Δελτίο των 11

10/10/26

10 Οκτωβρίου 1956. Η Επιστροφή από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Χότζα ενός νεκρού Έλληνα στρατιώτη που κρατήθηκε από τους Αλβανούς για επτα ολόκληρα χρόνια

Μυστικές διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό

O ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ Ο ΔΟΤΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΕΓΝΩΣΕ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΗΝ ΕΝΩ ΔΗΛΩΣΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΦΙΛΙΑ . ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΕΚΑΝΕ ΜΕ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ ΣΕ 92 ΗΜΈΡΕΣ. (19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1956). ΚΑΙ ΚΕΡΦΙΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Στις 10 Οκτωβρίου 1935 o νόθος τενεκές και πραξικοπηματίας και Αλέξανδρος Παπάγος έκανε το Κίνημα που μας επεβαλε την Βασιλοπαπαγική δικτατορία του 1936 και μας έμπλεξε στο Πόλεμο και μας έφερε την Γερμανική Κατοχή και το ΕΑΜ

Το φιλοβασιλικό πραξικόπημα

του Παπάγου κατέληξε στην βασιλοπαπαγική δικτατορία του 36, και διαμόρφωσε τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις ως το 1973.

Στις 10 Οκτωβρίου 1935 εκδηλώθηκε το φιλοβασιλικό κίνημα του Παπάγου, (που ήταν νόθος γιός του Γεωργίου Α), το οποίο είχε ως πολιτικό εκπρόσωπο τον Γεώργιο Κονδύλη.

Το Κίνημα δεν ήταν του Κονδύλη, αλλά του Παπάγου και το είχαν εγκρίνει και η Αγγλική Πρεσβεία και η Στοά. Για το λόγο αυτό ουδέποτε αμφισβητήθηκε η Νομιμότητα της Δημοσίευσης στην εφημερίδα της κυβερνήσεως των Πράξεων της Επαναστατικής Κυβέρνησης με την υπογραφή μόνον του Κονδύλη.

Ο Παπάγος, που ήδη είχε στο βιογραφικό του, το Κίνημα Λεοναρδόπουλου – Γαργαλίδη , ως αρχηγός ΓΕΣ, μαζί με τον αρχηγό ΓΕΝ υποναύαρχο Δ. Οικονόμου και τον υποστράτηγο αεροπορίας Γ. Ρέππα, , έστησαν ενέδρα επί της λεωφόρου Κηφισίας, στο ύψος του Γηροκομείου, όντας επικεφαλής αγήματος, και σταμάτησαν το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη , ο οποίος είχε κερδίσει τις εκλογές της 9ης Ιουνίου του 1935, και απαίτησαν την παραίτηση του , επικαλούμενοι την ανάγκη εξόδου από «τη χαοτική πολιτική κατάσταση».

Ο Τσαλδάρης , υπέβαλε την παραίτηση του εκεί, στη μέση του δρόμου, στους πραξικοπηματίες και γύρισε στο σπίτι του.

Το βράδυ της 10ης Οκτωβρίου 1935, στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Ε΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης , εμφανίστηκε ο Γεώργιος Κονδύλης ως πρωθυπουργός, αφού "έλαβε την εντολή" από τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος ανέλαβε και υπουργός Στρατιωτικών, παραμένοντας και αρχηγός ΓΕΣ.

Οι 165 βουλευτές του κόμματός του Τσαλδάρη σε «ένδειξη διαμαρτυρίας» δεν εμφανίστηκαν στη συνεδρίαση.

Οι 82 βουλευτές που ήσαν παρόντες, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Κονδύλη, και ενέκριναν Ψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας και επαναφέρθηκε προσωρινά σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911.

Ο Κονδύλης έγινε και αντιβασιλιάς, διατηρώντας ταυτόχρονα το αξίωμα του πρωθυπουργού.

Οι 82, προκήρυξαν και Δημοψήφισμα για τη βασιλεία, (ΦΕΚ Α΄ 456), το οποίο διενεργήθηκε στις 3 Νοεμβρίου, και στο οποίο εγκρίθηκε η αλλαγή του πολιτεύματος, κάτω από τη σκιά του στρατιωτικού νόμου, με αποχή της βενιζελικής παράταξης, και με απίστευτα εκτεταμένη Νοθεία.

Το ανώμαλο καθεστώς με τον Πραξικοπηματία Παπάγο να είναι και Υπουργός και αρχηγός ΓΕΣ, κράτησε μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1935, όταν ανέλαβε υπουργός Στρατιωτικών ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής, ο οποίος όμως υποχρεώθηκε να παραιτηθεί μετά από 19 ημέρες, στις 19 Δεκεμβρίου, μετά από νέο πραξικόπημα Παπάγου.

Στις 19 Δεκεμβρίου, επανήλθε το ανώμαλο σχήμα με τον Παπάγο να είναι και Υπουργός και αρχηγός ΓΕΣ με υφυπουργό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Πλατή, που απομακρύνθηκε μαζί με τον Παπάγο στις 5 Μαρτίου 1936, μετά το τρίτο πραξικόπημα του Παπάγου που απαίτησε από τον Γεώργιο να μην σχηματίσει κυβέρνηση ο Σοφούλης που είχε την δεδηλωμένη.

Τότε, ο Γεώργιος, ανέθεσε το υπουργείο Στρατιωτικών στον Ιωάννη Μεταξά, σε μια προσπάθεια να θέσει υπό κάποιο πολιτικό έλεγχο τους «στρατιωτικούς». Δηλαδή τον Παπάγο.

Τον Αύγουστο του 1936, ο Γεώργιος, ο Πάλερετ, και ο Παπάγος ανέστειλαν το Σύνταγμα και επέβαλαν βασιλικη δικατορία.

Πέντε χρόνια, μετά στις 10 Οκτωβρίου 1941, ο Γεώργιος Β΄ εγκαταστάθηκε μαζί με την αγγλίδα πράκτορα που του είχαν διαθέσει ως γκόμενα στο Λονδίνο, και με απαίτηση της αγγλικής κυβέρνησης υπέγραψε το Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ακύρωνε τα Βασιλικά Διατάγματα της 4ης Αυγούστου.

Δηλαδή το δικτατορικό καθεστώτος του 1936, ξεκίνησε στις 10 Οκτωβρίου 1935 και δεν έληξε με τον θάνατο του Μεταξά όπως υποστήριζαν ο Γεώργιος και ο Τσουδερός αλλά έληξε στις 10 Οκτωβρίου 1941, με συμφωνία των δυνάμεων που επέβαλαν την δικτατορία.

Δηλαδή, του Βασιλιά και του Λονδίνου.

Στις 10 Οκτωβρίου 1941, ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ ανακοίνωσε από την Αγγλία, τον τερματισμό του «αυταρχικού» καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που εκείνος είχε επιβάλει και δέκα ημέρες μετά δημοσίευσε τη Συντακτική πράξη ανάκλησης των διαταγμάτων της 4ης Αυγούστου 1936.

Η Βασιλεία, που επανήλθε το 1935, καταργήθηκε με το δημοψήφισμα της 12ης Ιουνίου 1973, (στο οποίο οι Αριστεροί ψήφιζαν υπέρ του βασιλιά), το αποτέλεσμα του οποίου επιβεβαιώθηκε με το «δεύτερο δημοψήφισμα» της 8ης Δεκεμβρίου 1974.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

10 Οκτωβρίου 732 μ.Χ. Η μάχη της Τουρ και η διάσωση της Ευρώπης από τη μετανάστευση του Ισλάμ

Η Ανατολή , δηλαδή η Κωνσταντινούπολη, έκανε το καθήκον της δυο φορές , το 678 μ.Χ

και το 718 μ.Χ. σταματώντας το Χαλιφάτο.

Το 732 μΧ ,στις 10 Οκτωβρίου, ήταν η σειρά των Φράγκων να κλείσουν την πόρτα της Ευρώπης.

Η επόμενη μουσουλμανική απόπειρα εισβολής έγινε με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και ανακόπηκε με τη ναυμαχία του Κορινθιακού στις 7 Οκτωβρίου του 1571 μΧ.

Έκτοτε πέρασαν 448 χρόνια , για να εισβάλουν ξανά οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη, συν γυναιξί και τέκνοις , μέσω των Βαλκανίων,και μεσω της Ισπανίας, όπως τότε στην Τουρ.

Μόνο που τώρα, τους βοηθάμε με λεωφορεία, καράβια και τρένα και τους προσφέρουμε και δωρεάν κολατσιό.

Η μάχη της Τουρς, (συχνά αποκαλείται μάχη του Πουατιέ, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με τη μάχη του Πουατιέ το 1356) ,έγινε στις 10 Οκτωβρίου 732, μεταξύ των Φράγκων που τους διοικούσε ο Κάρολος ο νόθος γιός του Βασιλιά Πιπίνου του δεύτερου (Herstal), που ήταν κυβερνήτης της Αυστρασίας με πρωτεύουσα το Μετς που αποτελούσε το βορειοανατολικό μέρος του Βασιλείου των Μεροβίγγειων Φράγκων.

Τα εδάφη της σήμερα ανήκουν στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Ολλανδία.

Ο στρατός των Μαυριτανών αποτελούνταν από Άραβες και Βέρβερους και τους διοικούσε ο Βαλής της Ανδαλουσίας και της Κόρδοβας εμίρης Αμπντούλ Ραχμάν αλ Χαφίκι (Ghafiqi), από την Ασσυριακή φυλή Ghafiq.

Οι εκτιμήσεις για τον στρατό των Φράγκων και των Βουγουρδών, που ησαν κυρίως πεζοί,κυμαίνονται μεταξύ 15.000 και 75.000, ενώ για τη δύναμη των μουσουλμάνων που δεν ήταν ενιαία διότι συχνά διεσπάτο σε τμήματα για λεηλασίες και επιδρομές στα εδάφη των Φράγκων, οι εκτιμήσεις κυμαίνονται.

Επειδή τους στρατιώτες ακολουθούσαν οι οικογένειες τους, το πλήθος που μετακινιόταν ήταν τεράστιο. Κοντά στις 400.000.

Το σίγουρο είναι, ότι η κύρια δύναμη, το «σιδηρόφρακτο Ιππικό», που το διοικούσε ο Αμπντούλραχμάν, και το οποίο έδωσε τη μάχη ήταν πιθανότατα κοντά στις 60.000.

Εξι ημέρες πριν τη μάχη ο Αμπντούλραχμάν ανακάλεσε όλα τα τμήματα που είχαν μεταβεί για λεηλασίες προκειμένου ο στρατός να παραταχθεί σε πλήρη ισχύ.

Τα πριν τη μάχη.

Ο Δούκας της Ακουιτανίας Όντο (Odo) γνωστός και ως "Eudes ο Μέγας" απειλούμενος τόσο από τους Άραβες από το νότο, όσο και από τους Φράγκους στα βόρεια, συμμάχησε το 730 με τον Βέρβερο διοικητή της Καταλονίας , που αποκαλείτο από τους Φράγκους «Munuza» ,και του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του.

Το 731 «Munuza» επαναστάτησε κατά του κυβερνήτη της Ανδαλουσίας Αμπντούλραχμάν που γρήγορα συνέτριψε την εξέγερση και κατόπιν έστρεψε την προσοχή του εναντίον του Eudes που συγκέντρωσε τον στρατό του στο Μπορντό, αλλά νικήθηκε και το Μπορντό λεηλατήθηκε.

Η σφαγή των χριστιανών στον ποταμό Garonne ήταν τρομακτική.

Ο Isidorus Pacensis στο έργο του «Χρονικό», σχολίασε ότι «μόνο ο Θεός γνωρίζει τον αριθμό των σκοτωμένων».

Οι Μουσουλμάνοι ιππείς στη συνέχεια λεηλάτησαν και κατέστρεψαν εντελώς το τμήμα αυτό της Γαλατίας.

Το 732, η Αραβική εμπροσθοφυλακή προχωρούσε βόρεια του ποταμού Λίγηρα και έχοντας συντρίψει εύκολα κάθε αντίσταση , είχαν διασπαστεί σε πολλά τμήματα τα οποία είχαν επιδοθεί σε επιδρομές και λεηλασίες, ενώ το κύριο σώμα που ακολουθούσε προχωρούσε πιο αργά.

Ένα από τα έφιππα τμήματα των μουσουλμάνων προχώρησε στην Τούρς με πιθανό κίνητρο, τα πλούτη της Μονής του Αγίου Μαρτίνου της Τουρς, την διασημότερη μονή στη Δυτική Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Μόλις έλαβε την πληροφορία ο κυβερνήτης της Αυστρασίας Κάρολος συγκέντρωσε το στρατό του και βάδισε νότια αποφεύγοντας τους παλαιούς Ρωμαϊκούς δρόμους ελπίζοντας να αιφνιδιάσει τους μουσουλμάνους.

Ο Κάρολος λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά μεταξύ των στρατών, και κυρίως ότι ο δικός του στρατός , που ήταν ως επί το πλείστον πεζικό και μάλιστα χωρίς πανοπλία, αντιμετώπιζε το βαρύ Αραβικό ιππικό επέλεξε αμυντική τακτική και επιζητούσε να δώσει την μάχη στους λόφους, καλυπτόμενος από τα δένδρα, (ακυρώνοντας τα πλεονεκτήματα του ιππικού των μουσουλμάνων), ενώ οι Άραβες ήθελαν οι Φράγκοι να βγουν σε ανοιχτό χώρο.

Η μάχη

Για έξι ημέρες, οι δύο στρατοί παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλον με μικρές αψιμαχίες.

Οι μουσουλμάνοι , περίμεναν την άφιξη των τμημάτων από τις λεηλασίες προκειμένου να έχουν πλήρη δύναμή, αλλά, ο χειμωνιάτικος καιρός καθιστούσε την παραμονή δύσκολη στο πεδίο της μάχης για τους μουσουλμάνους, ενώ οι Φράγκοι ήσαν ντυμένοι με τα χειμωνιάτικα.
Έγινε ένα παιχνίδι αναμονής, το οποίο τελικά κέρδισε ο Κάρολος.
Η μάχη ξεκίνησε την έβδομη ημέρα, καθώς ο Αμπντούλραχμάν διέταξε επίθεση του ιππικού του.

Όμως η εμπιστοσύνη που είχαν οι μουσουλμάνοι στο ιππικό τους δεν επαληθεύτηκε.

Σε μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου το μεσαιωνικό πεζικό απέκρουσε επιθέσεις ιππικού, οι Φράγκοι στρατιώτες πειθαρχημένα άντεξαν σε όλες τις επιθέσεις. Αυτό περιγράφεται «ποιητικά» χρονικό που αναφέρει:
« οι άνδρες του Βορρά φαίνονταν σαν μια θάλασσα που δεν μπορούσε να μετακινηθεί. Στεκόντουσαν σταθερά ο ένας δίπλα στον άλλον σχηματίζοντας ένα πύργο από πάγο……..και οδηγούσαν τα ξίφη τους στο στήθος του εχθρού».
Το στρατήγημα του Κρόλου ήταν ότι έστειλε το Ιππικό του στα νώτα του εχθρού για να λεηλατήσει το στρατόπεδο και να απελευθερώσει αιχμαλώτους, και αυτή η πληροφορία οδήγησε μεγάλο τμήμα του μουσουλμανικού στρατού να αποσπασθεί προκειμένου να επιστρέψει στο στρατόπεδο για να διασώσει τα κλεμμένα του Μπορντό, αλλά και τις γυναίκες και τα παιδιά που είχε ο καθένας ως ιδιοκτησία του.

Ενώ προσπαθούσε ο Αμπντούλραχμάν να συγκρατήσει τους Ιππείς του ,είτε σκοτώθηκε από βέλος είτε τον σκότωσαν οι δικοί του, και αυτό προκάλεσε την πλήρη διάλυση.
Σύμφωνα με Φράγκικες πηγές, η μάχη διήρκεσε μία ημέρα. Την επόμενη , όταν οι Μουσουλμάνοι δεν επανήλθαν στη μάχη, οι Φράγκοι φοβήθηκαν ενέδρα και μόνο μετά από αναγνώριση αντελήφθησαν ότι οι μουσουλμάνοι είχαν υποχωρήσει καλυπτόμενοι από το σκότος .
Έτσι ο Καρολος κατήγαγε μια απίστευτη νίκη κερδίζοντας με εξαιρετική τακτική σε μια αμυντική μάχη ,στον τόπο και το χρόνο που εκείνος επέλεξε, έναν κατά πολύ ανώτερο αριθμητικά και αντίπαλο .

Μετά τη μάχη ο αραβικός στρατός χωρίς διοικητή υποχώρησε νότια από τα Πυρηναία.

Παρά την μεγάλη σημασία της μάχης, η ακριβής της τοποθεσία δεν έχει ακόμη ταυτοπουηθεί.
Οι περισσότεροι ιστορικοί εκτιμούν ότι το πεδίο της μάχης βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Clain και Vienne μεταξύ Τουρς και Πουατιέ.
Ο Κάρολος σε αυτή τη μάχη κέρδισε το παρατσούκλι «Martellus» που σημαίνει σφυρί, και ως Μαρτέλος συνέχισε να απωθεί τους μουσουλμάνους από τη Γαλλία.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ