ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

 

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ-ΝΤΙΝΤΙΔΩΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1945 350.000 ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ 35.000 ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ.

 ΟΙ 75.000 ΤΟΥ ΚΚΕ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 60.000 ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 

ΤΟ ΚΙΟΤΣΕΚ ΤΟΥ ΤΑΓΙΠ

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ. ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ.

 

ΤΟ 1920 ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΚΔΙΩΧΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ. ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». (23 Φεβρουαρίου 1920)

Η Επιστροφή στην Ελλάδα ,14 ολόκληρα χρόνια μετά την λήξη του Συμμοριτοπόλεμου, 129 ΟΜΗΡΩΝ των κομμουνιστών που τους κρατούσαν στον Παράδεισο του ΧΟΤΖΑ. Η είδηση όπως δημοσιεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1963

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΒΟΥΛΓΑΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. ΟΙ ΚΟΜΙΤΑΖΗΔΕΣ ΤΟΥ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ» ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ «ΦΑΣΙΣΤΕΣ» ΚΑΙ ΑΠΌ «ΦΑΣΙΣΤΕΣ» ΕΓΙΝΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ «ΠΑΡΤΙΖΑΝΟΙ» ΤΗΣ ΣΝΟΦ. ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΕΝΑΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Μια (ΠΟΛΥ) διδακτική δίκη ΙΤΑΛΩΝ και ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ εγκληματιών πολέμου 

 Τον Φεβρουάριο του 1946, υπό την εποπτεία της Ιντέλιζες Σέρβις το ελληνικό στρατοδικείο δίκαζε τον Ιταλό φασίστα Ραβάλι τον αποκαλόυμενο και Ραβαλόφσκι μαζί με τον φασίστα «Μακεδόνα» του ΒΜΕΡΟ , Κάλτσεφ για τα εγκλήματα Πολέμου που έγιναν στην Καστοριά, ενώ οι «Αντιφασίστες», «μακεδόνες» έπαιρναν ήδη μέρος στα Συνέδρια του ΑΝΣΟΜ και ζητούσαν μια «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία».

 

(Το ρεπορτάζ είναι από το καθημερινό δελτίο της Αγγλικής πρεσβείας στην Αθήνα τη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»).

Ο ‘Αντον Κάλτσεφ, γεννήθηκε στα σημερινά Σπήλαια Καστοριάς,

 που τότε λεγόταν Ζούζελστι, το 1910. 

Σύμφωνα με τη δική του μαρτυρία, στο στρατοδικείο πήγε

 στο δημοτικό σχολείο του χωριού του έως τη Γ΄τάξη. 

Ο πατέρας του ήδη είχε μεταναστεύσει το 1912 στη Βουλγαρία. Μετανάστευσε στη Βουλγαρία μετά την Συνθήκη του Νεϊγύ. 

Το 1931, αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Σόφια, γράφτηκε στην Στρατιωτική Ακαδημία της Δρέσδης, όπου εφοίτησε

 έως το 1935 και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου

 μετά την απόκτηση του πτυχίου του προσλήφθηκε ως βοηθός. 

Το 1940 επέστρεψε στη Βουλγαρία και διορίσθηκε καθηγητής στη 

Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, όπου δίδαξε οικονομικά. 

Ύστερα από έξι μήνες έγινε δεκτός στη σχολή και μετά από 

ολιγόμηνη εκπαίδευση ονομάστηκε έφεδρος ανθυπολοχαγός. 

Τον Ιούλιο του 1941 στάλθηκε ως υπολοχαγός στην κατεχόμενη από

 τις δυνάμεις του Άξονα Μακεδονία, όπου οργάνωσε την

 παραστρατιωτική οργάνωση Οχράνα η οποία έδρασε κυρίως 

στις περιοχές Καστοριάς, Φλώρινας και Έδεσσας αλλά και στην περιφέρεια του Μοναστηρίου. Η έδρα του ήταν στην Φλώρινα.

 Ηταν επίσης ένας εκ των ιδρυτών της Βουλγαρικής Λέσχης Θεσσαλονίκης. 

Μετά την υποχώρηση των Γερμανών το 1944, ο Κάλτσεφ κατέφυγε 

στην «Μακεδονία του Βαρδάρη» όπου τον συνέλαβαν ως φασίστα οι παρτιζάνοι , οι οποίοι τον παρέδωσαν στον ΕΛΑΣ ως συνεργάτη των κατακτητών της Ελλάδας. 

Ο ΕΛΑΣ στην συνέχεια μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας τον παρέδωσε

 με τη σειρά του στους Βρετανούς μαζί με τον Τζοβάννι Ραβάλλι 

 που είχε αλλάξει ταυτότητα και εντάχθηκε   στον ΕΛΑΣ μαζί με 15 Οχρανίτες, μετα τη ιταλική συνθηκολόγηση.

 Οι Άγγλοι  τελικά αποφάσισαν να τους παραδώσουν στις ελληνικές Αρχές.

 Ο Κάλτσεφ μαζί με τον Ιταλό Λοχαγό Τζοβάνι Ραβάλι δικάσθηκε πρωτοδίκως από Στρατοδικείο στην Αθήνα το 1946 και

 καταδικάστηκε σε ισόβια και κλείσθηκε στις φυλακές Κερκύρας,

 απ΄όπου μετήχθη στη Θεσσαλονίκη το 1948 και δικάσθηκε από το Διαρκές Στρατοδικείο εκ νέου το Μάιο του ίδιου έτους

 για εγκλήματα πολέμου με βάση τη νομοθεσία περί δοσιλόγων

 (6η Συντακτική Πράξη του 1945).

 Κηρύχθηκε ένοχος ηθικής αυτουργίας σε ομαδικούς φόνους, 

συλλήψεις και εκτοπίσεις, εμπρησμούς καθώς και για την 

προσπάθεια εκριζώσεως του εθνικού φρονήματος και αλλοιώσεως

 της εθνολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της Μακεδονίας. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο Επταπύργιο

 Θεσσαλονίκης τα ξημερώματα της 27ης Αυγούστου 1948.

Ο Τζιοβάνι Ραβάλλι, ο  δήμιος της Καστοριάς δεν εκτελέστηκε.

Τον άφησε Ελεύθερο ο Κουφός Εθνάρχης το 1959.

 Πέθανε στην Ιταλία το 1998. 

Γεννημένος στο Παλέρμο το 1909 ,Υπηρετούσε στο 13ο Σύνταγμα της Μεραρχίας «Πινερόλο» και τοποθετήθηκε το 1941, διευθυντής του Γραφείου Πληροφοριών στο Φρουραρχείο στην Καστοριά.

Όλη η Αλήθεια για την υπόθεση Ραβάλλι μέσα σε 50 γραμμές από το βιβλίο «Από τη ΦΑΣΙΣΤΙΚΉ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΎΤΩΜΑ» 

του Μάϊκλ Παλούμπο.

«Η περίπτωση του Τζιοβάνι Ραβάλλι αποσαφηνίζει το σύνθετο 

πολιτικό πρόβλημα της δίκης των Ιταλών φασιστών στην Ελλάδα.   

Ο Ραβάλλι είχε διαπράξει εξαιρετικά σοβαρές αγριότητες στην

 Καστοριά. Μετά την ανακωχή του Σεπτεμβρίου του 1943, είχε 

αλλάξει την ταυτότητά του και είχε ενταχθεί στους αντάρτες 

του ΕΛΑΣ που πολεμούσαν μαζί με τους Συμμάχους. 

Ωστόσο, μόλις οι αντάρτες έμαθαν για την ταυτότητά του 

τον φυλάκισαν και το παρέδωσαν στους αγγλους μετά την Βάρκιζα. Δικάστηκε το 1946. Κατά τη διάρκεια της δίκης ο Ραβάλλι 

ισχυρίστηκε ότι μετά τον Σεπτέμβριο του 1943 είχε συμβάλει στην υπόθεση των Συμμάχων και ζήτησε από τον συνταγματάρχη 

Γούντχαουζ, να καταθέσει για τη συμπεριφορά του. 

Ο Έλληνας Βασιλικός Επίτροπος κατήγγειλε ότι η ενέργεια αυτή αποτελούσε παρέμβαση στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης.

 Οι κομμουνιστές ισχυρίστηκαν ότι τα θύματα του Ραβάλλι ήταν 

σε μεγάλο βαθμό μέλη του κόμματος και ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα

 για την υπόθεση. 

Ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα φοβόταν ότι η εμφάνιση του 

Γούντχαουζ στη δίκη θα «διαστρεβλωνόταν κατάφωρα από τον κομμουνιστικό Τύπο, ο οποίος θα κατηγορούσε τους Βρετανούς ότι προστατεύουν έναν διαβόητο σφαγέα. ‎ ‎

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι ο Γούντχαουζ κατέθεσε δήλωση

 στη δίκη Ραβάλι, η οποία κατέληξε με την επιβολή ποινής ισόβιας φυλάκισης. 

Τον Φεβρουάριο του 1948 η κυβέρνηση της Αθήνας ενημέρωσε τους Ιταλούς ότι, με σκοπό τη διατήρηση καλών διπλωματικών σχέσεων, «αποφάσισαν να μην ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση στην παράδοση

 ιταλών εγκληματιών πολέμου». 

Οι Βρετανοί χειροκρότησαν αυτή τη χειρονομία ως ένδειξη 

κατανόησης μεταξύ δύο μελών του αντικομμουνιστικού

 συνασπισμού.» 

Πριν τον θάνατό του ο Ραβάλλι είπε ότι για τις εκτελέσεις 

τις διαταγές έδινε ο Βενιέρ ένω τα βασανιστήρια και τους 

βιασμούς απέδωσε την ευθύνη στον υπολοχαγό Γκάϊο Γκραντενίγκο ,

 έναν Βενετσιάνο ευγενή που είχε πεθάνει πολύ καιρό πριν» .

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1974, ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 90 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΑΤΟΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΜΠΟΝΑΝΟΥ-ΑΡΑΠΑΚΗ-ΙΩΑΝΙΔΗ ΚΑΙ ΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΌΝΤΟΥΣΑΝ ΟΙ ΚΛΟΠΕΣ ΟΠΛΩΝ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΗΣ ΕΘΝΟΦΡΟΥΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΙ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΓΙΑ ΓΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΕ Η ΕΟΚΑ Β ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΡΙΞΕΙ. Ο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΚΟΙΤΑΖΕ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ. ΔΥΟ ΝΕΚΡΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ. Η ΧΟΥΝΤΑ ΕΚΛΈΙΣΕ ΤΟ ΠΕΡΒΟΛΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΙΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ

 

Ο ΑΓΓΛΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΟ 1941-42 ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 300.000 ΕΛΛΗΝΩΝ, ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΘ ΚΑΙ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ 30.000 ΣΤΙΣ 1240 ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 75.000 , ΑΠΌ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1944 ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1945. ΠΡΟΦΑΝΩΣ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ , ΜΕΤΑ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΈΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ.

Όταν οι "Υπηρεσίες" γράφουν την «Ιστορία».Η μαϊμού συνομωσία της οδού Κάτωνος (στο Λονδίνο) που χορογράφησε η αγγλική (μυστική) αστυνομία

H νίκη στο Βατερλό του Ουέλλιγκτον, έφερε φτώχια και δυστυχία

 στην Αγγλία. Χιλιάδες πεινασμένοι απόστρατοι ενώθηκαν με    

  τους πεινασμένους των πόλεων. 

Ήταν μια εποχή «Αναταραχής» και πολιτικής κρίσης. 

Οικονομική ύφεση μαζί με πολιτική καταπίεση και νόμους 

προληπτικών διώξεων. 

Το Δεκέμβριο του 1816 στο Ίσλινγκτον του Λονδίνου,                   

      η αστυνομία χτύπησε στο ψαχνό τους απεργούς. 

Το καθεστώς των Τραπεζιτών αισθανόταν το Καζάνι που έβραζε.

Ο θάνατος του βασιλιά Γεωργίου Γ, στις 29 Ιανουαρίου του 1820, δημιούργησε μια νέα κυβερνητική κρίση, από την οποία βγήκε νικητής ο λόρδος Λίβερπούλ με την βοήθεια της (μυστικής) αστυνομίας. 

Οι χαφιέδες , ανέφεραν ότι η Ιρλανδικική κοινότητα στο Λονδίνο,

 μαζί με μια σειρά από συντεχνίες με πρώτους τους 

τσαγκάρηδες ετοιμαζόντουσαν να ξεσηκωθούν. 

Το ίδιο και τα εργοστάσια στον Βορρά.(του Λονδίνου)

Τότε, η αστυνομία που παρακολουθούσε μια ομάδα ολιγομελή ομάδα Ριζοσπαστών σοσιαλιστών και Ρεπουμπλικανών που ονομαζόντουσαν «Σπενσεριστές»,και  εβαλε έναν δικό της να τους προτείνει

 να επιτεθούν στο σπίτι του λόρδου Χάροουμπι, όπου 

θα πήγαιναν για δείπνο ο Λίβερπουλ και οι Υπουργοί για 

να τους σκοτώσουν. 

Το "κλειδί" στην ιστορία ήταν ότι ένας μιγάδας (μπάσταρδος) 

από τη Τζαμάϊκα, που ήταν μέλος του γκρουπ, και είχε δουλέψει ως υπηρέτης στου Λόρδου. 

Τέλος πάντων, στις 23 Φεβρουαρίου, η αστυνομία εισέβαλε 

στην Γιάφκα στης οδού Κάτωνος και συνέλαβε 13. 
Από εκεί και μετά ανέλαβε ο ανεξάρτητος Τύπος.

Στο τέλος, την πρωτομαγιά κρέμασαν γα παραδειγματισμό 5. 

Επεισόδια και διαδηλώσεις τέλος. 

Η συνομωσία της Οδου Κάτωνος ήταν μια υπέροχη καθεστωτική χορογραφία. 

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1920. Η ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ. (ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΌ ΤΗ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»)

104 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ 

ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ 

ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 45. 11 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΒΑΡΚΙΖΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΤΑΝ Η ΔΙΚΓ ΤΩΝ ΔΟΔΙΛΟΓΩΝ. ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΙΑ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ. ΤΟ ΚΚΕ ΔΙΕΨΕΥΔΕ ΤΟΥΣ ΟΜΑΔΙΚΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ

 

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ "ΜΑΡΤΥΡΑΣ" ΗΤΑΝ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΗΣ  ΔΗΘΕΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 1941. 119 ημέρα του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου. Ο Ήντεν έφυγε από την Αθήνα για την ¨Αγκυρα. Οι Πράκτορες Γώργιος Γλύξμπουργκ, (Ντεγκρέτσια) και Παπάγος γνώριζαν ότι η Ελλάς θα καταληφθεί και έβαλαν τον πιστό Κοριζή να ζητά να εγκατασταθεί ο Βασιλεύς για ασφάλεια στην Κύπρο. Ομιλία του Ντούσε σε κομματικό ακροατήριο στη Ρώμη για να δικαιολογήσει τις αποτυχίες στα μέτωπα.

Ο Διαγγελέας Παπάγος ηταν αποσχολημένος στο Τατόϊ και το Ανακοινωθέν το έβγαλαν οι Ορντινάντσες του.

Δεν υπήρξε και ανταπόκριση από το μέτωπο και δημοσιεύτηκε ξανά η ανταποκριση μέσω Λονδίνου. 

Στις τοπικές ενέργειες στην Τρεμπεσίνα βρήκα ότι σκοτώθηκαν οι στρατιώτες ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Αστερίου, 24 ετών από την Παλαιοστάνη Πιερίας, ΤΑΤΟΛΑΣ ΗΛΙΑΣ του Δημητρίου, 25 ετών από την Κατερίνη, ΦΑΡΓΚΑΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ του Νικολάου, 25 ετών από το Λιτόχωρο. Στις 23 Φεβρουαρίου 1941, έχασε τη ζωή του και        ο Αρχισμηνίας Κωνσταντίνος Χριζόπουλος που αναγκάστηκε λόγω τραυματισμού του, κατα την αναχαίτιση ιταλικών αεροσκαφών, να προσγειώσει ανωμάλως το αεροπλάνο του Gladiator της 21ης Μοίρας Διώξεως. Eπιασε φωτιά και απανθρακώθηκε. 

Το Γενικό Στρατηγείο των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων  στις 23 Φεβρουαρίου 1941 δεν είχε τίποτα σημαντικό να αναφέρει αλλά παραδέχτηκε την απώλεια ενός αεροσκάφους.

"Στο ελληνικό μέτωπο, τίποτα σημαντικό να αναφέρουμε. Οι σχηματισμοί βομβαρδιστικών μας επιτέθηκαν επανειλημμένα και αποτελεσματικά στη ναυτική βάση του εχθρού. Ένα αεροσκάφος δεν επέστρεψε".