13/11/23

Η απέλαση των Λαθρομεταναστών Κάδμου και Δαναού που δεν είχαν ενσωματωθεί στην παιδεία των αυτοχθόνων στην Αίγυπτο

 

Δημήτρη Μιχαλόπουλου: Πώς περιέγραψε ο Διόδωρος Σικελιώτης την Έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο 

Η αντικειμενικότερη εξιστόρηση της Εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο εντοπίζεται σε έργο της Ελληνικής Γραμματείας.
 Τα τωρινά γεγονότα στην Παλαιστίνη επιβάλλουν μια – σύντομη εξυπακούεται – αναδρομή στο παρελθόν και δη στην Έξοδο των Εβραίων. Και αυτό, γιατί μόνο μέσω της ιστορικής μνήμης γίνεται κατανοητό το παρόν και αναφαίνονται προοπτικές λογικού προγραμματισμού του μέλλοντος. 
Και ας αρχίσουμε έχοντας κατά νουν παλαιά γαλλική ρήση: «Τίποτα το σημαντικό δεν αρχίζει θεαματικώς». 

Ευρισκόμεθα λοιπόν στο έτος 1998, οπότε κυκλοφορεί από το “Βιβλιοπωλείο της Εστίας” 
η β΄ έκδοση συλλογικού τόμου που τιτλοφορείται: “Όψεις της ελληνικής κοινωνίας του 19ου αιώνα”. Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνεται δοκίμιο του Πασχάλη Κιτρομηλίδη, σήμερα ομότιμου καθηγητή του ΕΚΠΑ και τακτικού μέλους της Ακαδημίας Αθηνών, στο οποίο (σελ. 36 του εν λόγω έργου) διατυπώνεται η εξής άποψη:
 «Ο βιβλικός εκείνος περιούσιος λαός της Παλαιάς Διαθήκης κατάφερε μέσα από διάφορες μαγικές μεταμορφώσεις και μετατοπίσεις της ιστορικής μοίρας να μετακινηθεί στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα…» αντικαθιστώντας, μάλιστα, την προσμονή του Μεσσία με την προσδοκία πραγμάτωσης της Μεγάλης Ιδέας. 
Δεν χρειάζεται ανάλυση της γνώμης του κ. Κιτρομηλίδη, διότι είναι σαφέστατος. 
Κατά συνέπεια, εκείνο που πρέπει να ελεγχθεί είναι κατά πόσον το “αξίωμα” αυτό ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα. 
Εκ πρώτης όψεως, λοιπόν, το μόνο που μπορεί να αναφωνήσει κανείς είναι ο λόγος που, όσον αφορά καίριας σημασίας ζητήματα, εξέφεραν οι φιλόσοφοι του δυτικοευρωπαϊκού Μεσαίωνα:
 “Sic et non!” (= “Ναι και όχι!”). 
Και για να γίνουμε και εμείς σαφείς: 
Όπως κατά κανόνα συμβαίνει, όσον αφορά μεγάλα ιστορικά γεγονότα των Αρχαίων Χρόνων, η αντικειμενικότερη εξιστόρηση της Εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο εντοπίζεται σε έργο της Ελληνικής Γραμματείας, συγκεκριμένα στην “Ιστορική Βιβλιοθήκη” του Διόδωρου Σικελιώτη (40. 3. 1. 3), η νεοελληνική μετάφραση του οποίου έχει ως εξής: 
«Κάποτε ξέσπασε στην Αίγυπτο λοιμός και οι αυτόχθονες θεώρησαν ως υπεύθυνους τους πολυάριθμους μετανάστες που είχαν εκεί συρρεύσει. Και αυτό, επειδή αυτοί λάτρευαν θεούς διαφορετικούς από εκείνους των Αιγυπτίων. Έτσι, προκειμένου να κατευναστούν οι θεότητες των ντόπιων, αποφασίστηκε η απέλαση των ξένων. Οι επιφανέστεροι από αυτούς τους τελευταίους, με επικεφαλής τους Δαναό και Κάδμο πήγαν στην Ελλάδα (και σε κάποιες άλλες χώρες). Ο πολύς λαός όμως, με ηγέτη τον Μωυσή, άνδρα ιδιαιτέρως γενναίο και έξυπνο, πορεύθηκε στην Ιουδαία [νότιο μέρος της Παλαιστίνης], που τότε ήταν τελείως έρημη». 

Αυτή σήμερα θεωρείται – παρά τις κάποιες ασάφειες – η αντικειμενικότερη εξιστόρηση της Εξόδου των Εβραίων (που σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα πρέπει να έγινε περί τα μέσα της 2ης π.Χ. χιλιετίας). Και η εγγενής σε αυτήν αλήθεια αποδεικνύεται ευχερώς.
 Συγκεκριμένα:
 • Η Θήβα (Θήβαι στα Αρχαία Ελληνικά), δεν ετυμολογείται ελληνικώς και λογικά θεωρείται ως παραφθορά αιγυπτιακής λέξης, όπως π.χ. του όρου ΘΒΑΙ (= σπηλιά κατοικήσιμη) ή ακόμη του ΘΒΑ (= λόφος). 
• Το όνομα του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας, επίσης δεν ετυμολογείται ελληνικώς. Κατά συνέπεια, η πιο πιθανή ερμηνεία του είναι η μέσω της σημιτικής λέξης Gadmon (= [ο] ανατολικός). 
• Περίπου τα ίδια συμβαίνουν και με τον Δαναό του Άργους. Η λέξη “άργος” (συγγενής του “αγρού”) αρχικώς σήμαινε “πεδιάδα εύφορη” – και λογικώς ονομάστηκε έτσι το περίφημο Άργος της Πελοποννήσου, εφόσον ήταν πόλη που δέσποζε σε περιοχή αποδοτικώς καλλιεργήσιμη. 
Το ότι ο Δαναός είχε έλθει από την Αίγυπτο, έχει προ πολλού αποδειχθεί. 
Οι περιπέτειες, εξάλλου, των Δαναΐδων, θυγατέρων του, αποτελεί μυθολογική εκδοχή αρδευτικών έργων που έγιναν στην πεδιάδα του Άργους, η οποία ακόμη και σήμερα περιστασιακώς μαστίζεται από λειψυδρία. 
• Μέσω αυτής της μεταναστευτικής ροής από την Αίγυπτο προς την Ελλάδα είναι δυνατόν, μερικώς έστω, να ερμηνευθεί η ύπαρξη στον ελλαδικό χώρο αρχαίων μνημείων προηγμένης/πολύ προηγμένης τεχνολογίας .
Η εγκατάσταση και εργασία στη νότια Ελλάδα “τεχνιτών από την Αίγυπτο” μαρτυρείται σποραδικώς, αλλά κατηγορηματικώς στο έργο του Παυσανία “Ελλάδος Περιήγησις”. 
Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει:
 Η Αίγυπτος ήτανε χώρα η οποία, χάρη στον Νείλο, δεν είχε πληγεί από τον “Μεγάλο Κατακλυσμό (του Νώε)”. 
Έτσι, είχε εκεί διατηρηθεί, χάρη στα από το τοπικό ιερατείο επιμελώς διαφυλαγμένα αρχεία, γνώση που σε άλλες χώρες είχε χαθεί. 
Για αυτό και όλοι οι σοφοί της Αρχαίας Ελλάδας άρχιζαν τις περιηγήσεις τους από την Αίγυπτο.
 
Έχοντας ως αφετηρία το ανωτέρω χωρίο του Διόδωρου Σικελιώτη, ο Γκάρυ Γκρήνμπεργκ (Gary Greenberg), Πρόεδρος της Βιβλικής Αρχαιολογικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο όρος “Εβραίος” αρχικώς δεν προερχόταν από το σημιτικό ρήμα “eber” (= περνάω απέναντι) αλλά από την αρχαία αιγυπτιακή λέξη “habirou”, που σήμαινε τον χαμηλής κοινωνικής υπόστασης ξένο εργάτη.
 Αυτοί οι “habirou” λοιπόν ακολούθησαν τον Μωυσή στην Παλαιστίνη και δημιούργησαν ένα νέο έθνος – ακριβώς τους Εβραίους.
 Ισχυρή ένδειξη ορθότητας της άποψης του Γκρήνμπεργκ (το σχετικό βιβλίο του οποίου έχει προ πολλού εκδοθεί και στα ελληνικά), είναι η δασεία που στην αρχαία μας γλώσσα παίρνει ο όρος “Εβραίος”, η οποία δασεία γίνεται -h- στις μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες (Hebrew, Ηébreu). 
Το -h- αυτό υπάρχει στο habirou, αλλά δεν υπάρχει στην αρχική τουλάχιστον μορφή της λέξης eber.
 Τι σημαίνουνε όλα αυτά; 
Το εξής: 
Οι επιφανείς πρώην εγκατεστημένοι στην Αίγυπτο “αλλοδαποί” ήλθαν στην Ελλάδα με ισχνή ή, καλλίτερα, μηδαμινή “εθνική” συνείδηση. 
Κατά συνέπεια, γρήγορα αφομοιώθηκαν από τον “ελλαδικό τους περίγυρο” και εξελίχθηκαν σε πρωταγωνιστές του αρχαιοελληνικού ιστορικώς γίγνεσθαι.
 Οι habirou, αντίθετα, οι οποίοι χάρη στον Μωυσή πήγαν και εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη, γρήγορα απέκτησαν μια νέα, δική τους εθνική συνείδηση που, παρά τις ιστορικές μεταπτώσεις, διατηρείται μέχρι σήμερα. 
Γιατί; 
Η απάντηση και πάλι εντοπίζεται σε έργο της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, συγκεκριμένα στα “Γεωγραφικά” του Στράβωνος (16. 2. 35):
 Ο Μωυσής κατηγορηματικώς απέρριπτε τη με μορφή ανθρώπων και ζώων απεικόνιση των θεϊκών υπάρξεων! 
Συνακολούθως, κήρυττε ένα αυστηρό Μονοθεϊσμό σταθερώς απαγορεύοντας οποιαδήποτε τάση απεικόνισης του Θείου. 
Πλήρως διαφωνούσε, δηλαδή, με το όλο θρησκευτικό σύστημα της Αρχαίας Αιγύπτου… και επιτυχώς επιχείρησε να δημιουργήσει ένα νέο λαό/έθνος που θα υιοθετούσε τις δικές του θρησκευτικές αντιλήψεις. 
Βέβαια, υπάρχουν και άλλα, η παρουσίαση και ανάλυση των οποίων παρέλκει. Ας αρκεστούμε, κατά συνέπεια, στο να φέρουμε στη μνήμη μας τη σοφή ρήση του Ρωσικού Λαού: 
«Το μέλλον συχνά είναι προβλέψιμο.  Το παρελθόν όμως είναι αυτό που κάθε τόσο αλλάζει».

Δυο  παρατηρήσεις για το άκρως διδακτικό άρθρο του κ. Μιχαλόπουλου.

Όπως λέει ο Μιχαλόπουλος, η άφιξη των «Χαμπιρού» στην Θήβα και το Άργος έγινε περί το 3500 από κτίσεως Κόσμου. 

Προηγήθηκε δηλαδή της αφίξεως στην Χερσόνησο του Αίμου των Αχαιών. 

Ο Κάδμος και ο Δαναός και τα σόγια τους εγκαταστάθηκαν μεταξύ των αποκαλουμένων Πελασγών που ήσαν και αυτοί μελαχρινοί όπως και οι Πελασγοί.

 Αν ο Κάδμος και ο Δαναός  ήσαν «Πελασγοί Χαμπιρού» στην Αίγυπτο, είναι μια λογική υπόθεση που ίσως εξηγεί την διαφορετική κατεύθυνση που πήραν από τους πολλούς που ακολούθησαν τον Μωυσή. 

Οι Χαμπιρού όπως και οι Πελασγοί πάντως «υποτάχθηκαν» πρώτα στους ξανθούς Αχαιούς και μετά στους Ξανθούς Δωριείς.

Το άρθρο του Μιχαλόπουλου, που μας εξηγεί ότι οι «Χαμπιρού», ήταν έναν πολυεθνικό , πολυφυλετικό, και πολυθρησκευτικό σύνολο, φωτίζει  πολύ τα γεγονότα με το «Μοσχάρι» στην έρημο του Σινά.   

 

Σπυρίδων Χατζάρας

15 σχόλια:

Γεωργιος Οιτιευς είπε...

ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ , ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ !

Ανώνυμος είπε...

Δηλαδή Χατζάρα δεν σκίστηκε η θάλασσα για να περάσουν οι Εβραίοι; Φέικ νιουζ ήτανε;

ΔΟΞΑ ΤΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ είπε...

Όταν απευθύνεται σε αδιάβαστους Έλληνες βέβαια μπορεί να γράφει ό,τι μπούρδες γουστάρει ο Μι χαλεδόπουλος. Άκου εκεί δεν ετυμολογούνται οι Δαναοί, ο Κάδμος και οι υπόλοιποι. Και ετυμολογούνται οι εβραΙκές υποτίθεται λέξεις που κανείς δεν γνωρίζει ποιες λέξεις είχε η γλώσσα τους τότε. Κανείς δεν ξέρει πώς μολούσαν οι Ιουδαίοι ΄τοτε, τι λέξεις τσαμπουνούσανε. Κατά τα άλλα ετυμολογουν κιόλας. Κια δεν μπορούν να ετυμολογήσουν τάχατες τις ελληνικές!

ΔΟΞΑ ΤΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ είπε...

Πληκτρολογώ Κάδμος στο λεξικό LSJ και αποτέλεσμα οι έννοιες "δόρυ", "λόφος" και "ασπίς" Κύριε αποτέτοιε Μι χαλεδόπουλε... πληθώρα λέξεων, ετυμολογία να δουν τα γκαβά σου... από ετυμολόγηση όση θες... Και η ημιμάθεια τρισχειρότερη της αμάθειας.

ΑΠΙΩΝ είπε...

Σχόλιο για τους αγράμματους καθηγητές της συμφοράς.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΔΜΟΣ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ - ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ - ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΑΝΔΡΑΣ

Κέκαδμαι: δωρικός Παρακείμενος τού καίνυμαι = υπερτερώ, υπερέχω.
Ἀπό ρίζα καδ-. Θέμα: καν +j+ομαι μέ ἐπένθεση τοῦ j → καίνομαι καί καίνυμαι.
ϰέϰασμαι, ϰεϰασμένος (δωρικά στον Πίνδαρο ϰεϰαδμένος)
Από το κέκασμαι που σημαίνει υπερτερώ, υπερέχω και το ανήρ (άνδρας). Κάσσανδρος είναι "αυτός που υπερέχει".
Κασσάνδρα Όνομα αρχαιοελληνικής προέλευσης, αβέβαιου ετύμου• σύμφωνα με το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, φαίνεται πιθανό ότι ο πιο σπάνιος τύπος Κεσ(σ)άνδρα είναι αρχαιότερος (πρβλ. το μυκηναϊκό ke-sa-da-ra) και ότι το πρώτο συνθετικό ίσως συνδέεται με το ρήμα κέκασμαι «λάμπω, υπερέχω» (< *κέ-κασ-μαι, αναδιπλ. παρακείμενος με ενεστωτική χρήση < *kas-, που συνδέεται με το λατινικό censeo «τιμώ», το σανσκριτικό sam-sayati «αναγγέλλει» κ.ά.)• ενώ το δεύτερο συνθετικό είναι η αρχαία λέξη ἀνήρ, ἀνδρός «άντρας». Έτσι, σύμφωνα με το Online Etymology Dictionary η σημασία του ονόματος πιθανώς να είναι «έπαινος, εγκώμιο των αντρών».

LIDDELL & SCOTT
Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας

καίνῠμαι, γʹ ενικ. παρατ. ἐκαίνῠτο, παρακ. κέκασμαι, Δωρ. κέκαδμαι (ως ενεστ.)• γʹ ενικ. υπερσ. ἐκέκαστο (ως παρατ.)• αποθ., υπερτερώ, υπερέχω, ἐκαίνυτο φῦλ' ἀνθρώπων νῆα κυβερνῆσαι, ξεπέρασε το είδος των ανθρώπων στην πηδαλιούχηση, σε Ομήρ. Οδ.• ἐγχείῃ δ' ἐκέκαστο Πανέλληνας, υπερείχε στην ρίψη του δόρατος ανάμεσα σ' όλους τους Έλληνες, στο ίδ.• ὁμηλικίην ἐκέκαστο γνῶναι, τους ξεπέρασε όλους στην γνώση, στο ίδ.• ιδίως, σε μτχ., δόλοισι κεκασμένε, εξαιρετικός, άριστος στην πανουργία, στο ίδ.• τέχνῃσι κεκασμένος, σε Ησίοδ.• φρουραῖς κέκασται, είναι καλά εφοδιασμένος, σε Ευρ.

"Η λέξη ανάγεται πιθανώς στην Ινδοευρωπαϊκή Ελληνική ρίζα *kad- "διαπρέπω, διακρίνομαι", οπότε θα είχε την σημασία "αυτός που διαπρέπει" και συνδέεται με παρακμ. "κέκασμαι, κεκαδμένος", "διακρίνομαι" και "καστιάνειρα" και αρχ. ινδικό sasadun "διαπρέπω"."
Το όνομα Κάστωρ (< *k’n.d-tōr) παράγεται από την IE ρίζα *(s)k’end- «φαίνομαι, προεξέχω/ξεχωρίζω» που έχει δώσει το ελληνικό ρήμα κέκαδμαι/κέκασμαι (< *ke-k’n.d-), το οποίο σημαίνει «ξεχωρίζω/υπερέχω ευδιάκριτα» και ενδεχομένως το ουσιαστικό κόνδυλος (< *k’ond-ulos) ~ «προεξοχή». Η ίδια ρίζα έχει δώσει τα ονόματα Κάσσανδρος = «κεκασμένος ἀνδράσι» και τα θηλυκά ανάλογα Καστιάνειρα ~ Κασσάνδρα και Ἰοκάστη ~ Ἐπικάστη. Γράφει ο Josè Luis Garcia-Ramon για τα ονόματα αυτά:
Επομένως, ο Κάστωρ είναι ο «φαεινός, φαιδρός» και ο «πολύφαντος».
Ο Μπαμπινιώτης στο λεξικό του λέει
“κάστορας < αρχ. κάστωρ < *κάδ-τωρ < *kad-, που συνδέεται με το σανσκριτικό sasaduh "υπερέχω, ξεχωρίζω". Το όνομα του ζώου προέρχεται από τον μυθικό ήρωα Κάστορα, γυιο του Δία, ο οποίος ήταν προστάτης των γυναικών, καθώς το ζώο κάστορας είναι γνωστό για τα τρυφερά μητρικά του αισθήματα."
Ένα άλλο μυθικό όνομα που μπορεί να αναχθεί στην ίδια ρίζα είναι ο Κόδρος.
Αν πίσω από το όνομα κρύβετια το επίθετο *κοδρός τότε το το θέμα κοδ- πρέπει να είναι μηδενικός βαθμός (λ.χ. λευγ-αλέος = λυγ-ρός).
Άρα το /ο/ πρέπει να είναι αρκαδο-αιολίζουσα εκδοχή της φωνηεντοποίησης *n.>a , δηλαδή *(s)k’n.d-ròs > κοδρός, όπως τα αρκαδιά *dek’m.t- > δέκο και δέκοτος και τα μυκηναϊκά pe-mo = σπέρμο (*sper-mn.) και a2-mo-ta = ἅρμοτα (h2er(s)-mn.th2).
Αφού λοιπόν είναι γλωσσολογικά δυνατόν το κοδρός να συνδέεται με την ρίζα *(s)k’end- «κέκασμαι = υπερέχω, εξέχω» τότε μένει να δούμε αν υπάρχουν ενδείξεις τέτοιας σημασίας. Ο Ησύχιος γράφει:
Κόδρος• Ἀθηναῖος, λαμπρὸς τῷ γένει


ΑΠΙΩΝ ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ

ΔΟΞΑ ΤΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ είπε...

θῆβος : θαῦμα, θάμβος Εν τάξει; Παρ΄τα κάκαλαμ τώρα που μου θες ετυμολόγηση... ΑΜΑ ΕΧΕΙΣ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ, ΤΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ... Γι' αυτό έχει δει τόση προκοπή ο πεατριωτικός χώρος, επειδή οι χαφιεδόπουλοι αλωνίζαν μέσα στην αμάθεια και το δε βαριέσαι...

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω για ετυμολογία λέξεων, πάντως ο καθηγητής γενετικής Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, πριν αρκετά χρόνια σε συνέντευξή του σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, είχε αναφέρει ότι το DNA των Ελλήνων είναι κατά 98% όμοιο μ΄αυτό των αρχαίων και κατά 78% όμοιο με των προγόνων μας πριν από τέσσερις με έξι χιλιάδες χρόνια πριν, το οποίο απέδωσε σε μαζική μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή μεταξύ 2.000 και 4.000 π.Χ. που είχε συμβολή κατά 20% στον τοπικό πληθυσμό. Ήταν πολύ σαφής σ' αυτό και μάλιστα είχε πει ότι οι πληθυσμοί από την Μέση Ανατολή δεν στάθηκαν μόνο στην Ελλάδα, αλλά προχώρησαν και δυτικότερα.

ΑΠΙΩΝ είπε...

Συνέχεια: μάθημα Ετυμολογίας για «καθηγητές».

κάδνυμαι, κήδω. καιδνός > καινός
καίνυμι, κέκαδμαι. κέκαδμαι. κεκαδμένος. κεκαδμένος. κεκάδοντο. κεκάδοντο. κεκαδών. κεκαδών. κεκακουργημένως. κεκακουργημένως. κεκάλακας. κεκάλακας. Κέκαλος. Κέκαλος.
καίνῠμαι: (κέκασμαι, ἐκεκάσμην), ὦμος ἐλέφαντι κεκαδμένος
(ἀρετῇσι κεκασμένος ἐν Δαναοῖσι ΟΜΗΡΟΣ.
(Πέλοπα) ἐλέφαντι φαιδίμον ὦμον κεκαδμένον (O. 1.27)
πανουργίαις κεκασμένον ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ.
ἐκαίνυτο φῦλ' ἀνθρώπων | νῆα κυβερνῆσαι, OΔΥΣΣΕΙΑ. 3.282,
ἐγχείῃ δ' ἐκέκαστο Πανέλληνας καὶ Ἀχαιούς,
τέχνηισι κεκασμένος ΗΣΙΟΔΟΣ
καίνῠμαι: γʹ ενικ. παρατ. ἐκαίνῠτο, παρακ. κέκασμαι, Δωρ. κέκαδμαι (ως ενεστ.)• γʹ ενικ. υπερσ. ἐκέκαστο (ως παρατ.)• αποθ., υπερτερώ, υπερέχω, ἐκαίνυτο φῦλ' ἀνθρώπων νῆα κυβερνῆσαι, ξεπέρασε το είδος των ανθρώπων στην πηδαλιούχηση, σε Ομήρ. Οδ.• ἐγχείῃ δ' ἐκέκαστο Πανέλληνας, υπερείχε στην ρίψη του δόρατος ανάμεσα σ' όλους τους Έλληνες, στο ίδ.• ὁμηλικίην ἐκέκαστο γνῶναι, τους ξεπέρασε όλους στην γνώση, στο ίδ.• ιδίως, σε μτχ., δόλοισι κεκασμένε, εξαιρετικός, άριστος στην πανουργία, στο ίδ.• τέχνῃσι κεκασμένος, σε Ησίοδ.• φρουραῖς κέκασται, είναι καλά εφοδιασμένος, σε Ευρ.
καίνυμαι (Α)
1. υπερτερώ, υπερέχω (α. «ἐκαίνυτο φῡλ' ἀνθρώπων νῆα κυβερνῆσαι» — ήταν ο ανώτερος απ' όλους τους ανθρώπους στο να κυβερνήσει πλοίο, Ομ. Οδ.
β. «ἥ ῥα γυναικῶν φῡλον ἐκαίνυτο... εἴδεΐ τε μεγέθει τε» — που ξεπερνούσε όλες τις γυναίκες στη μορφή και στ' ανάστημα, Ησίοδ.)
2. (μτχ. παρακμ.) κεκασμένος και δωρ. τ. κεκαδμένος, -η, -ον
α) ξεχωριστός, διακεκριμένος («παντοίης ἀρετῆσι κεκασμένος ἐν Δαναοῖσιν», Ομ. Οδ.
β) στολισμένος, κεκοσμημένος («ὦμον ἐλέφαντι κεκαδμένον» — ώμο στολισμένο με φίλντισι, Πίνδ.)
γ) φρ. «εὖ κεκασμένον δόρυ» — καλά οπλισμένη ομάδα ενόπλων (Αισχ.)
4. (σπάν. τ. ενεργ.) «καινύτω» — νικάτω, ας υπερέχει (Ησύχ.).
[ΕΤΥΜΟΛ. Πρόκειται μάλλον για υποχωρητ. σχηματισμένο ενεστ. < παρακμ. κέκασμαι αναλογικά προς τα δαίνυμαι: δέδασμαι].
καίνυμαι: ἀποθ., ὑπερτερῶ, ὑπερέχω, μετ’ αἰτιατ. προσώπ. καὶ ἀπαρ. δηλοῦντος τὸ κατά τι, ἐκαίνυτο φῦλ’ ἀνθρώπων νῆα κυβερνῆσαι, ὑπερέβαινε πάσας τὰς φυλὰς τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὴν τέχνην τοῦ κυβερνᾶν πλοῖον, «ἐκαίνυτο, πάνυ ἐνίκα» (Εὐστ.), Ὀδ. Γ. 282• ὡσαύτως μετὰ δοτ. πράγματος, ἣ ῥα γυναικῶν φῦλον ἐκαίνυτο… εἴδεΐ τε μεγέθει τε Ἡσ. Ἀσπ. Ἡρ. 4• πρβλ. ἀποκαίνυμαι. - Πλὴν τοῦ παρατ. τούτου, ὁ Ὅμ. συχνάκις μεταχειρίζεται τὸν παρακείμ. καὶ ὑπερσ. κέκασμαι, ἐκεκάσμην, Δωρ. κέκαδμαι, ἅπερ κεῖνται ὡς ἐνεστ. καὶ παρατ. σχηματισθέντα ἐκ ῥήματος *κάζω (ἴδε ἐν τέλει• - ἐκάζοντο, καζόμενος ἀπαντῶσι παρὰ Νικήτ. ἐν Χρον. 120. 141): - ὑπερτερῶ τινα κατά τι, μετ’ αἰτ. προσ. καὶ δοτ. πράγμ., ἐγχείῃ δ’ ἐκέκαστο Πανέλληνας καὶ Ἀχαιοὺς Ἰλ. Β. 530• ὃς ἡλικίην ἐκέκαστο ἔγχεΐ θ’ ἱπποσύνῃ τε, ὃς τοὺς ἥλικας ἐνίκα ἐν τῇ χρήσει τοῦ δόρατος καὶ τῇ ἱππικῇ, Π. 808• ὃς ἀνθρώπους ἐκέκαστο κλεπτοσύνῃ θ’ ὅρκῳ τε Ὀδ. Τ. 395 (ἴδε Σχολιαστ. καὶ Εὐστ.), πρβλ. Ἰλ. Υ. 35• μετ’ ἀπαρ. ἀντὶ δοτ. πράγμ., ὁμηλικίην ἐκέκαστο γνῶναι, ὑπερέβαινε τοὺς ὁμήλικας εἰς τὸ γιγνώσκειν, Ὀδ. Β. 158• οὕτως, ἐκέκαστο ἰθύνειν Ἀπολλ. Ρόδ. Β. 867, ἴδε τὸ ῥῆμα ἀποκαίνυμαι: - οὕτω καὶ μετὰ δοτ. πράγμ. μόνον, δόλοισι κεκασμένε, ἔξοχε εἰς δόλους, Ἰλ. Δ. 339• παντοίῃς ἀρετῇσι κεκασμένος ἐν Δαναοῖσι Ὀδ. δ. 725, πρβλ. 815, Ι. 509, Ἰλ. Ε. 54• ἀγλαΐην, … μετὰ δμωῇσι κέκασσαι Ὀδ. Τ. 82• ἐκ πάντων τέχνῃσι κεκασμένος Οὐρανιώνων Ἡσ. Θ. 929• μετὰ γεν., τῶν σε, γέρον, πλούτῳ τε καὶ υἱάσι φασὶ κεκάσθαι, «τούτων πάντων, ὦ γέρον, πλούτῳ καὶ υἱοῖς φασί σε προέχειν» (Θ. Γαζῆς), Ἰλ. Ω. 546• (περὶ τοῦ ἐν Ἰλ. Ω. 535 στίχου: πάντας γὰρ ἐπ’ ἀνθρώπους ἐκέκαστο, ἴδε ἐπικαίνυμαι): - οὕτω παρὰ ποιηταῖς μεθ’ Ὅμηρον, ὦμον ἐλέφαντι κεκαδμένον, κεκοσμημένον, Πινδ. Ο. 1. 42• φρουραῖς κέκασται, εἶναι καλῶς ἐφωδιασμένος μὲ …, Εὐρ. Ἠλ. 616• πανουργίαις μείζοσι κεκασμένον Ἀριστοφ. Ἱππ. 685• καὶ ἀπολ., εὖ κεκασμένον δόρυ, καλῶς ὡπλισμένος ὅμιλος, Αἰσχύλ. Εὐμ. 766. - Ποιητ. ῥῆμα• διότι τὸ ἐν Πλάτ. Πολ. 334Β εἶναι εἰλημμένον ἐκ τῆς Ὀδ. Τ. 395. (Ἂν καὶ κατὰ τύπον ὅμοιον τῷ καίνω, ὅμως φαίνεται ἀνῆκον μᾶλλον εἰς √ΚΑΔ, ἥτις ἀναφαίνεται ἐν τῷ πρκμ. καὶ ὑπερσ. κέκαδμαι, κτλ.).

ΑΠΙΩΝ ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ

ΑΠΙΩΝ είπε...

Συνέχεια: ζήτω οι έλληνες «καθηγητές».
Καδμείοι: Συμβατική ονομασία του λαού που σύμφωνα με την παράδοση, με αρχηγό τον Κάδμο, κατέλαβε την Θήβα και κατέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα της Βοιωτίας. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο (Α΄ 57).

Ο Στέφανος Βυζάντιος υποστηρίζει ότι ο όρος προέρχεται από την ακρόπολη των Θηβών, που κατά την παράδοση, ίδρυσε ο Κάδμος, την Καδμεία: «…Καδμεία πόλις = Θηβών ακρόπολις, αφ’ ης οι Θηβαίοι Καδμείοι και Καδμίωνες και Καδμείαι και το τείχος Καδμεία…».
Όπως απεδείχθη, πρόκειται για ένα προελληνικό ινδοευρωπαϊκό φύλο, που έφθασε στην Βοιωτία από την Ήπειρο, για το οποίο υπήρχε μέχρι πρόσφατα αρκετή σύγχυση ως προς την καταγωγή του. Πολλοί ερευνητές, παρασυρμένοι από λανθασμένες ετυμολογίες αλλά και ασαφή χωρία αρχαίων κειμένων, θεωρούσαν τον επώνυμό τους ήρωα Κάδμο και τον λαό του, τους Φοίνικες, ως Σημίτες, φθάνοντας στο σημείο να θεωρούν ότι και το όνομα της Ευρώπης ανάγεται σε σημιτική ρίζα!
Ο καθηγητής και Ακαδημαϊκός Μ. Σακελλαρίου αντέκρουσε με πειστικά επιχειρήματα αυτές τις απόψεις και υποστήριξε ότι οι Φοίνικες του Κάδμου ήσαν ένα προελληνικό φύλο ινδοευρωπαϊκής καταγωγής (βλ. Ιστορία Ελληνικού Έθνους – τόμος Α΄, σελ. 361).
Παραθέτουμε περιληπτικά στην συνέχεια, τα σπουδαιότερα αυτών των επιχειρημάτων:
«… Το όνομα του Κάδμου δινόταν σε ένα βουνό και σε ένα ποτάμι στα σύνορα της Καρίας με την Λυδία και την Φρυγία, σε έναν βράχο στα παράλια της νότιας Ιλλυρίας και σε έναν παραπόταμο του Θυάμιδος (Καλαμά) στην Ήπειρο. Είναι επίσης γνωστό ότι οι Κρήτες των ιστορικών χρόνων χρησιμοποιούσαν την λέξη κάδμος με τρεις σημασίες: «δόρυ, λόφος, ασπίς» που όλες τους σχετίζονται με την έννοια ύψος. Έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί το όνομα Κάδμος δόθηκε σε βουνά και σε βράχους. Το γιατί δόθηκε και σε ποτάμια προκύπτει από την ετυμολογία της λέξεως που παράγεται από την ίδια ρίζα που υπάρχει και στο ελληνικό ρήμα κέκαδμαι, κέκασμαι «εξέχω, λάμπω». Η έννοια «εξέχω» ταιριάζει με το ύψος ενώ η έννοια «λάμπω» με την αντανάκλαση του φωτός στο νερό…
…το εθνικό Φοίν-ικες έχει θέμα που απαντά στην ελληνική (φοιν-ός = βαθυκόκκινος, φοιν-ίξαι, συνώνυμο με το αιμάξαι = φόνος με αρχική σημασία αίμα) και ένα επίθημα γνωστό από άλλα εθνικά ιδοευρωπαϊκών φύλων (Αίθικες, Τέμμικες, Γράϊκες ή Γραικοί, Θράϊκες ή Θράκες). Το όνομα Φοινίκη δινόταν επίσης στην Καρία και το όνομα Φοίνιξ δήλωνε βουνό και οχυρό της ιδίας χώρας («…κώμη ορεινή της Καρίας επί του ομωνύμου όρους…» κατά το Λεξ. Κυρ. Ονομ. ), καθώς και ποτάμι της Λυκίας, όπου ποτέ δεν εισχώρησαν Σημίτες Φοίνικες. Επίσης η Φοινίκη της Ηπείρου […πόλις παραθαλασσία και εμπορική της εν Ηπείρω Χαονίας…(Λ.Κ.Ο) ], βρίσκεται έξω από τα όρια εξαπλώσεώς τους. Την ίδια ρίζα έχει και το εθνικό Φοινατοί που έφερε ένα Ηπειρωτικό φύλο. Το όνομα Φοίνικες επομένως δεν γεννήθηκε στα παράλια του Λιβάνου, αλλά δόθηκε από τους Έλληνες στον λαό που κατοικούσε εκεί, επειδή επιδιδόταν στην βαφή υφασμάτων με ένα βαθυκόκκινο χρώμα, το «φοινόν». Προηγουμένως όμως είχε ήδη χρησιμοποιηθεί ως εθνικό ενός ινδοευρωπαϊκού φύλου εγκατεστημένου στον ελλαδικό χώρο.

ΑΠΙΩΝ ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ


ΑΠΙΩΝ είπε...

Η Φοινίκη του Κάδμου δεν ήταν λοιπόν η χώρα των Σημιτών Φοινίκων, αλλά η Φοινίκη της Ηπείρου, που δεν απέχει πολύ από τον Κάδμο, τον παραπόταμο του Καλαμά (από εκεί κατάγονται οι Φοίνικες της Βοιωτίας). Οι Φοινατοί που αναφέραμε προηγουμένως, θα ήταν πιθανόν απόγονοι των ινδοευρωπαίων Φοινίκων της Ηπείρου: τα δύο ονόματα διαφέρουν μόνον στα επιθήματα, Φοίν – ικ – ς, Φοιν – ατ – ός.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, αυτοί οι Φοίνικες έπρεπε να θεωρηθούν ελληνικό φύλο. Υπάρχουν όμως δύο αντενδείξεις: α) Όταν οι Έλληνες εισχώρησαν στο εσωτερικό της Καρίας στην διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων διαπίστωσαν ότι τα ονόματα Κάδμος και Φοίνιξ χρησιμοποιούνταν ήδη ως ονόματα ποταμών, βουνών και πόλεων, αλλά και στην ίδια την Καρία παλαιότερα (Φοινίκη). Άρα οι ονοματοθέτες αυτών των γεωγραφικών όρων θα ήσαν κάποια άλλα ινδοευρωπαϊκά στοιχεία εγκατεστημένα εκεί παλαιότερα και β) Ο Καδμίλος, θεία μορφή των μυστηρίων της Σαμοθράκης, έχει όνομα παραπλήσιο του Κάδμου και το γεγονός αυτό ερμηνεύεται αν λάβουμε υπ’ όψη ότι ταυτιζόταν με τον ιθυφαλλικό Ερμή. Αλλά αυτά τα μυστήρια ήσαν αρχαιότερα από την εκεί εγκατάσταση των Ελλήνων. Για τους λόγους αυτούς θεωρούμε τους Φοίνικες του Κάδμου όχι ελληνικό φύλο, αλλά στοιχείο άλλου ινδοευρωπαϊκού λαού…». (Ι.Ε.Ε. τομ. Α΄ σελ. 361)
Σύμφωνα με τις παραδόσεις, οι Καδμείοι δηλ. οι Φοίνικες του Κάδμου, κατέκτησαν την Βοιωτία, αφού υπέταξαν τους παλαιότατους κατοίκους της περιοχής, σχετικά με τους οποίους όμως υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ των αρχαίων πηγών.
Έτσι, ο μεν Εκαταίος υποστηρίζει ότι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής υπήρξαν οι Λέλεγες και οι Πελασγοί και στην συνέχεια ήλθαν από την θάλασσα μέσω Αττικής οι Άονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες, τους οποίους νίκησε ο Κάδμος με τους Φοίνικές του, ο δε Ελλάνικος θεωρεί ως πρώτους κατοίκους τον αυτόχθονα Ώγυγο και τους Έκτηνες που ίδρυσαν την Θήβα. Οι Άονες και οι Ύαντες θεωρούνται επίσης αυτόχθονες, που τους υπέταξε ο Κάδμος, ο οποίος ίδρυσε την Καδμεία (την ακρόπολη των Θηβών).
Τέλος ο Στράβων αναφέρει ( Θ΄ ΙΙ.3) ότι την Βοιωτία κατέκτησαν οι Φοίνικες με επικεφαλής τον Κάδμο που οχύρωσε την Καδμεία.
Η σύγχρονη έρευνα έχει προσδιορίσει ότι η μετανάστευση των Καδμείων από την Ήπειρο στην Βοιωτία πρέπει να πραγματοποιήθηκε το ενωρίτερο κατά την μετάβαση από την Μεσοελλαδική στην Υστεροελλαδική Εποχή δηλ. γύρω στο 1600 π.Χ.
http://ethnologic.blogspot.gr/2010/02/6_07.html
Από το βιβλίο του Δημητρίου Ευαγγελίδη «Λεξικό των Αρχαίων Ελληνικών και Περι-ελλαδικών φύλων»)

Στην θεωρία που θέλει οι Καδμείοι να ήταν φύλο που κατέβηκε από βόρεια φαίνεται ότι συμβάλουν και τα σχετικά με τους Εγχελείς της λίμνης Λυχνίτιδος ( Αχρίδας ) που έλεγαν ότι ο γενάρχης τους ήταν γιός του Κάδμου που έφυγε από την Θήβα για τον βορρά. Στην πραγματικότητα δηλαδή η πορεία ήταν αντίθετη.
Τέλος και οι Κεδμωναίοι που αναφέρονται ως φύλο της Χαναάν στο βιβλίο της Γένεσης της ΠΔ θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μια μικρή ένδειξη ινδοευρωπαϊκής διείσδυσης ( λουβικής, νεο – χιττιτικής ) στην Παλαιστίνη, παρά φοινικικής στον ελλαδικό χώρο. Μην ξεχνάμε και την παρουσία Δαναών στην Ελλάδα, στην Κιλικία και τις σχετικές θεωρίες με τους Ντανιούνα των λαών της Θάλασσας και την φυλή Δάν του Ισραήλ.
Οι Κεδμωναίοι ήταν αρχαίος λαός και ήταν μια από τις δέκα χαναανιτικές φυλές (Γένεση 15,18-19). Οι Κεδμωναίοι κατοικούσαν μεταξύ της Αιγύπτου και του ποταμού Ευφράτη, στη νότια Χαναάν (Γένεση 15,18-21).
Κάποιοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο μυθικός ήρωας Κάδμος, που πρώτος εισήγαγε τα γράμματα στην Ελλάδα, ήταν Κεδμωναίος.
http://users.sch.gr/aiasgr/Eguklopaideia/Laoi_kai_fules/Xanaanitikoi_laoi.htm#Kedmwnaioi

ΑΠΙΩΝ ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ

ΑΠΙΩΝ είπε...

Συνέχεια στο «καθηγητές τρεις και εχάθη η Πατρίς».
Ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Μιχαήλ Σακελλαρίου έγραψε (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους τόμος 1, σελίδα 361), ότι οι Καδμείοι ή Φοίνικες που είχαν φτάσει στη Θήβα από τη Φοινίκη δεν προέρχονταν από την πόλη των Σημιτών Φοινίκων του Λιβάνου, αλλά από τη Φοινίκη της Ηπείρου. Είχε αναφέρει ακόμη ότι το όνομα Κάδμος στην ελληνική μυθολογία δεν είναι σημιτικής προέλευσης αλλά ινδοευρωπαϊκής και παράγεται από ρίζα που υπάρχει στο ελληνικό ρήμα κέκαδμαι, κέκασμαι που σημαίνει εξέχω, λάμπω. Η έννοια εξέχω ταιριάζει με το ύψος και η έννοια λάμπω ανταποκρίνεται στην αντανάκλαση του φωτός στα νερά. Αυτό εξηγεί γιατί το όνομα δόθηκε σε βράχους και σε ποτάμια. Στην περιοχή Φοινίκη της Ηπείρου βρίσκεται παραπόταμος του Καλαμά που ονομαζόταν Κάδμος. Επίσης το εθνικό Φοίνικες έχει θέμα που απαντάται στην ελληνική.[ φοινός (= βαθυκόκκινος) και φοινίξαι (= αιμάσαι). Και η πρώτη σημασία της λέξης φόνος ήταν αίμα]. Και έχει επίσης ένα επίθημα (-ικες), γνωστό από άλλα ονόματα ινδοευρωπαΙκών φύλων (Αίθικες, Γράϊκες ή Γραικοί, Τέμμικες , Θράικες).
Για τους Φοίνικες ή Καδμείους της Ηπείρου που εγκαταστάθηκαν στη Θήβα ο καθηγητής Μιχαήλ Σακελλαρίου δευκρινίζει ότι έφτασαν στη Θήβα περίπου το 1600 π.Χ. και ότι σύμφωνα με τις ελληνικές παραδόσεις εκτόπισαν από τη Βοιωτία τους Τέμμικες και τους Άονες και κρατήθηκαν εκεί, στη Βοιωτία δηλαδή, μέχρι το 1250π.Χ. περίπου. Οι Άονες και οι Τέμμικες αναφέρονται από τον κ. καθηγητή ως φύλα ινδοευρωπαϊκά αλλά όχι ελληνικά.
«Η ρίζα του ονόματος Κάδμος είναι ‘‘κάδμ-’’ και απαντάται στο ρήμα ‘‘ καίνυμι’’(=εξέχω, υπερτερώ, διακρίνομαι) , που στον παρακείμενο είναι κέκαδμαι ή κέκασμαι. Ο Η.Λ.Τσατσόμοιρος στο βιβλίο του ‘‘ Ιστορία Γενέσεως της Ελληνικής Γλώσσας’’ αποκωδικοποιεί το ‘‘ΚΑΔΜΟΣ’’ ως « ο κάλλιστος (K) των ανδρών (A), ο δεικνύων (Δ) την Διός σοφία ( μήτιν : M ) δια των Μουσών σ΄ όλη την οικουμένη (O), ο σημαίνων ( Σ ) δια σημείων ορατών ( γραφής ) και όχι δια λόγων : ΚΑΔΜΟΣ ».
Το όνομα ‘‘ Φοίνικες’’ απαντάται στην Ελληνική : φοινός σημαίνει ‘‘βαθυκόκκινος’’. Στην ‘‘ Ιστορία του Ελληνικού Έθνους’’ διαβάζουμε : « Την ίδια ρίζα έχει το εθνικό Φοινατοί, που έφερε ένα ηπειρωτικό φύλο. Δόθηκε από τους Έλληνες στο λαό που κατοικούσε εκεί, επειδή επιδιδόταν στη βαφή υφασμάτων με ένα βαθύ κόκκινο χρώμα, το ‘‘φοινόν’’». Επίσης το όνομα ‘‘Φοινίκι’’ ή ‘‘Φοινίκη’’ διατηρείται σήμερα σε δύο χωριά της Ηπείρου, το ένα βρίσκεται κοντά στους Αγ.Σαράντα της Β. Ηπείρου και το άλλο κοντά στους Φιλιάτες του Νομού Θεσπρωτίας.
Στο χωριό αυτό υπάρχει η παράδοση, που το συσχετίζει με το πρώτο και οι κάτοικοι προέρχονται από την ίδια εστία. Να σημειώσουμε εδώ ότι το χωριό της Θεσπρωτίας βρίσκεται δίπλα στον ποταμό του Θυάμιδος, που λεγόταν παλιά ‘‘Κάδμος’’. Συνεχίζουμε διαβάζοντας από την ‘‘Ιστορία του Ελληνικού Έθνους’’: « Η Φοινίκη του Κάδμου δεν ήταν η χώρα των Σημιτών Φοινίκων, αλλά η Φοινίκη της Ηπείρου, που δεν απέχει άλλωστε πολύ από τον Κάδμο τον παραπόταμο του Καλαμά ( από εκεί κατάγονται οι Φοίνικες της Βοιωτίας) ».

ΑΠΙΩΝ ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ

ΑΠΙΩΝ είπε...


Συνέχεια, ο κ. Γ.Κατσιμπάρδης, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.
Ο αδελφός του Κάδμου Φοίνικας, αναφέρει η μυθολογία, πήγε σε άλλη χώρα, όπου ίδρυσε τη Φοινίκη. Δεν επέστρεψε στην πατρίδα τους. Επομένως πώς μπορεί η καταγωγή τους να είναι η Φοινίκη της Ασίας, εφόσον ήθελαν, επί πλέον, ν’ αποφύγουν την οργή του πατέρα τους;
Το όνομα του πατέρα τους, Αγήνωρ ( Αγήνωρας ), πιθανόν να σημαίνει ο “άγαν ανήρ” ( ο πολύ άντρας, ο πέραν του δέοντος ) ή ο “άγων ανήρ” ( ο ηγέτης= βασιλιάς ), καθώς επίσης κι αυτόν που “άγει νω Ρα” ( αυτός που ηγείται σύμφωνα με το νου και τη θέληση του Ρα=θεού ). Το όνομα της γιαγιά τους Λιβύης προέρχεται από την ελληνική λέξη λίβυον ( άγριος λωτός ), από το φυτό που ευδοκιμεί σ’ αυτή τη χώρα. Τα ονόματα αυτά είναι καθαρά ελληνικά.
Μετά τη φυγή από τη Θήβα, το ζεύγος Κάδμος- Αρμονία, καταλήγει στην Ιλλυρία, όπου γεννιέται και ο γιος τους Ιλλυριός. Τι το πιο φυσικό, στο τέλος του βίου του κάποιος να θέλει να επιστρέψει στον τόπο της γέννησής του; Επομένως η Φοινίκη δεν είναι σημιτική, αλλά καθαρά ελληνική περιοχή, κι έχει σχέση με την Ιλλυρία. Ενισχυτικό αυτού είναι οι πήλινες πινακίδες με ελληνική γραμμική γραφή Β’, που εκτός από την Πύλο, τις Μυκήνες, τη Θήβα, την Κεφαλονιά, βρέθηκαν και στη Φοινίκη της Ιλλυρίας. Έτσι βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα : Ο Κάδμος και οι Φοίνικές του κατάγονται από τη Φοινίκη της Ηπείρου και το όνομά του σημαίνει « ο λαμπρός εξέχων άνδρας, που έδειξε την Μήτιν του Διός στην Οικουμένη δια της γραφής ».
Ο κ. Γ.Κατσιμπάρδης, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός, στο βιβλίο του ‘‘ Υπάρχει και η Βουθόη’’, αναφέρει πως ο Κάδμος όταν εγκαταστάθηκε στην Ιλλυρία, φεύγοντας από τη Θήβα, ίδρυσε την πόλη Βουθόη, δημιουργώντας έναν νέο πολιτισμό σ’ αυτή την περιοχή. Η Βουθόη ταυτίζεται με τη σημερινή Budua ή Budve. Να σημειωθεί, επίσης, πως στην ίδια περιοχή, την Φοινίκη της Ηπείρου, υπάρχει και μια άλλη πόλη, που ονομάζεται Βουθρωτό, από την εποχή του χαλκού, που δεν μπορεί κάποιος να πει με σιγουριά αν έχει σχέση με την Βουθόη.

ΑΠΙΩΝ ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ

Ανώνυμος είπε...

Ο ιερεας ειπε στον Σολωνα οτι ο ελληνικος πολιτισμος ηταν χιλια χρονια παλαιοτερος απο τον Αιγυπτιακο. Αρα ο πολιτισμος αυτος ειχε εξαπλωθει και στην Αιγυπτο, αφου οι ελληνες διακρινονταν και για την ναυτοσυνη τους. Οι ελληνες ιερεις λοιπον, που γνωριζαν οτι ερχεται κατακλυσμος εστειλαν τα χειρογραφα στην Αιγυπτο. Θα τα εστελναν σε ξενους ή σε ομαιμους?

Ανώνυμος είπε...

. . . περὶ μὲν τῶν Ἰουδαίων Ἑκαταῖος ὁ Ἀβδηρίτης ταῦτα ἱστόρηκεν.
Αυτό δεν το είδε μάλλον.

Απλώς η άποψη ενός Έλληνα της ύστερης ρωμαϊκής εποχής που γνώριζε σαφώς την ήδη καταγεγραμμενη Παλαιά Διαθήκη.

Ο Δαναός ζήτησε τον θρόνο του Άργους γιατί είχε κληρονομικό δικαίωμα, ως απόγονος της Ιούς, κόρης του Ιναχου, βασιλιά του αργούς.

Ο Καδμος ήρθε από Φοινίκη όχι αιγυπτο.

Υπάρχει γενετική συσχέτιση παράξενη στον ελληνικό χώρο, διαφορετική από όλες τις άλλες ομάδες.
https://youtu.be/DlQdOUGVdG8?si=ctFDQ-8hP2q2aoLB

Ανώνυμος είπε...

Ινδοευρωπαίοι Φοίνικες? ΤΙ ΡΑΤΣΑ ΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΤΙ ΡΙΖΕ ΑΡΑΓΕ ΟΜΙΛΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ? ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΑ ΑΡΑΓΕ Ο ΚΑΤΣΙΜΠΟΥΡΔΟΓΛΟΥ?

Πλησιάζει η ώρα της απελευθέρωσης του Τσασώβ Γιάρ στην ΛΔ.Ντόνετσκ

  Η Πολιτοφυλακή της ΛΔ Ντόνετσκ με την υποστήριξη των ρωσικών δυνάμεων, απελευθέρωσε σήμερα το χωριό   Μπογκντάνοβκα στα βόρεια και Ανατολι...