7/1/22

Σήμερα, 7 Ιανουαρίου, ημέρα των Χριστουγέννων ο Νόβακ Τζιόκοβιτς δημοσίευσε το πρώτο μήνυμα από το Χοτ Σπότ όπου τον έχουν φυλακίσει: "Ευχαριστώ τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο για τη συνεχή υποστήριξή τους. Το νιώθω και το εκτιμώ πάρα πολύ!" ,έγραψε ο Νόβακ. Η σύζυγος του Γελένα Τζόκοβιτς έγραψε: «Σας ευχαριστώ για την αγάπη που μεταδόθηκε στον σύζυγό μου» .

 

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η Καμπάλα Χάρις μυξοκλαίει για την “Δημοκρατία” κάνοντας επέτειο για το αποκριάτικη “εισβολή” στο Καπιτώλιο. Θέλει να πάρει τον έλεγχο των εκλογών από τις ποιλιτείες στην κεντρική κυβέρνηση για να κάνει την νοθεία ευκολότερα…. Η εργαλειοποίηση των “τερματοφυλάκων” και η απάντηση του εάν έχει ή όχι αξία η ψήφος σε ένα βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=XFPIaagRsbE

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχουν μεγάλοι Αθλητές αλλά μικροί Άνθρωποι.
Ό Τζιόκοβιτς έχει αποδείξει πως είναι πρώτα μεγάλος Άνθρωπος και μετά μεγάλος Αθλητής.

Ανώνυμος είπε...

Ο Πατερας του Τζοκοβιτς τους εκραξε.

Σταυρωσατε Τον Χριστο θα σταυρωσετε και τον γιο μου;
Οποτε γαμηστε τον πρωθυπουργο της Ασσσστραλιας.
Τους αλλους τηρατε.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1937 πέθανε στην Κόρινθο ο Ιωάννης Συκουτρής σε ηλικία 36 ετών. Ο θάνατος του αποδόθηκε αρχικά, σε «ξαφνικίτιδα». Σε καρδιακή προσβολή. Αλλά, μήνες μετά, γράφτηκε ότι βρέθηκε δίπλα του ένα μπουκαλάκι «Βερονάλ», οπότε ο θάνατός του χαρακτηρίστηκε από τον Μανιαδάκη αυτοκτονία. Τότε, μαζί με το «Βερονάλ» βρέθηκε ένα δυσανάγνωστο και βιαστικό σημείωμα προς τον καθηγητή του Πολυτεχνείου Άγγελο Καλαμαρά με το οποίο κληροδοτούσε τα βιβλία του στην Ακαδημία, άφηνε ένα χρηματικό πόσο στη γυναίκα του Χαρά, και ζητούσε να δημοσιευτεί το τμήμα της εισαγωγής στην «Ποιητική» του Αριστοτέλη που είχε ολοκληρώσει χωρίς κανείς να προσπαθήσει να το συμπληρώσει. Αυτό το σημείωμα θεωρήθηκε ως η τελευταία βούληση του Συκουτρή. Από το 1937 δεν έγινε ποτέ γραφολογικός έλεγχος του σημειώματος, το οποίο δεν αναφερόταν στα ρεπορτάζ για τον θάνατό του της 23ης Σεπτεμβρίου 1937.

  Το καλοκαίρι του 1937 ο Συκουτρής ταξίδεψε στη Γερμανία συνοδεύοντας ομάδα φοιτητών του.   Οι Γερμανοί τον εκτιμούσαν πολύ. Και η επίσκεψη...