104 χρόνια από την Μικρασιατική Προδοσία και την Εθνική Καταστροφή που την ακολούθησε. Η 17η Απριλίου ήταν Κυριακή. Στο Μέτωπο ηρεμία. Στις 10 το πρωί έγινε στην Νέα Έφεσο αποθεωτική υποδοχή των Ελλήνων Στρατιωτών που εισήλθαν στην Πόλη μετά την αποχώρισε των Ιταλών . Η πολιτική είδηση ήταν η συνέντευξη του Κεμάλ που μετέδωσε ο «Τηλέγραφος»

Η συνέντευξη του Κεμάλ μας δείχνει ότι δεν τον απασχολούσαν οι «Έλληνες», που τους θεωρούσε όργανα της πολιτικής των Αγγλων, αλλά, ότι μιλούσε ξεχωριστά με τους Άγγλους τους Ιταλούς και τους Γάλλους. 

 Όταν τα βρήκαν οι Άγγλοι με τον Κεμάλ, όπως οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, διέταξαν την αγγλόφιλη ελληνική Ψωρο Αλίτ , να κάνει την «εκκένωση» με τον Μοναδικό τρόπο που δεν θα προκαλούσε την ανατροπή του καθεστώτος των Οικογενειών του Προδοτικού Τόξου. 

Το στρατιωτικό «ατύχημα».

Έτσι η Στοά του Λονδίνου έριξε πάνω μας τον "Εθνικό Διχασμό" και αντί της Πανεθνικής καταδίκης των Προδοτών του ελληνικού αίματος μας επανέφερε τον Βενιζέλαρο που εκανε Νομάρχη τον Προδότη Τρικούπη.  

 

Σχόλια του Γουναρικού "Σκριπ"

 για τον Στεργιάδη και την "'Αμυνα"

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΧΑΤΖΑΡΑ : 

Ο Στεργιάδης δεν ήταν το ελληνικό Κράτος στην Σμύρνη

 αλλά ο "διεθνής Παράγοντας". Και με το Κίνημα της Σμύρνης που 

εκδηλώθηκε τελικά ως ¨Επανάσταση" τον Σεπτέμβριο, 

διαφωνούσε ο Διεθνής Παράγοντας.

ΥΓ. Η συνέντευξη ΚΕΜΑΛ θα έχει συνέχεια αύριο

17 Απριλίου 1944. Ενώ ο Κόκκινος Στρατός ολοκλήρωσε την επιχείρηση Δνείπερου-Καρπαθίων, απελευθερώνοντας τις νοτιοδυτικές περιοχές της «Δεξιάς Όχθης» και μέρος της Μολδαβικής ΣΣΔ, το ΚΚΕ συνεχίζοντας τον αγώνα αντίσταση κατά των Ναζί και των Φασιστών επιτέθηκε στο 5/42. Ο Ευθύμιος Ζούλας εκτέλεσε εν ψυχρώ τον Ψαρρό

17 Απριλίου 1944 , στις 2 το πρωί  εκδηλώθηκε η επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του 5/42 του Ψαρρού. 

Οι δυνάμεις του 5/42 αποδεκατίστηκαν και σκόρπισαν. 

Στις 8:30 το πρωί ο απότακτος αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, παραδόθηκε στη Σκάλα Καραϊσκου μαζί με 150 άνδρες του 5/42. στον πρώην ανθυπίλαρχο Δ. Δημητρίου. (Καπετάν Νικηφόρο). 

Ενώ οδηγείτο προς το Κλήμα Δωρίδος, τον συνάντησε ο Διοικητής του 36ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ απόστρατος ταγματάρχης Ευθύμιος Ζούλας, ο οποίος μισούσε τον Ψαρρό και μόλις τον αντίκρισε τον εκτέλεσε , με ριπές που τον βρήκαν στο μέτωπο και το στήθος. 

Στη συνέχεια φόρτωσαν το πτώμα του και το μετέφεραν στο Κλήμα, και στον τάφο του τέθηκε η επιγραφή « Συνταγματάρχης Ψαρρός , Προδότης της Πατρίδος». 

Ο Ζούλας σε έκθεσή του, με ημερομηνία 02/03/1951 , προς την ηγεσία του ΚΚΕ, από τη Ρουμανία όπου ζούσε ως Πολιτικός Πρόσφυγας  ,  και την οποία βρήκε ο Γρηγόρης Φαράκος, ανάφερε: «Τον Ψαρρό τον σκότωσα εγώ, όταν τον έπιασα αιχμάλωτο στην μάχη της διάλυσης του 5/42 στο Κλήμα τον Απρίλη του 1944». Ο Ζούλας υπηρέτησε στον Συμμοριτοπόλεμο στον ΔΣΕ. Στη Ρουμανία, τον έκλησαν σε Ψυχιατρείο όπου και πέθανε.

Το 1945, μετά θάνατο, ο Ψαρρός προήχθη τιμητικά σε Συνταγματάρχη και Υποστράτηγο. 

Ο Ψαρρός ήταν μασόνος και συνεργάτης του δικτύου Μπάλφουρ και της SoE.

Στις 15 Μαΐου 1941, μόλις έναν μήνα μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τις ναζιστικές δυνάμεις, συμμετείχε  στην πρώτη αντιστασιακή οργάνωση "του δικτύου Μπάλφουρ" στην Ελλάδα, της  «Ελευθερίας».

Το πρωτόκολλο για την ίδρυση της οργάνωσης «Ελευθερία», είχαν υπογράψει ο Απόστολος Τζανής εκ μέρους του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, ο γιατρός Γιάννης Πασσαλίδης εκ μέρους του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο δικηγόρος Θανάσης Φείδας από το Αγροτικό Κόμμα, ο Γιώργος Ευθυμιάδης από τη Δημοκρατική Ένωση, ο Σίμος Κερασίδης από την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και ο απότακτος του Κινήματος του 1935, βενιζελικός αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, που ήταν πράκτορας της SoE και ανέλαβε στρατιωτικός υπεύθυνος. 

Λίγο αργότερα τον Αύγουστο του 1941 ο Ψαρρός συμφώνησε με τον Ταγματάρχη Γιάννη Παπαθανασίου για συγχώνευση της  

« Ελευθερίας» με την οργάνωση Υ.Β.Ε. (Υπερασπιστές Βορείου Ελλάδος που τον Ιούλιο του 1942 μετονομάστηκε σε ΠΑΟ, Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση) αν και δεν είχε εξουσιοδότηση, από τους Κόκκινους πράκτορες.

 Η σύλληψη στενών συνεργατών του Ψαρρού το φθινόπωρο του 1941 από τους Γερμανούς, (μετα από καταγγελία των κομμουνιστών),  τον ανάγκασαν να διακόψει τις σχέσεις του με την «Ελευθερία», να περάσει στην παρανομία και να κατέβηστην Αθήνα. 

Το φθινόπωρο του 1943 ο Δ. Ψαρρός μαζί με τον απόστρατο ,επίσης από το 1935 και το φιλοβενιζελικό κίνημα πράκτορα Προμηθέα, Ευρυπίδη Μπακιρτζή, τον πολιτικό Γεώργιο Καρτάλη και τον δικηγόρο Ανδρέα Καψαλόπουλο ίδρυσαν την ΕΚΚΑ, (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση), η οποία κατά τον Γ. Καρτάλη είχε διπλή αποστολή, « Εθνικοαπελευθερωτικήν κατά πρώτον και έπειτα κοινωνικοαπελευθερωτική».

 Στις 17 Απριλίου 1943, στο πρώτο φύλλο της αντιστασιακής εφημερίδας ‘’Απελευθέρωση’’ δημοσιεύθηκε το πολιτικό πρόγραμμα της ΕΚΚΑ, με το οποίο οριζόταν ως πολίτευμα της μεταπολεμικής Ελλάδας η λαοκρατούμενη δημοκρατία.

ΥΓ. Η Χήρα του, μετα την απελευθέρωση ζήτησε σύνταξη από τους Αγγλους ως χήρα πράκτορος  που έπεσε εν ωρα καθήκοντος. Της έδωσαν σύνταξη υποστρατήγου.

17 Απριλίου 1957.Ο Μακάριος στην Αθήνα ως "Εθνάρχης" του "Κυπριακού Λαού". Τότε κανείς δεν δωσε ιδιαίτερη σημασία

Ο Αρχιεπίσκοπος και οι συνεξόριστοι στις Σεϋχέλλες, έφθασαν 

στην Αθήνα με αεροπλάνο των γαλλικών αερογραμμών, τη Μεγάλη Τετάρτη του 1957 ,γύρω στις 11 το πρωί. 

Πλήθος κόσμου ανέμενε να υποδεχθεί τον Μακάριο στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. 

Από το αεροδρόμιο, ο Μακάριος μαζί με τον Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανό, επιβιβάστηκαν κατά τα αμερικανικά πρότυπα σε μια ανοικτή λευκή Κάντιλακ ,στην οποία στέκονταν όρθιοι 

χαιρετώντας τα πλήθη. Περίπου μια ώρα μετά, 

η αυτοκινητοπομπή πλησίαζε στο Σύνταγμα 

διασχίζοντας τη λεωφόρο Βασ. Αμαλίας.

 Ο Μακάριος έκανε την εμφάνισή του στο μπαλόνι 

της Μεγάλης Βρετανίας στις 12:15. 

Μίλησε για περίπου 20 λεπτά και ξεκίνησε με τη φράση «Ελεύθεροι Έλληνες αδελφοί μου». 

Στην ομιλία του, εξήρε την «υπέροχη στάση των Κυπρίων», 

οι οποίοι είχαν αρνηθεί κάθε διαπραγμάτευση κατά την απουσία 

του και κατήγγειλε τα «στρατόπεδα συγκέντρωσης» και 

τα «βασανιστήρια του καταπιεστή» δίνοντας 

έτσι καθαρά αντιβρετανικό χαρακτήρα στη διαδήλωση. 

Παράλληλα, απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στον στόχο της ένωσης, ωστόσο σημείωσε:«θα συνεχίσω τον αγώνα για την αυτοδιάθεση...Πιστεύω ότι η κυπριακή υπόθεση θα φτάσει το τελικό στάδιο. Αυτό το εγγυάται η ακλόνητη απόφαση των Κυπρίων να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό και να ζήσουν ελεύθεροι».

 Ο Τύπος υπολόγιζε ότι για την ομιλία του, είχαν συγκεντρωθεί σχεδόν 100.000 κάτοικοι της πρωτεύουσας.

 Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν το «Αυτοδιάθεση», (της Κύπρου), αλλά ακούστηκαν και συνθήματα και για την ‘Ένωση Ελλάδας-Κύπρου. 

Ακόμα ακούστηκαν το «Ζήτω ο Μακάριος», και «Κάτω ο Χάρντινγκ». Παρά τη θερμή υποδοχή του λαού, η ελληνική κυβέρνηση έδειξε «αυτοσυγκράτηση» για να μην προκληθεί η Αγκυρα, η οποία είχε απειλήσει για νέες διώξεις κατά του ελληνισμού. 

Στην υποδοχή του Μακαρίου στο αεροδρόμιο δεν παρέστη

 ο Καραμανλής, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Δωρόθεος,

 ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ και ο υπουργός Προεδρίας Κωνσταντίνος Τσάτσος .

 Ο Καραμανλής τον επισκέφτηκε αργότερα, στο ξενοδοχείο 

στις 1:30 το μεσημέρι

. Επιπλέον δεν επετράπη στον Μακάριο να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. 

 Επίσημη ανακοίνωση από τη πλευρά της αστυνομίας ανέφερε αργότερα ότι το πρόγραμμα του δεν προέβλεπε κάτι τέτοιο.

Το κείμενο της ομιλίας του Μακαρίου που Μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο των "Ενόπλων" .

ΗΜΈΡΕΣ ΤΟΥ 43. Συνεχίζω, την αναδημοσίευση των άρθρων του εκτελεσθέντος από την ΟΠΛΑ Μανώλη Μανωλέα για το αληθινό πρόσωπο του Κομμουνισμού. Ανάτυπο από την "ΠΡΩΪΑ" του Απριλίου 1943.

Όπως μας αποκάλυψε ο Μανωλέας, οι δυστυχισμένοι Ρώσοι προλετάριοι, που «έσπασαν τα δεσμά τους» είχαν μηνιαίους μισθούς 70, 120, 180, 250,300, 400, 500 και 600 ρούβλια, αλλά, οι εβραίοι που τους απελευθέρωσαν, είχαν 10-15.000 ρούβλια τον μήνα.

ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΤΙΚΕ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΔΙΑΚΟΥ