23 Μαρτίου 1999. Πριν 26 χρόνια. Ήμουν στο Βελιγράδι. Έληξε το τελεσλίγραφο του ΝΑΤΟ και άρχιζε ο Πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, με τους Αλβανούς και το ΝΑΤΟ. Αποφάσισα να παραμείνω στην θέση μου.

To «ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ» με τις ΠΛΑΤΕΣ των ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΩΝ του ΚΥΚΛΟΥ του Κλεφτο-ΓΕΛΤΣΙΝ,

 (που έκανε δουλειές με τους Αλβανούς) ΕΠΕΒΑΛΕ το 

«ΝΟΜΟ του ΣΕΡΙΦΗ».

 

Ο Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς,

 απέρριψε ,  μετά από ημέρες διαπραγματεύσεων με τους διεθνείς μεσολαβητές, συμπεριλαμβανομένου και του ειδικού απεσταλμένου

 των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, την απαίτηση των ΗΠΑ,

 για την ανάπτυξη ξένων στρατευμάτων στο Κοσσυφοπέδιο 

και ο Ισπανός Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο Τσογλάνα,

 έδωσε την εντολή για την έναρξη των αεροπορικών επιδρομών 

στη Γιουγκοσλαβία. 

Στη ΟΔ Γιουγκοσλαβίας κηρύχτηκε επιστράτευση.

Οι βομβαρδισμοί  ξεκίνησαν την επόμενη 24 Μαρτίου απο το Κόσσοβο. 

 

Στην ελληνική πρεσβεία ετοιμάζαμε το κονβόϊ των Πούλμαν για την εκκένωση των Ελλήνων φοιτητών και των Ελλήνων υπηκόων 

που ήθελαν να φύγουν .

 Μαζί τους και το προσωπικό της Πρεσβείας.

Μαζί με τον κουμπάρο μου Δρόσο Χαζτηθεοδούλου αποφασίσαμε

 να μείνουμε και να κρατήσουμε το Γραφείο Τύπου ανοιχτό. 

Το ίδιο αποφάσισε και ο αείμνηστος  τότε πρέσβης της Ελλάδος Παναγιώτης Βλασσόπουλος που έμεινε μαζί με την σύζυγό 

του που ήταν τότε έγκυος και γέννησε στο βομβαρδιζόμενο

 Βελιγράδι.