Σάββατο 15 Ιουνίου,1974. 30 ημέρες πριν το Κίνημα της Εθνοφρουράς. Στην Αθήνα, που έβλεπε παγκόσμιο Κύπελο, και τα πρωτοσέλιδα ειχαν το σκάνδαλο των κρεάτων, αποφασίστηκε να πάει ο Ανδρουτσόπουλος στις Βρυξέλλες στις 16 Ιουνίου. Ο Μακάριος αρνήθηκε να έρθει στην Αθήνα όπου προσεκλήθη .

15 Ιουνίου 1956 στην Κύπρο. Η Επιχείρηση του ΜΙ5 στο Μαντσεστέρ, Μήνυμα Διγενή στους Αιγυπτίους

15 Ιουνίου 1958. Πρωτοσέλιδο σκίτσο- πολιτικό σχόλιο της «Μακεδονίας» μετά την απόφαση της Αυτοκρατορίας να στείλει αλεξιπρωτιστές στην Κύπρο για αποκατάσταση της τάξεως , μια πρωτοσέλιδη φωτογραφία της «Ελευθερίας» με τους Αλεξιπτωτιστές που εφθασαν αργά και ένα σκίτσο του Αρχέλαου στην ΑΘΗΝΑΪΚΗ

Το μαυρο Καλοκαίρι του 44. Πέμπτη 15 Ιουνίου 1944. Ενω συνεχιζόντουσαν οι σφοδρές μάχες στην Νορμανδία και την Ιταλία, άρχισαν οι σφαγές στην Πελοπόννησο.2000 Κομμουνιστές με αρχηγό τον ΛΟΑΤΚΙ Θανάση κατέλαβαν το Βαλτέτσι. Η Αθήνα πληροφορήθηκε τη σφαγή τρεις ημέρες μετα με σάλτσα για την καταδίωξη των Κιμμουνιστών από τους Γερμανούς

Η περίοδος της Κατοχής ήταν δύσκολη για το Βαλτέτσι, 

όπως και για όλη την Ελλάδα.

Στο χωριό δεν υπήρχε κατοχικός στρατός. 

Οι σφαγές του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο το 1944 άρχισαν από το Βαλτέτσι, όπου βάσει πρωτοκόλλου οι κομμουνιστές καταθέτουν Στεφάνια .

Στην Κατοχή, οκτώ Βαλτετσιώτες, (τρεις εκ των οποίων ήταν επικηρυγμένοι από τους Ιταλούς) είχαν ενταχθεί στην αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Ματζουράνη που έδρασε στον Πάρνωνα προτού αυτοδιαλυθεί προσωρινά τον Ιούνιο του ’43 . 

Από εκεί οι Βαλτετσιώτες πέρασαν στον Ταϋγετο όπου εντάχθηκαν στα ένοπλα τμήματα της αντιστασιακής οργάνωσης Ελληνικός Στρατός  

του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου. 

 Οι κομμουνιστές προσπάθησαν να προσεταιριστούν το χωριό και να το οργανώσουν στο ΕΑΜ και στις  17/03/1944  διορίστηκε επιτροπή του ΕΑΜ στο Βαλτέτσι. από τον απεσταλμένο του ΕΑΜ, Γκανά, που πήγε να πείσει τους Βαλτετσιώτες να οργανωθούν στους Κομμουνιστές. 

Η επιτροπή του ΕΑΜ έπεσε όμως σε αδράνεια και υπολειτουργούσε. 

 Στις αρχές Μάϊου επισκέφτηκε το χωριό ο Γιάννης Ρούσσος, σημαντικό στέλεχος του ΕΑΜ στην περιοχή. 

Ήταν πιο φορτικός απ΄τον Γκανά. 

Όρισε και αυτός επιτροπή του ΕΑΜ στο Βαλτέτσι. 

Τις ίδιες περίπου μέρες εγκαταστάθηκε στο Βαλτέτσι ο Γατσόπουλος, σκληροπυρηνικός κομμουνιστής με σκοπό να παρακολουθεί την λειτουργία της εαμικής επιτροπής.

 

Τις μέρες εκείνες οι Γερμανοί συνέλαβαν 3 Βαλτετσιώτες που επέστρεφαν στο χωριό απ’τον Ερμιονίδα, κοντά στον Αχλαδόκαμπο. Είχε προηγηθεί το χτύπημα μιας γερμανικής περιπόλου απ΄τον ΕΛΑΣ και οι Γερμανοί ήταν εξοργισμένοι.

 

Οι 3 συλληφθέντες ήταν έγκλειστοι στην Τρίπολη και όλοι φοβόντουσαν ότι οι Γερμανοί θα τους εκτελούσαν για αντίποινα. 

Οι γυναίκες των συλληφθέντων πηγαινοέρχονταν στην Τρίπολη και παρακαλούσαν τον νομάρχη και άλλους υπευθύνους να μεσολαβήσουν στους Γερμανούς για να τους αφήσουν ελεύθερους.

 

Ο Γατσόπουλος, που ουσιαστικά ήταν ο εκπρόσωπος του ΕΑΜ στο χωριό, όχι μόνο δεν φάνηκε να ανησυχεί για την τύχη των συλληφθέντων αλλά επέμεινε στην αυστηρή τήρηση της απαγόρευσης –επί ποινή θανάτου- της μετακίνησης στην Τρίπολη, και γενικώς της απαγόρευσης των μετακινήσεων εκτός χωριού χωρίς την έγκριση του τοπικού υπευθύνου (δηλαδή του ίδιου), και στην υποχρεωτική στρατολόγηση 100 αντρών του χωριού για τον ΕΛΑΣ. 

 Όλα αυτά προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια στο χωριό, οι καυγάδες με τον Γατσόπουλο ήταν συνεχείς και πολλοί άρχισαν να σκέφτονται την λύση της αυτοπροστασίας απέναντι στο ΕΑΜ με τον εξοπλισμό απ΄τα Τάγματα Ασφαλείας του Παπαδόγκωνα που είχαν έδρα την Τρίπολη. 

 Υπέρ αυτής της επιλογής τάχθηκαν και επιφανείς Βαλτετσιώτες που κατοικούσαν στην Τρίπολη.

 Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η διαταγή του Γατσόπουλου να εκτελέσουν δύο γυναίκες που είχαν παραβιάσει την απαγόρευση μετακίνησης στην Τρίπολη και είχαν πάει εκεί.

 Η μία είχε πάει για να δει ο γιατρός το μικρό βρέφος της, αφού είχε ζητήσει άδεια και δεν της είχε δοθεί, και η άλλη για να πάρει τρόφιμα. 

 Η διαταγή φυσικά δεν εκτελέστηκε, αφού η τοπική εαμική επιτροπή υπολειτουργούσε και η αντίδραση των κατοίκων ήταν έντονη. 

 Το κλίμα έγινε πολύ βαρύ για τον "κομισάριο"  Γατσόπουλο που αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να φύγει απ΄το χωριό. 

 

Η εκδίωξη του εκπροσώπου του ΕΑΜ απ΄το Βαλτέτσι ήταν βαρύ πλήγμα για το γόητρο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και άκρως επικίνδυνο για την εξουσία του, αν άλλα χωριά ακολουθούσαν την ίδια τακτική. 

Γνωρίζοντας για τις βιαιότητες των κομμουνιστών τόσο απέναντι στην οργάνωση Ε.Σ. όσο και απέναντι στους αντιφρονούντες στην Αργολίδα (κυρίως) και στην Λακωνία, οι κάτοικοι κατάλαβαν πλέον ότι η βίαιη ρήξη με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ήταν αναπόφευκτη. 

 

Έτσι στις 26/05/1944 αποφάσισαν να στείλουν 7 εκπροσώπους του χωριού στην Τρίπολη στον Παπαδόγκωνα προκειμένου να τους εξοπλίσει.

Η απόφαση δεν ήταν ομόφωνη καθώς πολλοί διαφωνούσαν, αλλά τελικά αποφασίστηκε το χωριό να παραμείνει ενωμένο και να εξοπλιστεί. 

 Η λογική τους ήταν: «Ή όλο το χωριό με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ή όλο το χωριό με τα Τάγματα Ασφαλείας. Δεν θα διαιρεθούμε!» . 

 

Στην Τρίπολη ο Παπαδόγκωνας αρχικά αρνήθηκε να τους εξοπλίσει με το αιτιολογικό ότι το Βαλτέτσι ήταν απομονωμένο και δεν θα μπορούσε να τους ενισχύσει εγκαίρως σε περίπτωση ελασίτικης επίθεσης. 

 Τελικά όμως κατόπιν πιέσεων απ’τους Βαλτετσιώτες της Τρίπολης ενέδωσε και αποφασίστηκε ο εξοπλισμός του χωριού. 

 Την επόμενη μέρα, 27/05/1944, τα όπλα έφτασαν στο χωριό με φορτηγό.

 Ήταν  130 καραμπίνες, δύο οπλοπολυβόλα και πυρομαχικά. 

Μερικές μέρες μετά, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Βαλτέτσι Γερμανοί .

 Ήταν δύο Γερμανοί σε ένα τεθωρακισμένο όχημα που στάθμευσε για λίγο στην πλατεία του χωριού. Χωρίς να μιλήσουν σε κανέναν, απεχώρησαν γρήγορα. 

 Αυτή ήταν όλη και όλη η επαφή των Γερμανών με το Βαλτέτσι. 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΏΝ

 

Οι ελασίτες συγκεντρώθηκαν στο χωριό Βάγγου Μεγαλουπόλεως, περίπου 12 χλμ απ΄το Βαλτέτσι. 

Συντονιστής της επίθεσης ήταν ο Βελουχιώτης. 

 Κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ που θα συμμετείχαν στην επιχείρηση ήταν το 6ο και το 12ο Σύνταγμα. Το σύνολο των ΕΛΑΣιτών υπολογιζόταν σε 2.500.

 Η δύναμη πυρός ήταν συντριπτικά υπέρ του ΕΛΑΣ με δεδομένη και την αποχώρηση του πιο αξιόμαχου τμήματος του λόχου ασφαλείας απ΄το Βαλτέτσι, και τον ελαφρύ οπλισμό των εναπομείναντων Βαλτετσιωτών οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν ήταν ιδιαίτερα μάχιμοι. 

 Αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλων οχυρωματικών έργων και το άρτιο δίκτυο κατασκοπείας των κομμουνιστών καθιστούσαν την επιχείρηση πραγματικό περίπατο για τον ΕΛΑΣ. 

 Η επίθεση εκδηλώθηκε γύρω στις 4 το πρωί της 

 15ης Ιουνίου 1944.  

Οι Βαλτετσιώτες παρά τον αρχικό αιφνιδιασμό τους (απόρροια της έλλειψης οργανωμένου σχεδίου αμύνης) αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν.

Ενδεικτικό είναι ότι δεν είχαν προνοήσει να έχουν ένα αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας με την Τρίπολη. 

 Το μοναδικό τηλέφωνο του χωριού δεν λειτουργούσε, αν και είχαν φωτοβολίδες εντούτοις δεν είχαν ειδικό πιστόλι για ρίψη φωτοβολίδων, ενώ δεν είχαν ούτε καν ασύρματο.

 Ελλείψεις αδιανόητες για τις οποίες ευθύνονταν κυρίως οι αξιωματικοί της διοίκησης του λόχου.

 Έτσι το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να στείλουν 3 αγγελιοφόρους στην Τρίπολη για να ενημερώσουν το Β΄ Αρχηγείο Χωροφυλακής στο οποίο υπάγονταν.

 Δυστυχώς όμως ο χρόνος ήταν πολύ λίγος και οι ενισχύσεις έφτασαν αργά. 

 Κατά την διάρκεια της μάχης, οι αμυνόμενοι βρέθηκαν γρήγορα χωρίς ηγεσία αφού ο εκτελών χρέη διοικητή του λόχου ανθυπολοχαγός Φουφόπουλος (αφού ο λοχαγός Αριστομενόπουλος είχε πάει στην αποστολή στον Ταϋγετο) σκοτώθηκε, και οι ελασίτες κατάφεραν να μπουν σχετικά γρήγορα στο χωριό. 

 Στην μάντρα της εκκλησίας του χωριού και στο σχολείο ήταν η πιο πεισματική αντίσταση των αμυνομένων. 

Μετά την αναμενόμενη κατάρρευση και των τελευταίων θυλάκων αντίστασης, άρχισαν οι συλλήψεις αμάχων οι πυρπολήσεις σπιτιών (πάνω από 30 κάηκαν) και η άνευ προηγουμένου λεηλασία του χωριού.

 Γίνανε πολλές εν ψυχρώ εκτελέσεις και σφαγές αόπλων, τραυματιών και αιχμαλώτων αντρών και γυναικών.

 Κατά την αποχώρησή τους οι ελασίτες, εκτός από τα πολυάριθμα λάφυρα που τα είχαν φορτώσει σε ζώα, πήραν μαζί τους και περίπου 140 αιχμαλώτους εκ των οποίων μόνο 20 ήταν άντρες του λόχου ασφαλείας και οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα.

 

Περίπου 20-30 εκ των αιχμαλώτων κατάφεραν και διέφυγαν όταν οι αποχωρούντες ΕΛΑΣίτες δέχτηκαν πυρά από ταγματασφαλίτες που είχαν καταφτάσει απ΄την Τρίπολη. 

Οι περισσότεροι όμως μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα του ΕΛΑΣ (Στρέμνιτσα, Δημητσάνα κ.α.). 

 Οι 48 από αυτούς εκτελέστηκαν ή σφαγιάστηκαν, και οι υπόλοιποι υπέμειναν σκληρά βασανιστήρια. 

Το νεαρότερο θύμα ήταν ένα κορίτσι 11 ετών που εκτελέστηκε στον Φενεό. 

 Στην κυρίως μάχη σκοτώθηκαν 43 Βαλτετσιώτες, μάχιμοι και άμαχοι. 

Οι 36 την μέρα της μάχης και άλλοι 7 βαριά τραυματίες εξέπνευσαν μερικές μέρες μετά στο νοσοκομείο της Τρίπολης. 

Σύμφωνα με την αριστερή ιστοριογραφία οι απώλειες του ΕΛΑΣ στο Βαλτέτσι ήταν 20 νεκροί και 30 τραυματίες.

 Πιθανότατα ήταν μεγαλύτερες. 

 Στο Βαλτέτσι σκοτώθηκε και ο επιτελάρχης του Βελουχιώτη ταγματάρχης Παντελάκης.

 Υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι ο Παντελάκης εκτελέστηκε πισώπλατα από εντεταλμένο του Βελουχιώτη γιατί είχε πέσει σε δυσμένεια. 

Όπως και να χει όμως, ο ΕΛΑΣ δεν πλήρωσε μικρό τίμημα στην ληστρική επίθεσή κατά του Βαλτετσίου. 

Απέναντι του είχε ελάχιστους, μη-οχυρωμένους, πλημμελώς εξοπλισμένους και όχι πρώτης διαλογής αμυνόμενους.

 Παρ’ολ’αυτά οι απώλειές του δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητες. Αυτό δείχνει ότι αν οι Βαλτετσιώτες και η διοίκηση του λόχου έκαναν αυτά που έπρεπε (οι σοβαρές παραλείψεις τους αναφέρονται και σε αυτήν την ανάρτηση και στο β’ μέρος), τότε πιθανότατα ο ΕΛΑΣ να αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα στο Βαλτέτσι. 

 Με τα “αν” όμως δεν γράφεται ιστορία.

 Γενικώς οι αριστεροί ιστοριογράφοι δεν πολυαναφέρονται στα γεγονότα του Βαλτετσίου. Ενδεικτικό είναι ότι ο Βαζαίος, διοικητής του 6ου συντάγματος του ΕΛΑΣ που συμμετείχε στην επίθεση, δεν κάνει την παραμικρή νύξη στο Βαλτέτσι στο βιβλίο του “Τα άγνωστα παρασκήνια της εθνικής αντιστάσεως στην Πελοπόννησο”.

 Ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτα… 

 Άλλοι πιο έντιμοι, όπως ο Νίκας στο βιβλίο του “Ο Άρης στον Μοριά” παραδέχεται ότι ο Βελουχιώτης φέρει ακέραια την ευθύνη για τα γεγονότα του Βαλτετσίου. 

Στις 15 Ιουνίου, δηλώσεις του Αρχηγού της ΕΕΕ για τη μάχη της Νορμναδίας. ο Τσιρονίκος ανέλαβε και το Υπουργείο του Καραπάνου που παραιτήθηκε ενω τρείς κλέφτες σκότωσαν τον Αρχιφύλακα  Σπ. Λουβαρδή

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

 ΥΓ. Τα στοιχεία σχετικά με το Βαλτέτσι, προέρχονται απ΄το βιβλίο “Βαλτέτσι 1944″ του Κώστα Σαραντόπουλου.

Η υπόθεση Πολκ και η ανάκριση του (αριστερού) κ. Κώστα Χατζηαργύρη που βοηθούσε τον Πόλκ. 15 Ιουνίου 1948

15 Ιουνίου 1988. Χατζάρας εναντίον ΟΖΑΛ. Με μια ερώτηση τίναξα το Νταβός στον Αέρα

Στον Αστέρα της Βουλιαγμένης έγινε στις 15 Ιουνίου η συνάντηση μεταξύ του Ανδρέα Παπανδρέου και του Τουργκούτ Οζάλ στο πλαίσιο της διαδικασίας του Νταβός.

Στη Συνέντευξη τύπου του Οζάλ,  μου δόθηκε προς το τέλος  ερώτηση και τον ρώτησα : 

 « Μας μιλήσατε για τις αξιώσεις σας για την υφαλοκρηπίδα, τον εναέριο χώρο και τα 12 μίλια, αλλά αφήσατε έξω την Ακρόπολη».

Ο ΟΖΑΛ απάντησε παραθέτοντας το σύνολο των Τουρκικών διεκδικήσεων μαζί με τα Τουρκικά Νεκροταφεία και τα Τζαμιά σε ΟΛΗ την Ελλάδα.  

Ο αείμνηστος Γιάννης Χαραλαμπόπουλος που ήταν τότε ο υπουργός εξωτερικών με αγκάλιασε  εκείνο το απόγευμα και μου είπε: "Μπραβο παιδί μου".

Οι διπλωμάτες του ΠΑΠΟΥΛΙΑ μου απέδωσαν έκτοτε το (τιμητικό)  παρατσούκλι Τουρκοφάγος.

Η «μυθική» μάχη του Κοσσυφοπεδίου πού έγινε στις 15 Ιουνίου του 1389. Τότε, ο κόσμος μετρούσε τον χρόνο με το Ιουλιανό ημερολόγιο και δεν υπήρχε Παπικό ημερολόγιο και η ημερομηνία της μάχης δεν άλλαξε.

Στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, τους Οθωμανούς οδηγούσε  ο Σουλτάνος Μουράτ Α΄, 

 συνοδευόμενος από τους γιους του Βαγιαζήτ και Γιακούμπ. Τους Σέρβους διοικούσε ο πρίγκιπας Λάζαρος Χρεμπελιάνοβιτς, ενώ το δεξιό κέρας διοικούσε Βουκ Μπράνκοβιτς και το αριστερό ο Βλάτκο Βούκοβιτς, με το στρατό του βασιλιά της Βοσνίας Τβέρτκο. 

Σήμερα τιμάται και η μνήμη του Άγιου Λάζαρου, του μάρτυρα 

 πρίγκηπα των Σέρβων.  

Η μάχη εκτυλίχθηκε στο «πεδίο των κοτσυφιών», 5 χλμ. από τη 

 σύγχρονη Πρίστινα.  

Αξιόπιστες πληροφορίες για τη μάχη δεν υπήρξαν. 

Το βέβαιο είναι ότι ήταν πολύνεκρη και 

για τις δυο πλευρές. 

Ο τουρκικός προφορικός μύθος λέει ότι μετά τον θάνατο του Μουράτ Α΄, 

 ανέλαβε ο Βαγιαζήτ που οδήγησε την αντεπίθεση και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Λάζαρ.  

Τον Μουράτ τον σκότωσε ο Σέρβος Ομπιλιτς.  

Συνοπτικά, οι Σέρβοι κατήγαγαν μια «πύρρειο» νίκη αφού οι Τούρκοι υποχώρησαν , αλλά απώλεσαν τον κύριο όγκο του στρατού τους, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων.

Το Γκαζιμεστάν στο Κόσοβο Πόλιε, 15 χλμ από την Πρίστινα.  

Το μνημείο χτίστηκε το 1953 από τον αρχιτέκτονα 

 Aleksandar Deroko.

Ο στρατός του Μουράτ ,(από 27.000 έως 40.000) περνώντας από το Κουμάνοβο, το Πρέσοβο, το Γκνιλάνε μπήκε στο Κοσσυφοπέδιο από το Προκούπλιε και έφτασε στην Πρίστινα στις 14 Ιουνίου.
Οι Σέρβοι, (περίπου 30.000), είχαν το στρατόπεδο τους στη Νίς.
Ο ηγεμόνας της Σερβίας πρίγκιπας Λάζαρος Γαβριηλάνοβιτς είχε

 υπό τις διαταγές του 15.000 μαζί με τους οποίους ήσαν και οι
ηπειρώτες Δημήτριος Ιωάννου και Θεόδωρος Μουζάκης 

 με τους άνδρες τους. 
5.000 στρατιώτες είχε ο σεβαστοκράτορας του Κοσσυφοπεδίου  

Βουκ Μπράνκοβιτς και 10.000 ήσαν οι σερβοβόσνιοι του Μπάνου της Βοσνίας, Τβέρτκο Κοτρόμανιτς.
Στο πλευρό των Σέρβων υπήρχε και ένα άγημα των Ιωαννιτών

 Ιπποτών, και Πολωνοί και  Ούγγροι Ιππείς.

 Οι αντίπαλοι συναντήθηκαν στο Κόσσοβο Πόλιε, (Κοσσυφοπέδιο), έξω από την Πρίστινα.
Νωρίς το πρωί της 15ης Ιουνίου του 1389, την ώρα που ο Σουλτάνος προετοιμαζόταν για τη μάχη, μπήκε στη σκηνή του ένας Σέρβος γενίτσαρος και τον μαχαίρωσε στην καρδιά.  

Ο Βαγιαζήτ ανέλαβε την ηγεσία.
Στο κέντρο του σερβικού στρατού παρατάχτηκε ο Λάζαρ, με τον Μπράνκοβιτς δεξιά και τους σερβοβόσνιους αριστερά.
Η μάχη άρχισε μ' επίθεση των Τούρκων από τα δύο άκρα,  

αλλά η φάλαγγα των Σέρβων κράτησε.  

Επακολούθησε επίθεση των Σέρβων κατά των τουρκικών γραμμών.  

Η αριστερή πλευρά των Τούρκων άρχισε να κλονίζεται και η νίκη φαινόταν να χαμογελά στους Σέρβους. 

 Αλλά οι Τούρκοι δεν υποχώρησαν.
Οι απώλειες και των δύο στρατών ήσαν τρομακτικές.  

Σκοτώθηκαν και οι δύο αντίπαλοι ηγεμόνες και το έμψυχο δυναμικό  

των αντιμαχόμενων παρατάξεων σχεδόν εξ ολοκλήρου  

εξολοθρεύθηκε.

Η κατάρα του Αγίου Λαζάρου για  

όσους Σέρβους, δεν ακολούθησαν 

την πρόσκληση του   και δεν  εμφανίστηκαν στο πεδίο της μάχης

 για να πολεμήσουν.

  Όποιος είναι Σέρβος και κρατάει από σέρβικη γενιά
Και έχει σέρβικο αίμα και κληρονομιά
Και δεν έρθει μαζί μας στη μάχη Κόσσοβο
  Να μην αποκτήσει ποτέ του παιδιά
Ούτε αρσενικά ούτε θηλυκά!
Ότι πιάνει να γίνεται να γίνεται στάχτη,
Τα αμπέλια του να ξεραθούν και η γη να μη του δίνει στάρι.
Να σαπίσει ζωντανός
και να είναι καταραμένος στους αιώνες  των αιώνων.

Ko je Srbin i srpskoga roda,
i od srpske krvi i kolena,
  a ne došo na boj na Kosovo,
ne imao od srca poroda,
ni muškoga ni devojačkoga!
  Od ruke mu ništa ne rodilo,
rujno vino ni pšenica bela!
  Rđom kapo dok mu je kolena!" 

Το Βίτοβνταν και η Σερβική Μυθολογία

 «Βίτοβνταν», θα πει η ημέρα του Αγίου Βίτου, όπως λένε «Ιλιντεν»,  

του Προφήτη Ηλία. Αλλά, η εορτή του Αγίου Βίτου, ήταν και είναι  

στις 15 Ιουνίου δεν άλλαξε. 

Ο άγιος Βίτος γιορταζόταν με το ενιαίο ημερολόγιο στις 15 Ιουνίου,  

και την ημέρα της μνήμης του, το 1389, διεξήχθη η μάχη του Κοσσυφοπεδίου. 

 Έκτοτε, η ημέρα του Αγίου Βίτου, το Βίτοβνταν, έγινε η Σλάβα των Σέρβων και επίσης τιμάται η μνήμη του Αγίου Πρίγκιπος Λαζάρου και των Μαρτύρων που έπεσαν μαχόμενοι εναντίον των Τούρκων κατά την  

επική μάχη του Κοσσυφοπεδίου.     

 Η 15 Ιουνίου είναι για τους Σέρβους ότι η 29 Μαΐου για τους Έλληνες. 

Στις 15/28 Ιουνίου 1914, την ημέρα του «Βίτοβνταν» με το παλιό,  

ο Γαβρίλος Πρίνσιπ, μέλος του κινήματος «Μλάντα Μπόσνα»,  

εκτέλεσε στο Σεράγεβο τον αρχιδούκα της Αυστρίας Φραγκίσκο Φερδινάνδο, και τη σύζυγό του.

 Η Αυστρο-ουγγαρία, ακολουθως , χρησιμοποίησε τη δολοφονία ως πρόσχημα για να εισβάλει στην Σερβία, και τη συνέχεια την ξέρουν  

όλοι. 

 Έτσι το "Βίτοβνταν", μετακόμισε (πολιτικά) στις 28 Ιουνίου. 

Το 1921 , ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ της Σερβίας, υπέγραψε στις 28 Ιουνίου, το νέο σύνταγμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, 

που έμεινε γνωστό έκτοτε ως « το Σύνταγμα του Βίτοβνταν».Ο κομμουνιστής εκσυγχρονιστής Μιλόσεβιτς οργάνωσε την συγκέντρωση στο Γκαζιμέσταν, στο Κόσοβο Πόλιε , στις 15/28 Ιουνίου 1989 για την 600η επέτειο της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου που έγινε στις 15 Ιουνίου 1389, και στην οποία συγκεντρώθηκαν 1.000.000 Σέρβοι.

 Ο Άγιος Βίτος, γεννήθηκε στη Σικελία, και μαρτύρησε στη Λυκαονία, μαζί με τον άγιο μάρτυρα Μόδεστο και την αγία Κρησκεντία το 303μ.Χ. κατά τους μεγάλους διωγμούς του Διοκλητιανού. Αφού τον έκαναν άγιο, τον διάλεξε για προστάτη της η συντεχνία των Ελευθέρων Ξιφομάχων. Η μεταθανάτια σταδιοδρομία του Αγίου ξεκίνησε το 836 όταν μεταφέρθηκαν τα οστά του στην Γερμανία από τον Δούκα της Σαξονίας Λιούντολφ, ο οποίος βρέθηκε στη Σικελία πολεμώντας κατά των Νορμανδών . Ο γιός του Λιούντολφ , Όθωνας Α’ χρησιμοποίησε τον Άγιο για να διαδώσει τον χριστιανισμό στους Σλάβους και ο Ερρίκος Ά της Γερμανίας, (919-936), δώρισε το 930 το ένα χέρι του Αγίου, στον Δούκα της Βοημίας Βέντσεσλας, ο οποίος έχτισε και την πρώτη εκκλησία του Αγίου στο κάστρο της Πράγας. Ετσι έγινε ο Άγιος Βίτος αγαπητός μεταξύ των Βοημών, και των Σλάβων της κεντρικής Ευρώπης, και από αυτούς πέρασε στους Κροάτες και τους Ούγγρους, από τους οποίους τον έμαθαν και οι Σέρβοι. Με το ενιαίο ημερολόγιο στις 15 Ιουνίου 1389, όταν η ορθόδοξη εκκλησία γιόρταζε τον Άγιο Βίτο έγινε η μάχη του  Κοσσυφιπεδίου.

 Η Σερβική εκκλησία αγιοποίησε τον  Κνέζη Σερβίας και βασιλέα Γραικίας Λάζαρο Χρεμπελιάνοβιτς. 

Στις 15 Ιουνίου μαζί με τον Αγιο Βίτο τιμά τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Λάζαρο, Τσάρο της Σερβίας που τραυματισμένος πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Τούρκους και αποκεφαλίστηκε, και τους χιλιάδες μάρτυρες που πολέμησαν μαζί του. 

 Ο πρίγκιπας Λάζαρος πίσω από τον Σταυρό, που είχε αφιερώσει στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, και ο οποίος σώζεται, αναγράφεται με Κυριλλικά: «Λάζαρος εν Χριστώ τώ Θεώ Κνέζης Σερβίας και βασιλεύς Γραικίας, ανατίθημι το κραταιόν όπλον συν τη αχράντω Ζώνη της Παναγίας μου, τη Μονή Βατοπαιδίου της Βασιλείας μου».

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑΣ