17/11/26

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973. 53 Χρόνια Μετά. Ο Γκας Αβράκωτος Ζει! Η κ Κα Καίτη και το Πολυτεχνείο Ζουν. (Την Ηλένια δυστυχώς την χάσαμε είχε πάει εκδρομή στην Βαλένθια)Η Δαμανάκη περνάει καλά.

Ήμουν κι εγώ εκεί!
 Αλλά, δεν ήξερα ότι ήμουν άμισθος κομπάρσος στην χορογραφία του Γκας! 
(Την Ηλένια δεν την είδα. Είχα δει την Καριστιάνη και τον Μανθιανάκη).
O Γκας Αβράκωτος και οι Ηλένια Μαριάμ και 
Cia, μέσω του Πολυτεχνείου και της βίας,                  μας έφεραν τον Ελληνα Πινοτσέτ, (πραξικόπημα 
των Ιωαννίδη,Γκιζίκη,Μπονάνου και Σία,                τον Αττίλα στην Κύπρο, το ΚΚΕ στην Νομιμότητα  και τον Κουφό ξανά στην εξουσία.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν αντιαμερικανικό αλλά Αμερικανικό. 
Ο Γκας Αβράκωτος το δημιούργησε . 
Το «πολυτεχνείο», σχεδιάστηκε από το κλιμάκιο 
της Cia με επικεφαλής τον Γκας Αβράκωτο και
 τον Ιωαννίδη για να ανατρέψουν τον Μαρκεζίνη
 και τον Παπαδόπουλο. 

Το «Πολυτεχνείο» δεν ηταν αυθόρμητη εξέγερση,          και δεν έφερε  τη Δημοκρατία. Αυθόρμητος ήμουν εγώ και οι άλλοι σαν εμένα, και οι Πεθαμένοι που ακόμα ζητάνε να μάθουν ποιος τους σκότωσε 

και Γιατί!

 Το Πολυτεχνείο, έφερε τον Ιωαννίδη και την Προδοσία της Κύπρου. Το Πολυτεχνείο  έφερε τον Καραμανλή και την Δαμανάκη.
 Οι σκηνοθέτες το πρωί της 17ης έφιναν γραμμή 
στις  εφημερίδες να γράφουν ότι οι διαδηλωτές πυροβολούσαν  και ότι έδρασαν "Αναρχικοί" .
Αυτό το "σενάριο" το υπηρέτησαν οι συνεργάτες της ΚΥΠ , από την "ΔΙΕΘΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ" που μπήκαν στο Πολυτεχνείο μετα την εκκένωση και ζωγράφιζαν στους τοίχους, για να βγάλουν φωτογραφίες οι "ρεπόρτερ". 

Ο πράκτωρ Σάββας μάλιστα έγραφε για
"νοσταλγούς των Δεκεμβριανών"




.Πώς έζησα την εκκένωση του Πολυτεχνείου
 http://hatzaras.blogspot.com/2009/01/blog-post_10.html  


"Για μένα ήταν ακόμα Παρασκευή. Η Μεγάλη Παρασκευή. 
Ιδέα δεν είχα, ότι είχαμε μπει στο Σάββατο. 
Οι ώρες, εκείνες τις στιγμές, που κυλούσαν αργά σαν αιώνες, δεν είχαν καμιά σημασία. Βρισκόμουν κρεμασμένος στα κάγκελα. 
Είχα παρατήσει το πόστο μου, στο Α.Λαϊκό Ιατρείο, στο κτίριο Αβέρωφ, όπου έφερναν τους νεκρούς και τους τραυματίες από τους γύρω δρόμους, για να είμαι μπροστά.
 Το τανκ, με αναμμένα τα φώτα μας κοίταζε. Σκεφτόμουν το αίμα των χτυπημένων. 
Το νεκρό παιδί που είχαν φέρει μέσα
 (τον Διομήδη).
Από τον σταθμό, που τώρα ακουγόταν και μέσα 
στο Πολυτεχνείο, από μεγάφωνο, έλεγαν: «μην πυροβολείτε, είμαστε αδέλφια σας», 
«Ο στρατός είναι λαϊκός». 
Όταν «μανσάρισε» το άρμα, πήδηξα κάτω, 
και έτρεξα πίσω, μαζί με άλλους, στο κτίριο
 « Γκίνη». Κάτσαμε όλοι κάτω. (Όπως είχαμε δει 
στην ταινία, για την εξέγερση στις φυλακές «ATTICA»). 
Ενώ περιμέναμε την είσοδο του στρατού εμφανίστηκαν «αναρχικοί» από το γνωστό Κυπατζίδιο στέκι της Διεθνούς Βιβλιοθήκης με κοκτέιλ Μολότωφ και τους πήραμε στο Κυνήγι. 
Τα ΛΟΚ, έσπασαν την πόρτα της Στουρνάρη. 
Δεν μας επιτέθηκαν. 
Αρχίσαμε να βγαίνουμε.
 Πιανόμαστε από τα μπράτσα, και ανεβαίναμε προς την πλατεία Εξαρχείων. 
Ξέραμε ότι πιο πάνω, μας περιμένει η «Ασφάλεια». 
Στο ύψος της Κάνιγγος μας όρμησαν. Έσπασε η γραμμή. Τρέχαμε προς τα επάνω. Την πλατεία. Διέξοδος πουθενά. 
Αισθάνομαι από τα δεξιά, ένα μεγάλο γκλόμπ, να κατεβαίνει στο κεφάλι μου.
 Για καλή μου τύχη, εκείνη τη στιγμή γλίστρησα,
 και την έφαγα στο σβέρκο. 
53 χρόνια κάνω φυσικοθεραπείες. Για εκείνη τη στιγμή. 
Σηκώθηκα και συνέχισα να τρέχω, παρά τον πόνο. Κάποιοι, έσπασαν τα τζάμια της εισόδου, σε μια πολυκατοικία στην Μπουμπουλίνας, και
 «χωθήκαμε » εκεί. 
Ανεβαίναμε τις σκάλες και χτυπάγαμε τα 
κουδούνια. Δεν άνοιξε κανείς. Φτάσαμε στην ταράτσα. Κάπου 50-60 παιδιά. 
Μετά από λίγο ήρθε μια γηραιά κυρία με το
 νυχτικό, και μας είπε ότι ο άντρας της, απόστρατος αξιωματικός, ειδοποίησε την αστυνομία να 
έλθουν να μας συλλάβουν. 
(Έκανε και εκείνη την «επανάσταση» της).    
    Ο πόνος στην πλάτη μου ήταν αφόρητος.
 Από κάτω, ακούγαμε το κροτάλισμα αυτομάτων όπλων. Σύρθηκα στα κάγκελα, για να δω την κατάσταση κάτω, στην Μπουμπουλίνας. 
Περνούσε ένα τζιπ του στρατού. Είδα δυο-τρεις κόκκινες λάμψεις. Νόμισα ότι κάποιος έριξε τη 
στάχτη του. 
«Μην καπνίζεις εδώ ρε μαλάκα» είπα πνιχτά, γυρίζοντας το κεφάλι μου, με πολύ πόνο. Δεν ήταν κανείς. Κατάλαβα. 
Πυροβολούσαν στον αέρα, στις ταράτσες. 
Είχε αρχίσει να ξημερώνει. 
Κατεβήκαμε στο άγνωστο. Εγώ τελευταίος. 
Έπεσα πάνω σε μια διμοιρία που βάδιζε τραγουδώντας . 
Η αποστολή τους είχε τελειώσει και τους γύριζαν
 στα Τζέιμς. Προχώρησα προς την Πλ.Κάννιγκος.
 Με σταμάτησαν δύο ασφαλίτες, για έλεγχο 
στοιχείων. Τους είπα, ότι πάω, στα λεωφορεία 
για να πάω στη δουλειά μου. Με άφησαν. 
Σε ένα περίπτερο που άνοιγε, πήρα τηλέφωνο στο σπίτι. Το σήκωσε ο πατέρας μου. Μόλις με άκουσε άρχισε να με βρίζει. 
Είχαν ακούσει για τους νεκρούς.
 Να έρθεις αμέσως το σπίτι ,μου είπε . 
Γύρισα δυο μέρες μετά».
Παπαδόπουλος και Μαρκεζίνης παραδόθηκαν άνευ όρων στον 
Γκας Αβράκωτο


 πηγη: Ταχυδρόμος Αλεξανδρείας 17 Νοεμβρίου 1973

ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΪ ΚΗΡΥΧΤΗΚΕ
 Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ. 
ΣΤΙΣ 12.00 ΣΥΝΕΔΡΊΑΣΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Οι  επίσημοι νεκροί και ο Διομήδης

Οι νεκροί που ανακοίνωσε η αστυνομία δείχνουν 
όλο το κρατικό  χάος. 
Ο Γεριτσίνης που τον πυροβόλησε "κάποιος" στα 
Νέα Λιόσια  δεν είχε καμιά σχέση με τα γεγονότα 
στο Κέντρο. 
Κάποιος  "ΚΥΠΑΤΖΗΣ" τον σκότωσε για να υποστηρίξουν οτι υπήρχε "γενικό σχέδιο των κομμουνιστών". 
Και η ανακοίνωση αυτού του θανάτου από την αστυνομία αυτό το "σενάριο" επιβεβαιώνει. 

Ο θάνατος Νο4,  ήταν ο θάνατος Νο3, με διπλή αναφορά. Ενα πτώμα στο νεκροτομείο, με δυο αναφορές. Επρόκειτο για θυμα ελεύθερου 
σκοπευτή όπως και το θυμά Νο1.

Αντίθετα, στις πρώτες ανακοινώσεις δεν ανέφεραν  στους Νεκρούς τον Διομήδη Κομνηνό που πυροβολήθηκε από ελεύθερο σκοπευτή  μπροστά 
στο Πολυτεχνείο και πέθανε στο Λαϊκό Ιατρείο. Σύμφωνα με τις Ανακοινώσεις του Ζουρνατζή           και την έρευνα Τσεβά, στις 17 Νοεμβρίου σκοτώθηκαν 9:

-Ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά. Τραυματίστηκε θανάσιμα στη διασταύρωση των οδών       Πατησίων και Κότσικα από πυρά στρατιωτών που ενέδρευαν   στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. Ωρα θανάτου 10.30 -11.00 της 17ης.

-Η  Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια,       από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8   , Νέος Κόσμος. Τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά το μεσημέρι της 17.11.1973. Αυτή είναι η 17χρονη που είχε ανακοινωθεί από την Αστυνομία ως δυο πτώματα.

-Ο Νικόλαος Μαρκούλης, ο οποίος,  «τραυματίστηκε βαριά το βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1973, στην πλατεία Βάθης, από πυροβόλο όπλο υπαξιωματικού του στρατού, και πέθανε στην Σωτηρία στις 20 Νοεμβρίου.

- Ο Δημήτρης Θεοδώρου του Θεοφάνους, 5 1/2 

 ετών. Τον σκότωσε στρατιωτική περιπόλος, στις 13.00, της 17ης ενώ διέσχιζε με τη     μητέρα του   στη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη   λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου.

-Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από   τον Πειραιά, κάτοικος Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της  17ης, ενώ          βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας   Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα         στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς         που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε.

–.Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43        ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10,  Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της        17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του           στη διασταύρωση των οδών  Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα  στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου .  

-Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός  υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. (Είχε ανακοινωθεί ως Γερακίδης ετών 50). Σκοτώθηκε στα  Νέα Λιόσια.

-Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντή ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικο Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε         από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

 Το πότε σκοτώθηκε  ο Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, είναι μπερδεμένο. Ο Ζουρνατζής στην αρχική λίστα που έδωσε η αστυνομία με τους 11 νεκρούς, τοποθέτησε τον «Μυρογιάννη» (20 ετών, ηλεκτρολόγο, από τη Μυτιλήνη),  ως τραυματία στην οδό Καρνεάδου στις 17 Νοεμβρίου και τον θάνατό του στις 18.  Στον κατάλογο των νεκρών του Πολυτεχνείου που θυροκόλλησε           το ΚΚΕ στο Πολυτεχνείο, στις 24 Ιουλίου 1974 ο Μυρογιάννης έγινε Μυρογιαννάκης. Στην έρευνα Τσεβά ο Μυρογιάννης μετακινήθηκε, ενώ είχε ήδη       πεθάνει, και πήγε  στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και  Στουρνάρη, για να τον  πυροβολήσει θανάσιμα στο κεφάλι στις    12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε, ο τότε συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής. Η έρευνα του αστυνόμου Γ.Σαμπάνη που αφορούσε μόνο στους φονευθέντες την 17η Νοεμβρίου στους χώρους πέριξ του     Πολυτεχνείου, επανάφερε τον Μυρογιάννη στην Καρνεάδου αλλά τον ταύτισε ως «Μαυρογιάννη». Παρόλα αυτά. κανείς δεν θέλησε να εξακριβώσει  ποιος ήταν ο νεκρός. Μαυρογιάννης, Μυρογιάννης, Μυρογιαννάκης, Μυτιλήνη, Λήμνος ή    Κρήτη. Και κανείς δεν εμφάνισε την οικογένεια του που παραμέμει  στο σκοτάδι και στον Πόνο της 53 χρόνια.



ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973. 53 Χρόνια Μετά. Ο Γκας Αβράκωτος Ζει! Η κ Κα Καίτη και το Πολυτεχνείο Ζουν. (Την Ηλένια δυστυχώς την χάσαμε είχε πάει εκδρομή στην Βαλένθια)Η Δαμανάκη περνάει καλά.

Ήμουν κι εγώ εκεί!  Αλλά, δεν ήξερα ότι ήμουν άμισθος κομπάρσος στην χορογραφία του Γκας!  (Την Ηλένια δεν την είδα. Είχα δει την Καριστιάνη...