Η 13η Φεβρουαρίου στην Ιστορία

Η 13η Φεβρουαρίου είναι η 44η ημέρα του Γρηγοριανού ημερολόγιου. Στο δίσεκτο 2024 απομένουν 322 ημέρες μέχρι το τέλος του έτους.

528. Ο Ιουστινιανός υπέγραψε το διάταγμα «Haec quae necessario», για την κωδικοποίηση όλων των νόμων και διατάξεων του Ρωμαϊκού δικαίου από την εποχή του Αδριανού, και διόρισε μια 10μελή, επιτροπή υπό την προεδρία του Ιωάννη Καππαδόκη, που αποτελείτο από τον υπουργό παιδείας Τριβωνιανό, τον Θεόφιλο δύο δικηγόρους και πέντε αυτοκρατορικούς αξιωματούχους. Έτσι ξεκίνησε ο Ιουστινιάνειος Κώδικας (Codex Iustinianus).

962. Ο αυτοκράτορας Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ συνυπέγραψαν το «Diploma Ottonianum», με το οποίο ο Πάπας αναγνωρίστηκε ως ο κυβερνήτης της Ρώμης. αλλά ο κάθε Πάπας θα έπρεπε να υποτάσσεται στον Αυτοκράτορα.

1131. Ο βασιλιάς της Γερμανίας. Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ συνατήθηκε με τον εκδιωχθέντα από τη Ρώμη Πάπα Ιννοκέντιο Β' και συμφώνησε να τον συνοδεύσει στη Ρώμη και να διεξάγει πόλεμο κατά των Νορμανδών με αντάλλαγμα ο Πάπας να τον στέψει ως αυτοκράτορα.

1141. 1141. Πέθανε ο βασιλιάς της Ουγγαρίας Μπέλα β ' ο τυφλός από τον Οίκο των Άρπαντ.Ο εντεκάχρονος πρωτότοκος υιός του Μπέλα Β΄ και της Ελένης Βουκάνοβιτς πριγκίπισσας της Ράσκας, Γκέζα Β΄ , στέφτηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας.

Ο Γκέζα Β΄ ήταν αδιάλειπτα εχθρός του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.

1177 .Στο Παλέρμο ο Γουλιέλμος Β της Σικελίας παντρεύτηκε και την Ιωάννα της Αγγλίας.

1241. Κατά την εισβολή των Μογγόλων στην Πολωνία οι Μογγολοι νίκησαν στην Μάχη της Τουσκ, την Πολωνική πολιτοφυλακή που διοικούσε ο Βοεβόδας της Κρακοβίας Βλαντίμιρ.

1278 .Στην αρένα της Βερόνα κάηκαν ζωντανοί 200 αιρετικοί Καθαροί.

1358. Η Βενετία υπέγραψε με τον Λουδοβίκου της Ουγγαρίας την ειρήνη του Ζάνταρ με την οποία τα Ζάνταρ τέθηκε υπό την προστασία του Λουδοβίκου.

1453. Ο Ιωάννης Ουνιάδης έπαψε να είναι ο κυβερνήτης της Ουγγαρίας, αφού η δίαιτα της Μπρατισλάβα επιβεβαίωσε την αποκατάσταση της βασιλικής εξουσίας, του Λαδίσλαο Ε΄ αλλά διατήρησε τον τίτλο του ανώτατου καπετάνιου της Ουγγαρίας και της Τρανσυλβανίας.

1511. Εξελέγη ο τελευταίος μέγας μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών ο Άλμπερτ Χόχεντσόλλερν, ο οποίος το 1525 δήλωσε πλήρη υποταγή στον Πολωνό βασιλιά Σιγισμούνδο τον Γηραιό, και το κράτος του ονομάστηκε Δουκάτο της Πρωσίας.

1575 .Ο Ερρίκος Γ' στέφτηκε βασιλιάς της Γαλλίας στη Ρενς.

1639. Ο βασιλιάς της Πολωνίας Ιωάννης Β’ Καζιμίρ Βάσα ο οποίος ναυάγησε στις ακτές της Προβηγκίας, καθ οδόν για την Ισπανία με σκοπό να διαπραγματευτεί έναν συνασπισμό με τον Φίλιππο Δ’ της Ισπανίας κατά της Γαλλίας, με εντολή του καρδινάλιου Ρισελιέ φυλακίστηκε στο Βενσέν, όπου παρέμεινε δύο χρόνια.

1660. Πέθανε ο βασιλιάς Κάρολος Ι΄ Γουσταύος της Σουηδίας και η σουηδική κυβέρνηση άρχισε συνομιλίες για την ειρήνη με τους Δανούς.
1663. O Γαλιλαίος έφρασε στη Ρώμη για να δικαστεί ενώπιον της Ιεράς Εξετάσεως.
1668.Στην Λισαβόνα, υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Αλφόνσου ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και του Κάρλος Β της Ισπανίας, με τη μεσολάβηση της Αγγλίας, με την οποία η Ισπανία αναγνώρισε τη νομιμότητα της νέας δυναστείας της Πορτογαλίας, του Οικου Μπραγκάνζα . Τις διαπραγματεύσεις έκανε η χήρα του Φιλίππου Δ , βασίλισσα Μαριάνας της Αυστρίας, ενεργώντας στο όνομα του 6χρονου Κάρλος Β. Την Πορτογαλία εκπροσώπησε ο πρίγκιπας-αντιβασιλέας Πέδρο, επ ονόματι του αδελφού του Αλφόνσου ΣΤ.

1706 . Κατά τον Μεγάλο Βόρειο πόλεμος οι Σουηδοί που διοικούσε ο «Παρμενίων του Βορρά» ο κόμης Καρλ Γκούσταφ Ρένσκιελντ συνέτριψαν στην ηΜάχη του Φράουσταντ ένα στρατό Σαξόνων και Ρώσων. Σκοτώθηκαν 7.377 Σάξονες και ο Ρώσοι και πάνω από 7.300 αιχμαλωτίστηκαν από τους οποίους 2000 ήσαν τραυματίες. Ο Ρένσκιελντ που μετά τη νίκη του προήχθη σε στρατάρχη εκτέλεσε περισσότεςροπυς από 500 Ρώσους αιχμαλώτους. Οι Σουηδοί είχαν μόνο 400 νεκρούς.

1777 . Στο Παρίσι, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Φρούριο της Βενσέν ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο οποίος κατηγορήθηκε για απαγωγή κοριτσιών με σκοπό την σεξουαλική κακοποίηση.

1820. Η Δολοφονία του Δούκα Μπερί, δευτερότοκου γιου του κόμη του Αρτουά και της Μαρίας Θηρεσίας, ενώ έβγαινε από την Όπερα του Παρισιού.

1821. Η Αυστρία συμφώνησε στο αίτημα του Φερδινάνδου Δ , να στείλει στρατό στη Νάπολη για να καταπνίξει την εξέγερση των Καρμπονάρων.

1842 . Ο Τσάρος Νικόλαος Α υπέγραψε διάταγμα για την κατασκευή της σιδηροδρομικής Αγία Πετρούπολη - Μόσχα. Το πρώτο τρένο αναχώρησε από την Αγία Πετρούπολη για τη Μόσχα το 1851.

1856. Στις 13/25 Φεβρουαρίου άρχισαν οι διαβουλεύσεις στο Συνέδριο ειρήνης του Παρισιού για τον πόλεμο της Κριμαίας.

1861. Με την παράδοση του Φρουρίου της Γκαέτα στον Γκαριμπάλντι έπαψε να υφίσταται το βασίλειο των δύο Σικελιών.

1901. Στο θέατρο τέχνης της Μόσχας έγινε η πρεμιέρα του έργου του Τσέχωφ «Οι τρεις αδελφές».

1914. Η ελληνική κυβέρνηση παρέλαβε επίσημα το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας.

1916 . Ο Τόμας Μάζαρικ , ο Έντουαρντ Μπένες και ο Σλοβάκος Μίλαν Στέφανικ ίδρυσαν το Εθνικό Συμβούλιο της Τσεχοσλοβακίας στο Παρίσι .

1917. Σύλληψη της Μάτα Χάρι από τη γαλλική αντικατασκοπεία.

1923 . Η Γκε-πε-ου σκότωσε στην Αγία Πετρούπολη τον 21 ετών, τέως πράκτορα της ΤΣΕ-ΚΑ και εκ των πρωταγωνιστών της εισβολής στα χειμερινά ανάκτορα, Λεονίντ Παντόλκιν , που είχε εξελιχτεί σε ληστή ληστή με το όνομα Λένκα Παντελέεφ.

1925. Με εντολή της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Βουλγαρίας ο Στάνκε Ντιμιτρόφ δολοφόνησε στη Σόφια τον Νίκολα Μίλεφ που ήταν αντίθετος με την επιρροή της Τρίτης Διεθνούς στον « Μακεδονικό λαό».

1941. Στα Αλβανικό Μέτωπο, τις πρωινές ώρες της 13ης Φεβρουαρίου το 1ο και το 2ο Τάγμα του 44ου Συντάγματος Πεζικού εν μέσω ισχυρής χιονοθύελλας κινήθηκαν για επίθεση στην Τρεμπεσίνα. Τα τμήματα του 44ου ΣΠ, απώθησαν τις ιταλικές δυνάμεις που συνάντησαν στο ύψωμα 1816 και εγκαταστάθηκαν στις δυτικές πλαγιές του. Αντίθετα η επίθεση προς τον αυχένα Μετζγκοράνης ανακόπηκε λόγω χιονοθύελλας. Σκοτώθηκαν στο ύψωμα 1.736 (Γκούρι Πρερ Τομορίτσα) ο Έφεδρος Ανθυπασπιστής, Λουκάς Ρίζος του Σταύρου του 20ου ΣΠ, και Στρατιώτης Αθανάσιος Κωστάκης του 65ου. Στο Μάλι Σπαντάριτ έπεσαν οι στρατιώτες Αναγνωστόπουλος Παναγιώτης και Γουρούνας Δημήτριος του 50ου ΣΠ.

1943. Στη Σόφια κομμουνιστική τρομοκρατική ομάδα δολοφόνησε τον στρατηγό Χρήστο Νικόλοφ Λούκοφ.

1944. Στα Ανώγεια οι Γερμανοί εκτέλεσαν τον Αρχηγό της Αντίστασης Ιωάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη και συνέλαβαν άλλους 11 Πατριώτες που εκτελέστηκαν αργότερα.

1945. Έληξε η μάχη της Βουδαπέστης με την άνευ όρων παράδοση της πόλης στους Σοβιετικούς. Άρχισε ο διήμερος Βομβαρδισμός της Δρέσδης από 1 500 βρετανικά και καναδικά Λάνκαστερ .Τριάντα πέντε χιλιάδες άμαχοι δολοφονήθηκαν. Μετά τη Γιάλτα ο Ρούσβελτ συναντήθηκε πάνω στο καταδρομικό «USS Quincy» που ειχε αράξει στο Σουέζ με τον Φαρούκ της Αιγύπτου και τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ.

1947. Τη νύχτα της 13^ης προς 14^η Φεβρουαρίου, ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου, υποβοηθούμενος από τους εντός της πόλεως αριστερούς, μπήκε στην Σπάρτη, διέκοψε την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και επιτέθηκε στην Στρατιωτική Διοίκηση και την Διοίκηση Χωροφυλακής. Ταυτόχρονα κατέλαβε σε συνεννόηση με τον διευθυντή τους Βασιλειάδη, τις φυλακές της Σπάρτης, εξοντώνοντας την 8μελή φρουρά υπό τον λοχαγό Παπανικολάου.
Οι αντάρτες απελευθέρωσαν 230 αριστερούς κρατούμενους και απήγαγαν και τους υπόδικους εθνικόφρονες τους οποίους δολοφόνησαν στην συνέχεια .
Οι Αντάρτες έμειναν στην Σπάρτη για 4 ώρες και την λαφυραγώγησαν.

1949. Έληξε η μάχη της Φλώρινας.με επιβλητική νίκη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων .Επικεφαλής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν ο διοικητής της II Μεραρχίας, στρατηγός Νικόλαος Παπαδόπουλος («Παππούς»). Σύμφωνα με το ΓΕΣ, οι Συμμορίτες είχαν 713 νεκρούς, και 350 συλληφθέντες ή παραδοθέντες. Οι απώλειες των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν 44 νεκροί, 284 τραυματίες και 35 αγνοούμενοι. Οι γιουγκοσλάβοι που σκοτώθηκαν θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο.

1955 . Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Ισραήλ, ανακοινώθηκε ότι τα επτά χειρόγραφα από τη Νεκρά Θάλασσα είναι στην κατοχή του κράτους του Ισραήλ.

1956. Στην Κύπρο σε συμπλοκή με τους Άγγλους, σκοτώθηκε στο Κολόσσι, ο Ανδρέας Ονησιφόρου, 22 ετών από το Κολόσσι.

1957. Πάνδημη «υπερκομματική» διαμαρτυρία στην Ελλάδα για τη στάση της Βρετανίας, στο Κυπριακό. Στις 12 το μεσημέρι, οι καμπάνες των εκκλησιών και οι σειρήνες συναγερμού έδωσαν το σύνθημα και τα πάντα νέκρωσαν για μια ώρα. Μια «υπερκομματική κίνηση» σαν το συλλαλητήριο της θείας από το Σικάγο και του μαέστρου για τα Μακεδονία . Η "υπερκομματική" πρωτοβουλία του 1957 κατέληξε στην προδοσία της Ζυρίχης.

1960 . Η Γαλλία έκανε την πρώτη της επιτυχημένη πυρηνική δοκιμή στη Σαχάρα και έγινε η τέταρτη χώρα με πυρηνικά όπλα.

1961. Επίσημη επίσκεψη, στο Λονδίνο, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και του Ευάγγελου Αβέρωφ. Διαμαρτυρίες από ομάδα κομμουνιστών υπό την Μπέτυ Αμπατιέλου. Ο Ενβέρ Χότζα διέψευσε τις φήμες περί ρήξεως με τον Χρουστσόφ χαρακτηρίζοντας τη φιλία με την Ε.Σ.Σ.Δ., «ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής του» και είπε ότι η Ελλάδα και η Γιουγκοσλαβία συνωμοτούν για την ανατροπή του.

1964. Ο καρκινοπαθείς και μελλοθάνατος βασιλιάς Παύλος έκανε βόλτα με το αυτοκίνητο στο Φάληρο και την Καστέλλα, και ανακοινώθηκε ότι «αναρρωνύει από την κρίση οσφυαλγίας την οποία υπέστη».

1974. Με απόφαση του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ ο συγγραφέας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν στερήθηκε την σοβιετική  ιθαγένεια και απελάθηκε  από τη χώρα.

1975 Επτά μήνες μετά την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, ο Ραούφ Ντενκτάς ανακήρυξε στα κατεχόμενα εδάφη το «Ομόσπονδο Τουρκοκυπριακό Κράτος».

1976. Εκτεταμένα επεισόδια στα Σπάτα της Αττικής, ανάμεσα σε κατοίκους της περιοχής που διαδήλωναν κατά της εγκαταστάσεως του νέου αεροδρομίου των Αθηνών και την αστυνομία.

1984. Ο Κονσταντίν Τσερνιένκο εκλέχτηκε Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης μετά το θάνατο του Γιούρι Αντρόποφ.

1990. Η Σοβιετική Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και τα  δύο γερμανικά κράτη ανακοίνωνα  τη συμφωνία για την επανένωση της Γερμανίας.

1991 . Κατά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου δύο « έξυπνες βόμβες» κατέστρεψαν υπόγειο καταφύγιο στη Βαγδάτη, σκοτώνοντας τουλάχιστον 408 ιρακινούς αμάχους.

1993. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε ότι το όνομα που θα λάβει η ΠΓΔΜ δεν έχει μεγάλη σημασία, γιατί κανείς δεν θα το θυμάται σε 10 χρόνια.

1996 .Έναρξη του πολέμου του μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ κατά της μοναρχίας του Νεπάλ.

1999. Κορυφώθηκε το Δράμα Οσταλάν στο Ναιρόμπι και η ατιμία και προδοσία των πασοκο-σημιτικών που είχαν αποφασίσει την παράδοση του στους Τούρκους Τις πρώτες πρωινές ώρες της 13ης Φεβρουαρίου έφτασε στο Ναϊρόμπι ο Έλληνας δικηγόρος του Οτσαλάν Φαήλος Κρανιδιώτης.

2003 . Στην Ιταλία , ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι αθωώθηκε στην έρευνα των μαύρων ταμείων της Φινινβέστ λόγω παραγραφής. Το κακουργιοδικείο της Περούτζια δέχθηκε ότι ο Τζούλιο Αντρεόττι ήταν ο ηθικός αυτουργφός της δολοφονίας του δημοσιογράφου και εκδότη Μίνο Πεκορέλι.

2004 . Στη Ντόχα του Κατάρ, σκοτώθηκε από έκρηξη στο αυτοκίνητο του ενω επέστρεφε στο σπίτι του μετά την προσευχή της Παρασκευής στο κεντρικό τζαμί της Ντόχα ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τσετσενίας Ζέλιμκαν Αμπντουλμουσλίμοβιτς Γιανταρμπίγιεφ.

2007 .Μετά από τετράμηνες διαπραγματεύσεις, επιτεύχθηκε στο Πεκίνο  συμφωνία με τη Βόρεια Κορέα που δήχθηκε υποχρέωσαν το εξαθλιωμένο κομμουνιστικό να αναστείλει το πυρηνικό της πρόγραμμα με αντάλλαγμα  βοήθεια περίπου 300 εκατομμυρίων δολαρίων.

2009. Το πετρέλαιο στην Νέα Υόρκη, έκλεισε στα 26.67 ευρώ το βαρέλι.

2017. Ο Κιμ Γονγκ Ναμ , ο μεγαλύτερος αδελφός του προέδρου της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ-Ουν, δολοφονήθηκε στην Κουάλα Λουμπούρ.

2021. Στη Γερμανία αποκαλύφθηκε ότι  γερμανική κυβέρνηση εξαγόρασε επιστήμονες για να δικαιολογήσει τα lockdowns.

Ρε Βελόπουλε.....

Οι ΜΗΤΣΟΤΑΚΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΩΛΕΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ. ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΡΗ ΩΡΑ ΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ

 

ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ. Η 12η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1949 ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

 

Το Καζίνο του φιλέλληνος Μαξ Μέρτεν που παρουσάστηκε χαμογελαστός στο Στρατοδικείο Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1959

  Ο ΜΑΞ ΜΕΡΤΕΝ ΗΤΑΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΗΝ ΖΥΡΙΧΗ

 ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΤΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΕΜΠΡΟΣ" ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΟΔΟΤΗΣ! Λονδίνο 12 Φεβρουαρίου 1959

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΜΠΑΛΕΡΟΣ. 

Η ΡΟΖΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ. 

ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΖΟΥΡΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΓΛΟ ΠΦΟΥΣΤΗ ΛΟΫΝΤ. 

12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1959. 

ΛΟΝΔΙΝΟ.

Η Κόκκινη Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν Νίκη του Προδοτικού Νέου Πατριωτισμού

Οι δηλώσεις του Δαμασκηνού και των πολιτικών κομμάτων  του Λιβάνου. 

Τα θύματα των Δεκεμβριανών έκλαιγαν τους νεκρούς τους. 

Ο Γεώργιος Παπανδρέου διαφώνησε με την άρση του στρατιωτικού Νόμου και τη διάλυση της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου

Το διάγγελμα του δοτού Αντ'Αυτού καλούσε τους Ελληνας να αφήσουν στην Δικαιοσύνη την τιμωρία των εγκληματιών

Το κύριο άρθρο του Δελτίου Τύπου της Ιντέλιζενς Σέρβις των πρακτόρων Κόκα-Μητσοτάκη για το πέιραμα της Βάρκιζας 

12 Φεβρουαρίου 1945. Στη Βάρκιζα γεννήθηκε το Κεντρο-Αριστερό ΨωροΕλαδιστάν . Η Μαία ήταν η Αγγλία. Σιάντος και Στεφανόπουλος ύψωσαν το πατήρι της σαμπάνιας και ανέκραξαν ζλητ το Λνδίνο

Η «Κόκκινη Συμφωνία της Βάρκιζας», υπογράφηκε  ανάμεσα στην Προοδευτική Αντιφασιστική Αντιρατσιστική Κεντροααριστερά , το Αντιφασιστικό ΚΚΕ, και την Αντιφασίστρια Αντιρατσίστρια Αυτοκρατορία  που έθεσε τις βάσεις για το ευτυχές Μέλλον του Αριστερού Ψωροελαδστάν. 

Από την ΕΔΑ του μέλλοντος  μας υπέγραψε ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος. Από τους Αποστάτες του Μέλλοντος, ο Ηλίας Τσιριμώκος. Από το ΠΑΜ και το ΚΚΕ εσωτερικού ο Μήτσος Παρτσαλίδης, ο σύζυγος της Αύρας που είχε γεννηθεί στην Αγγλία. Από τους Εγγυητές υπέγραψαν ο εκπρόσωπος της βασίλισσας Χάρολντ Μάκμίλλαν, και ο εκπρόσωπος της Ιντέλιζενς Σέρβις Ρέτζιναλντ «Ρεξ» Γουίλντιγκ Άλλεν Λήπερ Ταξίαρχος του Μασονικού Τάματος των (αγίων) Μιχαήλ και Γεωργίου.

Στη Βάρκιζα συμφωνήθηκε η διάλυση της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου

 

Ο Νεοδημοκράτης Ιωάννης Σοφιανόπουλος από την μέλλουσα ΕΔΑ, 

και οι Σιάντος Τσιριμώκος Παρτσαλίδης κατέληξαν σε οριστική

 συμφωνία και υπέγραψαν το πρωτόκολλο, της Βάρκιζας, στις 4 

και μισή τα ξημερώματα της 12ης Φεβρουαρίου 1945.

 

Μετά την υπογραφή άνοιξαν σαμπάνια και ο πρόεδρος της

Διασκέψεως και υπουργός των Εξωτερικών κ. Iωάννης 

Σοφιανόπουλος είπε : 

«Ζήτω ή Μεγάλη Βρεττανία ! Ζήτω οι  

Σύμμαχοι!». 

Ακολούθως, πήρε το λόγο ο αρχηγός τής Αντιπροσωπείας του

 ΕΑΜ- ΕΛΑΣ κ. Γιώργης Σιάντος ύψωσε το ποτήρι και είπε: 

« Ζήτω ή Ελλάς ! Ζήτω οί Σύμμαχοι !».

Μετά ο Βρεττανός Υπουργός κ. Χάρολντ Μάκμίλλαν, όστις μετά του Πρεσβευτού της Μεγάλης Βρεττανίας κ. Λήπερ είχε παραστεί είς τήν τελευταίαν σύσκεψιν τών Αντιπροσωπειών, είπε τά έξής: 

«Είναι μεγάλη τιμή γιά τόν κ. Πρέσβυν και έμέ νά παριστάμεθα είς τό τέλος των έργασιών σας και νά διαπιστώσωμεν ότι αύται στέφονται 

ύπό έπιτυχίας. Είλικρινώς έλπίζουν όλοι οί συμπατριώται μας ότι

 τούτο θά είναι ή άπαρχή μιας νέας μεγάλης περιόδου είς τήν 

ένδοξο ιστορίαν τής Ελλάδος.

Έπί μακράν σειράν έτών φίλοι και σύμμαχοι ή Ελλάς και ή Μεγάλη Βρεττανία έχομεν συμμερισθεί είς τό παρελθόν πολλάς δυσκολίας, πολλάς λύπας, πολλάς ήττας. Συμμεριζόμεθα τώρα τό ευτυχές 

μέλλον, τό όποιον ώς έλπίζομεν άνοίγεται ένώπιον των δύο χωρών.

Θά ένθυμούμεθα έπί μακρόν τήν ίστορικήν αύτήν στιγμήν και 

δύνασθε νά είσθε βέβαιοι ότι ή Κυβέρνησίς μας και ό λαός μας θά βοηθήσουν μέ κάθε δυνατόν τρόπον τήν άναγέννησιν του Ελληνικού 

λαού. Ζήτω ή Ελλάς !». 

Έχουμε τονίσει  , ότι, για τον «αριστερό» και τον «Επικοινωνιολόγο», υπάρχει μόνο η αλήθεια που τον συμφέρει. 

Για τους ηλιθίους, υπάρχει μόνο «η αλήθεια» που τους διδάσκουν οι Αριστεροί και οι επικοινωνιολόγοι. 

 Για 78 χρόνια συνεχίζεται ο αστικός μύθος ότι τάχα η ηγεσία του ΚΚΕ «παρέδωσε τα όπλα» στην Βάρκιζα, ενώ στην πραγματικότητα , η «Βάρκιζα», ήταν η άνευ όρων παράδοση των «αντικομουνιστών» στους κομμουνιστές που είχαν ηττηθεί στη μάχη της Αθήνας, και εξασφάλισε στους κομμουνιστές χρόνο, για να ετοιμάσουν τον επόμενο «γύρο».

Πριν την μονογραφή, ανέβηκε στην αγγλική πρεσβεία στην Αθήνα ο Τσιριμώκος που έλαβε την προσωπική εγγύηση του προστατευόμενου του Τσώρτσιλ, Χάρολντ Μακ Μίλαν για την πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων και την μετέφερε στον Σιάντο. 

Η Συμφωνία καθαρογραφήθηκε και υπογράφηκε στις 14.00 μμ 

παρουσία των φωτογράφων. Από την «προοδευτική» κυβέρνηση Πλαστήρα υπέγραψαν ο υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης

 Σοφιανόπουλος, ο υπουργός Εσωτερικών Περικλής Ράλλης και

ο υπουργός Γεωργίας Ιωάννης Μακρόπουλος. 

Από το ΚΚΕ υπέγραψαν

 ο Σιάντος και ο Παρτσαλίδης και ο Ηλίας Τσιριμώκος από την Ε.Λ.Δ. Εγγυητές ήσαν οι Άγγλοι. 

Ο Λήπερ και ο Μακ Μίλαν, που κινούσαν τα νήματα απ’ τα παρασκήνια 

και ήταν σε ανοιχτή γραμμή, όχι μόνο με την κυβερνητική 

αντιπροσωπεία, αλλά και με το ΚΚΕ. 

Η Συμφωνία κυρώθηκε στη συνέχεια με συντακτική πράξη που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της κυβέρνησης (φύλλο 68/1965 

τεύχος Α') και απέκτησε όχι απλά ισχύ νόμου, αλλά επαυξημένη συνταγματική δύναμη.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, εξασφάλισε στην Βάρκιζα πλήρη αμνηστία για τα εγκλήματά της και πλήρη Κομμουνιστοκρατία στον Τύπο, τις δημόσιες υπηρεσίες και τα συνδικάτα.

Στη «Βάρκιζα», συνομιλούσαν η «ηγεσία» της ΚΚΕ λτδ, με τον                 αριστερό Ιωάννη Σοφιανόπουλο που είχε συμετάσχει το συνέδριο         του Λιβάνου και ο οποίος το 1950, με την υποστήριξη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, που τον καθοδηγούσε ο Νίκος Πλουμπίδης,         ίδρυσε μαζί με τον σύντροφο Σβώλο (ΣΚ-ΕΛΔ), και τον Σ. Χατζήμπεη (Αριστεροί Φιλελεύθεροι), τη «Δημοκρατική Παράταξη» , με την οποία η Αριστερά συμμετείχε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950. 

Στη «Βάρκιζα», η «ηγεσία» της ΚΚΕ λτδ, (Σιάντος, Πλουμπίδης,      Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης, Μπαρτζιώτας κλπ), μαζί με τους         συνεργάτες της , (Τσιριμώκος, Σβώλος), κλπ , συμφώνησε με τους Άγγλους και την μελλοντική ΕΔΑ , (Σοφιανόπουλος), ότι οι ηθικοί αυτουργοί , η ηγεσία , που διέταξε τις «αγριότητες» και τις     «υπερβασίες», θα αμνηστεύονταν , και να δικαζόντουσαν μόνο                οι φυσικοί αυτουργοί.

Η Αμνηστία των πολιτικών Αρχηγών των Δεκεμβριανών ηταν η      Βάρκιζα.

 Δηλαδή, οι πολιτικά υπεύθυνοι βγάλανε έξω τον εαυτό τους και ρίξανε όλη την ευθύνη στους εκτελεστές των διαταγών. Για αυτό άνοιξαν σαμπάνια, και οι Σιάντος, Σοφιανόπουλος και Μακ Μίλαν, ήπιαν στην υγεία της βασίλισσας.

 Αν το Γ' Ψήφισμα και ο ΑΝ 509 είχαν εφαρμοστεί το 1945 και όχι           το 1947, δεν θα είχαμε υποστεί το αιματοκύλισμα του Τρίτου Γύρου.               Η Συμφωνία της Βάρκιζας δεν ηττα της αριστεράς αλλά            ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ και πρέπει να καταγγελθεί μαζί με τον «αντιφασισμό» και τον «αντιρατσισμό».

Ας εξετάζουμε λοιπόν την αλληλουχία των γεγονότων και όχι τους αριστερούς αστικούς μύθους για να καταλάβουμε τι ήταν και τι δεν      ήταν η Βάρκιζα.

Κατ’ αρχήν οι Άγγλοι «ρύθμισαν» τα ελληνικά ζητήματα στον Λίβανο και την Καζέρτα. 

Στις 18 Οκτωβρίου 1944, τα προβλήματα που έπρεπε να    αντιμετωπισθούν άμεσα από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, ήταν το πολιτειακό ζήτημα, η παραπομπή σε      δίκη και τιμωρία των δοσίλογων και η συγκρότηση εθνικού στρατού      και αστυνομίας. 

Η βάση πάνω στην οποία κινούνταν η πολιτική του Παπανδρέου ήταν η συμφωνία της Καζέρτας, η οποία υπέτασσε όλες τις ελληνικές      δυνάμεις υπό τον στρατηγό Σκόμπυ. 

Για το πολιτειακό θα γινόταν δημοψήφισμα. Για το ζήτημα της δίκης      των δοσίλογων και των «συνεργατών» συμφωνήθηκε να ξεκινήσει στα μέσα Δεκεμβρίου. 

Το σημείο που οδήγησε στην κρίση του Δεκεμβρίου ήταν ο αφοπλισμός των αντάρτικων ομάδων, και η δημιουργία εθνικού στρατού. 

Την 1η Νοεμβρίου σε σύσκεψης στην οποία μετείχαν ο              Πρωθυπουργός,    ο Σιάντος και ο Σκόμπυ αποφασίστηκε η   αποστράτευση του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ ως τις 10 Δεκεμβρίου.

 Στις 3/11/44 ο στρατηγός Οθωναίος είχε διοριστεί αρχιστράτηγος      των Ελληνικών δυνάμεων . 

Το ΚΚΕ ήθελε για υπαρχηγό τον Σαράφη, και οι Άγγλοι τον Βεντήρη. 

Στις 5 Νοεμβρίου, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε, σε συμφωνία με το στρατηγό Σκόμπυ, ότι ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα αποστρατευόντουσαν             την  10η Δεκεμβρίου. 

Στις 13/11/1944 παραιτήθηκε ο Οθωναίος. 

Στις 18 Νοεμβρίου συμφωνήθηκε η ίδρυση Εθνοφρουράς, η οποία θα στελεχωνόταν από τους κληρωτούς της τάξης του 1936. 

Αυτό που ήθελε η Βρετανική Κυβέρνηση, ήταν «να δημιουργηθεί       εθνικός στρατός με συνολική δύναμη 40.000 ανδρών. 

Στις 25 Νοεμβρίου, αντικαταστάθηκε ο υφυπουργός Στρατιωτικών Λάμπρος Λαμπριανίδης επειδή είχε επαναφέρει στο στράτευμα περισσότερους από 100 αξιωματικούς των Ταγμάτων Ασφαλείας. Αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Πτολεμαίο Σαρρηγιάννη μέλος     του ΕΑΜ. 

Στις 27 Νοεμβρίου, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε τη συμφωνία με τους Εαμικούς υπουργούς Σβώλο, Τσιριμώκο, Ζέβγο, για την αποστράτευση   του ΕΛΑΣ. Παράλληλα, συμφωνήθηκε να παραδώσουν τα όπλα τους και ο ΕΔΕΣ, αλλά και η Χωροφυλακή της Μ. Ανατολής. 

Η τελική απόφαση για τη συγκρότηση εθνικού στρατού όριζε πως θα           τον τον αποτελούσαν αφενός η Γ΄Ορεινή Ταξιαρχία, ο Ιερός Λόχος και       τμήμα του ΕΔΕΣ και από την άλλη μια Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, ίσης          δύναμης αλλά και βάρους οπλισμού με τους τρεις προαναφερθέντες σχηματισμούς. 

Η συμφωνία θα έπρεπε να επικυρωθεί στις 28 Νοεμβρίου του 1944, ωστόσο κάτι τέτοιο δε συνέβη. 

Την 1η Δεκεμβρίου 1944 δημοσιεύτηκε η απόφαση του Σκόμπυ για     γενικό αφοπλισμό σύμφωνα με την πρόσφατη συμφωνία, η οποία προέβλεπε ότι θα εξαιρούνταν η Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία         και    ο Ιερός Λόχος, με το σκεπτικό ότι ήταν το μόνο εν λειτουργία    τμήμα του τακτικού Ελληνικού Στρατού το οποίο πολέμησε σε Βόρειο Αφρική και Ιταλία, και ακόμα μια Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ και                         «ένα τμήμα του ΕΔΕΣ» που θα λάμβαναν μέρος «αν χρειαζόταν» σε επιχειρήσεις των συμμάχων στην Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, περιοχές , που ακόμα κατείχαν οι Γερμανοί .

 Το ζήτημα της αντιμετώπισης του ΚΚΕ, εξετάστηκε ξανά, στη σύσκεψη που έγινε το πρωί της 12ης Δεκεμβρίου 1944, στην Αγγλική              Πρεσβεία, και στην οποία μετείχαν ο Στρατάρχης Αλεξάντερ, ο        Χάρολντ Μάκ Μίλλαν , ο πρέσβης Λίπερ, ο αρχηγός της υπηρεσίας πληροφοριών Στρατηγός Αϊρευ,. ο υποστράτηγος Τζων Χωκσγουερθ , ο ταξιάρχος Χιου Μάνεριγκ , και ο Σκόμπι. 

Τότε , αποφασίστηκε να διερευνηθεί η δυνατότατα ειρηνικής λύσης       της κρίσης και δόθηκε εντολή στον Σκόμπι να συναντηθεί με το ΚΚΕ       και να ζητήσει την εκκένωση της Αττικής από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ   και τον αφοπλισμό «των οπαδών του ΚΚΕ» στην Αθήνα. 

Πράγματι, εντός της ημέρας έγινε η συνάντηση του Σκόμπι, με τον «υπουργό εξωτερικών» του ΚΚΕ Μιλτιάδη Πορφυρογένη.

 Η επίσημη απάντηση του ΚΚΕ δόθηκε στις 14 Δεκεμβρίου με επιστολή της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ, που δεχόταν τις προτάσεις των Άγγλων υπό τους εξής όρους: 

Ταυτόχρονη απόσυρση της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου, αφοπλισμός της Χωροφυλακής, αφοπλισμός και παράδοση στη    δικαιοσύνη των ταγματασφαλιτών. 

Το ΚΚΕ απαιτούσε ακόμα «να σχηματιστεί κυβέρνηση πραγματικής   Εθνικής Ενώσεως, η οποία θα ρύθμιζε Δημοκρατικώς το όλον Πολιτικόν και στρατιωτικόν πρόβλημα της Χώρας». Οι Βρετανοί δέχθηκαν να συζητήσουν το «πολιτικό ζήτημα» αλλά όχι το «στρατιωτικό». 

Αργά το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς του 1945, κατόπιν συνεννόησης     του ΚΚΕ με τους Άγγλους , ένα εγγλέζικο θωρακισμένο παρέλαβε        από την οδό Θεμιστοκλέους το Γιάννη Ζεύγο και τον αντισυνταγματάρχη       του ΕΛΑΣ Κόλλια και τους μετέφερε στο στρατηγείο του Σκόμπυ. 

Η συνάντηση έγινε για να δοθεί η αγγλική απάντηση στις προτάσεις      του ΚΚΕ της 14ης Δεκεμβρίου.

 Στη διάρκεια της συζήτησης, ο Ζεύγος επανέφερε τους όρους του        ΚΚΕ της 14ης Δεκεμβρίου που ήταν: «απόσυρση της Ορεινής        Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου, από την Αθήνα , αφοπλισμός της Χωροφυλακής, και αφοπλισμός και παράδοση στη δικαιοσύνη των Ταγμάτων Εθνοφυλακής που είχαν ενταχθεί τα μέλη της Χ και του          ΕΔΕΣ. Ο Σκόμπυ απάντησε ότι θα παραμένουν στην Αθήνα                        και η Τρίτη Ορεινή Ταξιαρχία, και η Χωροφυλακή και τα Τάγματα Εθνοφυλακής.

 Οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ ζήτησαν από τον Σκόμπυ να συναντηθούν             με τον αντιβασιλιά Δαμασκηνό. Ο Δαμασκηνός , δεν δέχτηκε τη              συνάντηση και διαβίβασε μέσω των Άγγλων μια δήλωση στα αγγλικά         που τόνιζε ότι «το στρατιωτικό ζήτημα πρέπει να λυθεί με τους Άγγλους» και ότι, «τα άλλα ζητήματα αφορούν στην κυβέρνηση που           θα σχηματισθεί σε τρεις μέρες». Αυτή ήταν  η ουσία. 

«Το στρατιωτικό ζήτημα πρέπει να λυθεί με τους Άγγλους». Αυτή ηταν η θέση.

«Τα άλλα ζητήματα», που αφορούσαν στην κυβέρνηση συζητήθηκαν       στην Βάρκιζα.

 Το απόγευμα της 3ης Ιανουαρίου, ο Δαμασκηνός , ως Αντιβασιλεύς, έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης «κατευνασμού» στον    Νικόλαο Πλαστήρα , τον οποίο τον έφεραν άρον –άρον από τη Νίκαια    όπου ζούσε, εξόριστος , από το 1933.

Οι Άγγλοι ικανοποιώντας τους όρους του ΚΚΕ που ζητούσε «να σχηματιστεί κυβέρνηση πραγματικής Εθνικής Ενώσεως, η οποία θα ρυθμίσει Δημοκρατικώς το όλον Πολιτικόν και στρατιωτικόν πρόβλημα της Χώρας», αποστράτευσαν το προσωπικό του Συνεδρίου Λιβάνου        και τους Υπουργούς του Καϊρου, και ανέθεσαν την εξουσία στον          Ιωάννη Σοφιανόπουλο τον οποίο επίσης κουβάλησαν στην Αθήνα. 

Ο σύντροφος Σοφιανόπουλος συμμετείχε στον Λίβανο εκ μέρους της «Νεοδημοκρατικής Ενώσεως Αριστερών», όπου υποστήριξε την        ανάγκη δημιουργίας «κοινού Εθνικού Στρατού» και τη συνδιαλλαγή        όλου του ελληνικού πολιτικού κόσμου με τους κομμουνιστές για την εξασφάλιση ομαλού πολιτικού βίου και της δημοκρατικής εξέλιξης.

  Ο Σοφιανόπουλος που δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση του Γεώργιου   Παπανδρέου αφού , "οι βασικές του απόψεις δεν έγιναν δεκτές", διορίστηκε ως ο κυβερνήτης της Ελλάδος από τους Άγγλους και διαπραγματεύτηκε με το ΚΚΕ και τους Άγγλους τη Συμφωνία της Βάρκιζας. 

Η «κυβέρνηση κατευνασμού» των «Αφανών» ή «Άφαντων», ήταν ένα    «λιτό και ευέλικτο» σχήμα με εφτά υπουργούς και πέντε            υφυπουργούς. 

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης στην «Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της        Ελλάδος», ανέφερε: « Η κοινή γνώμη αντελήφθη εξαρχής, ότι δεν ήταν ο Πλαστήρας αυτός που κυβερνούσε. Οι Άγγλοι, δια του Ι. Σοφιανοπούλου και κυρίως διά του Δαμασκηνού, καθόριζαν την πολιτική της Κυβερνήσεως και ελάμβαναν τις αποφάσεις».

Στις 5 Ιανουαρίου 1945, μετά από 33 συνεχείς ημέρες μαχών, το ΚΚΕ, αποφάσισε την εφαρμογή της συμφωνίας με τους Άγγλους της 14ης Δεκεμβρίου για αποχώρηση από την Αθήνα.

 Η Κ. Ε. του ΕΛΑΣ έδωσε το απόγευμα της 4ης Ιανουαρίου «Διαταγή     Συμπτύξεως» κατά τη διάρκεια της νυκτός της 4ης προς 5η     Ιανουαρίου. Την υποχώρηση του ΕΛΑΣ ακολούθησαν τα μέλη των οργανώσεων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.

 Οι αναγνωρίσεις των κυβερνητικών και των Άγγλων το μεσημέρι της    5ης Ιανουαρίου έφθασαν σε Κηφισιά – Ερυθραία από όπου δεν         προχώρησαν βορειότερα.

 Στις 8 Ιανουαρίου, παρουσιάστηκε στο Βρετανικό Στρατηγείο στην    Αθήνα εκπρόσωπος του ΕΛΑΣ και παρέδωσε σημείωμα του Γιάννη     Ζεύγου στο οποίο αναφερόταν ότι η ΚΕ του ΕΛΑΣ πρότεινε κατάπαυση των εχθροπραξιών και ζητούσε συνάντηση με τους βρετανούς για να καθορισθούν οι λεπτομέρειες της ανακωχής. 

Στις 11 Ιανουαρίου 1945 , στις 22.30, το ΚΚΕ, μετά από «συσκέψεις»    πέντε ημερών, αποφάσισε και υπέγραψε με το ψευδώνυμο «Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ», την συνθηκολόγηση με τις «Συμμαχικές       Δυνάμεις», και απέσυρε τους ενόπλους του, εκτός της ελεύθερης    Ζώνης, που περιελάμβανε την Αττικοβοιωτία, την Πάτρα, την           Κόρινθο ,το Ναύπλιο, τη Θεσσαλονίκη και τα νησιά.   

Απελευθερώθηκαν και οι αιχμάλωτοι ,και οι τραυματίες, αλλά όχι          οι πολίτες.

 Η ρύθμιση του στρατιωτικού ζητήματος έγινε ερήμην του Πλαστήρα.        Ο Σκόμπι σε συνεννόηση με τον Λήπερ υπέγραψε την Ανακωχή με το     ΕΑΜ στις 11 Ιανουαρίου. 

Ο Βρετανός πρέσβης έδωσε και την αμνηστία που συμφωνήθηκε στην Βάρκιζα. 

Παρενέβηκε ανοικτά και ματαίωσε την έκδοση των ενταλμάτων συλλήψεως παραγόντων του ΕΑΜ, που είχε αποφασίσει ο Πλαστήρας. Αφού λύθηκε το «στρατιωτικό», απέμενε η αμνηστία,  η τιμωρία των δοσίλογων και η ρύθμιση «Δημοκρατικώς» του όλου Πολιτικού προβλήματος της Χώρας». 

Αυτό έκανε η Βάρκιζα, όπου το ΚΚΕ συνομιλούσε με τον σύντροφο Σοφιανόπουλο.

 Με την θέληση των Άγγλων, η κυβέρνηση Σοφιανόπουλου- Πλαστήρα παραχώρησε πλήρεις πολιτικές ελευθερίες στους Κομμουνιστές, αμνηστία των πολιτικών αδικημάτων , αλλά με εξαίρεση των κοινών αδικημάτων, που πραγματοποιήθηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου 1944,        και την εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών και των σωμάτων          ασφαλείας, από όσους «συνεργάστηκαν» με τους κατακτητές και με        την «δικτατορία Μεταξά».

 Με το Άρθρο 7, συμφωνήθηκε η δημιουργία Συμβουλίων εκκαθάρισης των Δημοσίων Υπαλλήλων, των Υπαλλήλων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων όπως     και άλλων επιχειρήσεων και υπηρεσιών εξαρτώμενων από το          Κράτος      ή επιχορηγούμενων από αυτό. 

Όσοι υπάλληλοι, είχαν προσχωρήσει στο ΕΑΜ και τις οργανώσεις του θα επανέρχονταν στις θέσεις τους και θα κρίνονταν όπως και οι           υπόλοιποι υπάλληλοι. Ορίστηκε, επίσης, πως κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν θα διωκόταν για τα κομμουνιστικά του φρονήματα. 

Με το Άρθρο 8 συμφωνήθηκε η εκκαθάριση της Χωροφυλακής και         της Αστυνομίας Πόλεων από ειδικά Συμβούλια. 

Οι αξιωματικοί και οπλίτες των Σωμάτων Ασφαλείας ενέπιπταν στις διατάξεις περί αμνηστίας της Συμφωνίας Βάρκιζας και όσοι  κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχαν προσχωρήσει στον Ε.Λ.Α.Σ., τον Ε.Λ.Α.Ν.     και την Εθνική Πολιτοφυλακή θα επανέρχονταν αμέσως στις θέσεις       τους και θα κρίνονταν με τον ίδιο τρόπο, όπως οι συνάδελφοί τους. 

Η «Βάρκιζα» ήταν άνευ όρων παράδοση των «αντικομουνιστών» στους κομμουνιστές που είχαν ηττηθεί στη μάχη της Αθήνας, και εξασφάλισε στους κομμουνιστές χρόνο, για να ετοιμάσουν τον επόμενο «γύρο».

 

 Σπυρίδων Αλεξάνδρου Χατζάρα