Δελτίο των 11

1/8/26

52 Χρόνια από την Προδοσία της Κύπρου. Πέμπτη 1η Αυγούστου 1974. 8η ημέρα της Μεταπολίτευσης. Ο Καραμανλής σφύριζε αδιάφορα για την σφαγή των 45 εγκλωβισμένων αμάχων της περιοχής του Καραβά και μιλούσε για "ηθικό πρόβλημα" των Τούρκων. Οι προδότες των Αθηνών δεν ζήτησαν να δικαστούν από δικαστήριο Τύπου Νυρεμβέργης ο Ετζεβίτ και οι Τούρκοι Στρατηγοί σαν εγκληματίες Πολέμου. Οι Τούρκοι στην Κύπρο παρά την εκεχειρία των Μαύρου-Καραμανλή επιτέθηκαν στο ύψωμα 1024 (Κυπαρασσόβουνο) στα δυτικά του Πενταδάκτυλου και ανάγκασαν το 316ο Τάγμα Πεζικού της Εθνοφρουράς να υποχωρήσει από το Ύψωμα και να κινηθεί προς τον διάδρομο Λάπηθος-Καραβάς. Ο Κάλαχαν που είδε τον Μακάριο και του είπε ότι δεν θα μετείχε στην Γενεύη 2, έκανε διάβημα προς την Τουρκία. Ο Καραμανλής που υπέφραψς το Πρακτικό της Γενεύης ως «Βασίλειο της Ελλάδος» επανέφερε το Σύνταγμα του 52 αλλά όχι τον Βασιλιά. Στην Λευκωσία επανακυκλοφόρησαν ΟΛΕΣ οι εφημερίδες . Στο Τόκιο οι Μις Ελλας και Τουρκια, Αγκαλιάστηκαν . Επετράπη η πώληση των δίσκων του Μίκυ,

ΟΙ ΚΥΠΡΙΑΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΝΑΤΟΪΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΤΖΕΒΙΤ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ- ΜΑΚΑΡΙΟΥ

ΕΔΏ....

Δελτίο των 11: 'Αλλο ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, Η συνομιλία του πράκτορα των Αγγλων Μούσκου με τον Κίσινγκερ που του ζητάει να τον βάλει στο παιχνίδι επειδή οι "δικοί του" του έλεγαν ότι δεν τον ήθελαν οι Αμερικανοί (deltio11.blogspot.com)

Ο Καραμανλής με Συντακτική Πράξη επανέφερε το Σύνταγμα του 1952 αλλά όχι την Βασιλεία

Ο ΙΟΥΛΙΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΓΙΑ ΤΟ "ΔΕΛΤΙΟ ΤΩΝ 11" ΜΕ 35.183 ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΜΕΣΟ ΟΡΟ

Κυριακή 1η Αυγούστου 1921. Άρχισε τα μεσάνυχτα του Σαββάτου προς Κυριακή η καταστροφική προέλαση προς την Άγκυρα την οποία είχαν εισηγηθεί οι Αγγλοι που προέβλεπαν ότι ο Κεμάλ θζαζηούσε την Αγγλική μεσολάβηση/

Δεν ξεχνώ! Την 1η Αυγούστου 2021 Το 74% των κρουσμάτων ΚΟΒΙΝΤ19 στην Μασσαχουσέτη ήσαν πλήρως εμβολιασμένοι

1η Αυγούστου 2021. Αμερικανική Επιστημονική βόμβα. Το 74% των κρουσμάτων ΚΟΒΙΝΤ στην Μασαχουσέτη

ήταν πλήρως εμβολιασμένοι .

Στην Ελλάδα, με "Εθνική ομοψυχία" οι Προδότες,Εφιαλτένσκι και Τσιπρέφσκι κήρυξαν Αργία και στην Ελλάδα το Ίλιντεν, με πρόσχημα τον Κάυσωνα.

Κανείς ψευτοπατριώτης δεν αντέδρασε στην Αργία του Ίλιντεν.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΔΗΘΕΝ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΏΝ», ΤΩΝ ΜΠΑΤΡΙΩΤΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ «ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ». ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΥΜΠΕΝ, ΦΕΡΝΑΔΙΕΡΟΣ ΠΟΥ ΣΙΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΤΗΣ ΚΩΛΟ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ 21 ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΟΥΝ «ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ» ,(PERSONES NON GRATA), ΟΙ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ

ΟΙ ΛΟΥΜΠΕΝ ΨΕΥΔΟΠΑΤΡΙΩΤΕΣ .ΟΙ «ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΈΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΨΕΥΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΗΣΑΝ ΠΑΝΤΑ,ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΙΣΧΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ.

ΑΠΟ ΤΟ 1821 ΩΣ ΤΟ 2026.

205 ΣΥΝΑΠΤΑ ΕΤΗ.

1η Αυγούστου 1789. Η μάχη της Φωξάνης και το σχέδιο για την απελευθέρωση των Ελλήνων που δεν υλοποιήθηκε λόγω της διαφωνίας Μεγάλης ΣΤΟΑΣ. (του Λονδίνου)

Η Φωξάνη είναι η πρωτεύουσα Νομού Βράντσεα της Ρουμανίας, στις όχθες του Ποταμού Μίλκοβ, στην ιστορική Μολδαβία.

Είναι γνωστή για την μάχη που διεξήχθη εκεί στις 21 Ιουλίου/1η Αυγούστου 1789 και στην οποία 70.000 Τούρκοι το έβαλαν στα πόδια μπροστά σε 7.000 Ρώσους και 18.000 Αυστριακούς.

Στο πεδίο της μάχης οι Τούρκοι άφησαν 2000 νεκρούς , 2500 τραυματίες και τα 12 κανόνια τους. Οι Σύμμαχοι είχαν μόνο 400 νεκρούς και 400 τραυματίες.

Η μάχη της Φωξάνης απέδειξε ότι οι Τούρκοι δεν μπορούσαν πλέον αν αναμετρηθούν ισότιμα στο πεδίο της μάχης με σύγχρονους στρατούς.

Πως φθάσαμε στην Φωξάνη

Η Μεγάλη Αικατερίνηm ξεκίνησε από την Αγία Πετρούπολη, τον Ιανουάριο του 1787. για μια εξάμηνη «θριαμβευτική περιοδεία» προς τη Νέα Ρωσία , για «να γνωρίσει από κοντά την ανορθωμένη οικονομική και αμυντική κατάσταση στα απελευθερωμένα εδάφη».

Στην επίσημη συνοδεία της αυτοκράτειρας, συμμετείχαν ως προσκεκλημένοι, και οι διπλωματικοί εκπρόσωποι της Αγγλίας και της Γαλλίας , για να αναφέρουν στις κυβερνήσεις τους, την πολεμική ισχύ της Ρωσίας και την ετοιμότητα της, για τον αναμενόμενο πόλεμο με την Τουρκία .

Η «παράσταση», για την τη λατρεία και την αφοσίωση των Ελλήνων στην Αικατερίνη, από την οποία περίμεναν την λύτρωση των σκλάβων αδελφών τους, άρχισε από τη Νίζνα, όπου ενσωματώθηκε στην «αυλή» και ο Φιραρής, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.

Στην Κριμαία, όπου έφτασε στα τέλη Μαΐου , την ανέμεναν ο «πεφωτισμένος», αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄, (που συμμετείχε στην περιοδεία με το ψευδώνυμο «κόμης Φαλκενστάιν»),

και ο βασιλιάς της Πολωνίας Στανισλάβ-Αύγουστος Πονιατόφσκι.

Η Μ. Αικατερίνη και οι προσκεκλημένοι της, επιθεώρησαν τις οχυρώσεις και τις ναυτικές υποδομές της Σεβαστούπολης, και στις 24 Μαΐου/4 Ιουνίου, στον δρόμο προς την Μπαλακλάβα, στις εννέα το πρωί, συνάντησαν το πρώτο γυναικείο στρατιωτικό σώμα στη σύγχρονη ιστορία, τον λόχο των ελληνίδων αμαζόνων, που είχε δημιουργήσει ο Ποτέμκιν, με επικεφαλής την λοχαγό Ελένη Σαράντη, σύζυγο του Ιωάννη Σαράντη, αδελφού του αντισυνταγματάρχη του Τάγματος της Μπαλακλάβα Πάβελ Σαράντοβ .

Στο σημείο αυτό συνενώθηκαν με τον «λόχο των Αμαζόνων» και οι Έλληνες πρόσφυγες των Ορλοφικών από τη Μπαλακλάβα.

Στην τελετή της υποδοχής, πρωτοστατούσε ο Έλληνας ιερέας του Τάγματος της Μπαλακλάβα, Ανανίας.

Στο τέλος της περιοδείας, η Μεγάλη Αικατερίνη και ο «κόμης Φαλκενστάιν», εισήλθαν στη Χερσώνα περνώντας κάτω από κάτω μια αψίδα που έγραφε στα ελληνικά, «προς το Βυζάντιο», και έμειναν τρείς μέρες στην πόλη, που τότε ζούσε ο Ευγένιος Βούλγαρης, και ολοκλήρωσαν τις συμφωνίες για τον επικείμενο πόλεμο.

Η ώρα της «χριστιανικής σταυροφορίας» στην Ανατολή πλησίαζε.
Το σχέδιο για τον διαμελισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, απορρίφθηκε από την Αγγλία.

Ο Ουίλιαμ Πιτ, ο Νεότερος, που είχε γίνει Πρωθυπουργός το 1783 σε ηλικία 24 ετών , υποστήριζε ότι, «δεν πρέπει να επιτρέψουμε στη Ρωσία να μεγαλώσει και παράλληλα να αφήσουμε την Τουρκία ν’ αδυνατίσει.

Η άρκτος του βορρά δεν έπρεπε να κατέβει στο Αιγαίο.

Αν η Ρωσία απωθούσε την Τουρκία από τη Βαλκανική, η Μεσόγειος θα γινόταν ρωσική θάλασσα και ο δρόμος προς τις Ινδίες θα είχε αποκοπεί.

«Η Ρωσική κατοχή στην Κωνσταντινούπολη θα σημάνει τον θάνατο των αγγλικών αποικιών της Ανατολής», έγραφε ο Πιτ.

Οι Τούρκοι, που είχαν μεταφέρει στα ρωσο-τουρκικά σύνορα 150.000 στρατιώτες, και είχαν συγκεντρώσει τον στόλο τους στον Εύξεινο, επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στις 24 Αυγούστου/ 4 Σεπτεμβρίου. και διέταξαν τον Πατριάρχη Προκόπιο Α΄ να εκδώσει αφορισμό των Ρώσων.

Στο πολεμικό «μανιφέστο» της Αικατερίνης, πού δόθηκε στην δημοσιότητα τον Σεπτέμβριο τού 1787, η Τσαρίνα, προσκαλούσε όλο τον χριστιανικό κόσμο να ενώσει «τις ευχές και τις δυνάμεις του, εναντίον τού εχθρού τής Χριστιανοσύνης», και καλούσε τον ορθόδοξο κλήρο και τον κάθε Έλληνα, «…να συμεθέξωσι προς την επιθυμίαν της, εις το να ελευθερώση την ορθόδοξον εκκλησίαν από τον θεοστηγή Τουρκικόν ζυγόν. Να λάβωσι τα όπλα και να υπάγωσι να αποδιώξωσι τους εχθρούς του χριστιανικού ονόματος εκ των τόπων, ους αδίκως αφήρπασαν, και να αναλάβωσιν οι Έλληνες την αρχαίαν των ελευθερίαν και εθνικήν ανεξαρτησίαν….».

Η διακήρυξη της Μ.Αικατερίνης , στην οποία γινόταν αναφορά στον φόνο του ηγεμόνα Γρηγορίου Γκίκα (το 1777) και υπογραμμιζόταν πώς και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος «κινδύνευσε να έχει την ιδία τύχη, και γι’ αυτό «ζήτησε προστασία στους κόλπους της ορθοδόξου εκκλησίας μας , ή οποία και του έδωσε άσυλο, όπως είχε υποχρέωση», μοιράστηκε σε χιλιάδες αντίτυπα στην ηπειρωτική Ελλάδα και τα Επτάνησα, με ευθύνη των προξένων της Ρωσίας.

Οι επιχειρήσεις των Τούρκων άρχισαν στον Δνείστερο, στο «θέατρο» της Ουκρανίας, και στόχευαν στην ανακατάληψη της Κριμαίας.
Η Τουρκική επίθεση αποκρούστηκε τον Οκτώβριο από τον στρατηγό Σουβαρόφ.
Στο μέτωπο του Δούναβη, η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία στις 9 Φεβρουαρίου 1788.
Ο Ιωσήφ Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων , ο μεγαλύτερος γιος της Μαρίας Θηρεσίας, και αδελφός της Μαρίας Αντουανέτας, βρισκόταν στο μέτωπο του Βελιγραδίου, και από το Σεμλίνο,(Ζέμουν), εξέδωσε την πολεμική του διακοίνωση, προς τις ευρωπαϊκές αυλές στην οποία ανέφερε :

«Επέστη ό χρόνος, κατά τον οποίο , εμφανιζόμενος ως εκδικητής της ανθρωπότητος , αναλαμβάνω να αποζημιώσω την Ευρώπη δια όσα έπαθεν άλλοτε δεινά υπό των κανιβάλων Τούρκων και ελπίζω να αποκαθάρω τον κόσμο, φυλής βαρβάρου, που για τόσον χρόνο ήτο ή μάστιξ αυτού».

Ανατολικότερα, ο ηγεμόνας της Μολδαβίας, από το 1786 , Αλέξανδρος Υψηλάντης, που το 1785 είχε υποβάλλει σχέδιο για την ανεξαρτητοποίηση της Ελλάδας στον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ και στην Αικατερίνη Β΄ και βρισκόταν σε διαρκή επαφή με τη Βιέννη, και τη Ρωσία, «αιφνιδιάστηκε», και ο Βαρώνος Ερνστ Γκίντεον φον Λάουντον κατάλαβε το Ιάσιο, τον Απρίλιο του 1788, συλλαμβάνοντας τον Υψηλάντη αιχμάλωτο.

Η Τουρκική αντεπίθεση, ανάγκασε τους Αυστριακούς να υποχωρήσουν και η Πύλη διόρισε, με την υποστήριξη του γηραιού Χασάν Τζαζαερλή Καπουδάν Πασά , ηγεμόνα και της Μολδαβίας, τον Νικόλαο Μαυρογένη, στον οποίο ανατέθηκε η αρχιστρατηγία των τουρκικών δυνάμεων στο μέτωπο του Δούναβη.

Στις 16/28 Φεβρουαρίου 1788 ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις του Λάμπρου Κατσώνη.

Στον ηπειρωτικό ελληνικό χώρο, οι αρματολοί στη Δυτική Μακεδονία, πραγματοποίησαν το 1788 σειρά επιθέσεων κατά των Τούρκων στις περιοχές Κορεστίων - Περιστερίου – Μοριχόβου και οι Σουλιώτες εξαπέλυσαν σειρά επιδρομών.

Το «ντιβάνι», έδωσε άδεια στον 'Αλή Πασά, που είχε ακολουθήσει τα Σουλτανικά στρατεύματα στο μέτωπο του Δούναβη, να επανέλθει στο πασαλίκι του και να καταστείλει την ανταρσία.

Επιστρέφοντας ο Αλής κατέστρεψε τη Μοσχόπολη.

Οι Σουλιώτες, το Φεβρουάριο του 1789, εξαπέλυσαν νέα σειρά επιδρομών.

Στις 28 Μάιου/8 Ιουνίου 1789 απομακρύνθηκε ο Βεζύρης Κοτζά Γιουσούφ Πασά και ανέλαβε ο Χασάν Πασάς, που διέταξε επίθεση κατά των Αυστριακών που πολιορκούσαν το Βελιγράδι.

Η μάχη της Φωξάνης

Η ανακωχή της Ρωσίας με τους Τούρκους στα νότια σύνορα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ήταν εύθραυστη.

Την άνοιξη του 1789, ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουβαρόφ στάλθηκε για να διοικήσει την εμπροσθοφυλακή του στρατάρχη Ρουμιάντσεφ .

Το Σώμα Σουβόροφ πήρε θέσεις στη δεξιά πλευρά, στο έδαφος της σημερινής Μολδαβίας και είχε επαφή με την αριστερή πλευρά του αυστριακού στρατού υπό τη διοίκηση του πρίγκιπα Κόμπουργκ.

Τον Ιούλιο του 1789 ο Γιουσούφ Πασάς στρατοπέδευσε κοντά στη Φωξάνη με 70.000. Σκόπευε πρώτα να διαλύσει τα αυστριακά στρατεύματα και μετά να επιτεθεί στους Ρώσους.

Ο πρίγκιπας του Κόμπουργκ στράφηκε στον Σουβαρόφ για βοήθεια.
Το σώμα του Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς αριθμούσε περίπου 5.000 στρατιώτες και βρισκόταν πενήντα χιλιόμετρα μακριά.

Το ρωσικό Σώμα τρέχοντας για 28 ώρες έφτασε στον ποταμό Σιρέτ την 17η /27 Ιουλίου.
Την επόμενη μέρα, 18/28 Ιουλίου, Ρώσοι άρχισαν να χτίζουν γέφυρες κατά μήκος του ποταμού.
Το βράδυ της 20ης/30ης Ιουλίου οι τρεις γέφυρες ήταν έτοιμες .

Ο Σουβαρόφ αποφάσισε στις τρεις το πρωί να επιτεθεί στον εχθρό σε δύο στήλες και έστειλε μια επιστολή ενημερώνοντας τον πρίγκιπα Κόμπουργκ.

Στο μεταξύ είχαν φτάσει και 2000 Κοζάκοι.

Οι Αυστριακοί, που την ίδια ώρα πολιορκούσαν το Βελιγράδι, ήσαν 18000. 6 συντάγματα πεζικού , 4 τάγματα επίλεκτων Γρεναδιέρων, 3 συντάγματα Ουσάρων (Ιππικό) και ένα ελαφρύ σύνταγμα ευζώνων. (Αρναούτεν).

Ο Σουβαρόφ, είχε τρία συντάγματα Μουσκετοφόρων, τρία Συντάγματα Δραγώνων, 2 τάγματα επίλεκτων Γρεναδιέρων, ένα ελαφρό Σύνταγμα «Κυνηγών» και ένα σύνταγμα Κοζάκων.

Οι Οθωμανοί παρέταξαν περίπου 40.000 από τους 70000 στρατιώτες, με διοικητή τον Οσμάν Πασά.

Η μάχη στη Φωξάνη έγινε στις 21 Ιουλίου 1789, με το ρωσικό ημερολόγιο αλλά οι Αυστριακοί ως καθολικοί είχαν 1η Αυγούστου.

Ο Σουβαρόφ και ο Ιωσίας Κόμπουρκ παρέταξαν τις δυνάμεις τους σε δύο γραμμές σε τετραγωνικούς σχηματισμούς.

Σε προηγούμενες μάχες με τους Οθωμανούς, οι Ρώσοι διοικητές ανακάλυψαν ότι χρησιμοποιώντας γραμμική παράταξη εναντίον των Τούρκων υστερούσαν γιατί το τουρκικό Ιππικό διασπούσε την παράταξη. Έτσι ο Σουβαρόφ σχημάτισε τετράγωνα, με ακροβολιστές.
Οι Αυστριακοί παρατάχθηκαν κατά τον ίδιο τρόπο.
Η μάχη ξεκίνησε περίπου στις 9:00 το πρωί της 1η Αυγούστου 1789, με το ρωσικό και το αυστριακό πυροβολικό να προσβάλει τις τουρκικές γραμμές και τις οχυρωμένες θέσεις του τουρκικού στρατοπέδου.

Γύρω στις 10, οι Τούρκοι εξαπέλυσαν επίθεση σε όλο το μήκος της γραμμής μάχης, αλλά το συμμαχικό πυροβολικό και οι μουσκετοφόροι τους απέκρουσαν και στην συνέχεια ο Σουβαρόφ έστειλε τους Κοζάκους από τα δεξιά.

Το ρωσικό ιππικό απωθήθηκε , αλλά η έφοδος με εφ όπλου λόγχη του Ρωσικού πεζικού ήταν επιτυχής.

Οι Τούρκοι υποχώρησαν πίσω στο στρατόπεδο τους και μετά την γενική έφοδο των Συμμάχων διαλύθηκαν.

Στις 16.00 όλα είχαν τελειώσει.
Στο πεδίο της μάχης οι Τούρκοι άφησαν 2000 νεκρούς , 2500 τραυματίες και τα 12 κανόνια τους. Οι Σύμμαχοι είχαν μόνο 400 νεκρούς και 400 τραυματίες.

Η μάχη της Φωξάνης απέδειξε ότι οι Τούρκοι δεν μπορούσαν πλέον να αναμετρηθούν με σύγχρονους στρατούς και ας είχαν την αριθμητική υπεροχή .

Ο Σουβόροφ και ο Ιωσίας Κόμπουρκ αποφάσισαν να μην καταδιώξουν τον Οσμάν Πασά.

Άλλωστε το πολεμικό σχέδιο πρόβλεπε την προέλαση προς τη Θεσσαλονίκη, δια μέσου της Σερβίας.

Μετά τη νίκη, ο Πρίγκιπας Κόμπουργκ και ο Στρατηγός Σουβόροφ συναντήθηκαν και αγκαλιάστηκαν.

Ο Ρώσος στρατηγός ήταν γενναιόδωρος με τους συμμάχους. Διέταξε να δοθούν ως λάφυρα στους Αυστριακούς όλα τα τουρκικά όπλα.
Για την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β', η νίκη στην Φωξάνη ήταν διπλωματική.. Νίκησε η φιλία και η αρμονία μεταξύ Ρωσίας και Αυστρίας.

Στη συνέχεια όμως, «ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι» του δύστυχου Ιωσήφ, που κήρυξε τον πόλεμο κατά των «κανιβάλων Τούρκων», παρά την αντίθεση της «μητέρας του Κόσμου».

Το εσωτερικό μέτωπο του κατέρρευσε.

Η Στοά της Βιέννης πέρασε ανοιχτά στην αντιπολίτευση και τον κατήγγειλε ότι πρόδωσε τις αρχές της «πεφωτισμένης δεσποτείας». Οι τιμές των τροφίμων διπλασιάστηκαν και για πρώτη φορά στη Βιέννη, οι πεινασμένοι λεηλάτησαν αρτοποιεία , ενώ ο «φόβος» της υποχρεωτικής στράτευσης, οδήγησε πολλές αριστοκρατικές οικογένειες να εγκαταλείψουν τη Βιέννη.

Σπυρίδων Χατζάρας

Για τους Καλούς Χριστιανούς, του Κομποσκήνηδες και τους Φαρισαίους1η Αυγούστου 314. Άρχισε στην Αρελάτη (Αρλ) η πρώτη Σύνοδος της Χριστιανικής Εκκλησίας την οποία συγκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος.H Σύνοδος της Αρελάτης με τον τρίτο της κανόνα, αναγνώρισε τη στρατιωτική θητεία ως καθήκον κάθε Χριστιανού, εγκωμίασε τον πόλεμο για την πατρίδα, και ευλόγησε τον «αιματηρό αγώνα ανάμεσα στο καλό και το κακό».

Η πρώτη Σύνοδος της Αρελάτης του 314 μΧ που άρχισε την 1η Αυγούστου προσδιόρισε το καθήκον του (καλού) Χριστιανού να πολεμήσει το Κακό με τα όπλα.

Οι αποφάσεις της Συνόδου της Αρελάτης για τους μαχητές του Χριστού ενοχλούν τους Πουστριλέ Οικουμενιστές, που κάνουν «μια πίπα δώρο» στον Τούρκο (μουσουλμάνο) συνάνθρωπο!!!

Οι Ηττοπαθείς "πουστριλέ δειλοί", μετέτρεψαν το προσωπικό τους πρόβλημα σε Χριστιανικό Δόγμα.

Η πρώτη Σύνοδος της Χριστιανικής Εκκλησίας που συγκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος στην Αρλ άρχισε τις εργασίες της την 1η Αυγούστου 314 μΧ.

Η Σύνοδος της Αρελάτης, ήταν ένα μεγάλο Σώμα με 200 περίπου συμμετέχοντες.

Ο Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Σύνοδο για να κρίνει τους «Δονατιστές» της Βόρειας Αφρικής που ζήτησαν από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο , για να ανακαλέσει την απόφαση της (μικρής) Συνόδου του Λατερανού του προηγούμενου Χρόνου, (313) υπό την ηγεσία του Πάπα Μιλτιάδη, που τους καταδίκασε.

Ο αυτοκράτορας, (η πολιτική αρχή), που κατάλαβε τη σοβαρότητα για το κράτος τους εκκλησιαστικού προβλήματος ανέθεσε σε τρεις επισκόπους της Γαλατίας, τον Μαρίν της Αρλ, τον Ρετίσιο του Αγκοστοντούμουμμ και τον Μαρτίν της Κολωνίας να συναντηθούν στη Ρώμη με τον επίσκοπό Ρώμης Μιλτιάδη και να επιλύσουν το ζήτημα. Αυτό που έγινε τον Οκτώβριο του 313.

Ο Σεσιλιάνος και ο Δονάτος, συνοδευόμενοι από περίπου δέκα υποστηρικτές τους επισκόπους, ήταν παρόντες.

Η Σύνοδος του Λατερανού κήρυξε τον Σεσιλιάνο αθώο για όσα του καταλόγιζέ ο Δονάτος και κατηγόρησε τον Δονάτο ως αιρετικό.

Για να ειρηνεύσουν τις Εκκλησίες, απαγορεύτηκε και στους δύο να επιστρέψουν αμέσως στην Αφρική.

Η Σύνοδος της Αρελάτης του 314 μΧ και το καθήκον του (καλού) Χριστιανού να υπηρετήσει τον Αυτοκράτορα και πολεμήσει το Κακό και με τα όπλα

Στη Σύνοδο της Αρλ, που άρχισε την 1η Αυγούστου υπό την Προεδρία του Κωνσταντίνου ήταν παρών ένας μεγάλος αριθμός επισκόπων που πλησίαζαν τους 200.

Ο Επίσκοπος της Ρώμης, Σιλβέστρος, εκπροσωπήθηκε από δύο ιερείς, τον Βίτο και τον Κλαύδιο V και δύο Διάκονους. Παρών ήταν και ο Σεσιλιανός της Καρχηδόνας, καθώς και Επίσκοποι του Δονατιστικού κόμματος.

Οι πλήρεις πράξεις του συμβουλίου δεν έχουν φτάσει σε εμάς . Σύμφωνα την επιστολή, που βρίσκεται στα αρχεία του Βατικανού και η οποία στάλθηκε στον Παπά από τον Επίσκοπο της Αρελάτης για να τον ενημερώσει και να ζητήσει την έγκρισή του «εξετάστηκε με περισσότερη προσοχή από ό,τι στη Ρώμη», «η υπόθεση του Σισιλιανού εναντίον των Δονατιανών», «οι Δονατιανοί δεν παρείχαν καμία απόδειξη για τις κατηγορίες τους».

«Αντιμετωπίσαμε εντελώς παράλογα άτομα.

Γι' αυτό καταδικάστηκαν και αναθεματίστηκαν» όπως αναφέρει η επιστολή.

Οι επίσκοποι εκμεταλλεύτηκαν τη Σύνοδο ,για να συζητήσουν και να επιλύσουν φλέγοντα θέματα της εκκλησίας να εγκρίνουν Κανόνες.

Η επιστολή των πατέρων της Αρλ «Στον αγιότατο Κύριο τον αδελφό μας Σιλβέστρο», (τον επίσκοπο της Ρώμης) αναφέρεται σε 22 Κανόνες, « που αποφασίσαμε με κοινή συμφωνία, να κάνουμε γνωστούς. στη φιλανθρωπία σας, ώστε όλοι να ξέρουν τι πρέπει να τηρούν στο μέλλον »

Το πιό επείγον ήταν η ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα και αυτός ήταν ο πρώτος Κανόνας.

Κανόνας 1: Καταρχάς, διατάζουμε να τηρείται η εορτή του Πάσχα σε ολόκληρη τη γη την ίδια μέρα, σύμφωνα με το έθιμο.

Ο δεύτερος Κανόνας αφορούσε την υποχρέωση των Επισκόπων και των Ιερέων να παραμένουν στην περιοχή που χειροτονήθηκαν

2: Όσοι έχουν χειροτονηθεί λειτουργοί για να υπηρετήσουν σε έναν τόπο, να συνεχίσουν σε αυτόν τον τόπο.

( Την υποχρέωση παραμονής των λειτουργών στη Μητρόπολη ή την ενορία της χειροτονίας τους και την απαγόρευση μετακίνησης από τη μια Εκκλησία στην άλλη βρίσκουμε στον κανόνα 15 της Νίκαιας).

H Σύνοδος, της Αρελάτης, με τον τρίτο κανόνα της , αναγνώρισε τη στρατιωτική θητεία ως καθήκον κάθε Χριστιανού, εγκωμίασε τον πόλεμο για την πατρίδα, και ευλόγησε τον «αιματηρό αγώνα ανάμεσα στο καλό και το κακό», και αναγνώρισε τη στρατιωτική θητεία ως καθήκον κάθε Χριστιανού.

Η Σύνοδος, τόνισε ότι η πίστη των ένθερμων χριστιανών στους στρατούς της αυτοκρατορίας. προς τον αυτοκράτορα δεν υπερτερούσε αυτής που οφείλονταν στον Χριστό, και έλεγε ότι οι Χριστιανοί στρατιώτες έπρεπε να απέχουν «από τις θυσίες της νίκης».

Η Σύνοδος αποφάσισε τον αποκλεισμό από την εκκλησία εκείνων που καταθέτουν τα όπλα. Δηλαδή των τότε των αντιρρησιών συνείδησης. Ο τρίτος Κανόνας της Αρελάτης, παραμένει ο ποιο σημαντικός και σήμερα γιατί έλυσε το ζήτημα της συμμετοχής των Χριστιανών στο Πόλεμο.

H Σύνοδος , αναγνώρισε τη στρατιωτική θητεία ως καθήκον κάθε Χριστιανού, εγκωμίασε τον πόλεμο για την πατρίδα, και ευλόγησε τον «αιματηρό αγώνα ανάμεσα στο καλό και το κακό», και αποφάσισε τον αποκλεισμό από την εκκλησία εκείνων που καταθέτουν τα όπλα.

Ο Τρίτος Κανών της Συνόδου της Αρελάτης, αποτέλεσε τη θεολογική βάση των Σταυροφοριών, (κατά του Κακού), αλλά και του Συνθήματος των Φιλογενών, «Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Αυτό ,δείχνει και μια βαθύτατη γνώση των Ιερών κανόνων της Εκκλησίας από Εκείνους που σχεδίασαν την επανάσταση και την οποία φυσικά δεν είχαν ο «Αλχημιστής» Σκουφάς, ο φοιτητής Τσακάλωφ και ο λαδέμπορας μασόνος Ξάνθος.

Ο Τέταρτος κανόνας. απέκλεισε από την εκκλησία, τους οδηγούς αρμάτων στις αρματοδρομίες, τους ηθοποιούς και τους Μονομάχους, αν και ο Αγιος Βίτος ήταν ο Προστατης των Μονομάχων, ρύθμισε την κατοικία του κλήρου, το βάπτισμα των αιρετικών, επέτρεψε νέο γάμο πέντε χρόνια μετά από διαζύγιο, και με τον 6ο Κανόνα επιβεβαίωσε την αγαμία του Κλήρου.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ