό Κυπατζίδιο στέκι της Διεθνούς Βιβλιοθήκης με κοκτέιλ Μολότωφ και τους πήραμε στο Κυνήγι. 
Τα ΛΟΚ, έσπασαν την πόρτα της Στουρνάρη. 
Δεν μας επιτέθηκαν. 
Αρχίσαμε να βγαίνουμε.
 Πιανόμαστε από τα μπράτσα, και ανεβαίναμε προς την πλατεία Εξαρχείων. 
Ξέραμε ότι πιο πάνω, μας περιμένει η «Ασφάλεια». 
Στο ύψος της Κάνιγγος μας όρμησαν. Έσπασε η γραμμή. Τρέχαμε προς τα επάνω. Την πλατεία. Διέξοδος πουθενά. 
Αισθάνομαι από τα δεξιά, ένα μεγάλο γκλόμπ, να κατεβαίνει στο κεφάλι μου.
 Για καλή μου τύχη, εκείνη τη στιγμή γλίστρησα,
 και την έφαγα στο σβέρκο. 
53 χρόνια κάνω φυσικοθεραπείες. Για εκείνη τη στιγμή. 
Σηκώθηκα και συνέχισα να τρέχω, παρά τον πόνο. Κάποιοι, έσπασαν τα τζάμια της εισόδου, σε μια πολυκατοικία στην Μπουμπουλίνας, και
 «χωθήκαμε » εκεί. 
Ανεβαίναμε τις σκάλες και χτυπάγαμε τα 
κουδούνια. Δεν άνοιξε κανείς. Φτάσαμε στην ταράτσα. Κάπου 50-60 παιδιά. 
Μετά από λίγο ήρθε μια γηραιά κυρία με το
 νυχτικό, και μας είπε ότι ο άντρας της, απόστρατος αξιωματικός, ειδοποίησε την αστυνομία να 
έλθουν να μας συλλάβουν. 
(Έκανε και εκείνη την «επανάσταση» της).    
    Ο πόνος στην πλάτη μου ήταν αφόρητος.
 Από κάτω, ακούγαμε το κροτάλισμα αυτομάτων όπλων. Σύρθηκα στα κάγκελα, για να δω την κατάσταση κάτω, στην Μπουμπουλίνας. 
Περνούσε ένα τζιπ του στρατού. Είδα δυο-τρεις κόκκινες λάμψεις. Νόμισα ότι κάποιος έριξε τη 
στάχτη του. 
«Μην καπνίζεις εδώ ρε μαλάκα» είπα πνιχτά, γυρίζοντας το κεφάλι μου, με πολύ πόνο. Δεν ήταν κανείς. Κατάλαβα. 
Πυροβολούσαν στον αέρα, στις ταράτσες. 
Είχε αρχίσει να ξημερώνει. 
Κατεβήκαμε στο άγνωστο. Εγώ τελευταίος. 
Έπεσα πάνω σε μια διμοιρία που βάδιζε τραγουδώντας . 
Η αποστολή τους είχε τελειώσει και τους γύριζαν
 στα Τζέιμς. Προχώρησα προς την Πλ.Κάννιγκος.
 Με σταμάτησαν δύο ασφαλίτες, για έλεγχο 
στοιχείων. Τους είπα, ότι πάω, στα λεωφορεία 
για να πάω στη δουλειά μου. Με άφησαν. 
Σε ένα περίπτερο που άνοιγε, πήρα τηλέφωνο στο σπίτι. Το σήκωσε ο πατέρας μου. Μόλις με άκουσε άρχισε να με βρίζει. 
Είχαν ακούσει για τους νεκρούς.
 Να έρθεις αμέσως το σπίτι ,μου είπε . 
Γύρισα δυο μέρες μετά».
Παπαδόπουλος και Μαρκεζίνης παραδόθηκαν άνευ όρων στον 
Γκας Αβράκωτο


 πηγη: Ταχυδρόμος Αλεξανδρείας 17 Νοεμβρίου 1973

ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΪ ΚΗΡΥΧΤΗΚΕ
 Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ. 
ΣΤΙΣ 12.00 ΣΥΝΕΔΡΊΑΣΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Οι  επίσημοι νεκροί και ο Διομήδης

Οι νεκροί που ανακοίνωσε η αστυνομία δείχνουν 
όλο το κρατικό  χάος. 
Ο Γεριτσίνης που τον πυροβόλησε "κάποιος" στα 
Νέα Λιόσια  δεν είχε καμιά σχέση με τα γεγονότα 
στο Κέντρο. 
Κάποιος  "ΚΥΠΑΤΖΗΣ" τον σκότωσε για να υποστηρίξουν οτι υπήρχε "γενικό σχέδιο των κομμουνιστών". 
Και η ανακοίνωση αυτού του θανάτου από την αστυνομία αυτό το "σενάριο" επιβεβαιώνει. 

Ο θάνατος Νο4,  ήταν ο θάνατος Νο3, με διπλή αναφορά. Ενα πτώμα στο νεκροτομείο, με δυο αναφορές. Επρόκειτο για θυμα ελεύθερου 
σκοπευτή όπως και το θυμά Νο1.

Αντίθετα, στις πρώτες ανακοινώσεις δεν ανέφεραν  στους Νεκρούς τον Διομήδη Κομνηνό που πυροβολήθηκε από ελεύθερο σκοπευτή  μπροστά 
στο Πολυτεχνείο και πέθανε στο Λαϊκό Ιατρείο. Σύμφωνα με τις Ανακοινώσεις του Ζουρνατζή           και την έρευνα Τσεβά, στις 17 Νοεμβρίου σκοτώθηκαν 9:

-Ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά. Τραυματίστηκε θανάσιμα στη διασταύρωση των οδών       Πατησίων και Κότσικα από πυρά στρατιωτών που ενέδρευαν   στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. Ωρα θανάτου 10.30 -11.00 της 17ης.

-Η  Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια,       από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8   , Νέος Κόσμος. Τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά το μεσημέρι της 17.11.1973. Αυτή είναι η 17χρονη που είχε ανακοινωθεί από την Αστυνομία ως δυο πτώματα.

-Ο Νικόλαος Μαρκούλης, ο οποίος,  «τραυματίστηκε βαριά το βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1973, στην πλατεία Βάθης, από πυροβόλο όπλο υπαξιωματικού του στρατού, και πέθανε στην Σωτηρία στις 20 Νοεμβρίου.

- Ο Δημήτρης Θεοδώρου του Θεοφάνους, 5 1/2 

 ετών. Τον σκότωσε στρατιωτική περιπόλος, στις 13.00, της 17ης ενώ διέσχιζε με τη     μητέρα του   στη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη   λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου.

-Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από   τον Πειραιά, κάτοικος Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της  17ης, ενώ          βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας   Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα         στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς         που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε.

–.Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43        ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10,  Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της        17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του           στη διασταύρωση των οδών  Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα  στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου .  

-Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός  υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. (Είχε ανακοινωθεί ως Γερακίδης ετών 50). Σκοτώθηκε στα  Νέα Λιόσια.

-Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντή ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικο Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε         από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

 Το πότε σκοτώθηκε  ο Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, είναι μπερδεμένο. Ο Ζουρνατζής στην αρχική λίστα που έδωσε η αστυνομία με τους 11 νεκρούς, τοποθέτησε τον «Μυρογιάννη» (20 ετών, ηλεκτρολόγο, από τη Μυτιλήνη),  ως τραυματία στην οδό Καρνεάδου στις 17 Νοεμβρίου και τον θάνατό του στις 18.  Στον κατάλογο των νεκρών του Πολυτεχνείου που θυροκόλλησε           το ΚΚΕ στο Πολυτεχνείο, στις 24 Ιουλίου 1974 ο Μυρογιάννης έγινε Μυρογιαννάκης. Στην έρευνα Τσεβά ο Μυρογιάννης μετακινήθηκε, ενώ είχε ήδη       πεθάνει, και πήγε  στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και  Στουρνάρη, για να τον  πυροβολήσει θανάσιμα στο κεφάλι στις    12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε, ο τότε συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής. Η έρευνα του αστυνόμου Γ.Σαμπάνη που αφορούσε μόνο στους φονευθέντες την 17η Νοεμβρίου στους χώρους πέριξ του     Πολυτεχνείου, επανάφερε τον Μυρογιάννη στην Καρνεάδου αλλά τον ταύτισε ως «Μαυρογιάννη». Παρόλα αυτά. κανείς δεν θέλησε να εξακριβώσει  ποιος ήταν ο νεκρός. Μαυρογιάννης, Μυρογιάννης, Μυρογιαννάκης, Μυτιλήνη, Λήμνος ή    Κρήτη. Και κανείς δεν εμφάνισε την οικογένεια του που παραμέμει  στο σκοτάδι και στον Πόνο της 53 χρόνια.



ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

Κυριακή 17η Νοεμβρίου 1940. Η 21η ημέρα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Η Ελληνική επίθεση ανεκόπει από την σφοδρή παρέμβαση της Ιταλικής αεροπορίας Οι Άγγλοι πίεζαν τον Μεταξά να εκδηλωθεί κατα της Γερμανίας











Η 17η Νοεμβρίου 1940, ήταν Κυριακή.
 Ο Μεταξάς απέστειλε στον Πρέσβη μας στο Λονδίνο αο ακόουθο σημείωμα για να ενημερώσει την αγγλική κυβέρνηση επειδή δεν είχε εμεπιστοσύνη στον Πάλερετ.

 «Σημείωμα      Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1940.

Είδον σήμερον την έσπέραν τον Πρεσβευτή ν της Αγγλίας, εις ον  ανεκοίνωσα ότι η σφοδρά επίθεσις της ιταλικής αεροπορίας κατά των στρατευμάτων μας και ή ελλειψις τελείως αγγλικής αεροπορίας σχεδόν ανέκοψε τήν προέλασιν του στρατού μας.        Τω προσέθεσα δε ότι, αν εξακολουθήση η αύτή καταστασις, τά άποτελέσματα θά είναι πολύ δυσάρεστα.  

Τω εζήτησα να τηλεγραφήση αμέσως εις Λονδίνον και εις τον άγγλον αντιπρόσωπον έν Αιγύπτω τήν ανάγκην αποστολής αμέσως και μάλιστα εντός τής αύριον αεροπορικής βοηθείας εις τήν Ελλάδα. 

Εις τον άγγλον Πρεσβευτήν εξέφρασα συγχρόνως παράπονα, διότι και αυτή ακόμη ή δύναμις της αεροπορίας ην μας υπεσχέθησαν δεν απεστάλη ούδέ κατά το ήμισυ. 

Ό κ. Πάλαιρετ ύπεσχέθη ότι θά τηλεγραφήση άμέσως. 

Εις παρομοίαν ένέργειαν προέβην και διά του ενταύθα άγγλου Υποστρατήγου τής άεροπορίας κ. Ντ’Αλμπιακ  προς τό έν Αιγύπτω άγγλικόν Στρατηγείον. Ό άγγλος Ύποστράηγος έτηλεγράφησεν άμέσως και μου επέδειξε τό σχετικόν τηλεγράφημα του».

I. ΜΕΤΑΞΑΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

Ο Μεταξάς ενημέρωσε και τον Γεώργιο με το ακόλουθο "Σημείωμα" το οποίο το κοινοποίησε και στο Λονδίνο , και στο οποίο κατέγραφε τη διαφωνεία του με τον Πάλερετ και τον Λόρδο Χάλιφαξ. 

Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1940

«Επισκεφθείς με σήμερον ο Πρεσβευτής της Αγγλίας μοι ανεκοίνωσεν εκ μέρους του λόρδου Χάλιφαξ  ότι η παρουσία ημών ώς παρατηρητών είς το μέλλον νά συνέλθη Λονδίνω συμβούλιον τών συμμάχων της Αγγλίας Κρατών δεν ικανοποιεί την αγγλικήν Κυβερνησιν, ήτις θα επεθύμει νά λάβωμεν ένεργόν μέρος είς αύτήν και προς τούτο μας ανακοινοί τό κείμενον της ληφθησομένης άποφάσεως. 

Ούτω θά συμμετειχομεν πλήρως είς την συμβολικήν ταύτην εκδήλωσιν συμμαχικής αλληλεγγύης . Προσέθηκε ότι δεν θα ήθελε βεβαίως η αγγλική κυβέρνσις να γίνει τούτο  παρά την  θελησιν μας, αλλ' ότι πάντως θά τήν έλύπει ή άπουσία μας.

Απάντησα εις τον κ.Πάλερετ ότι έχω όλη την διάθεση νά φανώ ευχάριστος είς την αγγλικήν κυβέρνησιν αλλ’ ότι οφείλω συγχρόνως να επιστήσω  ιδιαιτέρως την προσοχή της επί των συνεπειών  της συμμετοχής μας ήτις θα παρείχεν  εις την Γερμανίαν  ευπρόσδεκτον αφορμή προς άμεσο επίθεση. 

Και επρόσθεσα ότι ναι μεν είμαι βέβαιος ότι η επίθεσις αύτη θα γίνει θάττον η βράδιον αλλ΄ότι και η επί δεκαπενθήμερον ακόμη αναβολή της αποτελεί Μέγα δι’  ημάς κέρδος. 

Ο κ. Πάλερετ συμφώνησε εις τουτο.

Εάν παρά ταύτα  είπον, η αγγλική Κυβέρνησις θεωρεί σκόπιμον να προκαλέσω τοιαύτην επίθεσιν, παρακαλώ νά μοί δηλωθεί τούτο κατηγορηματικώς εν γνώσει τών συνεπειών καί της εύθύνης, τήν όποίαν άναλαμβάνομεν από κοινού. Και εν τοιαύτη περιπτώσει η αγγλική Κυβέρνησις βεβαίως θά άναλάβη νά μας ενίσχυση αεροπορικώς, όχι μόνον κατά της Ιταλίας, τό όποιον καί τούτο ανεπαρκως γίνεται, αλλά καί κατά της Γερμανίας, της οποίας ή καθ' ήμών τούλάχιστον αεροπορική επέμβασις δέον νά ληφθή σοβαρώτατα ύπ' όψιν.

Το Βράδυ ο Μεταξάς έγραφε στο ημερολόγιο του:

«21η ημέρα του Πολέμου». «Πίεση Ιταλικής αεροπορίας εις όλον το μέτωπον. Το κέντρον μας προ Ιωαννίνων εσταμάτησε. Το δεξιό μας προχωρεί βραδέως. Ξεκαθαρίζομεν τον Μόροβαν. Ιβάν μένει εις χείρας Ιταλών ακόμη. 
-Επικλήσεις προς Άγγλους δια αεροπλάνα. 
Επικλήσεις-Επικλήσεις . 
-Αγγλική Κυβέρνησις επιμένει συμμετάσχομεν συνέδριον φιλικών των εθνών. Λέγω Πάλαιρετ ξάστερα. Θέλουν να προκαλέσουν πόλεμον Γερμανίας; 
Εάν το θέλουν το κάνω αλλά και αυτοί υπεύθυνοι. Και αφού δεν μπορούν να μας δώσουν αεροπορίαν κατά Ιταλών, τι θα γίνη όταν προστεθούν και οι Γερμανοί; (θα έχω άραγε πάλιν γερμανοφιλίες;) Ναυτικός ακόλουθος Άγγλος Τερλ αναχωρεί αύριον πρωί.
 Νέαι μου παραγγελίαι προς Τσώρτσιλ. Αεροπορία!» . 

 Ο Βούλγαρος Βασιλιάς Μπόρις επισκέφτηκε τη Γερμανία και συναντήθηκε με τον Χίτλερ. Ένα από τα θέματα ήταν οι προτάσεις των Ιταλών προς τη Βουλγαρία να επιτεθεί στην Ελλάδα. 
Ο Χίτλερ είπε στον Μπόρις ότι η Γερμανία δεν συμφωνούσε με αυτή την πολιτική και ο Μπόρις απέρριψε την ιταλική πρόταση. 
Το Βερολίνο άλλωστε είχε ενημερώσει δια της πρεσβείας των Αθηνών τον Μεταξά ότι η παρουσία μικρών Βρετανικών αεροπορικών μονάδων δεν αποτελούσε αιτία κήρυξης πολέμου μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας εφόσον βέβαια τους απαγορευόταν η χρήση αεροδρομίων στην Βόρεια Ελλάδα.

 Στο Μέτωπο. 


Στις 17 Νοεμβρίου, η «σιδηρά» 1η Μεραρχία του Βραχνού, από το B΄ Σ.Σ. κατάφερε να καταλάβει την Ερσέκα και να αποκόψει την οδό Λεσκοβικίου – Κορυτσάς, αλλά µε επέµβαση του Πιτσίκα διατάχθηκε η πυρπόληση των µεγάλων ιταλικών στρατιωτικών αποθηκών που υπήρχαν , η εγκατάλειψη της Ερσέκας και η επιστροφή των τµηµάτων της I Μεραρχίας στη µεθοριακή γραµµή. 
 Λόγω της αναποφασιστικότητας του Πιτσίκα και του Παπάγου , οι Ιταλοί βρήκαν χρόνο να αναδιοργανωθούν και να μην καταρρεύσουν τελείως. 
 Στο μέτωπο Μοράβα-Ιβάν, η IX Μεραρχία παρά τη σφοδρή ιταλική αντίσταση κατάφερε την 17η Νοεµβρίου να καταλάβει δυο υψώµατα επί της κεντρικής ράχης της Μόραβας και να καταλάβει τη κορυφογραμμή της Πρόπας. 
 Η X Μεραρχία κατέλαβε το αντέρεισµα νότια της Ντάρζας αποκρούοντας παράλληλα τις ισχυρές ιταλικές αντεπιθέσεις .         Το αριστερό συγκρότηµα της Μεραρχίας παρ’ όλες τις συνεχείς επιθέσεις που διήρκεσαν όλη την ηµέρα και µε σοβαρές απώλειες και στις δύο πλευρές, δεν κατάφερε να καταλάβει το υψ. 1878, που όπως διαπιστώθηκε αργότερα, το υπεράσπιζαν τµήµατα της 2ης Μεραρχίας Αλπινιστών «Τρεντίνο» που είχαν μεταφερθεί με γερµανικά µεταγωγικά Ju5227. 
 Στο Ύψωμα 1878 (Μόραβα) έπεσε μαχόμενος ο πρώτος Ανώτερος Έλληνας Αξιωματικός του Στρατού Ξηράς ο ταγματάρχης Παναγιώτης Ηλία Μαντούβαλος του 50ου Συντάγματος Πεζικού. 

 Στον βορειοανατολικό τοµέα, η XV Μεραρχία, πέτυχε µετά από σκληρές µάχες και µε µεγάλες απώλειες να καταλάβει το χωριό Μοτσορίτσε και την Γκολοµπέρδα απειλώντας να υπερκεράσει το Ιβάν και την στενωπό Τσαγκόνι. Οι Ιταλοί έβλεπαν τη γραμμή τους να καταρρέει και αγωνίζονταν με απόγνωση να σώσουν ότι μπορούσαν, και ν’ αγκιστρωθούν στις θέσεις τους.
 Ωστόσο στις 17 Νοεμβρίου η τύχη της Κορυτσάς είχε κιόλας κριθεί. 

 Στις 17 Νοεμβρίου η μεγάλη δημοσιά Ερσέκας – Κορυτσάς, πίσω από τη Μοράβα, βαλλόταν από τα πυρά του ελληνικού πυροβολικού, που χτυπουσε και τους στρατώνες της Κορυτσάς, και το αεροδρόμιο της. 

 Στους Φιλιάτες η Μεραρχία Σιένα άρχισε την υποχώρηση της. 

 Η VIIΙ Μεραρχία αποφάσισε συγκλίνουσα επίθεση στις 17 Νοεμβρίου με δύο φάλαγγες κατά της στενωπού Χάνι Δελβινάκι.

 Αποστολή του 42ου Συντάγματος Ευζώνων , με διοικητή τον Συνταγματάρχη Πεζικού Παπαδημητρόπουλο Ιπποκράτη ήταν να κινηθεί στην κύρια κατεύθυνση.
 Το πρωί ο 9ος και 10ος Λόχος του 5/42 ειτέθηκε κατά της ΣΙΤΑΡΙΑΣ έναντίον μικρής εχθρικής δύναμης. Τα τμηματά μας σχεδόν εύκολα κατέλαβαν τα εχθρικά υψώματα με άτακτο υποχώρηση των Ιταλών μέσα στη δασωμένη περιοχή. Όρθιοι οι τσολιάδες φωνάζουν συνεχώς το ΦΟΥΣΚΟΣΤΟΝ και σαν σταυραετοί κατεβαίνουν τας δασωμένας πλαγιάς προς ΣΙΤΑΡΙΑ αψηφόντας τα πυρά των εχθρικών που βάλλουν συνεχώς εναντίων των.
 Ο εχθρός άνευ αντιστάσεως τρέπεται εις φυγήν προς ΚΡΥΟΝΕΡΙ. Το εχθρικό πυροβολικό έριχνε  στο "γάμο του καραγκιόζη". 
Κοντά στο μεσημέρη οι αυτοί Λόχοι επιτέθηκαν κατά του υψώματος του ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ. 
Πεισματώδης αγών με συνεχείς κατά μέτωπον επιθέσεις που αποκρούονται. Η μάχη συνεχίστηκε μέχρι βαθυτάτης νυκτός με συνεχείς επιθέσεις . 
Περί το μεσονύκτιο κατόπιν αποφασιστικής επιθέσεως καταλήφθη το ύψωμα αλλά με σοβαρές απωλείες. Μεταξύ των φονευθέντων ήταν και δύο ηρωικοί αξ/κοί. Ο Υπολ/γός Φλώρος Άρης και ο Ανθ/της Ζώτος. 
Ο εχθρός ενήργησε τρείς συνεχόμενας αντιπεθέσεις άνευ αποτελέσματος. 
 Το 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων του πρώτου Σώματος κατέλαβε την Βίγλα, ανοίγοντας το δρόμο για την ανακατάληψη της Κόνιτσας. 

 Στο πολεμικό ανακοινωθέν τού Ελληνικού Στρατηγείου, της 17ης Νοεμβρίου  γινόταν αναφορά στο μετωπο της Ηπέιρου.




Το Γενικό Αρχηγείο των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων στις 17 Νοεμβρίου 1940, στο Ανακοινωθέν No. 162 δεν έλεγε τίποτα για την δύσκολη θέση των Ιταλών στο μετωπο της Ηπείρου και ανέφερε: 

«Στο ελληνικό μέτωπο, τα ακόλουθα γεγονότα έλαβαν χώρα: «Επιθέσεις και αντεπιθέσεις, ιδίως στην τομέα της Ένατης Στρατιάς. Η αεροπορία μας, σε στενή συνεργασία με τα στρατεύματα, βομβάρδισε τροχαίο υλικό, σιδηρόδρομους, εχθρικές θέσεις, και θέσεις πυροβολικού , διακόπτοντας την επικοινωνία τους και διαλύοντας , συγκεντρώσεις στρατευμάτων. Ένα από τα αεροσκάφη μας δεν επέστρεψε. Οι εναέριοι σχηματισμοί μας βομβάρδισαν τη Σούδα (Ηράκλειο) και το λιμάνι της Αλεξάνδρειας, (Αίγυπτος). Στη Βόρεια Αφρική, η πολεμική μας αεροπορία έχει βομβάρδισαν εχθρικές αεροπορικές βάσεις στο el Dabá και στο Maaten Bagush. Στη Marsa Matruh βομβαρδίστηκε η σιδηροδρομική γραμμή με το Bir Amasin. Κινούμενη εμπορευματική αμαξοστοιχία, αποτελούμενη από περίπου τριάντα βαγόνια τυλίχτηκε στις φλόγες άρματα μάχης, χτυπήθηκε στο γεμάτο βόμβες και ριπές πυρών πολυβόλων και Εμπρηστής. Στρατώνες και περίπου τριάντα οχήματα Εχθρικά μηχανοκίνητα οχήματα δέχτηκαν επίθεση από χαμηλό ύψος. Υπέστησαν σοβαρές ζημιές .Εχθρικά αεροπλάνα, έριξαν βόμβες άτακτα σε Sollum, Bardia, Derna, Bomba και Βεγγάζη προκαλώντας τον τραυματισμό συνολικά δύο ατόμων .Δεν αναφέρθηκαν υλικές ζημιές. Ένα εχθρικό αεροσκάφος τύπου Lysander καταρρίφθηκε από τα καταδιωκτικά κυνήγι μας. Αεροπορικός μας σχηματισμός βομβάρδισε το Πορτ Σουδάν. Εχθρικές επιδρομές στις Decamerè, Asmara και Massawa δεν προκάλεσαν θύματα ή Καταστροφές. Στη Μασάουα καταρρίφθηκε εχθρικό αεροσκάφος. Εχθρικά αεροπλάνα έριξαν βόμβες στο Μπάρι, προκαλώντας δύο τραυματισμούς και σχεδόν ασήμαντες ζημιές, και στη Monopoli, προκαλώντας έναν θάνατο και κατεδαφίζοντας μερικές κατοικίες.

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΚΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΟ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΜΟΝΤΑΝΙΕ



Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 1967. Τρίτη ημέρα της κρίσης της Κοφίνου. Απετράπη Πόλεμος Ελλάδος-Τουρκίας . Η Τουρκική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε να ενργοποιηθεί το σχέδιο του 1965 για αεροπορικούς βομβαρδισμούς της Κύπρου. Ο Κωνσταντίνος διέταξε την άρση της επιφυλακής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η Λογοκρισία επέτρεπε στις εφημερίδες να γράφουν για εκτόνωση της Κρίσης. Κύριο θέμα στις εφημερίδες ήταν η δίκη του ΠΑΜ. Ο Επίτροπος πρότεινε ισόβια για τον Φιλίνη . Καταδίκες και από το Στρατοδικείο της Λάρισας














ΟΙ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΙ
ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΣΑΣ




























 

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973. 53 Χρόνια Μετά. Ο Γκας Αβράκωτος Ζει! Η κ Κα Καίτη και το Πολυτεχνείο Ζουν. (Την Ηλένια δυστυχώς την χάσαμε είχε πάει εκδρομή στην Βαλένθια)Η Δαμανάκη περνάει καλά.

Ήμουν κι εγώ εκεί!  Αλλά, δεν ήξερα ότι ήμουν άμισθος κομπάρσος στην χορογραφία του Γκας!  (Την Ηλένια δεν την είδα. Είχα δει την Καριστιάνη...