Ο Ντμίτρι Πεσκόφ, ο γραμματέας Τύπου του Ρώσου ηγέτη, δήλωσε ότι οι εργασίες της τριμερούς ομάδας Ρωσίας, Ηνωμένων Πολιτειών και Ουκρανίαγια τη διευθέτηση στην Ουκρανία διακόπηκαν.Ο προεδρικός βοηθός Γιούρι Ουσάκοφ απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με τα αμερικανικά δημοσιεύματα σχετικά με την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, είπε ότι δεν υπάρχει κείμενο που να έχει συμφωνηθεί με τη Ρωσία για πιθανή διευθέτηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. «Δεν γνωρίζουμε τίποτα για αυτό, γιατί κανείς, κατά τη γνώμη μου, δεν ετοίμασε το κείμενο της συμφωνίας. Τουλάχιστον, κανείς δεν το συντόνισε ούτε το συζήτησε μαζί μας».

Ο ¨ Άρειος ανέλαβε και παιδονόμος για να επιβάλει Πειθαρχία και σημειώνει ότι στη δίκη για το εγκλημα των Τεμπών δεν αρμόζουν φαινόμενα «αγανακτισμένων δήθεν πολιτών».

 Να θυμίσω ότι στις 18 Μαρτίου 1974, η Χούντα Γκιζίκη-Μπονάνου Αραπάκη είχε ανακοινώσει ότι θα μας επέβαλε εθνική πειθαρχία.

Ο Άρειος  παιδονόμος και η Εθνική Πειθαρχία δεν ειναι πολύ μακριά. Στο Ομοφυλοφιλικό τόξο ανήκουν. Εγκληματικης Οργανώσεως και Αμερικανικής Πρεσβείας Γωνία.

Το Ιράν απάντησε αρνητικά στην πρόταση Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου, που προκάλεσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ιρανικές Πηγές με γνώση των λεπτομερειών της αμερικανικής πρότασης, είπαν στους δημοσιογράφους ότι το Ιράν δεν θα επιτρέψει στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να υπαγορεύσει το χρονοδιάγραμμα του τέλους του πολέμου.

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΤΕΙ ΣΤΟΝ ΤΡΑΜΠ Η ΤΕΧΕΡΑΝΗ

«Το Ιράν θα τερματίσει τον πόλεμο όταν το αποφασίσει και όταν εκπληρωθούν οι δικές του προϋποθέσεις», είπε ο αξιωματούχος, τονίζοντας την αποφασιστικότητα της Τεχεράνης να συνεχίσει την άμυνά της και να προκαλέσει «βαριά πλήγματα» στον εχθρό μέχρι να εκπληρωθούν τα αιτήματά της.Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, η Ουάσιγκτον επιδιώκει διαπραγματεύσεις μέσω διαφόρων διπλωματικών διαύλων, υποβάλλοντας προτάσεις που η Τεχεράνη θεωρεί «υπερβολικές» και αποσυνδεδεμένες από την πραγματικότητα.ς εκ 

Οι πέντε συγκεκριμένες προϋποθέσεις υπό τις οποίες το Ιράν θα συμφωνούσε να τερματίσει τον πόλεμο,περιλαμβάνουν: 

- Την Πλήρη παύση τη «επιθετικότητας και των δολοφονιών» από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

 -Την δημιουργία συγκεκριμένων μηχανισμών για να διασφαλιστεί ότι ο πόλεμος δεν θα επιβληθεί εκ νέου στην Ισλαμική Δημοκρατία. 

-Εγγυημένη και σαφώς καθορισμένη καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων. 

-Το τέλος του πολέμου σε όλα τα μέτωπα και για όλες τις αντιστασιακές ομάδες που εμπλέκονται σε όλη την περιοχή.

-Η άσκηση της κυριαρχίας του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ είναι και θα παραμείνει φυσικό και νόμιμο δικαίωμα του Ιράν και αποτελεί εγγύηση για την εφαρμογή των δεσμεύσεων του άλλου μέρους και πρέπει να αναγνωριστεί. 

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜΕΖΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΤΖΙΑΠ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙ ΟΙ ΙΡΑΝΟΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ

1. Όταν η τακτική είναι λάθος και η στρατηγική είναι λάθος, ο πόλεμος θα χαθεί γρήγορα.

 2. Όταν η τακτική είναι σωστή, αλλά η στρατηγική είναι λάθος, οι μάχες θα κερδηθούν, αλλά ο πόλεμος θα χαθεί. 

3. Όταν οι τακτικές είναι λανθασμένες αλλά η στρατηγική είναι σωστή, οι μάχες θα χαθούν, αλλά ο πόλεμος θα κερδηθεί. 

4. Όταν η τακτική είναι σωστή και η στρατηγική είναι σωστή, ο πόλεμος θα κερδηθεί γρήγορα».

Οι Βιετναμέζοι , αγνόησαν  τις  απώλειές και πέτυχαν το απαιτούμενο πολιτικό αποτέλεσμα μεταφέροντας δύο απλά πράγματα στον εχθρό. Ότι ο πόλεμος θα συνεχιχόταν μέχρι να σβήσει  ο ήλιος και ότι όλες οι απώλειές των αμερικανών  θα ήταν. Μετά από αυτό, το μόνο που απέμενε ήταν να σκοτώσουν  μερικούς αμερικανούς. Όταν οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν τι έκανε το Βόρειο Βιετνάμ, άρχισαν να αναζητούν διέξοδο. Το 1973, τα αμερικανικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από το Βιετνάμ. Η έκβαση του πολέμου μετά από αυτό ήταν προκαθορισμένη. Το 1975, η Σαϊγκόν έπεσε. Το Βόρειο Βιετνάμ κέρδισε ενώνοντας τη χώρα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, χιλιάδες βιβλία γράφτηκαν για να αναλύσουν αυτή την τεράστια ήττα για την Αμερική. Φαίνεται ότι το Πεντάγωνο θα έπρεπε να είχε βγάλει συμπεράσματα, να είχε μάθει τα μαθήματα του Βιετνάμ. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέλαβαν το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Για παράδειγμα, από το 2001 έως το 2021, οι Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισαν σχεδόν όλες τις περισσότερο ή λιγότερο σημαντικές μάχες με τους Ταλιμπάν - αλλά τελικά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από το Αφγανιστάν.

Η χοντρή πορτογαλέζα που την διόρισαν οι αμερικανοί δήλωσε  , τρεις και πλέον εβδομάδες μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο, σημειώνοντας ότι η σύγκρουση έχει υπερβεί "τα όρια που ακόμη και οι ηγέτες θεωρούσαν αδιανόητα" και ότι ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο ευρύτερου πολέμου, αυξανόμενης ανθρώπινης δυστυχίας και βαθύτερου παγκόσμιου οικονομικού σοκ. Όπως ανέφερε, "έχει πάει πολύ μακριά" και απαιτείται άμεσα να σταματήσει η κλιμάκωση και να επανέλθει η διεθνής κοινότητα στην "διπλωματία" και στον πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου.

ΑΦΟΥ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΟΠΛΑτζήδες και ΕΛΑΣίτες στις εφημερίδες της 26ης ΜΑΡΤΊΟΥ δημοσιεύτηκε στο πολυ ψιλα αυτή το ειδησάριο

 

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1945.

ΠΙΑΣΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΜΠΑΡΤΖΩΤΑ

 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου του 1999 στο Βελιγράδι, ενώ μας βομβάρδιζε το ΝΑΤΟ

Το μήνυμα των γνησίων  Ελλήνων απέναντι στο ΝΑΤΟ στις 25 Μαρτίου 1999. 

 Οι Έλληνες στο Βελιγράδι, σταθήκαμε δίπλα στους αδελφούς Σέρβους και απέναντι στις βόμβες του ΝΑΤΟ με το μήνυμα μας: "Ελευθερία 

η Θάνατος" 

 Στις 25 Μαρτίου 1999, όσοι Έλληνες είχαμε απομείνει στην Πρεσβεία στο Βελιγράδι πήγαμε υπό τον αείμνηστο Πρέσβη Παναγιώτη Βλασσόπουλο ,στο παρεκκλήσι του Πατριαρχείου, για την δοξολογία για την Ελληνική Επανάσταση ,στην οποία χοροστατούσε πάντα ο Πατριάρχης Παύλος, μαζί με τον εφημέριο της ελληνικής παροικίας πατέρα Παναγιώτη.

 Μαζί μας, και ο Σύλλογος Ελλήνων Βελιγραδίου "ο Ρήγας Φεραίος" ο οποίος είχε αναγέννηθεί με δική μου πρωτοβουλία με επικεφαλής τον Γιάννη Σάββα και τον Διογένη Βαλαβανίδη και τρείς φοιτητές που ειχαν παραμείνει για προσωπικούς συναισθηματικούς λόγους.  

 

Μπροστά στο Πατριαρχείο είχε παραταχθεί το τιμητικό άγημα που διέθετε πάντα ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός και η Μπάντα , (της εκεί ΑΣΔΕΝ). 

 Μετά τη δοξολογία, το πρόγραμμα μας, προέβλεπε κατάθεση Στεφάνων στο άγαλμα του Ρήγα , περίπου 500 μέτρα μακριά από το Πατριαρχείο. 

 Τότε, χτύπησαν οι Σειρήνες.

 Ο επικεφαλής του αγήματος είπε στον Ελληνα πρέσβη Παναγιώτη Βλασσόπουλο ότι έπρεπε να ματαιώσουμε την κατάθεση Στεφάνου.

 Ήμουν δίπλα του , και του είπα, να πάρει εκείνος το Στεφάνι και να κατευθυνθεί προς το μνημείο και τον ακολούθησα εγώ με την Σημαία.

 Μαζί μας, ο Αντώνης Κούλας , ο Γιάννης Σάββας, ο Διογένης Βαλαβανίδης, ο Μάκης Μουρατίδης, 

ο Νίκος Πέλμπας, ο Ασημάκης ο τηλεγραφητής, και δυο φοιτητές που δεν είχαν φύγει με την εκκένωση και των οποίων δυστυχώς έχω ξεχάσει τα ονόματά τους.

 Πήγαμε στο άγαλμα του Ρήγα , καταθέσαμε το Στεφάνι και ψάλαμε τον Εθνικό μας Ύμνο, υπό τους ήχους των σειρήνων της αεράμυνας. (PVO). 

 Πέρασαν 27 χρόνια και το θυμάμαι σαν τώρα. 

 Και ξαφνικά, κατέφθασαν τρέχοντας το άγημα και η Μπάντα, που αποφάσισαν και εκείνοι να αψηφήσουν τους κανονισμούς και τις διαταγές τους.

 Μετά, ,γυρίσαμε στο Πατριαρχείο και πήραμε τα αυτοκίνητα μας. 

Στο δικό μου μπήκε συνοδηγός ο Γιάννης Σάββας και κρατούσε τη Σημαία, έξω από το αυτοκίνητο. 

 Ξεκινήσαμε, ενώ διαρκούσε η απαγόρευση κυκλοφορίας μια δίωρη επίδειξη των εθνικών μας χρωμάτων σ όλο το Βελιγράδι, με συνεχή και παρατεταμένα κορναρίσματα. 

Κάποιοι Σέρβοι που εβγαιναν από τα καταφύγια μας χειροκρότησαν. 

Ήταν μία από την ωραιότερτες στιγμές της ζωής μου.

Η προβοκάτσια της 25ης Μαρτίου 1962. Οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες τοποθέτησαν ωρολογιακές βόμβες σε δύο τζαμιά στην ελληνική πλευρά της Λευκωσίας που εξερράγησαν τις πρωϊνές ώρες της 25ης Μαρτίου. Οι Τούρκοι άρχισαν να «ουρλιάζουν» ότι τις έβαλε η ΕΟΚΑ.

25 Μαρτίου 1929 . Εκλογές στην Ιταλία με συμμετοχή 89,73%.

 

Η πλατεία Αγίας Σοφίας της Θεσσαλονίκης γεμάτη κόσμο

25 Μαρτίου 1945. Η ΑΠΑΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΤΕΣ Η ΠΙΟ ΑΨΗΛΗ.ΕΑΜ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

 25 Μαρτίου 1936. Τα Μαρξιστικά ψέματα παρέα με τις μπούρδες της Στοάς , από τον "Ριζοσπάστη" 

 

Η 25η Μαρτίου για τους Βασιλόφρονες και τους Βενιζελικούς

 

Η 120η επέτειος της Επανάστασης;

 

Τρίτη 25 Μαρτίου 1941. 149η Ημέρα του έλληνο-Ιταλικού Πολέμου. Στη Βιέννη.ο πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας Τσβέτκοβιτς και ο υπουργός Εξωτερικών Τσίντσαρ-Μάρκοβιτς υπέγραψαν στις 17.00 παρουσία του Χίτλερ την προσχώρηση στο Τριμερές Σύμφωνο και το ίδιο βράδυ γύρισαν στο Βελιγράδι

Η Αγγλική προπαγάνδα διαβεβαίωνε τους Έλληνες  ότι ήταν αδύνατος ο κεραυνοβόλος πολέμος. Αλλά, 21 ημέρες μετα την έναρξη της Γερμανικής επίθεσης, η Αθήνα  θα είχε καταληφθεί.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι Πρωταπριλιά.

Η Επανάσταση των Φιλογενών        και ο Εθνάρχης                              Ιωάννης Καποδίστριας

Γράφει ο Σπυρίδων Χατζάρας

Το φάντασμα της ανυπάρκτου Φιλικής Εταιρείας που πλανιέται πάνω από  τους Έλληνες , γεννήθηκε την πρωταπριλιά του 1834 στο Ναύπλιο από τον φιλοτόμαρη γραμματικό, Ιωάννη Φιλήμωνα  που «προσκύνησε» τους δολοφόνους του Κυβερνήτη, και την, «Μητέρα του Κόσμου».

Όλο το "στόρι",  είναι παραμύθι, της Χαλιμάς.

Και «επανάσταση της Ταβέρνας»,        και οι μαρξιστικές βλακείες για την ανερχόμενη τάξη των πραματευτάδων, και η Πρωταπριλιάτικη Φιλική Εταιρεία. 

Για αυτό, πρέπει να απαλλαγούμε τα ψέματα και τα φούμαρα που μας    έχουν επιβάλει οι ξένοι και οι            υπηρέτες τους, ως δήθεν ιστορία.

Η Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 ήταν επανάσταση των Φιλογενών Πατριωτών και όχι των «προλετάριων» της Στοάς του Λονδίνου, ούτε της (δήθεν Ανερχόμενης) Αστικής Τάξης, που διαλαλούσε, στον «Ρωσσοαγγόγαλλο», 

«ημείς, οι πλείστοι των πραγματευτών, θέλομεν άσπρα, κι ας έχομεν ζυγόν».

Τα παραμύθια, για την «επανάσταση της           Ταβέρνας», οι μαρξιστικές βλακείες για την ανερχόμενη τάξη   των πραματευτάδων, και η Πρωταπριλιάτικη Φιλική Εταιρεία 

 Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, και εν όψει της άφιξης του

 Όθωνα, κυκλοφόρησε άρον-άρον στο Ναύπλιο, το 1834, το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρείας», του Ιωάννη Φιλήμωνα, ο οποίος είχε συλληφθεί μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα, αλλά τα βρήκε με την Στοά, αφέθηκε ελεύθερος, για να μας παρουσιάσει τον Σκουφά ,τον Αναγνωστόπουλο, τον Τσακάλωφ, και τον Ξάνθο ως δημιουργούς της «Φιλικής Εταιρείας». 

 Η νόθα «Ιστορία», κατασκευάστηκε , για να σκεπαστούν τα ίχνη της προδοσίας, για να συγκαλυφθούν οι πράξεις και οι ευθύνες των «πρακτόρων» και των «ιδιοτελών», για το καθεστώς της εξάρτησης, 

που επεβλήθη στην Ελλάδα και τους Έλληνες, από το 1824, με όχημα

 τα «δάνεια της Αγγλίας». 

 Το ψέμα ή τα ψέματα, λένε, έχει «κοντά πόδια». Όμως, τα ψέματα, 

επί των οποίων οικοδομήθηκε συστηματικά από το 1834, 

η καθεστωτική εκδοχή, για το πως οργανώθηκε 

η Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821, κυριαρχούν ακόμα. Επομένως, η «βαλίτσα, (του ψεύδους), πήγε πολύ μακριά». 

 Το γεγονός, ότι το «Δοκίμιο» «υιοθετήθηκε» αμέσως ως «αυθεντικό» δείχνει ότι από, πίσω του στεκόταν η τότε εξουσία. 

Πέντε χρόνια μετά, το Νόθο «Δοκίμιο» κυκλοφόρησε το 1839 , 

η «Επιτομή της Ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδος αρχομένη 

από του έτους 1715, και λήγουσα το 1837», του Αμβροσίου Φραντζή, 

που δικάστηκε μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα το 1834, 

και η οποία που μας παρουσίασε την αλήθεια. 

 Την επανάσταση του 21,οργάνωσαν ,ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, (+1816.Κίεβο), ο Αλέξανδρος Ιωάννη Μαυροκορδάτος,(+1819.Μόσχα) ,

και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Αυτοί ησαν η Αγία Τριάδα του Αναγεννηθέντος Ελληνισμού.

 

Το γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε τον πρώτο και όχι τον δεύτερο, είναι ένα ακόμα ελληνικό αίνιγμα. 

Σύμφωνα με την περιγραφή του Αμβρόσιου Φραντζή, η «μηχανή» της επανάστασης μπήκε σε κίνηση, με την άφιξη του Καποδίστρια

 στην Ρωσία το 1811. 

Για προφανής λόγους η μαρτυρία του Φραντζή για τα γεγονότα, ετέθη «αυτεπάγγελτα στο Αρχείο».

 Ο πλαστογράφος Φιλήμων, στο «Δοκίμιο» του 1834, διέψευσε 

εργολαβικά αυτήν την συμφωνία γράφοντας:

 «Πολλοί υψιπέτες πολιτικοί ηθέλησον να πετάξωσι δια της φαντασίας των εις τον Αρκτικόν Πόλον υποπτεύοντες, δια να μην είπομεν πιστεύοντες ως δημιουργούς της εταιρείας των φιλικών τον υπουργό Καποδίστρια και τινάς άλλους. Ανέτρεξαν τινές εις προγενεστέραν εποχήν πλάττοντες συμφωνίας μεταξύ του Καποδίστρια,

 του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του Φυραρή και του Ροδοφοίνικος». 

Το «σενάριο» του Μινχάουζεν-Φιλήμωνα, υποστήριζε  ότι η Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του 1821 ,ξεκίνησε από μια ταβέρνα, ή τέλος πάντων από ένα κρασοπουλειό της Οδησσού, όπου αντάμωναν τρεις «μπατριώτες», ο Σκουφάς, ο Ξάνθος και ο Τσακάλωφ.

 Ο μόνος μάρτυς του Φιλήμωνα ήταν ο Ξάνθος.

Από μια πρώτη ματιά, φαίνεται απολύτως παράδοξο το ότι ως Έλληνες αντιμετωπίζουμε την δική μας επανάσταση, εντελώς διαφορετικά από όλες τις άλλες στην παγκόσμια ιστορία. 

Ακόμη πιο παράξενο φαίνεται, το ότι οι κατασκευές των Φιλήμονα–Ξάνθου ,δεν υπέστησαν την «βάσανο» της επιστημονικής έρευνας και θεωρούνται ακόμα και σήμερα η «απόλυτη πηγή» για την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. 

Σύμφωνα λοιπόν, με τις «απόλυτες πηγές», η δική μας Επανάσταση 

 είναι η μόνη χωρίς πρόγραμμα, και χωρίς πρόβλεψη δημιουργίας εξουσίας.

 Όσο και αν έψαξα σε όλους τους μελετητές και τους «μελετητές» 

 της Επανάστασης του 1821 δεν βρήκα πουθενά να επισημαίνεται  

το τι καθεστώς ήθελε να δημιουργήσει στην Ελλάδα  

η «Φιλική Εταιρία» των Ξάνθου-Φιλήμονα, που υποτίθεται ότι προετοίμασε την επανάσταση. 

Άρχισαν δηλαδή μια επανάσταση με τη λογική, «όπου μας βγάλει». 

😅😅😅😅 

 Και αυτό όμως ταιριάζει στην (νεοελληνική) «ψυχοσύνθεσή» μας.  

Είναι η λογική του «βλέποντας και κάνοντας» και «άσε, θα δείξει». 

 Το τι Καθεστώς θα είχε η Ελλάδα αφού έφευγαν οι Τούρκοι,  

δεν φαίνεται να απασχολούσε κανέναν. 

 Αν η Ελλάδα θα ήταν Δημοκρατία, αν θα είχε βασιλιά και ποιον,  

αν θα είχε Σύνταγμα και ποιο, αν θα ήταν ανεξάρτητη ή υπό την 

 κηδεμονία άλλης δύναμης και ποιας.

 Από αυτή την σκοπιά, η επανάσταση που περιγράφουν τα σχολικά μας βιβλία, ξεχωρίζει από όλες τις άλλες.  

Τέτοιο κακό, δεν έχει συμβεί σε καμία επανάσταση ούτε πριν ούτε 

 μετά την δική μας. 😂😂😂😂😂😂

Αλλά, ας είμαστε επιεικείς. 

Ίσως υπάρχει εξήγηση λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της ελληνικής «ψυχοσύνθεσης». Αφού είμαστε, γενικώς,  

απρογραμμάτιστοι άνθρωποι, οι Έλληνες, αυτή η Ιστορία μας 

 «ταιριάζει», και όσο για την έλλειψη σχεδίου εξουσίας και αυτό μας ταιριάζει «γάντι» γιατί γενικώς είμαστε «αναρχοαυτόνομοι» .

 Προφανώς, θα έκανε ο καθένας του κεφαλιού του, οπότε οι «τρεις εγκέφαλοι της επανάστασης», δεν χρειαζόταν να σπαταλούν φαιά  

ουσία.😂😂😂😂

 Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, όπως θα έλεγε η «θεία Λένα»,  

το 1814 σε μια ταβέρνα της Οδησσού , τρεις νέοι που αγαπούσαν την πατρίδα, ίδρυσαν την Φιλική Εταιρία. 

 Ορισμένες γιαγιάδες, πιο «θεούσες», λένε ότι, μια φορά κι έναν  

καιρό, «χάρις στην θεία πρόνοια οι τρεις θεοσεβούμενοι νέοι  

αποφάσισαν να κάνουν επανάσταση κατά των Τούρκων, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1814». Αυτή η παραλλαγή του παραμυθιού είναι πιο «Ελληνοχριστιανική» , γιατί αρχίζει την αφήγηση για το «θαύμα»,της ελληνικής επανάστασης με την ύψωση του Τιμίου Σταυρού. 

Αυτή είναι και η εκδοχή της ελληνικής μασονικής ιεραρχίας.

 Όμως «ο απατεώνας και πλαστογράφος Μανολάκης Ξάνθος την 14η Σεπτεμβρίου 1814 δεν βρισκόταν στην Οδησσό , ενώ ο Αθανάσιος Τσακάλωφ που ήταν μέλος του «ελληνόγλωσσου Πανδοχείου»  

βρισκόταν στη Βιέννη, για το Συνέδριο. !!!!!!

Ο Τσακάλωφ δεν γνώριζε τότε τον Ξάνθο , και το ακατανόητο δήθεν «συνθηματικό» γράμμα του «Τσακάλωφ» , που δημοσίευσε στα απομνημονεύματα του ο μάρτυρας της αγγλικής Στοάς Ξάνθος,

 δεν είναι πρωτότυπο αλλά «αντίγραφο» που το εγραψε μόνος του 

 ο Ξάνθος. 

Όπως είναι γνωστόν ο «μάρτυρας Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος» , κατέθεσε προς το Έθνος με την επιστολή του προς τον Τσακάλωφ τα ακόλουθα. 

 «Ο κ. Ξάνθος εξέδωκεν εν, ως ο ίδιος το ωνόμασε, ιστορικόν  

υπόμνημα της Φιλικής Εταιρείας. Λέγει δε ότι αυτός κατά το 1813 μεταβάς από Κωνσταντινούπολι εις Πρέβεζαν και εκείθεν εις  

Οδησσόν όπου ευρών το μακαρίτη Σκουφάν, πρώτον τον ενέπνευσεν 

 και υμάς δεύτερον τον περί ελευθερίας Σκοπόν και ότι καθό  

μασσών (κτίστης) έκαμε το σχέδιον της εταιρίας. 

 Συμφωνήσαντες δε και υμείς μετ’ αυτού, εκάματε το Σύστημα αυτής. Τοιαύτα και πολλά άλλα κακοήθη ψεύδη εκήρυξεν, ενώ αυτός 

 εκατηχήθη από τον μακαρίτην Σκουφάν κατά το 1817 εν Κωνσταντινουπόλι, την ιδίαν ημέραν, καθ’ ην κατηχήθη και ο 

 Π. Σέκερης από εμέ». 

 Η μαρτυρία Αναγνωστόπουλου, είναι συντριπτική για τις «κατασκευές» της «Ιστορίας» της αποικιοκρατίας και του ψεύτη Ξάνθου. 

 Ο Ξάνθος .μυήθηκε από τον Σκουφά, το Πάσχα του 1817. 

Ο «περισπούδαστος», πράκτωρ Τρικούπης το πήγε πιο μακριά. 

Μια φορά κι έναν καιρό το 1813 στην Αθήνα, οι καλοί Άγγλοι  

ίδρυσαν την Φιλόμουσο Εταιρία, από την οποία ξεκίνησαν όλα.

 Όλα τα παραμύθια έχουν τα καλά πριγκιπόπουλα που θα φιλήσουν 

 την κοιμισμένη βασιλοπούλα για να ξυπνήσει. 

Έτσι και στο δικό μας, οι τρεις «πτωχοί πλην τίμιοι και πατριώτες 

 νέοι», ( το ότι ούτε ο Σκουφάς ,ουτε ο Ξάνθος δεν ήταν νέοι, δεν έχει καμιά σημασία), μ’ ένα φιλί θα ξυπνήσουν την κοιμωμένη Ελλάδα , και 

 οι καλοί άνθρωποι όλου του κόσμου θα θυμηθούν την ιστορία της και με τη βοήθεια της Στοάς του Λονδίνου θα καταφέρουν μέσα από κόπους 

 και θυσίες να υποχρεώσουν τους «κακούς» να την αφήσουν ελεύθερη. (εκδοχή Χόλιγουντ). 

 Σε όλα τα παραμύθια υπάρχει χώρος για θαύματα.  

Έτσι ο Θεός ή η Παναγία , φώτισαν τον Αλή Πασά να αποστατήσει  

και ο Θεός κανόνισε να στασιάσουν οι γενίτσαροι.  

Γενικά στα θαύματα δε χωράει η λογική και για αυτό δεν επεξηγούνται. 

Ένα τέτοιο παραμύθι φυσικά θα προκαλούσε τα γέλια και όχι το ενδιαφέρον, ακόμα και των μωρών. Για τα παιδιά του δημοτικού δεν τίθεται ζήτημα. 

Και όμως «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια». 

Εξακολουθούμε να διδασκόμαστε αυτό το «παραμύθι» στα δημοτικά ,

τα Γυμνάσια, τα Λύκεια και τα Πανεπιστήμια της Χώρας μας. 

 Όσο λοιπόν πιστεύουμε στα παραμύθια και τα θαύματα, η εκδοχή των Φιλήμονα–Ξάνθου για την οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης 

που διδάσκεται στα σχολεία μας, στέκει μια χαρά. 

Αν όμως κάνουμε ένα βήμα προς την λογική, τα ερωτήματα γίνονται πολλά και τα αδιέξοδα της επίσημης εκδοχής αξεπέραστα. 

 Μετά την «Επανάσταση των Φιλογενών» , ο Κωνσταντίνος Κούμας, το 1832, (πριν τον Φιλήμονα και τον Ξάνθο), αποκάλυψε σε τρεις γραμμές την αλήθεια. 

 «Μια εταιρία της οποίας η Αρχή με όλον ότι επροσπάθησαν τινές  

να την ερμηνευύσωσι μένει ακόμα αίνιγμα ονομασθείσα Εταιρία των Φίλων ήρχισε (δεν εξεύρει τις πότε) να ενεργεί μυστικώς την 

επανάσταση ». 

 Η πραγματική μητέρα της επανάστασης , η (μυστική) Εταιρία των 

 Φίλων, (του Γένους) ιδρύθηκε στην Κέρκυρα το 1800 , και αρχηγός  

της από το 1814 , ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, για τον οποίο το «Πατριωτικό Δοκίμιο» των Φιλογενών του 1817 έλεγε: 

«αναφέρω την Κορωνίδα του Ελληνικού Γένους, τον αληθινό και 

 ζώντα στύλον της Πατρίδος , το καύχημα τού Γένους ολοκλήρου,

τον εξοχώτατον Κόμητα Ιωάννην Καποδίστριαν.  

Τον γενναίο και ένδοξο Άνδρα του οποίου οι λαμπροί αγώνες υπέρ τού Γένους στεφανούνται καθ' έκάστην μέ χρυσάς δάφνας. Οι αληθείς Πατριώται δέν θεωρούσιν εις τό πρόσωπον Σου παρά δεύτερον Μιλτιάδην, ή άλλον Θεμιστοκλέα». 

 Οι φίλοι του Γένους, είναι οι «Φιλογενείς» του 1821. 

Αυτοί, οι εθνικιστές της Φιλογένειας συνεργάστηκαν με τους 

ελληνικούς επαναστατικούς κύκλους της Βιέννης και της Ιταλίας

 στους οποίους ιδιαίτερα δραστήριοι ήσαν οι Ιακωβίνοι και οι καρμπονάροι διανοούμενοι, και με τα κινήματα που είχε δημιουργήσει η Ρωσία, τους Λαμπρινούς και τον «Φοίνικα» του Φυραρή. 

Η βάση του πολιτικού συμβιβασμού μεταξύ των αριστοκρατών

 εθνικιστών , των εμπόρων της Βιέννης της Τεργέστης τη Οδησσού

 και των «Ιακωβίνων» διανοουμένων , ήταν η παράκαμψη του προσδιορισμού του πολιτικού καθεστώτος της Ελεύθερης Ελλάδας 

για μετά την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση . 

Τότε θα λυνόταν , «κατά το πλήθος του λαού και κατά το κλίμα», 

όπως λέει το μανιφέστο τους, η «Ελληνική Νομαρχία». 

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, ήταν προϊόν μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας που άρχισε το 1785-86, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την εφαρμογή του «Ελληνικού σχεδίου »,

της Μεγάλης Αικατερίνης και του Ιωσήφ Β’, για τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που στηριζόταν στο

 εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα που γεννήθηκε με τα Ορλωφικά, και επηρεάστηκε από τη Γαλλική Επανάσταση, τους πολέμους του Ναπολέοντα, και τη γέννηση του πρώτου ανεξάρτητου Ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, της Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Νήσων. 

Το κίνημα του νεοελληνικού διαφωτισμού ήταν αναπόσπαστο τέκνο

 αυτής της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, στο πλαίσιο της 

οποίας εντάσσονται οι αγώνες των Σουλιωτών, το κίνημα του 

Λάμπρου Κατσώνη, το κίνημα του Ρήγα και ο διωγμός

 των Αρματολών. 

 Το φθινόπωρο 1814, η ηγεσία της «Εταιρείας των Φίλων του Γένους», συγκεντρώθηκε στην Βιέννη και στο περιθώριο του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου, της τότε «Συνόδου Κορυφής», αποφάσισε την

 Επανάσταση για την Απελευθέρωση των Ελλήνων. 

 Η καθετοποίηση των συνωμοτικών μηχανισμών σε μια ενιαία 

οργάνωση, κράτησε από το 1814 ως το 1818, και έγινε με έναν 

ακόμα πολιτικό συμβιβασμό, που επισημοποιήθηκε με το 

«Πατριωτικό Δοκίμιο» και που κατέληξε στο λαϊκό επαναστατικό σύνθημα, «για του χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

 Η εκδήλωση της επανάστασης επισπεύστηκε , καθώς ο χρόνος 

περνούσε και το στρατιωτικό δυναμικό το «έτρωγαν» τα γηρατειά, 

με βάση την «εξωθεσμική», καταρχήν συμφωνία συνεργασίας, 

του 1819, ανάμεσα στους εθνικιστές της Κέρκυρας , τον Φοίνικα,

και τους μασόνους του Ρώμα, την οποία επισφράγισε 

ο Αριστείδης Παπάς.

 Όταν αποφασίστηκε η Επανάσταση, δημιουργήθηκε ως προκάλυμμα

 η Φιλόμουσος Εταιρία, με πρόταση της Φιλογένειας που χάρις στον Γαλάτη είχε διερευνήσει και μελετήσει το αγγλικό εγχείρημα 

στην Αθήνα, και το 1820 ιδρύθηκε η «Φιλόμουσος και Φιλάνθρωπος Γραικική Εμπορική Εταιρία», που ήταν το ταμείο της Επανάστασης,

 και της οποίας Γενικός Έφορος ανέλαβε ο Υψηλάντης ο οποίος σε επιστολή του (τον Ιούλιο του 1820), ονόμαζε τη Εταιρεία ως

 «φιλογενική Κάσσαν». 

 Οι πολιτικοί συμβιβασμοί , και η συνεργασία στην πράξη, 

διαμόρφωσαν έναν ετερόκλητο πολιτικό φορέα, που σκεπτόταν με διαφορετικό τρόπο στην Αγία Πετρούπολη, με διαφορετικό τρόπο

 στην Μόσχα, με διαφορετικό τρόπο στην Κέρκυρα, με διαφορετικό

 τρόπο στην Κωνσταντινούπολη, με διαφορετικό τρόπο στην Οδησσό,

 και με διαφορετικό τρόπο στη Ζάκυνθο. 

Γενικός συντονιστής αυτού του «ενιαίου χάους», ήταν ο Καποδίστριας, που έθεσε ως στόχο την απελευθέρωση της Μεγάλης Ελλάδας, (Πελοπόννησος, Ήπειρος, Μακεδονία, Κρήτη, Αιγαίο, Σμύρνη), με συνδυασμό των τοπικών εξεγέρσεων και των διπλωματικών μέσων. 

Ο τελευταίος συμβιβασμός, μεταξύ των «επαναστατικών Κέντρων»

 ήταν η επιλογή του Αλέξανδρου Υψηλάντη ως μέλλοντα βασιλέα των Ελλήνων , το 1820. 

Ο Υψηλάντης, που έπρεπε οπωσδήποτε να κηρύξει την επανάσταση

 στην Πελοπόννησο, διαφοροποιήθηκε από τα αρχικό σχέδιο και αποδέχθηκε τις αξιώσεις των «Ιακωβίνων» περί «συνταγματικής μοναρχίας», όπως προκύπτει από τις διαφορές ανάμεσα στην «Προειδοποίηση εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς» και το «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». 

 Τα λάθη του Υψηλάντη, που δεν πήγε στην Γαλλία να αποθηκεύσει 

την αξίωση του έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

 για να εισπράξει 3 εκ γρόσια, και που δεν κατέβηκε

 στην Πελοπόννησο προκάλεσαν ενα τεράστιο πολιτικό κενό, 

το οποίο όρμησαν να καλύψουν οι κοτζαμπάσηδες και οι συνεργάτες

 της εταιρείας της Ανατολής . 

 Η Βυζαντινή καταγωγή των ηγετών των Κλεφτών και οι Νερουλάδες

 και οι Χασάπηδες του Φαναρίου 

Η μεγάλη ώθηση στη «νέα ηγεσία» των Ρωμιών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δόθηκε την εποχή μεσουρανούσε στην

 Κωνσταντινούπολη η ελληνίδα Χασεκί Σουλτάν Αναστασία, 

(Κιοσσέμ Σουλτάν), που μπορεί να καταγόταν από τη Τήνο. 

Η Αναστασία, με τις συμμαχίες της με τους αλβανούς, κατέστρεψε τη χριστιανική αριστοκρατία της γης , και στη θέση εκείνων, 

προώθησε τη «μέση αστική τάξη»,των εμποράκων, των γιατρών, 

και των μεταφραστών, από την οποία προήλθε η « νεα αριστοκρατία»

 των «τουρκοφρόνων» Ρωμιών. 

 Στην εποχή της αντιβασιλείας της σουλτάνας «Αναστασίας» ,

εκδόθηκε το Φιρμάνι του 1627, με το οποίο η Πύλη αφαίρεσε από τους Χριστιανούς Σπαχήδες τη φρούρηση στα «Δερβένια»,(Κλεισούρες), 

και το οποίο υποχρέωσε τους χριστιανούς να γίνουν κλέφτες, όπως περιγράφει το δημοτικό τραγούδι που κατέγραψε ο Σάθας. 

«Κι αν τα δερβένια τούρκεψαν τα ‘πήραν Αρβανίταις /Όσο ‘νε ο

 Στέριος ζωντανός πασά δεν προσκυνάει/ πάμε να λημεριάσωμε,

 που λημεριάζουν λύκοι». 

 Τέτοιος χριστιανός Κλεισούραρχος ήταν και ο Τριαντάφυλλος

 Τζεργίνης, που τα παιδιά του έγιναν Κλέφτες, και από τους οποίους καταγόντουσαν οι Κολοκοτρωναίοι. Το 1635, επί του γιού της 

Αναστασίας Κιοσσέμ, Μουράτ Δ, εκδόθηκε το Φιρμάνι που

 απαγόρευε στους Χριστιανούς την κατοχή Τιμαρίων. 

Η πολιτική του διωγμού των Χριστιανών Σπαχήδων ήταν σχέδιο των Αλβανών βεζύρηδων για να αρπάξουν τα κτήματα οι δικοί τους, με πρόσχημα την εκτεταμένη συνομωσία των Χριστιανών με τον Δούκα 

της Ναβέρ, Κάρολο Γονζάγα για απελευθέρωση του Βυζάντιου, 

της οποίας η δικτύωση ξεκίναγε από την Χειμμάρα και έφθανε στο Ταίναρο. 

 Ο δούκας της Ναβέρ, ήταν δισέγγονος της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας και τρισέγγονος του Βονιφάτιου Β΄ Παλαιολόγου, και επομένως 

απόγονος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (1282-1328)

 από έβδομη γενιά, και διεκδικούσε τον βυζαντινό θρόνο.

 Για να πετύχει το στόχο του προσπάθησε να οργανώσει

 μια σταυροφορία για την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης. 

Η προσπάθεια του εξελίχθηκε από το 1603 μέχρι το 1625. 

Ο Κάρολος Γονζάγα στο διάστημα αυτό συναντήθηκε , με τον δούκα της Τοσκάνης Κόζιμο Β', τον αυτοκράτορα της Γερμανίας Ματθία, τον πάπα Παύλο Ε', τον βασιλιά της Δανίας Χριστιανό Δ', τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΓ', τη βασιλομήτορα Μαρία των Μεδίκων, τον δόγη της Βενετίας και με τον βασιλέα της Ισπανίας, Φίλιππο Γ΄. 

 Οι πρώτες επαφές με τους Μανιάτες ξεκίνησαν το 1603, και οι 

εντατικές επαφές ξεκίνησαν το 1606, με τον μητροπολίτη

 Λακεδαίμονος Χρύσανθο Λάσκαρη και με τον επίσκοπο

 Μαΐνης Νεόφυτο, που το 1612 του έγραψε, «ο Θεός θέλει ευλογήσει

 το έργο σου ως καταγομένου από τού οίκου των Παλαιολόγων, τελευταίων και νομίμων αυτών Χριστιανών βασιλέων». 

Το κίνημα του 1611 του Διονύσιου του Φιλόσοφου έγινε σε αυτό το πλαίσιο, καθώς και η επανάσταση στην Κύπρο , με την υποκίνηση του Δούκα της Σαβοΐας Καρόλου Β΄, με πρωταγωνιστές τον οπλαρχηγό Βίκτωρα Ζέμπετο και τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χριστόδουλο. 

 Ο Δούκας της Ναβέρ που ταξίδεψε προσωπικά στη Σερβία, την Ερζεγοβίνη, τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τη Χειμμάρα , για να συναντήσει μυστικά με τους συνωμότες, χριστιανούς Σπαχήδες, το 1615 υπέβαλε στον Φίλιππο Γ' της Ισπανίας, λεπτομερές υπόμνημα, στο οποίο

 εξέθετε τη συμφωνία του με τους Μανιάτες, σε περίπτωση

 πού η Μάνη αποκτούσε την ανεξαρτησία της. 

 «Οι Έλληνες θα παρέμεναν ορθόδοξοι, όλα τα κτήματα που είχαν 

αρπάξει οι Τούρκοι και οι Ιουδαίοι, θα επιστρέφονταν βάσει των 

τίτλων ιδιοκτησίας, και οι Έλληνες θα ήσαν ελεύθεροι παντός φόρου

 επί των κληρονομιών, των εμπορευμάτων και των τροφίμων». 

Από τις υπογραφές στην αναφορά των Πελοποννησίων προς τον

 Δούκα, προκύπτει η κοινωνική τους θέση. Υπέγραφαν: «Γληγόρης Κλινοδής με την γενεά μου και με τον τόπο μου όλον. Δημητράκης Κοντόσταυλος με την γενεά μου και με τον τόπο μου όλον. Δημήτριος Νίκλος με την γενεά μου όλην και με τον τόπον .Κωνσταντής 

Πούβαλος με την γενεά μου και με όλη τη Ζαρνάτα. Γεώργιος 

Σκούμπλος ταβουλάριος Αρδουβίτσας, με όλην μου τη χώρα. 

Νικήτας Μελισσηνός ταβουλάρης χώρας Πραστίου.

 Οικονόμος Κουτήφαρης με την γενεά μου και με τα χωρία του Ζυγού. Γεώργιος Κορωναίος με τά χωριά μου. Θεόδωρος Στεφανόπουλος 

με την γενεά μου και με το Βοίτυλο. Μιχαλάκης Κοσμάς με την

 γενειά μου και με το χωριό μου.»

 Η αριστοκρατική βυζαντινή οικογένεια των Παντελεάνων,

 αναφερόταν στην επιστολή που έστειλε στις 8 Οκτωβρίου 1612

 στον δούκα της Ναβέρ, ο επίσκοπος Μάνης Νεόφυτος, 

την οποία προσυπόγραφαν και οι ισχυρότερες οικογένειες της Μάνης, οι Κοντόσταυλοι, οι Νίκλοι, και οι Κατελάνος, Καλαπόθος και Πανταλέων από του Κοσμάδες, ενώ ο Αντρέας Κοσμάς, συνυπέγραφε την επιστολή προς τον Πάπα το 1603. 

Στην περιοχή του Ταινάρου, που ήταν η γη των Κοσμάδων, υπάρχει 

ακόμα μια γόνιμη έκταση που λέγεται «Πάνου Κοσμάδικα» και «Κάτου Κοσμάδικα», ενώ στην ίδια περιοχή υπάρχει και η τοπωνύμια «Παντελεούνια». Στη Λάγια, μέχρι σήμερα λέγεται η φράση «αν το κάμεις αυτό χαιρετίσματα στους Παντελεάνους» που σημαίνει ότι σε 

περιμένει συμφορά μεγάλη, ενώ η παροιμιώδης έκφραση στη Μάνη, «χαιρετισμούς στους Παντελεάνους» δείχνει ότι η οικογένεια αυτή βρέθηκε κάποτε στην ανάγκη να απομακρυνθεί από τη Μάνη.

 Η φυγή των Κοσμάδων-Παντελεάνων εκτός Μάνης, έγινε λόγω της συμμετοχής τους στο κίνημα του Δούκα της Ναβέρ, και στη συμμαχία

 της Μάνης με τους Βενετούς, στον Κρητικό Πόλεμο. 

Τότε, υποχρεώθηκαν να φύγουν και οι Στεφανόπουλοι και οι 

Κομνηνοί από το Οίτυλο. Ένας κλάδος των Παντελεάνων

 εγκαταστάθηκε στο Αρκουδόρεμα, και από αυτούς καταγόταν

 ο Ζαχαριάς. Οι άρχοντες της Μάνης, του Οιτύλου, του Γυθείου και της Καλαμάτας, στις επιστολές τους προς τον Πάπα και τον Δούκα

 της Ναβέρ, υποσχόντουσαν, «δέκα χιλιάδας άνδρας οπλισμένους και διατρεφομένους δι' εξόδων των» , και την σύμπραξη των 

«αναγκαστικώς εξ αυτών γενομένων γενίτσαρων». Η εξαφάνιση των χριστιανών Σπαχήδων, με το Φιρμάνι του 1637, εξασθένησε πολύ την Οθωμανική αυτοκρατορία, στο δυτικό μέτωπο, και κατά τον

 Κρητικό Πόλεμο, και για να μπορέσει να αντισταθεί μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Βιέννης, στον νέο πόλεμο με την Βενετία

 και τους Αυστριακούς, του 1683-1699, χρειάστηκε να συμμαχήσει

 και πάλι με τους ορθοδόξους χριστιανούς, επιστρέφοντας στην 

πολιτική της αξιοποίησης της «πατροπαράδοτης» έχθρας των

 Ορθοδόξων προς τους Λατίνους. 

Έτσι δημιουργήθηκε μια νέα χριστιανική ελίτ, που όμως δεν

 εξισώθηκε ποτέ με τα προνόμια των Χριστιανών Σπαχήδων. 

Στο πλαίσιο αυτής της νέας συμμαχίας, ο Γερακάρης, έγινε 

«Γκιαούρ Πασάς». 

Ο Ζαχαριάς Παντελεάνος, γεννήθηκε στο χωριό Μπαρμπίτσα, 

στην δυτική πλευρά του Πάρνωνα στις 22 Οκτωβρίου του 1759.'

Ηταν δευτερότοκος γιός του κλέφτη Θεόδωρου Παντελάκου 

ή Παντελεάνου ή Παγώνη που σκοτώθηκε κατά τα Ορλοφικά. 

Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιός του Παντελής που τον σκότωσαν 

οι Αλβανοί κατά την Αλβανοκρατία που ακολούθησε τα Ορλοφικά. 

Ο Ζαχαριάς, κατατάχτηκε το 1775 στην ομάδα του Κλέφτη Μάντζαρη, 

και το 1777, μετά τη μάχη στο μοναστήρι της Ρεκίτσας, σχημάτισε σύμφωνα με το πατρογονικό του δικαίωμα , δικό του σώμα Κλεφτών αποτελούμενο από 60 άνδρες. Η φήμη του παγιώθηκε μετά την μάχη 

στο χωριό επάνω Σάλεσι, το 1781, όπου ο ίδιος ο Ζαχαριάς σκότωσε τον αρχηγό της Τούρκικης δύναμης, Τζίκο. 

Το1784 κατατάχθηκε στο σώμα του Ζαχαριά 

ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης, του οποίου τα πατρογονικά δικαιώματα αναγνώρισε ο Ζαχαριάς και τον έχρισε αμέσως πρωτοπαλίκαρο, 

ενώ το 1785 δημιούργησε την ομοσπονδία των Αρματολών, με υπαρχηγούς τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Αθανάσιο Πετμεζά. 

Το 1787 ο Ζαχαριάς εξόντωσε τη δύναμη των Αλβανών, που είχε στείλει στην Πελοπόννησο, ο Αλής, υπό τον Εμίρ (Ομέρ) ή Εμιράκο η Μεράκο 

στον πύργο του Δαφνίου. Το 1790 διορίστηκε με Φιρμάνι, 

Δερβέν Ζαπίτης του Μοριά, ανακτώντας το πατρογονικό του αξίωμα

 του Κλεισούραρχου.

 Ο Ζαχαριάς δολοφονήθηκε στις 20 Ιουλίου 1805 στα Τσέρια,

στον πύργο του κουμπάρου του Κουκέα, ο οποίος έστειλε το κεφάλι 

του στη Τρίπολη