Ο μικρός Ζουλιέν κατουράει και την ΚΝΟΥΔΟΥ και τον Εφιαλτάκη όπως εκανε και με τον ΚΟΚΟ ΝΤΕ ΓΚΡΕΤΣΙΑ

Το όνομα αυτού του μικροσκοπικού αγάλματος , «Petit Julien», ο «Μικρός Ζουλιέν». είναι ένα αντίγραφο από άγαλμα του 17ου αιώνα, που πιθανότατα ξεκίνησε ως δημόσιο σιντριβάνι, με το αγόρι που ουρούσε ως φόρο τιμής στους βυρσοδέψες, καθώς οι μεσαιωνικοί βυρσοδέψες έβαζαν τα παιδιά του δρόμου να κατουρήσουν στο δέρμα για να το κάνουν πιο μαλακό. Η πιο δημοφιλής ιστορία για την προέλευσή του αναφέρει πώς το μικρό αγόρι κατουρώντας έσωσε Βρυξέλλες κατουρώντας το φυτίλι που θα ανατίναζε το μπαρούτι που ηταν κάτω από τα τείχη της πόλη. Ένα μικρό αγόρι είδε το φλεγόμενο φυτίλι και κατούρησε γρήγορα πάνω του. Το 1747 γάλλοι γρεναδιέροι του Λουδοβίκου του 15ου έκλέψαν «το γελοίο άγαλμα» αλλά απειλούμενος με μια λαική εξέγερση, ο Λουδοβίκος τιμώρησε αυστηρά τους καραγκιόζηδες και έδωσε τον Ζουλιέν πίσω στην πόλη, ντυμένο με ακριβό μπροκάρ, κεντημένος με χρυσό και διακοσμημένος με το σταυρό του Αγίου Λουδοβίκου.. Αυτός δεν ήταν ο μόνος πόλεμος και απαγωγή που επέζησε ο Ζουλιέν. Έχει κλαπεί, ανακτηθεί, καταστραφεί και ανακατασκευαστεί αρκετές φορές . Το μικρό κατουρώντας αγόρι κατάφερε να μείνει αλώβητο κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων. Το 1914, μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στο Βέλγιο, ένα σκίτσο του μικρού Ζουλιέν να κατουράει Γερμανούς στρατιώτες εθεάθη στο εξώφυλλο μιας σατιρικής εφημερίδας. Ενώ το πρόσωπο των Βρυξελλών μπορεί να αλλάξει, το μικρό παιδί που κατουράει εξακολουθεί να είναι μια αγαπημένη εικόνα καθώς και ένα σύμβολο περιφρόνησης και ανθεκτικότητας - ένα «δικό σας» σε κάθε κίνδυνο που απειλεί την πόλη.