Αφού δεν μπόρεσε να γράψει τους Ουτσεκάδες, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε, πως οι ΗΠΑ αποσύρονται από την ΟΥΝΕΣΚΟ και η αποχώρησή τους θα ισχύσει από τις 31 Δεκεμβρίου.
(Άντε με το καλό να φύγουν και από την Ιντερπόλ).
Η επικεφαλής της ΟΥΝΕΣΚΟ δήλωσε πως ενημερώθηκε επισήμως και υπογράμμισε πως η απόφαση αυτή των ΗΠΑ συνιστά μια απώλεια για «την οικογένεια των Ηνωμένων Εθνών» και για την πολυμερή συνεργασία.
12/10/17
ΑΛΗΘΗΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΠΥΡΟ, ΘΕΡΜΑΣ ΕΥΧΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΗΜΕΡΑΝ. ΕΤΗ ΠΑΜΠΟΛΛΑ ΜΕ ΕΥΡΩΣΤΙΑ ΚΑΙ ΑΚΛΟΝΗΤΟΝ ΘΑΡΡΟΣ.
Φώς Ελληνικόν εις όλους τούς Έλληνας καί τάς Ελληνίδας. Βρέχει διαρκώς καί τό κρασάκι βράζει εις τούς 14 βαθμούς (10◦C). Δυνατό πίνουν οι Σουηδοί.
Πολλά ειπώθηκαν περί «κιναίδων». Εγώ ευθαρσώς τά συνοψίζω εις το εξής: πέραν τής γελοιότητος του θέματος, όπως έλεγεν ακόμη καί ο Τσέ, «Έχει τό απαιτούμενον ΘΑΡΡΟΣ ο Εισαγγελεύς τού ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ νά μηνύση 148 Βουλευτάς ως υπόπτους παροτρύνσεως παιδοβιασμού καὶ παιδοφιλίας(παίδες ≤17).
Δηλαδή παίδες θεωρούνται καί όσοι διανύουν τό 17ον έτος της ηλικίας. Τουλάχιστον εις τό ποδόσφαιρον...
Τό ερώτημα είναι τί είδους ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΡΕΧΕΙ. Η Αναγνώρισις της Ξανθομουλμανίας ή μήπως οι ΕΞΩΘΕΝ ΕΠΕΝΔΥΤΑΙ ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΝΥΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ διά προσθεσοαφαίρεσιν οργάνων και πεοπλάστ, εις τήν ΙΕΡΑΝ ΠΟΛΙΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ. ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ;
Εν συνεχεία...
Κάποιος έγραψεν περὶ συνψηφισμοῦ ΚΚ€ μὲ Χρυσαυγήν. Εις πολλά θέματα καί ψηφοφορίας. Ενδιαφέρον θέμα. «Εις τάς γραμμάς τού ΚΚ€» πάντως εκάναμε Εθνικιστικόν αγώνα. Εις τὴν Κόβαν(ή Κούβαν) πλοιάρχων τόν Νοέμβριον τού 1978 εγράφαμεν στά πανώ «ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ».
Τί καλλίτερον δύνανται νά πράξουν καί νά επινοήσουν οι Χρυσαυγίται σήμερον; Είδατε τά κομμουνιστικά κόλπα;
Οι ψήφοι νά πέφτουν εις τήν κάλπην!
Φιλικώς
Γεώργιος Δ. Κανελλόπουλος
Ουψάλα
Φώς Ελληνικόν εις όλους τούς Έλληνας καί τάς Ελληνίδας. Βρέχει διαρκώς καί τό κρασάκι βράζει εις τούς 14 βαθμούς (10◦C). Δυνατό πίνουν οι Σουηδοί.
Πολλά ειπώθηκαν περί «κιναίδων». Εγώ ευθαρσώς τά συνοψίζω εις το εξής: πέραν τής γελοιότητος του θέματος, όπως έλεγεν ακόμη καί ο Τσέ, «Έχει τό απαιτούμενον ΘΑΡΡΟΣ ο Εισαγγελεύς τού ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ νά μηνύση 148 Βουλευτάς ως υπόπτους παροτρύνσεως παιδοβιασμού καὶ παιδοφιλίας(παίδες ≤17).
Δηλαδή παίδες θεωρούνται καί όσοι διανύουν τό 17ον έτος της ηλικίας. Τουλάχιστον εις τό ποδόσφαιρον...
Τό ερώτημα είναι τί είδους ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΡΕΧΕΙ. Η Αναγνώρισις της Ξανθομουλμανίας ή μήπως οι ΕΞΩΘΕΝ ΕΠΕΝΔΥΤΑΙ ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΝΥΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ διά προσθεσοαφαίρεσιν οργάνων και πεοπλάστ, εις τήν ΙΕΡΑΝ ΠΟΛΙΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ. ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ;
Εν συνεχεία...
Κάποιος έγραψεν περὶ συνψηφισμοῦ ΚΚ€ μὲ Χρυσαυγήν. Εις πολλά θέματα καί ψηφοφορίας. Ενδιαφέρον θέμα. «Εις τάς γραμμάς τού ΚΚ€» πάντως εκάναμε Εθνικιστικόν αγώνα. Εις τὴν Κόβαν(ή Κούβαν) πλοιάρχων τόν Νοέμβριον τού 1978 εγράφαμεν στά πανώ «ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ».
Τί καλλίτερον δύνανται νά πράξουν καί νά επινοήσουν οι Χρυσαυγίται σήμερον; Είδατε τά κομμουνιστικά κόλπα;
Οι ψήφοι νά πέφτουν εις τήν κάλπην!
Φιλικώς
Γεώργιος Δ. Κανελλόπουλος
Ουψάλα
Η Αλήθεια Δεν Έχει Χορηγό 05-10-2017
Σήμερα Πέμπτη στις 12:00 (και σε επανάληψη στις 21:00) μαζί σας η εκπομπή «η Αλήθεια δεν έχει χορηγό».
Ο Σπύρος Χατζάρας με μία ακόμη εκπομπή ελεύθερης ενημέρωσης με ειδήσεις και αποκαλύψεις για όσους φαίνεται ότι κυβερνούν αλλά και κυρίως για όσους δεν φαίνονται.
Μία εκπομπή που λέει όλα εκείνα τα οποία κάποιοι θέλουν να σας κρύψουν. αν θέλετε να βγείτε στον “αέρα” του ραδιοφώνου καλέστε στο 6945258240 στον ίδιο αριθμό μας βρίσκετε και στο viber, ή στείλτε τα μηνύματα σας στο axisradio@hotmail.com και στο info@elkosmos.gr για να διαβαστούν στον αέρα του σταθμού.
11/10/17
Μνήμη Πάμπου Φιλιππίδη
Ο Φιλιππίδης συνελήφθη αφου αναγνωρίστηκε από μια Τουρκάλα, που διέμενε σε σπίτι κοντά στον τόπο όπου έγινε η απόπειρα. Οδηγήθηκε στο δικαστήριο αλλά αθωώθηκε λόγω αμφιβολίας για τη μαρτυρία της Τουρκάλας.
«Δυο – τρεις μέρες μετά την αθώωσή του», ενώ καθόταν από καφενείο στην Πάφο. δυο Άγγλοι αξιωματικοί, μαζί με το γιο του αξιωματικού που δέχτηκε την επίθεσή τον πλησίασαν και τον συνέλαβαν.
Στο επίσημο ανακοινωθέν των Άγγλων για την εξαφάνισή του προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι ο Χαράλαμπος Φιλιππίδης δραπέτευσε, ενώ οδηγείτο προς υπόδειξη κρησφύγετου αγωνιστών της ΕΟΚΑ και ότι οι Αρχές τον καταζητούσαν. Πηγή http://www.elkosmos.gr/stis-11-oktovriou-1958-vasanizete-mechri-thanatou-ke-xepsycha-sta-anakritiria-tis-pafou-o-agonistis-tis-eleftherias-charalabos-filippidis/
Τσίπρωκτος: «Πράξη γενναιότητας το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου»
Γενναιότητα του Κώλου. Η γενναιότητα της Πουστιάς.
-Ρε συ Πουστραλέξη, το πας το γράμμα;
-Στα 15 ήθελες να αλλάξεις φύλλο;
-Ρε συ, πονάνε ρε τα παλικάρια;
-Ρε συ Πουστραλέξη, το πας το γράμμα;
-Στα 15 ήθελες να αλλάξεις φύλλο;
-Ρε συ, πονάνε ρε τα παλικάρια;
Ο πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις Δαβίδ Μπάλφουρ και η πράκτορας Τζόυς
Ο εστεμμένος τενεκές Γεώργιος, ο πρωτότοκος του Κωνσταντίνου, το 1935 πήρε διαζύγιο από την Ελισσάβετ της Ρουμανίας και σε ένα ταξίδι στις Ινδίες, συνάντησε τη γυναίκα που θα γινόταν η ερωμένη του μέχρι το τέλος της ζωής.
Η Joyce Brittain-Jones, σύζυγος βρετανού , και ο εστεμμένος τενεκές εξόριστος ερωτεύθηκαν και πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης δεκαετίας μαζί. Στην Αθήνα ήταν κυρία των τιμών της πριγκίπισσας Αικατερίνης. Μετά τον πόλεμο, έζησαν μαζί στο Λονδίνο, ώσπου ο τενεκές επέστρεψε στον θρόνο αλλά η Τζόυς με βέτο της υπηρεσίας.
Αναφέρομαι στην υπόθεση της Τζόυς για να εξηγήσω την αναφορά του πράκτορα Δαβίδ Μπάλφουρ την οποία μας μετέφερε ο φίλος του και συνομιλητής του. αλλά όχι μόνον. Αιμίλιος Ταχιάος.
Ο «αδελφός» , καθηγητής, Ταχιάος, έγραψε ότι ,«έχοντας με τον Μπάλφουρ μια μακροχρόνια φιλική σχέση απέκτησε το θάρρος να προχωρήσει και σε πιο ιδιωτικές πτυχές της ζωής του». «Τόλμησα» έγραψε ,«να υπαινιχθώ αυτά για τα οποία τον κατηγορούσαν. Τότε μου απάντησε ευθαρσώς: «Γιατί θα ‘πρεπε εγώ να κατασκοπεύω και να καθοδηγώ τον βασιλέα Γεώργιο B΄, τη στιγμή που αυτός συζούσε με βρετανίδα ερωμένη»;
Ο διάλογος με τον Ταχιάο φυσικά δεν ήταν ειλικρινείς και φυσικά ήταν η μισή «τεκτονική» αλήθεια.
Ο πράκτορας Δαβίδ Μπάλφουρ ως υπεύθυνος του Κλιμακίου της Ιντέλιτζενς Σέρβις, καθοδηγούσε το δίκτυο του σταθμάρχη Δημητρίου Λαμπράκη, και άλλους πράκτορες όπως το Νίκο Πλουμπίδη και τον Ιωάννη Δράκο αλλά και τον Παπάγο.
Ο εστεμμένος τενεκές έπαιρνε "γραμμή" Λονδίνου, από τον πρέσβη Μάικλ Πάλερετ και την πράκτορα Τζόυς.
Το κόλπο με τις Αγγλίδες συζύγους και ερωμένες ήταν από τα πρώτα που εφάρμοσε η υπηρεσία. Τόσο αρχαίο όσο και η Πουστιά.
Ο Δαβίδ Μπάλφουρ που στο Κάιρο έγινε φίλος με τον γκέι Παύλο, δεν συμπαθούσε τον Γεώργιο.
Η αποκάλυψη του Δαβίδ Μπάλφουρ από τον Ριζοσπάστη τον Ιανουάριο του 1947 δεν έγινε με πρωτοβουλία του Καραγιώργη ,αλλά με εντολή του Ζαχαριάδη, που ήθελε να απαλλαγεί από το δίκτυο Μπαλφουρ-Πλουμπίδη, καθως η Μόσχα από τα τέλη του 1946 αποφάσισε να εγκαταλείψει τις Συμφωνίες Στάλιν-Τσώρτσιλ δεδομένου οτι ο Τσώρτσιλ είχε χάσει τις εκλογές και ο αμερικανικός παράγων αναλάμβανε το ρόλο της Αγγλίας, όπως ανακοινώθηκε και επίσημα με το Δόγμα Τρούμαν στις 12 Μαρτίου 1947.
Η Joyce Brittain-Jones, σύζυγος βρετανού , και ο εστεμμένος τενεκές εξόριστος ερωτεύθηκαν και πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης δεκαετίας μαζί. Στην Αθήνα ήταν κυρία των τιμών της πριγκίπισσας Αικατερίνης. Μετά τον πόλεμο, έζησαν μαζί στο Λονδίνο, ώσπου ο τενεκές επέστρεψε στον θρόνο αλλά η Τζόυς με βέτο της υπηρεσίας.
Αναφέρομαι στην υπόθεση της Τζόυς για να εξηγήσω την αναφορά του πράκτορα Δαβίδ Μπάλφουρ την οποία μας μετέφερε ο φίλος του και συνομιλητής του. αλλά όχι μόνον. Αιμίλιος Ταχιάος.
Ο «αδελφός» , καθηγητής, Ταχιάος, έγραψε ότι ,«έχοντας με τον Μπάλφουρ μια μακροχρόνια φιλική σχέση απέκτησε το θάρρος να προχωρήσει και σε πιο ιδιωτικές πτυχές της ζωής του». «Τόλμησα» έγραψε ,«να υπαινιχθώ αυτά για τα οποία τον κατηγορούσαν. Τότε μου απάντησε ευθαρσώς: «Γιατί θα ‘πρεπε εγώ να κατασκοπεύω και να καθοδηγώ τον βασιλέα Γεώργιο B΄, τη στιγμή που αυτός συζούσε με βρετανίδα ερωμένη»;
Ο διάλογος με τον Ταχιάο φυσικά δεν ήταν ειλικρινείς και φυσικά ήταν η μισή «τεκτονική» αλήθεια.
Ο πράκτορας Δαβίδ Μπάλφουρ ως υπεύθυνος του Κλιμακίου της Ιντέλιτζενς Σέρβις, καθοδηγούσε το δίκτυο του σταθμάρχη Δημητρίου Λαμπράκη, και άλλους πράκτορες όπως το Νίκο Πλουμπίδη και τον Ιωάννη Δράκο αλλά και τον Παπάγο.
Ο εστεμμένος τενεκές έπαιρνε "γραμμή" Λονδίνου, από τον πρέσβη Μάικλ Πάλερετ και την πράκτορα Τζόυς.
Το κόλπο με τις Αγγλίδες συζύγους και ερωμένες ήταν από τα πρώτα που εφάρμοσε η υπηρεσία. Τόσο αρχαίο όσο και η Πουστιά.
Ο Δαβίδ Μπάλφουρ που στο Κάιρο έγινε φίλος με τον γκέι Παύλο, δεν συμπαθούσε τον Γεώργιο.
Η αποκάλυψη του Δαβίδ Μπάλφουρ από τον Ριζοσπάστη τον Ιανουάριο του 1947 δεν έγινε με πρωτοβουλία του Καραγιώργη ,αλλά με εντολή του Ζαχαριάδη, που ήθελε να απαλλαγεί από το δίκτυο Μπαλφουρ-Πλουμπίδη, καθως η Μόσχα από τα τέλη του 1946 αποφάσισε να εγκαταλείψει τις Συμφωνίες Στάλιν-Τσώρτσιλ δεδομένου οτι ο Τσώρτσιλ είχε χάσει τις εκλογές και ο αμερικανικός παράγων αναλάμβανε το ρόλο της Αγγλίας, όπως ανακοινώθηκε και επίσημα με το Δόγμα Τρούμαν στις 12 Μαρτίου 1947.
Μέγα το της Πουστιάς Κράτος ΙΙ
Ο ανεκδιήγητος Πουστραλέξης, ο ξε-Τσίπρωκτος, σε ένα από τα
απίστευτα χοντρά ψέματα που είπε υπέρ της «διαφορετικότητας» , σημείωσε ότι «σήμερα στην
Ελλάδα του 2017, σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος», πρέπει να διευρύνουμε τις ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα.
Ο Πουστραλέξης, νομίζει ότι η Πουστιά είναι σύγχρονη, ενώ είναι
αρχαιότατη. Είναι τόσο αρχαία, όσο και τα «Σόδομα». Από την εποχή του ομοεθνούς
του Λωτ. Και δεν συνιστά ελευθερία ούτε Απελευθέρωση η Πουστιά, και κυρίως δεν είναι ατομικό δικαίωμα.
Έξω από εδώ
Διαπίστωσα ότι κάποιος προσπαθεί να βγάλει τα εσώψυχά του κατά της κ .Σουφλή μέσα από τα σχόλια του Δελτίου των 11.
Δεν ξέρω γιατί του φάνηκε ότι μπορεί να καταχραστεί της φιλοξενίας μου, αλλά έκανε λάθος.
Τέλος πάντων, τέρμα τα δίφραγκα.
-Να πάει σε άλλη Παραλία.
Δεν ξέρω γιατί του φάνηκε ότι μπορεί να καταχραστεί της φιλοξενίας μου, αλλά έκανε λάθος.
Τέλος πάντων, τέρμα τα δίφραγκα.
-Να πάει σε άλλη Παραλία.
Η διφυλική διακυβέρνηση σε «κρίση ταυτότητας»;
Με διασκεδάζουν οι τενεκέδες της δηθεν δημοσιογραφίας που μας λένε ότι η διφυλική διακυβέρνηση είναι σε «κρίση ταυτότητας».
Οι κάθε λογής μαυραγορίτες, σπεκουλαδόροι, τα αποβράσματα και οι κίναιδοι που διευθύνουν αυτή χώρα με εντολές από την αμερικανική πρεσβεία, τον Σόρος και το ΔΝΤ δεν είχαν ποτέ κρίση πολιτικής ταυτότητας.
Αλλά πια, μπορούν να αλλάξουν και την αστυνομική τους ταυτότητα.
Από τον Καιάδα του αριστερού, του σοσιαλδημοκράτη και του Φιλελευθέρου «ανδρα», θα μπορούν πια να φωνάξουν ότι είναι πούστηδες και με την άδεια της αστυνομίας.
Επήλθε το πλήρωμα του χρόνου και η Κεντροαριστερά Πουστιά συμμάχησε με την ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πουστιά και τον πουστροΘανάση.
Η διφυλική Διακυβέρνηση δεν είναι πιά σε «κρίση σεξουαλικής ταυτότητας» και η υπερήφανη Αλεξία , ο ξετσίπρωκτος πουστροάξελ Ιουδαίου τα κατάφερε να εκπουστέψει και να εκπουτανέψει και η Βουλή .
"Καμιά παράδοση, καμιά θρησκεία, καμιά αντίληψη οικογένειας", δεν επιτάσσει να παραμένουν οι πούστηδες στο περιθώριο.
Και ο Ξετσίπρωκτος Πουστροάξελ τους έβαλε στο επίκεντρο.
Οι κάθε λογής μαυραγορίτες, σπεκουλαδόροι, τα αποβράσματα και οι κίναιδοι που διευθύνουν αυτή χώρα με εντολές από την αμερικανική πρεσβεία, τον Σόρος και το ΔΝΤ δεν είχαν ποτέ κρίση πολιτικής ταυτότητας.
Αλλά πια, μπορούν να αλλάξουν και την αστυνομική τους ταυτότητα.
Από τον Καιάδα του αριστερού, του σοσιαλδημοκράτη και του Φιλελευθέρου «ανδρα», θα μπορούν πια να φωνάξουν ότι είναι πούστηδες και με την άδεια της αστυνομίας.
Επήλθε το πλήρωμα του χρόνου και η Κεντροαριστερά Πουστιά συμμάχησε με την ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πουστιά και τον πουστροΘανάση.
Η διφυλική Διακυβέρνηση δεν είναι πιά σε «κρίση σεξουαλικής ταυτότητας» και η υπερήφανη Αλεξία , ο ξετσίπρωκτος πουστροάξελ Ιουδαίου τα κατάφερε να εκπουστέψει και να εκπουτανέψει και η Βουλή .
"Καμιά παράδοση, καμιά θρησκεία, καμιά αντίληψη οικογένειας", δεν επιτάσσει να παραμένουν οι πούστηδες στο περιθώριο.
Και ο Ξετσίπρωκτος Πουστροάξελ τους έβαλε στο επίκεντρο.
Μέγα το της Πουστιάς Κράτος
Η Πουστιά Ενώνει. Όλα τα πάθη Ενώνουν. Οι αλκοολικοί, οι πρεζάκηδες,
οι Πούστηδες, οι Κλέφτες, έχουν σημεία επαφής πάνω και πέρα από τις ιδεολογίες και τα λεγόμενα «ταξικά» συμφέροντα.
Πούστης και Πρεζάκι είναι και ο καπιταλιστής και ο ΑΝΤΙ-ΦΑ και ο Ρουβίκωνας. Ο
ύτω πως, στην Προοδευτική Συμμαχία του Κώλου , συμπαρατάχτηκαν,
οι ΕΚΟΥΜΟΥ, οι ΔΗ.ΣΥ, ο Οχετός, σπεκουλαδόροι,οι κίναιδοι και ο φιλόσοφος του Κώλου.
«Καμιά παράδοση, καμιά θρησκεία, καμιά αντίληψη οικογένειας, δεν επιτάσσει να παραμένουν άνθρωποι στο περιθώριο, ή να πετιούνται σε ένα θεσμικό και κοινωνικό Καιάδα», είπε ο αβάπτιστος, άθρησκος ανήθικος και διεφθαρμένος Εβραιόπουλος, με την πλαστή ελληνικη Ταυτότητα.
Διφυλικός γαρ.
οι Πούστηδες, οι Κλέφτες, έχουν σημεία επαφής πάνω και πέρα από τις ιδεολογίες και τα λεγόμενα «ταξικά» συμφέροντα.
Πούστης και Πρεζάκι είναι και ο καπιταλιστής και ο ΑΝΤΙ-ΦΑ και ο Ρουβίκωνας. Ο
ύτω πως, στην Προοδευτική Συμμαχία του Κώλου , συμπαρατάχτηκαν,
οι ΕΚΟΥΜΟΥ, οι ΔΗ.ΣΥ, ο Οχετός, σπεκουλαδόροι,οι κίναιδοι και ο φιλόσοφος του Κώλου.
«Καμιά παράδοση, καμιά θρησκεία, καμιά αντίληψη οικογένειας, δεν επιτάσσει να παραμένουν άνθρωποι στο περιθώριο, ή να πετιούνται σε ένα θεσμικό και κοινωνικό Καιάδα», είπε ο αβάπτιστος, άθρησκος ανήθικος και διεφθαρμένος Εβραιόπουλος, με την πλαστή ελληνικη Ταυτότητα.
Διφυλικός γαρ.
10/10/17
Το εβραϊκό εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων και οι Αλβανοί
Είναι Φοβερό! Η Αλβανική Μαφία αρπάζει παιδιά και τα μεταφέρει στο Κόσσοβο όπου τους αφαιρούν τα ζωτικά τους όργανα για να τα πουλήσουν.
Ο Σάλι Μπερίσα, πρώην ηγέτης της Αλαβανίας και επίτιμος πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος δήλωσε ότι όπως τον ενημέρωσε αστυνομική πηγή μια εγκληματική οργάνωση κάνει παράνομη διακίνηση παιδιών για τη μεταμόσχευση των εσωτερικών τους οργάνων! Τα παιδιά είναι κάτω των 18 ετών και τα περνάνε λαθραία από τα σύνορα Αλβανίας και Κοσσυφοπεδίου, κοντά στο Κούκες. Μέχρι στιγμής η αστυνομική πηγή ανέφερε ότι έχουν περάσει λαθραία εννέα παιδιά, που τα έχουν αρπάξει σε φτωχά χωριά.
Η Μαφία δωροδοκεί τους αστυνομικούς στα σύνορα με 20.000 λεκ (περίπου 150 ευρώ).
Ο Σάλι Μπερίσα, ζήτησε από τη δικαιοσύνη του χασισέμπορα, να ασκήσει δίωξη κατά αγνώστων για να ξεκινήσει η έρευνα!
Ο Σάλι Μπερίσα, πρώην ηγέτης της Αλαβανίας και επίτιμος πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος δήλωσε ότι όπως τον ενημέρωσε αστυνομική πηγή μια εγκληματική οργάνωση κάνει παράνομη διακίνηση παιδιών για τη μεταμόσχευση των εσωτερικών τους οργάνων! Τα παιδιά είναι κάτω των 18 ετών και τα περνάνε λαθραία από τα σύνορα Αλβανίας και Κοσσυφοπεδίου, κοντά στο Κούκες. Μέχρι στιγμής η αστυνομική πηγή ανέφερε ότι έχουν περάσει λαθραία εννέα παιδιά, που τα έχουν αρπάξει σε φτωχά χωριά.
Η Μαφία δωροδοκεί τους αστυνομικούς στα σύνορα με 20.000 λεκ (περίπου 150 ευρώ).
Ο Σάλι Μπερίσα, ζήτησε από τη δικαιοσύνη του χασισέμπορα, να ασκήσει δίωξη κατά αγνώστων για να ξεκινήσει η έρευνα!
Είναι απαράδεκτο να γίνονται διακρίσεις
της ΕΛ.ΩΡΑ και
με στεναχώρησε που
ασχολούνται με την
καταγωγή μιας κυρίας,
που συμπτωματικά είχε
το ίδιο επώνυμο
με τον Πασοκτζή πολιτικό,
πριν το αλλάξει και αυτοπεριοριστεί
ως είχε ανθρώπινο δικαίωμα
σε Σαραγκούση.
Το ίδιο συμπτωματικά η εξαδέλφη
του Γαννάκη, και κόρη του χουντικού διοικητή της ΚΥΠ ,
εργαζόταν στην εταιρεία
του «Ηπειρώτη» κ. Μάτσα.
Όμως, δεν έχω δεί αντίστοιχα πρωτοσέλιδα για τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς Άξελ, που ακόμα δεν μπορεί να μας αποκαλύψει που είναι θαμμένος ο παππούς του, και τον αγνώστου μητρός KOULIS.
Όλη η «παρέα» έχει μπάρμπα στην Κορώνη.
Γιατί φωνάζουν μόνο για τον Ιαννάκη.
Δεν είναι δίκαιο!
Το Κλεφτοπασόκ και η μεγάλη Κομπίνα Σημίτη
Η «Συμφωνία του Ξενοδοχείου Πλάζα» έκλεισε στις 22 Σεπτεμβρίου το 1985. Ήταν μια συμφωνία μεταξύ των τότε οικονομικών υπερδυνάμεων, της Γαλλίας, της Δυτ. Γερμανίας, της Ιαπωνίας, της Μεγ. Βρετανίας και των ΗΠΑ για υποτίμηση του δολαρίου έναντι του γεν και του μάρκου.
Η συναλλαγματική ισοτιμία του δολαρίου έναντι του γεν, που ήταν και το κύριο πρόβλημα, υποχώρησε κατά 51% από το 1985 έως το 1987, χάρη στη δαπάνη 10 δισ. δολαρίων από τις κεντρικές τράπεζες.
Ο στόχος της υποτίμησης του δολαρίου ήταν διπλός:
Η μείωση αφενός του αμερικανικού ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο είχε φθάσει στο 3,5% του ΑΕΠ, και η βοήθεια στην αμερικανική οικονομία να βγει από την ύφεση των αρχών του '80. Η συμφωνία αυτή κατάφερε μεν να μειώσει το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ με τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες ωστόσο δεν κατάφερε το ίδιο με την Ιαπωνία.
18 ημέρες μετά, ενώ το δολάριο πέφτει, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με υπουργό τον Σημίτη στις 10 Οκτωβρίου 1985 υποτίμησε τη δραχμή κατά 15% έναντι του δολαρίου για να διασώσει όσους μαυραγορίτες έβγαζαν λεφτά στο εξωτερικό.
Λίγες ημέρες μετά την υποτίμηση η ισοτιμία της δραχμής είχε επανέλθει σε επίπεδα προ υποτίμησης.
Ήταν μια μεγάλη ληστεία υπέρ των αργυρώνητων.
Με το κόλπο αυτό διαφωνούσε ο μακαρίτης Τσάρος, ο Γεράσιμος που κατέβηκε από το τραίνο στις 26 Ιουλίου 1985 και ασκούσε κριτική στην κυβερνητική πολιτική με ομιλίες ανά την Ελλάδα.
Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε τότε ο σοσιαλιστής Σημίτης.
Η απάτη Σημίτη- Πασόκ, υπέρ των «μαυραγοριτών», φαίνεται και από το ιστορικό διάγραμμα με τις ισοτιμίες του δολαρίου.
Η συναλλαγματική ισοτιμία του δολαρίου έναντι του γεν, που ήταν και το κύριο πρόβλημα, υποχώρησε κατά 51% από το 1985 έως το 1987, χάρη στη δαπάνη 10 δισ. δολαρίων από τις κεντρικές τράπεζες.
Ο στόχος της υποτίμησης του δολαρίου ήταν διπλός:
Η μείωση αφενός του αμερικανικού ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο είχε φθάσει στο 3,5% του ΑΕΠ, και η βοήθεια στην αμερικανική οικονομία να βγει από την ύφεση των αρχών του '80. Η συμφωνία αυτή κατάφερε μεν να μειώσει το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ με τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες ωστόσο δεν κατάφερε το ίδιο με την Ιαπωνία.
Με το κόλπο αυτό διαφωνούσε ο μακαρίτης Τσάρος, ο Γεράσιμος που κατέβηκε από το τραίνο στις 26 Ιουλίου 1985 και ασκούσε κριτική στην κυβερνητική πολιτική με ομιλίες ανά την Ελλάδα.
Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε τότε ο σοσιαλιστής Σημίτης.
Η απάτη Σημίτη- Πασόκ, υπέρ των «μαυραγοριτών», φαίνεται και από το ιστορικό διάγραμμα με τις ισοτιμίες του δολαρίου.
Στου Κουφού την πόρτα…..
Τους εξηγείς, τι σημαίνει το «χειροκρότημα», προς τους ρουφιάνους και Εφιάλτες Ρουφιανογιάννη, Πολυζωίδη, Ξάνθο και λοιπούς, και αντί να ζητήσουν εξηγήσεις από τους χειροκροτητές των προδοτών και τα φερέφωνα, μας απαντούν, «ένα είναι το ΚΚΕ».
-Από τα ΚΔΟΑ τι άλλο να περιμένεις!
-Από τα ΚΔΟΑ τι άλλο να περιμένεις!
10 Οκτωβρίου 1935. Το πρώτο πραξικόπημα του Παπάγου
Στις 10 Οκτωβρίου 1935 εκδηλώθηκε το φιλοβασιλικό κίνημα του Παπάγου,
που είχε ως πολιτικό εκπρόσωπο τον Γεώργιο Κονδύλη.
Ο Παπάγος ως αρχηγός ΓΕΣ, μαζί με τον αρχηγό ΓΕΝ υποναύαρχο Δ. Οικονόμου και τον υποστράτηγο αεροπορίας Γ. Ρέππα, επικεφαλής αγήματος στρατιωτών έστησαν ενέδρα επί της λεωφόρου Κηφισίας, στο ύψος του Γηροκομείου, και σταμάτησαν το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη , ο οποίος είχε κερδίσει τις εκλογές της 9ης Ιουνίου του 1935, και απαίτησαν την παραίτηση του επικαλούμενοι την ανάγκη εξόδου από «τη χαοτική πολιτική κατάσταση».
Ο Τσαλδάρης παρατήθηκε εκεί, στη μέση του δρόμου, και γύρισε στο σπίτι του.
Το βράδυ της 10ης Οκτωβρίου 1935 στην εναρκτήρια συνεδρίαση
της Ε΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης εμφανίστηκε ο Γεώργιος Κονδύλης ως πρωθυπουργός, αφού έλαβε εντολή από τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος ανέλαβε και υπουργός Στρατιωτικών, παραμένοντας και αρχηγός ΓΕΣ.
Οι 165 βουλευτές του κόμματός του Τσαλδάρη σε «ένδειξη διαμαρτυρίας» δεν εμφανίστηκαν στη συνεδρίαση.
Οι 82 βουλευτές που ήσαν παρόντες, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Κονδύλη, και ενέκριναν Ψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας και επαναφέρθηκε προσωρινά σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911.
Ο Κονδύλης έγινε και αντιβασιλιάς, διατηρώντας ταυτόχρονα το αξίωμα του πρωθυπουργού.
Οι 82 προκήρυξαν και Δημοψήφισμα για τη βασιλεία, (ΦΕΚ Α΄ 456), το οποίο διενεργήθηκε στις 3 Νοεμβρίου, και στο οποίο εγκρίθηκε η αλλαγή του πολιτεύματος, κάτω από τη σκιά του στρατιωτικού νόμου, με αποχή της βενιζελικής παράταξης, και με απίστευτα εκτεταμενη Νοθεία.
Το ανώμαλο καθεστώς με τον Πραξικοπηματία Παπάγο να είναι και Υπουργός και αρχηγός ΓΕΣ, κράτησε μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1935, όταν ανέλαβε υπουργός Στρατιωτικών ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής, ο οποίος όμως υποχρεώθηκε να παραιτηθεί μετά από 19 ημέρες, στις 19 Δεκεμβρίου, μετά από νέο πραξικόπημα Παπάγου.
Στις 19 Δεκεμβρίου επανήλθε το ανώμαλο σχήμα με τον Παπάγο να είναι και Υπουργός και αρχηγός ΓΕΣ με υφυπουργό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Πλατή, που απομακρύνθηκε μαζί με τον Παπάγο στις 5 Μαρτίου 1936, μετα το τρίτο πραξικόπημα του Παπάγου που απαίτησε από τον Γεώργιο να μην σχηματίσει κυβέρνηση ο Σοφούλης που είχε την δεδηλωμένη.
Τότε, ο Γεώργιος ανέθεσε το υπουργείο Στρατιωτικών στον Ιωάννη Μεταξά, σε μια προσπάθεια να θέσει υπό κάποιο πολιτικό έλεγχο τους στρατιωτικούς.
Πέντε χρόνια, μετά στις 10 Οκτωβρίου 1941, ο Γεώργιος Β΄ εγκαταστάθηκε μαζί με την αγγλίδα πράκτορα που του είχαν διαθέσει ως γκόμενα στο Λονδίνο, και με απαίτησα της αγγλικής κυβέρνησης υπέγραψε το Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ακύρωνε τα Βασιλικά Διατάγματα της 4ης Αυγούστου.
Δηλαδή το δικτατορικό καθεστώτος του 1936, δεν έληξε με τον θάνατο του Μεταξά όπως υποστήριζαν ο Γεώργιος και ο Τσουδερός αλλά έληξε στις 10 Οκτωβρίου 1941, με συμφωνία των δυνάμεων που επέβαλαν την δικτατορία. Δηλαδή του Βασιλιά και του Λονδίνου.
Ο Παπάγος ως αρχηγός ΓΕΣ, μαζί με τον αρχηγό ΓΕΝ υποναύαρχο Δ. Οικονόμου και τον υποστράτηγο αεροπορίας Γ. Ρέππα, επικεφαλής αγήματος στρατιωτών έστησαν ενέδρα επί της λεωφόρου Κηφισίας, στο ύψος του Γηροκομείου, και σταμάτησαν το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη , ο οποίος είχε κερδίσει τις εκλογές της 9ης Ιουνίου του 1935, και απαίτησαν την παραίτηση του επικαλούμενοι την ανάγκη εξόδου από «τη χαοτική πολιτική κατάσταση».
Ο Τσαλδάρης παρατήθηκε εκεί, στη μέση του δρόμου, και γύρισε στο σπίτι του.
Το βράδυ της 10ης Οκτωβρίου 1935 στην εναρκτήρια συνεδρίαση
της Ε΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης εμφανίστηκε ο Γεώργιος Κονδύλης ως πρωθυπουργός, αφού έλαβε εντολή από τον ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος ανέλαβε και υπουργός Στρατιωτικών, παραμένοντας και αρχηγός ΓΕΣ.
Οι 165 βουλευτές του κόμματός του Τσαλδάρη σε «ένδειξη διαμαρτυρίας» δεν εμφανίστηκαν στη συνεδρίαση.
Οι 82 βουλευτές που ήσαν παρόντες, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Κονδύλη, και ενέκριναν Ψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας και επαναφέρθηκε προσωρινά σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911.
Ο Κονδύλης έγινε και αντιβασιλιάς, διατηρώντας ταυτόχρονα το αξίωμα του πρωθυπουργού.
Οι 82 προκήρυξαν και Δημοψήφισμα για τη βασιλεία, (ΦΕΚ Α΄ 456), το οποίο διενεργήθηκε στις 3 Νοεμβρίου, και στο οποίο εγκρίθηκε η αλλαγή του πολιτεύματος, κάτω από τη σκιά του στρατιωτικού νόμου, με αποχή της βενιζελικής παράταξης, και με απίστευτα εκτεταμενη Νοθεία.
Το ανώμαλο καθεστώς με τον Πραξικοπηματία Παπάγο να είναι και Υπουργός και αρχηγός ΓΕΣ, κράτησε μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1935, όταν ανέλαβε υπουργός Στρατιωτικών ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής, ο οποίος όμως υποχρεώθηκε να παραιτηθεί μετά από 19 ημέρες, στις 19 Δεκεμβρίου, μετά από νέο πραξικόπημα Παπάγου.
Στις 19 Δεκεμβρίου επανήλθε το ανώμαλο σχήμα με τον Παπάγο να είναι και Υπουργός και αρχηγός ΓΕΣ με υφυπουργό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Πλατή, που απομακρύνθηκε μαζί με τον Παπάγο στις 5 Μαρτίου 1936, μετα το τρίτο πραξικόπημα του Παπάγου που απαίτησε από τον Γεώργιο να μην σχηματίσει κυβέρνηση ο Σοφούλης που είχε την δεδηλωμένη.
Τότε, ο Γεώργιος ανέθεσε το υπουργείο Στρατιωτικών στον Ιωάννη Μεταξά, σε μια προσπάθεια να θέσει υπό κάποιο πολιτικό έλεγχο τους στρατιωτικούς.
Πέντε χρόνια, μετά στις 10 Οκτωβρίου 1941, ο Γεώργιος Β΄ εγκαταστάθηκε μαζί με την αγγλίδα πράκτορα που του είχαν διαθέσει ως γκόμενα στο Λονδίνο, και με απαίτησα της αγγλικής κυβέρνησης υπέγραψε το Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ακύρωνε τα Βασιλικά Διατάγματα της 4ης Αυγούστου.
Δηλαδή το δικτατορικό καθεστώτος του 1936, δεν έληξε με τον θάνατο του Μεταξά όπως υποστήριζαν ο Γεώργιος και ο Τσουδερός αλλά έληξε στις 10 Οκτωβρίου 1941, με συμφωνία των δυνάμεων που επέβαλαν την δικτατορία. Δηλαδή του Βασιλιά και του Λονδίνου.
9/10/17
Οι «ασβοί» της Χρυσής Αυγής
Είδα μια συζήτηση στα σχόλια για το «ποιος βρωμάει».
Και οι "φίλοι" και "θαυμαστές "του Ρουφιανογιάννη, του πράκτορα Πολυζωίδη και τους πλαστογράφου Ξάνθου, εμένα μου βρωμάνε παρά πολύ.
Οι «ασβοί» της Χρυσής Αυγής, είναι το ίδιο χαφιέδες και πράκτορες όπως και οι ...άλλοι, που δικαίως τους βρίζετε .
Και οι "φίλοι" και "θαυμαστές "του Ρουφιανογιάννη, του πράκτορα Πολυζωίδη και τους πλαστογράφου Ξάνθου, εμένα μου βρωμάνε παρά πολύ.
Οι «ασβοί» της Χρυσής Αυγής, είναι το ίδιο χαφιέδες και πράκτορες όπως και οι ...άλλοι, που δικαίως τους βρίζετε .
Η Βίκυ που έγινε Βικτώρια και ήταν Τάρια
Μια κοπέλα από τις Κυκλάδες, που ζούσε στην Καλλίπολη
του Πειραιά και πήγε στο «Αμέρικα»
Έχουν λυσσάξει τα καθάρματα, οι ρουφιάνοι της Συναγωγής να με βρίζουν και να με συκοφαντούν επειδή δημοσίευσα ένα ντοκουμέντο από το αρχείο τους Ελις Άιλαντ, όπου φαίνεται η μετονομασία της Ελληνίδας Βίκυ Ραγκούση σε Αγγλοεβραία Βικτωρία Σαραγκούση.
Η δεσποινίς Βικτωρία Σαραγκούση που δήλωσε Αγγλίδα και Εβραία στις αμερικανικές μεταναστευτικές Αρχές, επιβιβάστηκε στο «ΠΑΤΡΙΣ» με το όνομα Βίκυ Ραγκούση και ως Ελληνίδα.
Τίποτα από αυτά, δεν αποτελεί δική μου ερμηνεία όπως ισχυρίζονται τα χαλκεία της Συναγωγής. Αυτό που προσθέτω εγώ είναι η επεξήγηση ότι το Βίκυ –Βικτωρία αντιστοιχεί με το εβραϊκό Τάρια, που είναι το όνομα και της κας Νούλαντ. Αυτό που δεν κατανοώ είναι γιατί δεν είναι υπερήφανοι για την καταγωγή τους και γιατί επιμένουν στην πλαστοπροσωπία.
Ο εστιάτορας της Πάρου αφού θέλει να είναι δημόσιο πρόσωπο θα πρέπει να είναι διαφανής σε όλα.
Διαβάζουμε:
Όνομα: Βικτωρία (Victoria)
Επώνυμο : Σαραγκούση (Saragousi)
Εθνικότητα: Αγγλική/Εβραϊκή
Τελευταία διαμονή: Καλλίπολη, Ελλάς
Ημ. Αφίξεως: 8 Σεπ.1920 Ηλικία : 23 ετών
Πλοίο :ΠΑΤΡΙΣ Λιμάνι Αναχώρησης:Πειραιεύς
Συμπέρασμα. Μόλις πάτησε στην Αμερική, έβγαλε την κουκούλα της Ελληνίδας και από Βίκυ Ραγκούση, έγινε Βικτωρία Σαραγκούση (Victoria Saragousi)
ΥΓ.Στο Άουσβιτς έχουμε δύο Σαραγκούσση συγγενείς του "Γιαννάκη"
1)JO1995p12379-12388 Saragoussi Allègre né le 2 février 1910 à Salonique (Grèce) décédé le 14 novembre 1942 à Auschwitz (Pologne)
2)JO1995p12379-12388 Saragoussi Bitty né en 1909 à Salonique (Grèce) décédé le 14 novembre 1942 à Auschwitz (Pologne)
του Πειραιά και πήγε στο «Αμέρικα»
Έχουν λυσσάξει τα καθάρματα, οι ρουφιάνοι της Συναγωγής να με βρίζουν και να με συκοφαντούν επειδή δημοσίευσα ένα ντοκουμέντο από το αρχείο τους Ελις Άιλαντ, όπου φαίνεται η μετονομασία της Ελληνίδας Βίκυ Ραγκούση σε Αγγλοεβραία Βικτωρία Σαραγκούση.
Η δεσποινίς Βικτωρία Σαραγκούση που δήλωσε Αγγλίδα και Εβραία στις αμερικανικές μεταναστευτικές Αρχές, επιβιβάστηκε στο «ΠΑΤΡΙΣ» με το όνομα Βίκυ Ραγκούση και ως Ελληνίδα.
Τίποτα από αυτά, δεν αποτελεί δική μου ερμηνεία όπως ισχυρίζονται τα χαλκεία της Συναγωγής. Αυτό που προσθέτω εγώ είναι η επεξήγηση ότι το Βίκυ –Βικτωρία αντιστοιχεί με το εβραϊκό Τάρια, που είναι το όνομα και της κας Νούλαντ. Αυτό που δεν κατανοώ είναι γιατί δεν είναι υπερήφανοι για την καταγωγή τους και γιατί επιμένουν στην πλαστοπροσωπία.
Ο εστιάτορας της Πάρου αφού θέλει να είναι δημόσιο πρόσωπο θα πρέπει να είναι διαφανής σε όλα.
Όνομα: Βικτωρία (Victoria)
Επώνυμο : Σαραγκούση (Saragousi)
Εθνικότητα: Αγγλική/Εβραϊκή
Τελευταία διαμονή: Καλλίπολη, Ελλάς
Ημ. Αφίξεως: 8 Σεπ.1920 Ηλικία : 23 ετών
Πλοίο :ΠΑΤΡΙΣ Λιμάνι Αναχώρησης:Πειραιεύς
Συμπέρασμα. Μόλις πάτησε στην Αμερική, έβγαλε την κουκούλα της Ελληνίδας και από Βίκυ Ραγκούση, έγινε Βικτωρία Σαραγκούση (Victoria Saragousi)
ΥΓ.Στο Άουσβιτς έχουμε δύο Σαραγκούσση συγγενείς του "Γιαννάκη"
1)JO1995p12379-12388 Saragoussi Allègre né le 2 février 1910 à Salonique (Grèce) décédé le 14 novembre 1942 à Auschwitz (Pologne)
2)JO1995p12379-12388 Saragoussi Bitty né en 1909 à Salonique (Grèce) décédé le 14 novembre 1942 à Auschwitz (Pologne)
Σαν σήμερα οι Ρότσιλντ και οι Άγγλοι δολοφόνησαν τον Εθνάρχη Καποδίστρια
27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1831. Η αποφράδα ημέρα
του νέου Ελληνισμού
του Σπύρου Χατζάρα
Ήταν Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1831. Με απόφαση των Ρότσιλντ και εντολή του αχυρανθρώπου του, Δούκα του Ουέλλιγκτον, ο πράκτορας των άγγλων αστυνομικός διευθυντής Ναυπλίου, ο Αλμέιντα, έβαλε τον Κουλοχέρη Κρητικό Κοζώνη σωματοφύλακα του Καποδίστρια με εντολή να τον πυροβολήσει στο κεφάλι μπροστά στο άγιο Σπυρίδωνα για να ενοχοποιηθούν οι επίσης συνωμότες Μαυρομιχαλαίοι που είχαν τον ρόλο του Όσβαλντ.
Οι άλλοι, που του έδωσαν τη «χατζαριά» στο Στομάχι είχαν στρατολογηθεί από τη Στοα του Ρωμα και διέφυγαν από το Ναύλιο.
Το διπλό χτύπημα είναι τελετουργικό Καμπαλιστικό. Το σχέδιο της δολοφονίας ήταν γνωστό στον Κυβερνήτη.
Ο προγραμματισμός, ήταν να γίνει στις 20 Σεπτεμβρίου αλλά το απέτρεψε ο Αυγουστίνος που δεν τον άφησε να πάει στην Εκκλησία. Έτσι χάσαμε τήν Κορωνίδα του Ελληνικού Γένους, τόν αληθή καί στύλον τής Πατρίδος καί τό καύχημα του Γένους ολοκλήρου, τον Ιωάννη Καποδίστρια τον δεύτερο Μιλτιάδη , τον άλλον Θεμιστοκλέα, που ελευθέρωσε το Γένος και τη Πατρίδα.
Ο τοκογλύφος Ρουφιανογιάννης που ήταν πράκτορας των «Συνταγματικών» Αγγλων στο Καποδιστριακό Ναύπλιο, μας άφησε στα απομνημονεύματα του, το κλειδί, για την αναζήτηση των δολοφόνων του Καποδίστρια. Ήταν το μήνυμα που του έστειλαν από την Ύδρα, τον Αύγουστο του 1831. «Άσε θα γένει αλλιώς το πράγμα».
Οι δολοφόνοι, καθοδηγήθηκαν από την Ύδρα, από τον Αλ. Μαυροκορδάτο, και τα ανδράποδα των άγγλων, και υλοποιήθηκε από τους συνωμότες της «στοάς του Ηρακλέους».
Το νήμα, μας πάει και πιο πέρα, στην Στοά της Ζακύνθου, στον Δ. Ρώμα που καθοδηγούσε τη «στοά του Ηρακλέους», και στην αγγλική διοίκηση στα Επτάνησα, που μεταβίβαζε τις οδηγίες της αγγλικής κυβέρνησης δια του Ρώμα προς τη «συνταγματική συμμορία», της Ύδρας.
Η πολιτική βάση της συμμορίας των δολοφόνων , είχε οικοδομήθηκε πάνω στα θεμέλια που έθεσαν τα «δάνεια της Αγγλίας».
Η απόφαση για την εκτέλεση του Καποδίστρια, δεν ελήφθη στην Ελλάδα , αλλά σε πολύ υψηλά επίπεδα . Εκδόθηκε από τη στοά του Λονδίνου, διότι ούτε ο Ρώμας, ούτε κανείς άλλος Τέκτων, θα τολμούσε να δολοφονήσει έναν «αδελφό» «τρίτου βαθμού», χωρίς την εντολή του μεγάλου διδασκάλου της μητέρας Στοάς .
Για τον λόγο αυτό ,180 χρόνια μετά τη δολοφονία, που έγινε για να ανακοπεί η πορεία που είχε χαράξει ο Ιωάννης Καποδίστριας για το ελληνικό Έθνος , ο φάκελος με τα σχετικά έγγραφα παραμένει «άκρως απόρρητος» στα Βρετανικά αρχεία. Από τα ρωσικά αρχεία που δεν είναι απόρρητα μαθαίνουμε ότι ο Ρώσος αντιπρέσβης Ριμποπιέρ στην έκθεσή του για την δολοφονία του Καποδίστρια δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η «δολοφονική χειρ εξοπλίσθη παρά της Αγγλίας». Κανένας δεν έχει συκοφαντηθεί τόσο συστηματικά, τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον, όσο ο αρχηγός της εθνικοαπελευθερωτικής μας Επανάστασης, η σπουδαιότερη μορφή όλων των Νέων Ελλήνων, ο Εθνάρχης και Εθνεγέρτης Ιωάννης Καποδίστριας.
Ο Καποδίστριας ήταν Εθνικιστής και Επαναστάτης.
Κατείχε στο έπακρον την «Τέχνη της υποκρισίας» και την χρησιμοποίησε για να φτάσει στον Σκοπό του. Ο Καποδίστριας δεν ήταν ούτε μεταρρυθμιστής, ούτε οπαδός της «λιτότητας των δανειστών και του ΔΝΤ», ούτε οπαδός της «ευρωπαϊκής ιδέας», όπως τον παρουσιάζουν οι δολοφόνοι του.
Ο επικοινωνιακός πόλεμος που εξαπέλυσαν εναντίον του , η Στοά του Λονδίνου και η Αγγλική κυβέρνηση από το 1829, με την έγκριση του ανθρώπου των Ρότσιλντ, του Δούκα του Ουέλλιγκτον, κατά κόσμο Άρθουρ Γουέλεσλι , συνεχίζεται αμείωτος έως και τις μέρες μας.
Σε αυτή την προσπάθεια επιστρατεύτηκαν πολλοί εκτός από τους πράκτορες όπως ο Φρειδερίκος Τιρς, ο Τζορτζ Φίνλεϊ, ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, οι αδελφοί Σούτζοι, και τα τέκνα της Στοάς, όπως ο Κοραής. Μέχρι και τον εξάδελφο των Ρότσιλντ, Κάρολο Μάρξ επιστράτευσαν. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι «ρουφιάνοι» όπως ο «κόκκινος τενεκές», Γιάννης Κορδάτος, και ο «ψευτοστρατηγός» της Στοάς του Ηρακλέους Ρουφιανογιάννης.
Εκτός από τις χιλιοειπωμένες «πολιτικές» κατηγορίες, ότι δήθεν αρνήθηκε την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας , ότι ήταν αριστοκράτης, αντιδραστικός, τύραννος, ρωσόφιλος, κλπ, η μεγαλύτερη προσβολή που εξαπολύθηκε στη μνήμη του, από τους Άγγλους και τη Στοά του Λονδίνου μετά θάνατον, ήταν, ότι δεν προερχόταν από ελληνική, αλλά από «εξελληνισμένη οικογένεια». Στόχος τους βέβαια ήταν να διαψεύσουν την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού, καθώς η οικογένεια των Καποδίστρια αποτελούσε κλασσικό τέτοιο παράδειγμα.
Ακριβώς αυτό το προπαγανδιστικό επιχείρημα επανέλαβε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας στην Αθήνα κ. Ανίτα Πίπαν, σε εκδήλωση της Στοάς για τον «εορτασμό» των 240 χρόνων από τη γέννηση του Καποδίστρια στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο . Ευρισκόμενη σε διατεταγμένη αποστολή η ξένη τον πυροβόλησε και πάλι, 185 χρόνια μετά τη δολοφονία του λέγοντας:
«Η οικογένεια Βιττόρι, όταν μετακόμισαν στην Κέρκυρα, άλλαξαν τη θρησκεία τους και από Καθολικοί έγιναν Ορθόδοξοι , εξελληνίστηκαν και άλλαξαν επώνυμο. Οι πρόγονοι του Καποδίστρια προέρχονται από μια οικογένεια ευγενών που ονομαζόταν Vittore, και οι ρίζες τους στο Κόπερ χρονολογούνται από το 1329. Σύμφωνα με το οικογενειακό ιστορικό, ένας κλάδος της οικογένειας Vittore μετανάστευσε στο νησί της Κέρκυρας, το 1337, λόγω των συνεχών συγκρούσεων με μια άλλη εξέχουσα οικογένεια του Κόπερ, τους Verzi. Το αρχείο του Κόπερ κάηκε το 1380, και έτσι δεν υπάρχουν ιστορικά αρχεία της οικογένειας.».
Επομένως, η καταγωγή των Καποδίστρια , δεν ήταν, «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής» ,όπως λένε οι αγράμματοι της Στοάς των Αθηνών και του διαδικτύου, αλλά από την «Caput Histriae», την πρωτεύουσα της Βενετικής Ιστριας, δηλαδή την πόλη Capodistria , την βυζαντινή Ιουστινούπολη , το σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας. Σύμφωνα πάντως με την αγγλική προπαγάνδα,
οι Καποδίστριες ήσαν είτε Ιταλοί, είτε Σλοβένοι, είτε Κροάτες, είτε Γερμανοί και δεν ήσαν Έλληνες. Εξελληνίστηκαν. Και ήσαν Καθολικοί που «αλλαξοπίστησαν».
Η απάτη, και η παραχάραξη της ιστορίας και της καταγωγής των Καποδίστρια στηρίζεται στην ανακάλυψη, της Οικογενείας Βιττόρι, στο Κόπερ η οποία εμφανίζεται στα Βενετσιάνικα αρχεία το 1329.
Όμως το βυζαντινό οικογενειακό όνομα των Καποδίστρια ήταν «Νικηταίοι» και το «Βιττόρι», είναι απλή μετάφραση τούτου. Η συγγένεια των Καποδίστρια με τους Βιττόρι του Κόπερ, ήταν γνωστή στους αντικαποδιστριακούς, και ο πρώτος εντεταλμένος της Στοάς, που λάνσαρε τον «εξελληνισμό» της οικογένειας, ήταν ο υπάλληλος των Άγγλων, Αναστάσιος Γούδας.
Ότι έλεγε ο Γούδας το 1874 , το επανέλαβε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας. Πάντως το 1864 ο Γερμανός ιστορικός Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι δεν έγραψε ούτε για «Καθολικούς», ούτε για «εξελληνισμένους».
Αντίθετα τόνισε ότι από την οικογένεια υπήρξαν ιερείς, ηγούμενοι και αρχιδιάκονοι. Το ζήτημα με όλους υβριστές και συκοφάντες των Καποδίστρια ,όπως παραδέχτηκε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας, είναι ότι ο τελευταίος απόγονος της Οικογενείας «Vittori» απεβίωσε το 1855, ενώ «το αρχείο του Κόπερ», κάηκε το 1380. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για την προέλευση της οικογενείας Βιττόρι, ούτε για το πότε εγκαταστάθηκαν στο Κόπερ. Όλοι οι «ιστορικοί» και οι «ερευνητές» της «αγγλικής υπηρεσίας» δεν μπόρεσαν βέβαια να βρουν και να προσκομίσουν ούτε ένα δείγμα επικοινωνίας ανάμεσα οικογενειακό κλάδο που έμεινε στην «Καποντίστρια» και στον κλάδο που μετακόμισε στην Κέρκυρα. Έτσι η καταγωγή των «Βιττόρι» παραμένει μυστήριο. Η χρονολόγηση όμως των ίδιων των Καποδίστρια, ξεκίναγε 80 χρόνια πριν από τους «Ιστορικούς» της Στοάς και της Αγγλίας. Από το 1250. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση της οικογένειας του Καποδιστρίου, οι ρίζες τους βρισκόντουσαν στον ΙΓ' αιώνα μ. Χ. Τότε, ένας βυζαντινός προγονός τους, που υπηρετούσε στον στρατό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Φρειδερίκου Β΄ Χοχενστάουφεν, έλαβε τον τίτλο και την κομητεία της Ιουστινουπόλεως. Οι αδελφοί Καποδίστρια πέρασαν στην Κέρκυρα το 1329, τη χρονιά που οι Ενετοί κατέγραψαν τους Βιττόρι. Επομένως οι Καποδίστριες δεν είχαν ποτέ το όνομα Βιττόρι που έλαβαν όσοι έμειναν πίσω, και έγιναν καθολικοί. Και επειδή έγιναν καθολικοί οι άλλοι, οι ορθόδοξοι τους ….διέγραψαν. Για αυτό και δεν υπάρχει ούτε ένα δείγμα επικοινωνίας ανάμεσα οικογενειακό κλάδο που έμεινε στην «Καποντίστρια» και στον κλάδο που μετακόμισε στην Κέρκυρα.
«Η οικογένεια Καποδιστρίου είναι αρχαιοτάτη, αναγομένη μέχρις αυτού του ΙΓ’ αιώνος μ. Χ. και οι ρίζες της ανιχνεύονται στο δεσποτάτο της Ηπείρου, και ήσαν συγγενείς των Νικηταίων της Κωνσταντινουπόλεως και αποτελούν επομένως, «βλαστούς του ημετέρου γένους», κατά την έκφραση του Ιωάννου Κομνηνού του Δουκός.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους το 1204, ένας κλάδος της οικογένειας εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αργυροκάστρου, αι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον Δεσπότη της Ηπείρου και Βασιλέα της Θεσσαλονίκης Θεόδωρο Κομνηνό, ο οποίος ήταν σύμμαχος του αφορισμένου από τον Πάπα, Γερμανού Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Χοχενστάουφεν, και ο οποίος χρειαζόταν έμπιστους Ορθοδόξους στρατιωτικούς γιατί δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τους καθολικούς μετά τον αφορισμό του.
Κατά το 1250 μ.Χ , «πρόγονός τις», των Καποδίστρια, «ανδραγαθήσας παρά τω αυτοκράτορι της Γερμανίας Φρειδερίκω τω Β’» ,κατά την καταστρεπτική για τους Παπικούς μάχη της Τσίνγκολι στις 20 Αυγούστου 1250,έλαβε, «τον τίτλον και την κομητείαν της Ιουστινουπόλεως»,δηλαδή, στο σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας, που, ως πρωτεύουσα της Ίστριας ονομαζόταν «Caput Histriae» και λέγεται στα ιταλικά ακόμα και σήμερα Καποντίστρια ή «Capodistria».
Η καταγωγή των Καποδίστρια επομένως, δεν ήταν «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, (Capo d’Istria)», ούτε «από τη Βενετία». Επειδή οι πρόγονοι των Καποδίστρια ήσαν προσκείμενοι πολιτικά στον Φρειδερίκο ανήκαν στους «Γιβελίνους» και ως Γιβελίνοι αντιμετώπισαν τους διωγμούς των Παπικών Γουέλφων. «Καταδιωκόμενοι παρά του υπερισχύσαντος εν τη πόλει Καποντίστρια κόμματος του Πατριάρχου της Ακυληίας, ούτινος επί κεφαλής ίστατο η κραταιά οικογένεια Γουέρκη», οι αδελφοί Νικηφόρος, (Βίκτωρ), και Νικόλαος Καποδίστριαι, «αφίκοντο τω 1329 εις Κέρκυραν», που βρισκόταν ακόμα στην επικράτεια του βασιλείου της Νεαπόλεως .
«Εν Κερκύρα αποκαταστάντων των δύο τούτων αδελφών, ο Βίκτωρ ενυμφεύθη την μονογενή θυγατέρα του πλουσίου και ευγενούς Κερκυραίου κόμητος Κονδόκαλη και εκ του γάμου τούτου έλκει το γένος η οικογένεια του Καποδιστρίου».
Πάντως οι Καποδίστριες εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα το 1329, πριν την κατάληψη της από τη Βενετία, και το 1386 συμμετείχαν στις μάχες για την κατάληψη των φρουρίων των Κορυφών, του Αγγελόκαστρου και της Κασσιόπης από τους Ανδεγαυούς, και για αυτό συμμετείχαν εξ αρχής στο «Συμβούλιο της Κοινότητας».
Η οικογένεια των Καποδιστρίων ανήκε στους «nobili» από το 1386, και επομένως είναι εντελώς εσφαλμένο το ότι «προεγράφησαν μεταξύ των ευγενών οικογενειών της Κερκύραςτο 1477″ και ότι δήθεν, «η οικογένεια Καποδίστρια στα αρχεία των ευγενών της Κέρκυρας το 1477 αναφερόταν ως καθολική».
Άλλωστε δεν υφίσταται ούτε έχει δημοσιευτεί και δεν υπάρχει απολύτως κανένα έγγραφο «του 1477», στο οποίο αναφέρονται οι Καποδίστριες ως «Καθολικοί» , ενώ το λεγόμενo “Libro d’ Oro”, αποφασίστηκε να συνταχθεί το 1572.
του νέου Ελληνισμού
του Σπύρου Χατζάρα
Ήταν Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1831. Με απόφαση των Ρότσιλντ και εντολή του αχυρανθρώπου του, Δούκα του Ουέλλιγκτον, ο πράκτορας των άγγλων αστυνομικός διευθυντής Ναυπλίου, ο Αλμέιντα, έβαλε τον Κουλοχέρη Κρητικό Κοζώνη σωματοφύλακα του Καποδίστρια με εντολή να τον πυροβολήσει στο κεφάλι μπροστά στο άγιο Σπυρίδωνα για να ενοχοποιηθούν οι επίσης συνωμότες Μαυρομιχαλαίοι που είχαν τον ρόλο του Όσβαλντ.
Οι άλλοι, που του έδωσαν τη «χατζαριά» στο Στομάχι είχαν στρατολογηθεί από τη Στοα του Ρωμα και διέφυγαν από το Ναύλιο.
Το διπλό χτύπημα είναι τελετουργικό Καμπαλιστικό. Το σχέδιο της δολοφονίας ήταν γνωστό στον Κυβερνήτη.
Ο προγραμματισμός, ήταν να γίνει στις 20 Σεπτεμβρίου αλλά το απέτρεψε ο Αυγουστίνος που δεν τον άφησε να πάει στην Εκκλησία. Έτσι χάσαμε τήν Κορωνίδα του Ελληνικού Γένους, τόν αληθή καί στύλον τής Πατρίδος καί τό καύχημα του Γένους ολοκλήρου, τον Ιωάννη Καποδίστρια τον δεύτερο Μιλτιάδη , τον άλλον Θεμιστοκλέα, που ελευθέρωσε το Γένος και τη Πατρίδα.
Ο τοκογλύφος Ρουφιανογιάννης που ήταν πράκτορας των «Συνταγματικών» Αγγλων στο Καποδιστριακό Ναύπλιο, μας άφησε στα απομνημονεύματα του, το κλειδί, για την αναζήτηση των δολοφόνων του Καποδίστρια. Ήταν το μήνυμα που του έστειλαν από την Ύδρα, τον Αύγουστο του 1831. «Άσε θα γένει αλλιώς το πράγμα».
Οι δολοφόνοι, καθοδηγήθηκαν από την Ύδρα, από τον Αλ. Μαυροκορδάτο, και τα ανδράποδα των άγγλων, και υλοποιήθηκε από τους συνωμότες της «στοάς του Ηρακλέους».
Το νήμα, μας πάει και πιο πέρα, στην Στοά της Ζακύνθου, στον Δ. Ρώμα που καθοδηγούσε τη «στοά του Ηρακλέους», και στην αγγλική διοίκηση στα Επτάνησα, που μεταβίβαζε τις οδηγίες της αγγλικής κυβέρνησης δια του Ρώμα προς τη «συνταγματική συμμορία», της Ύδρας.
Η πολιτική βάση της συμμορίας των δολοφόνων , είχε οικοδομήθηκε πάνω στα θεμέλια που έθεσαν τα «δάνεια της Αγγλίας».
Η απόφαση για την εκτέλεση του Καποδίστρια, δεν ελήφθη στην Ελλάδα , αλλά σε πολύ υψηλά επίπεδα . Εκδόθηκε από τη στοά του Λονδίνου, διότι ούτε ο Ρώμας, ούτε κανείς άλλος Τέκτων, θα τολμούσε να δολοφονήσει έναν «αδελφό» «τρίτου βαθμού», χωρίς την εντολή του μεγάλου διδασκάλου της μητέρας Στοάς .
Για τον λόγο αυτό ,180 χρόνια μετά τη δολοφονία, που έγινε για να ανακοπεί η πορεία που είχε χαράξει ο Ιωάννης Καποδίστριας για το ελληνικό Έθνος , ο φάκελος με τα σχετικά έγγραφα παραμένει «άκρως απόρρητος» στα Βρετανικά αρχεία. Από τα ρωσικά αρχεία που δεν είναι απόρρητα μαθαίνουμε ότι ο Ρώσος αντιπρέσβης Ριμποπιέρ στην έκθεσή του για την δολοφονία του Καποδίστρια δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η «δολοφονική χειρ εξοπλίσθη παρά της Αγγλίας». Κανένας δεν έχει συκοφαντηθεί τόσο συστηματικά, τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον, όσο ο αρχηγός της εθνικοαπελευθερωτικής μας Επανάστασης, η σπουδαιότερη μορφή όλων των Νέων Ελλήνων, ο Εθνάρχης και Εθνεγέρτης Ιωάννης Καποδίστριας.
Ο Καποδίστριας ήταν Εθνικιστής και Επαναστάτης.
Κατείχε στο έπακρον την «Τέχνη της υποκρισίας» και την χρησιμοποίησε για να φτάσει στον Σκοπό του. Ο Καποδίστριας δεν ήταν ούτε μεταρρυθμιστής, ούτε οπαδός της «λιτότητας των δανειστών και του ΔΝΤ», ούτε οπαδός της «ευρωπαϊκής ιδέας», όπως τον παρουσιάζουν οι δολοφόνοι του.
Ο επικοινωνιακός πόλεμος που εξαπέλυσαν εναντίον του , η Στοά του Λονδίνου και η Αγγλική κυβέρνηση από το 1829, με την έγκριση του ανθρώπου των Ρότσιλντ, του Δούκα του Ουέλλιγκτον, κατά κόσμο Άρθουρ Γουέλεσλι , συνεχίζεται αμείωτος έως και τις μέρες μας.
Σε αυτή την προσπάθεια επιστρατεύτηκαν πολλοί εκτός από τους πράκτορες όπως ο Φρειδερίκος Τιρς, ο Τζορτζ Φίνλεϊ, ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, οι αδελφοί Σούτζοι, και τα τέκνα της Στοάς, όπως ο Κοραής. Μέχρι και τον εξάδελφο των Ρότσιλντ, Κάρολο Μάρξ επιστράτευσαν. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι «ρουφιάνοι» όπως ο «κόκκινος τενεκές», Γιάννης Κορδάτος, και ο «ψευτοστρατηγός» της Στοάς του Ηρακλέους Ρουφιανογιάννης.
Εκτός από τις χιλιοειπωμένες «πολιτικές» κατηγορίες, ότι δήθεν αρνήθηκε την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας , ότι ήταν αριστοκράτης, αντιδραστικός, τύραννος, ρωσόφιλος, κλπ, η μεγαλύτερη προσβολή που εξαπολύθηκε στη μνήμη του, από τους Άγγλους και τη Στοά του Λονδίνου μετά θάνατον, ήταν, ότι δεν προερχόταν από ελληνική, αλλά από «εξελληνισμένη οικογένεια». Στόχος τους βέβαια ήταν να διαψεύσουν την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού, καθώς η οικογένεια των Καποδίστρια αποτελούσε κλασσικό τέτοιο παράδειγμα.
Ακριβώς αυτό το προπαγανδιστικό επιχείρημα επανέλαβε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας στην Αθήνα κ. Ανίτα Πίπαν, σε εκδήλωση της Στοάς για τον «εορτασμό» των 240 χρόνων από τη γέννηση του Καποδίστρια στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο . Ευρισκόμενη σε διατεταγμένη αποστολή η ξένη τον πυροβόλησε και πάλι, 185 χρόνια μετά τη δολοφονία του λέγοντας:
«Η οικογένεια Βιττόρι, όταν μετακόμισαν στην Κέρκυρα, άλλαξαν τη θρησκεία τους και από Καθολικοί έγιναν Ορθόδοξοι , εξελληνίστηκαν και άλλαξαν επώνυμο. Οι πρόγονοι του Καποδίστρια προέρχονται από μια οικογένεια ευγενών που ονομαζόταν Vittore, και οι ρίζες τους στο Κόπερ χρονολογούνται από το 1329. Σύμφωνα με το οικογενειακό ιστορικό, ένας κλάδος της οικογένειας Vittore μετανάστευσε στο νησί της Κέρκυρας, το 1337, λόγω των συνεχών συγκρούσεων με μια άλλη εξέχουσα οικογένεια του Κόπερ, τους Verzi. Το αρχείο του Κόπερ κάηκε το 1380, και έτσι δεν υπάρχουν ιστορικά αρχεία της οικογένειας.».
Επομένως, η καταγωγή των Καποδίστρια , δεν ήταν, «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής» ,όπως λένε οι αγράμματοι της Στοάς των Αθηνών και του διαδικτύου, αλλά από την «Caput Histriae», την πρωτεύουσα της Βενετικής Ιστριας, δηλαδή την πόλη Capodistria , την βυζαντινή Ιουστινούπολη , το σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας. Σύμφωνα πάντως με την αγγλική προπαγάνδα,
οι Καποδίστριες ήσαν είτε Ιταλοί, είτε Σλοβένοι, είτε Κροάτες, είτε Γερμανοί και δεν ήσαν Έλληνες. Εξελληνίστηκαν. Και ήσαν Καθολικοί που «αλλαξοπίστησαν».
Η απάτη, και η παραχάραξη της ιστορίας και της καταγωγής των Καποδίστρια στηρίζεται στην ανακάλυψη, της Οικογενείας Βιττόρι, στο Κόπερ η οποία εμφανίζεται στα Βενετσιάνικα αρχεία το 1329.
Όμως το βυζαντινό οικογενειακό όνομα των Καποδίστρια ήταν «Νικηταίοι» και το «Βιττόρι», είναι απλή μετάφραση τούτου. Η συγγένεια των Καποδίστρια με τους Βιττόρι του Κόπερ, ήταν γνωστή στους αντικαποδιστριακούς, και ο πρώτος εντεταλμένος της Στοάς, που λάνσαρε τον «εξελληνισμό» της οικογένειας, ήταν ο υπάλληλος των Άγγλων, Αναστάσιος Γούδας.
Ότι έλεγε ο Γούδας το 1874 , το επανέλαβε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας. Πάντως το 1864 ο Γερμανός ιστορικός Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι δεν έγραψε ούτε για «Καθολικούς», ούτε για «εξελληνισμένους».
Αντίθετα τόνισε ότι από την οικογένεια υπήρξαν ιερείς, ηγούμενοι και αρχιδιάκονοι. Το ζήτημα με όλους υβριστές και συκοφάντες των Καποδίστρια ,όπως παραδέχτηκε και η πρέσβειρα της Σλοβενίας, είναι ότι ο τελευταίος απόγονος της Οικογενείας «Vittori» απεβίωσε το 1855, ενώ «το αρχείο του Κόπερ», κάηκε το 1380. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για την προέλευση της οικογενείας Βιττόρι, ούτε για το πότε εγκαταστάθηκαν στο Κόπερ. Όλοι οι «ιστορικοί» και οι «ερευνητές» της «αγγλικής υπηρεσίας» δεν μπόρεσαν βέβαια να βρουν και να προσκομίσουν ούτε ένα δείγμα επικοινωνίας ανάμεσα οικογενειακό κλάδο που έμεινε στην «Καποντίστρια» και στον κλάδο που μετακόμισε στην Κέρκυρα. Έτσι η καταγωγή των «Βιττόρι» παραμένει μυστήριο. Η χρονολόγηση όμως των ίδιων των Καποδίστρια, ξεκίναγε 80 χρόνια πριν από τους «Ιστορικούς» της Στοάς και της Αγγλίας. Από το 1250. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση της οικογένειας του Καποδιστρίου, οι ρίζες τους βρισκόντουσαν στον ΙΓ' αιώνα μ. Χ. Τότε, ένας βυζαντινός προγονός τους, που υπηρετούσε στον στρατό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Φρειδερίκου Β΄ Χοχενστάουφεν, έλαβε τον τίτλο και την κομητεία της Ιουστινουπόλεως. Οι αδελφοί Καποδίστρια πέρασαν στην Κέρκυρα το 1329, τη χρονιά που οι Ενετοί κατέγραψαν τους Βιττόρι. Επομένως οι Καποδίστριες δεν είχαν ποτέ το όνομα Βιττόρι που έλαβαν όσοι έμειναν πίσω, και έγιναν καθολικοί. Και επειδή έγιναν καθολικοί οι άλλοι, οι ορθόδοξοι τους ….διέγραψαν. Για αυτό και δεν υπάρχει ούτε ένα δείγμα επικοινωνίας ανάμεσα οικογενειακό κλάδο που έμεινε στην «Καποντίστρια» και στον κλάδο που μετακόμισε στην Κέρκυρα.
«Η οικογένεια Καποδιστρίου είναι αρχαιοτάτη, αναγομένη μέχρις αυτού του ΙΓ’ αιώνος μ. Χ. και οι ρίζες της ανιχνεύονται στο δεσποτάτο της Ηπείρου, και ήσαν συγγενείς των Νικηταίων της Κωνσταντινουπόλεως και αποτελούν επομένως, «βλαστούς του ημετέρου γένους», κατά την έκφραση του Ιωάννου Κομνηνού του Δουκός.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους το 1204, ένας κλάδος της οικογένειας εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αργυροκάστρου, αι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον Δεσπότη της Ηπείρου και Βασιλέα της Θεσσαλονίκης Θεόδωρο Κομνηνό, ο οποίος ήταν σύμμαχος του αφορισμένου από τον Πάπα, Γερμανού Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Χοχενστάουφεν, και ο οποίος χρειαζόταν έμπιστους Ορθοδόξους στρατιωτικούς γιατί δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τους καθολικούς μετά τον αφορισμό του.
Κατά το 1250 μ.Χ , «πρόγονός τις», των Καποδίστρια, «ανδραγαθήσας παρά τω αυτοκράτορι της Γερμανίας Φρειδερίκω τω Β’» ,κατά την καταστρεπτική για τους Παπικούς μάχη της Τσίνγκολι στις 20 Αυγούστου 1250,έλαβε, «τον τίτλον και την κομητείαν της Ιουστινουπόλεως»,δηλαδή, στο σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας, που, ως πρωτεύουσα της Ίστριας ονομαζόταν «Caput Histriae» και λέγεται στα ιταλικά ακόμα και σήμερα Καποντίστρια ή «Capodistria».
Η καταγωγή των Καποδίστρια επομένως, δεν ήταν «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, (Capo d’Istria)», ούτε «από τη Βενετία». Επειδή οι πρόγονοι των Καποδίστρια ήσαν προσκείμενοι πολιτικά στον Φρειδερίκο ανήκαν στους «Γιβελίνους» και ως Γιβελίνοι αντιμετώπισαν τους διωγμούς των Παπικών Γουέλφων. «Καταδιωκόμενοι παρά του υπερισχύσαντος εν τη πόλει Καποντίστρια κόμματος του Πατριάρχου της Ακυληίας, ούτινος επί κεφαλής ίστατο η κραταιά οικογένεια Γουέρκη», οι αδελφοί Νικηφόρος, (Βίκτωρ), και Νικόλαος Καποδίστριαι, «αφίκοντο τω 1329 εις Κέρκυραν», που βρισκόταν ακόμα στην επικράτεια του βασιλείου της Νεαπόλεως .
«Εν Κερκύρα αποκαταστάντων των δύο τούτων αδελφών, ο Βίκτωρ ενυμφεύθη την μονογενή θυγατέρα του πλουσίου και ευγενούς Κερκυραίου κόμητος Κονδόκαλη και εκ του γάμου τούτου έλκει το γένος η οικογένεια του Καποδιστρίου».
Πάντως οι Καποδίστριες εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα το 1329, πριν την κατάληψη της από τη Βενετία, και το 1386 συμμετείχαν στις μάχες για την κατάληψη των φρουρίων των Κορυφών, του Αγγελόκαστρου και της Κασσιόπης από τους Ανδεγαυούς, και για αυτό συμμετείχαν εξ αρχής στο «Συμβούλιο της Κοινότητας».
Η οικογένεια των Καποδιστρίων ανήκε στους «nobili» από το 1386, και επομένως είναι εντελώς εσφαλμένο το ότι «προεγράφησαν μεταξύ των ευγενών οικογενειών της Κερκύραςτο 1477″ και ότι δήθεν, «η οικογένεια Καποδίστρια στα αρχεία των ευγενών της Κέρκυρας το 1477 αναφερόταν ως καθολική».
Άλλωστε δεν υφίσταται ούτε έχει δημοσιευτεί και δεν υπάρχει απολύτως κανένα έγγραφο «του 1477», στο οποίο αναφέρονται οι Καποδίστριες ως «Καθολικοί» , ενώ το λεγόμενo “Libro d’ Oro”, αποφασίστηκε να συνταχθεί το 1572.
9 Οκτωβρίου 1944: Όταν συζητήθηκε στη Μόσχα η μοίρα της Ελλάδας
Στις 10 π.μ της 9ης Οκτωβρίου 1944, άρχισε στο Κρεμλίνο η συνάντηση της Μόσχας, όπου ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν συζήτησαν τα «προβλήματα» της Πολωνίας, της Ιταλίας, της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας, τον διαμελισμό και το μέλλον της Γερμανίας, και τα αμερικανικά σχέδια στον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Μολοτωφ και ο Ιντεν.
Το πλήρες αγγλικό κείμενο των στενογραφημένων πρακτικών βρίσκεται εδώ...
http://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/123186
Οι συμφωνίες της Μόσχας για «αρμονική συνεργασία»
Ο Στάλιν αποδέχθηκε τα συμφέροντα της Βρετανίας στην Ελλάδα και συμφώνησε με τον Ουίνστον σε αρμονική συνεργασία.
Αυτή την αποστολή είχε και ο σοβιετικός απεσταλμένος στην Αθήνα και αυτές τις συμβουλές έδινε στα «Δεκεμβριανά».
Τα ίδια τους έλεγε με τον ασύρματο και ο Δημητρώφ. Όσα έκαναν οι κόκκινοι στην Ελλάδα δεν είχαν τη σοβιετική κάλυψη. Ήταν «εκτός γραμμής» .
Ο Τσώρτσιλ έθεσε το ζήτημα των συμφερόντων των δύο κυβερνήσεων στις διάφορες βαλκανικές χώρες και την ανάγκη να συνεργαστούν οι δυο δυνάμεις αρμονικά σε κέθε μια από αυτές.
Μετά από κάποια συζήτηση συμφωνήθηκε ότι, όσον αφορά την Ουγγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, κάθε μία από τις δύο κυβερνήσεις είχαν το ίδιο ενδιαφέρον,(συμφέροντα), ότι η Ρωσία είχε μεγάλο ενδιαφέρον στη Ρουμανία και ότι η Βρετανία ήταν στην ίδια θέση όσον αφορά την Ελλάδα.
Ο Τσώρτσιλ αντέτεινε ότι, το βρετανικό ενδιαφέρον για τη Βουλγαρία ήταν μεγαλύτερο από ό, τι ήταν στη Ρουμανία. Αυτό οδήγησε σε κάποια συζήτηση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τη Βουλγαρία.
Ο ΣΤΑΛΙΝ υπενθύμισε τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, όπου οι Βούλγαροι ήσαν στη γερμανική πλευρά και ότι τρεις βουλγαρικές μεραρχίες είχαν πολεμήσει εναντίον των Ρώσων στον πόλεμο.
«Looking at the Balkans he thought they should do something to prevent the risk of civil war between the political ideologies in those countries. They could not allow a lot of little wars after the Great World War. They should be stopped by the authority of the three Great Powers. MARSHAL STALIN agreed».
Ο Τσώρσιλ , «κοιτάζοντας τα Βαλκάνια εξέφρασε τη σκέψη ότι θα πρέπει να κάνουν κάτι για να αποτρέψουν τον κίνδυνο εμφυλίου πολέμου μεταξύ των πολιτικών ιδεολογιών σε αυτές τις χώρες. Δεν θα έπρεπε να επιτρέψουν μικρούς πολέμους μετά το Μεγάλο Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα έπρεπε να τους σταματήσουν με την δύναμη των τριών Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Στρατάρχης ΣΤΑΛΙΝ συμφώνησε ». Αυτό έγινε στα Δεκεμβριανά και αυτή ήταν η Συμφωνία της; Βάρκιζας. Στη συνέχεια , « ο πρωθυπουργός είπε ότι ήθελε να μιλήσει για τους βασιλείς. Σε καμία περίπτωση η Βρετανίας δεν θα προσπαθούσε να επιβάλει τους βασιλείς στην Ιταλία, την Ελλάδα ή την Γιουγκοσλαβία. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να αφεθούν να αποφασίσουν με ελεύθερα δημοψηφίσματα εν ευθέτω χρόνο με ηρεμία». Αυτό ακριβώς έγινε με το δημοψήφισμα του 46. Για την Ιταλία ο Τσώρτσιλ είπε , οτι «πάνω απ 'όλα δεν ήθελε εμφύλιο πόλεμο μετά τα την απόσυρσή των αγγλοαμερικανικών δυνάμεων και ζήτησε από τη Σοβιετική Ένωση να πάει με το μαλακό τους κομμουνιστές στην Ιταλία και να μην τους ερεθίζει. Καθαρή δημοκρατία θα εγκατασταθεί, ό, τι ήθελε ο λαός, αλλά δεν ήθελε ταραχές στο Τορίνο ή το Μιλάνο και συγκρούσεις μεταξύ των στρατευμάτων και των ανθρώπων. Οι Ιταλοί , είχαν πολλές ψήφους στην Νέας Υόρκη». Ο Τσώρτσιλ δεν ζήτησε το ίδιο για την Ελλάδα. . Ο ΣΤΑΛΙΝ εξέφρασε τον φόβο του ότι οι κομμουνιστές στην Ιταλία θα τον έστελναν στο διάβολο διότι ο «Ερκολι» Ercoli (Palmiro Michele Nicola Togliatti, ψευδώνυμο Ercole Ercoli) είχε δικές του απόψεις . Ο Στάλιν δεν είχε επιρροή στην Ελλαδα, όπου δεν μοίραζε ούτε χρυσές λίρες, ούτε όπλα και δεν διέθετε τους συνδέσμους της SOE που είχε σκορπίσει το δίκτυο του πατρός Δημητρίου στην Ελλάδα. Ο Στάλιν ότι υποσχέθηκε το έκανε. Ο Κόκκινος Στρατός δεν «απελευθέρωσε» την Ελλάδα.
Το αγγλικό κείμενο:
«THE PRIME MINISTER pointed out that there were two countries in which the British had particular interest one was Greece. Roumania was very much a Russian affair and the treaty the Soviet Government had proposed was reasonable and showed much statecraft in the interests of general peace in the future. But in Greece was different. Britain must be the leading Mediterranean Power and he hoped Marshal Stalin would let him have the first say about Greece in the same way as Marshal Stalin about Roumania. Of course, the British Government would keep in touch with the Soviet Government. MARSHAL STALIN understood that Britain had suffered very much owing to her communications in the Mediterranean having been cut by the Germans. It was a serious matter for Britain when the Mediterranean route was not in her hands. In that respect Greece was very important. He agreed with the Prime Minister that Britain should have the first say in Greece.
THE PRIME MINISTER said it was better to express these things in diplomatic terms and not to use the phrase "dividing into spheres," because the Americans might be shocked. But as long as he and Marshal understood each other he could explain matters to the President. …….
THE PRIME MINISTER raised the question of the interests of the two governments in the various Balkan countries and the need to work in harmony in each of them. After some discussion it was agreed that as regards Hungary and Yugoslavia each of the two Governments was equally interested, that Russia had a major interest in Roumania and that Britain was in the same position with regard to Greece. The Prime Minister suggested that where Bulgaria was concerned the British interest was greater than it was in Roumania. This led to some discussion about the crimes committed by Bulgaria. MARSHAL STALIN recalled the Treaty of Brest-Litovsk, where the Bulgarians had been on the German side and three divisions had fought against the Russians in the last war.
THE PRIME MINISTER declared that Bulgaria owed more to Russia than to any other country. He said that in Roumania Britain had been a spectator. In Bulgaria she had to be a little more than a spectator. M. MOLOTOV asked whether the Turkish question related to this matter.
THE PRIME MINISTER replied that he had not touched upon Turkey. He was only saying what was in his mind. He was glad to see how near it was to the Russian mind. M. MOLOTOV remarked that the Convention of Montreux still remained.
THE PRIME MINISTER said that was a Turkish question and not a Bulgarian. MARSHAL STALIN replied that Turkey was also a Balkan country. According to the Convention of Montreux Japan had as much right as Russia. Everything had been adjusted to the League of Nations and the League of Nations no longer existed. If Turkey were threatened she could close the Straits and Turkey herself had to decide when she was faced with a real threat. All the paragraphs in the Montreux Convention were controlled by Turkey. This was an anachronism.
Marshal Stalin had put this question in Tehran and the Prime Minister had expressed his sympathy. Now that they were discussing the Balkan question and Turkey was a Balkan country, did the Prime Minister think it appropriate to discuss it? THE PRIME MINISTER agreed. MARSHAL STALIN pointed out that if Britain were interested in the Mediterranean then Russia was equally interested in the Black Sea. THE PRIME MINISTER thought that Turkey had missed her chance after the Tehran conference. The reason she was frightened was because she had no modem weapons, she thought she had a good army, whereas nowadays an army was not everything. Turkey was not clever. MARSHAL STALIN remarked that Turkey had 26 divisions in Thrace and asked against whom they were directed.
THE PRIME MINISTER replied they were directed against Bulgaria, because Bulgaria was armed with French weapons taken by the Germans. The Prime Minister went on to say that, taking a long view of the future of the world it was no part of British policy to grudge Soviet Russia access to warm-water ports and to the great oceans and seas of the world. On the contrary, it was part of their friendship to help the Soviet Union. They no longer followed the policy of Disraeli or Lord Curzon. They were not going to stop Russia. They wished to help. What did Marshal Stalin think about the kind of changes required in the Montreux Convention? It was quite impossible for Russia to remain subject to Turkey, who could close the Straits and hamper Russian imports and exports and even her defences. What would Britain do if Spain or Egypt were given this right to close the Suez Canal, or what would the United States Government say if some South American Republic had the right to close the Panama Canal? Russia was in a worse situation. Marshal Stalin did not want to restrict Turkey's sovereignty. But at the same time he did not want Turkey to abuse her sovereignty and to grip Russian trade by the throat.
THE PRIME MINISTER replied that in principle he shared that point of view. He suggested that the Russians should let us know in due course what was required. Otherwise Turkey might be frightened that Istanbul was to be taken. When the three heads met later on there would not be the same difficulty. He was in favour of Russia's having free access to the Mediterranean for her merchant ships and ships of war. Britain hoped to work in a friendly way with the Soviet Union, but wanted to bring Turkey along by gentle steps, not to frighten her.
THE PRIME MINISTER said that, if they were sitting at the armistice table and Marshal Stalin asked him for free passage through the Straits for merchant ships and warships, he personally would say that Britain had no objection. Britain had no ties with Turkey except the Montreux Convention, which was inadmissible to-day and obsolete. Looking at the Balkans he thought they should do something to prevent the risk of civil war between the political ideologies in those countries. They could not allow a lot of little wars after the Great World War. They should be stopped by the authority of the three Great Powers. MARSHAL STALIN agreed.
THE PRIME MINISTER said he wanted to talk about Kings. In no case would Britain try to force a King on Italy, Greece or Yugoslavia. At the same time the people ought to be left to decide matters by a free plebiscite in time of tranquillity. They could then say whether they wanted a republic or a monarchy. The people should have a fair chance of freedom of expression.
Northern Italy was in the power of the Anglo-American armies. Britain did not care for the Italian King, but above all they did not want civil war after the troops had been withdrawn or before their withdrawal. Britain would like the Soviet Union to soft-pedal the Communists in Italy and not to stir them up. Pure democracy would settle what the people wanted, but he did not want to have disturbances in Turin or Milan and clashes between the troops and the people. The Italians were in a miserable condition. He did not think much of them as a people, but they had a good many votes in New York State. This was off the record
Το Αιγαίο οι ανοιχτές θάλασσες και τα Στενά.
Ο Τσώρτσιλ είπε ότι λαμβάνοντας υπόψη το μακροπρόθεσμο μέλλον του κόσμου η βρετανική πολιτική δεν απέβλεπε στο να ανακόψει την πρόσβαση της Σοβιετικής Ρωσίας στα ζεστά λιμάνια τις μεγάλες θάλασσες και τους ωκεανούς του κόσμου. Αντιθέτως, ήταν μέρος της φιλίας τους για να βοηθήσουν τη Σοβιετική Ένωση. Δεν ίσχυε πλέον η πολιτική του Ντισραέλι.
Το πλήρες αγγλικό κείμενο των στενογραφημένων πρακτικών βρίσκεται εδώ...
http://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/123186
Οι συμφωνίες της Μόσχας για «αρμονική συνεργασία»
Ο Στάλιν αποδέχθηκε τα συμφέροντα της Βρετανίας στην Ελλάδα και συμφώνησε με τον Ουίνστον σε αρμονική συνεργασία.
Αυτή την αποστολή είχε και ο σοβιετικός απεσταλμένος στην Αθήνα και αυτές τις συμβουλές έδινε στα «Δεκεμβριανά».
Τα ίδια τους έλεγε με τον ασύρματο και ο Δημητρώφ. Όσα έκαναν οι κόκκινοι στην Ελλάδα δεν είχαν τη σοβιετική κάλυψη. Ήταν «εκτός γραμμής» .
Ο Τσώρτσιλ έθεσε το ζήτημα των συμφερόντων των δύο κυβερνήσεων στις διάφορες βαλκανικές χώρες και την ανάγκη να συνεργαστούν οι δυο δυνάμεις αρμονικά σε κέθε μια από αυτές.
Μετά από κάποια συζήτηση συμφωνήθηκε ότι, όσον αφορά την Ουγγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, κάθε μία από τις δύο κυβερνήσεις είχαν το ίδιο ενδιαφέρον,(συμφέροντα), ότι η Ρωσία είχε μεγάλο ενδιαφέρον στη Ρουμανία και ότι η Βρετανία ήταν στην ίδια θέση όσον αφορά την Ελλάδα.
Ο Τσώρτσιλ αντέτεινε ότι, το βρετανικό ενδιαφέρον για τη Βουλγαρία ήταν μεγαλύτερο από ό, τι ήταν στη Ρουμανία. Αυτό οδήγησε σε κάποια συζήτηση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τη Βουλγαρία.
Ο ΣΤΑΛΙΝ υπενθύμισε τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, όπου οι Βούλγαροι ήσαν στη γερμανική πλευρά και ότι τρεις βουλγαρικές μεραρχίες είχαν πολεμήσει εναντίον των Ρώσων στον πόλεμο.
«Looking at the Balkans he thought they should do something to prevent the risk of civil war between the political ideologies in those countries. They could not allow a lot of little wars after the Great World War. They should be stopped by the authority of the three Great Powers. MARSHAL STALIN agreed».
Ο Τσώρσιλ , «κοιτάζοντας τα Βαλκάνια εξέφρασε τη σκέψη ότι θα πρέπει να κάνουν κάτι για να αποτρέψουν τον κίνδυνο εμφυλίου πολέμου μεταξύ των πολιτικών ιδεολογιών σε αυτές τις χώρες. Δεν θα έπρεπε να επιτρέψουν μικρούς πολέμους μετά το Μεγάλο Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα έπρεπε να τους σταματήσουν με την δύναμη των τριών Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Στρατάρχης ΣΤΑΛΙΝ συμφώνησε ». Αυτό έγινε στα Δεκεμβριανά και αυτή ήταν η Συμφωνία της; Βάρκιζας. Στη συνέχεια , « ο πρωθυπουργός είπε ότι ήθελε να μιλήσει για τους βασιλείς. Σε καμία περίπτωση η Βρετανίας δεν θα προσπαθούσε να επιβάλει τους βασιλείς στην Ιταλία, την Ελλάδα ή την Γιουγκοσλαβία. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να αφεθούν να αποφασίσουν με ελεύθερα δημοψηφίσματα εν ευθέτω χρόνο με ηρεμία». Αυτό ακριβώς έγινε με το δημοψήφισμα του 46. Για την Ιταλία ο Τσώρτσιλ είπε , οτι «πάνω απ 'όλα δεν ήθελε εμφύλιο πόλεμο μετά τα την απόσυρσή των αγγλοαμερικανικών δυνάμεων και ζήτησε από τη Σοβιετική Ένωση να πάει με το μαλακό τους κομμουνιστές στην Ιταλία και να μην τους ερεθίζει. Καθαρή δημοκρατία θα εγκατασταθεί, ό, τι ήθελε ο λαός, αλλά δεν ήθελε ταραχές στο Τορίνο ή το Μιλάνο και συγκρούσεις μεταξύ των στρατευμάτων και των ανθρώπων. Οι Ιταλοί , είχαν πολλές ψήφους στην Νέας Υόρκη». Ο Τσώρτσιλ δεν ζήτησε το ίδιο για την Ελλάδα. . Ο ΣΤΑΛΙΝ εξέφρασε τον φόβο του ότι οι κομμουνιστές στην Ιταλία θα τον έστελναν στο διάβολο διότι ο «Ερκολι» Ercoli (Palmiro Michele Nicola Togliatti, ψευδώνυμο Ercole Ercoli) είχε δικές του απόψεις . Ο Στάλιν δεν είχε επιρροή στην Ελλαδα, όπου δεν μοίραζε ούτε χρυσές λίρες, ούτε όπλα και δεν διέθετε τους συνδέσμους της SOE που είχε σκορπίσει το δίκτυο του πατρός Δημητρίου στην Ελλάδα. Ο Στάλιν ότι υποσχέθηκε το έκανε. Ο Κόκκινος Στρατός δεν «απελευθέρωσε» την Ελλάδα.
Το αγγλικό κείμενο:
«THE PRIME MINISTER pointed out that there were two countries in which the British had particular interest one was Greece. Roumania was very much a Russian affair and the treaty the Soviet Government had proposed was reasonable and showed much statecraft in the interests of general peace in the future. But in Greece was different. Britain must be the leading Mediterranean Power and he hoped Marshal Stalin would let him have the first say about Greece in the same way as Marshal Stalin about Roumania. Of course, the British Government would keep in touch with the Soviet Government. MARSHAL STALIN understood that Britain had suffered very much owing to her communications in the Mediterranean having been cut by the Germans. It was a serious matter for Britain when the Mediterranean route was not in her hands. In that respect Greece was very important. He agreed with the Prime Minister that Britain should have the first say in Greece.
THE PRIME MINISTER said it was better to express these things in diplomatic terms and not to use the phrase "dividing into spheres," because the Americans might be shocked. But as long as he and Marshal understood each other he could explain matters to the President. …….
THE PRIME MINISTER raised the question of the interests of the two governments in the various Balkan countries and the need to work in harmony in each of them. After some discussion it was agreed that as regards Hungary and Yugoslavia each of the two Governments was equally interested, that Russia had a major interest in Roumania and that Britain was in the same position with regard to Greece. The Prime Minister suggested that where Bulgaria was concerned the British interest was greater than it was in Roumania. This led to some discussion about the crimes committed by Bulgaria. MARSHAL STALIN recalled the Treaty of Brest-Litovsk, where the Bulgarians had been on the German side and three divisions had fought against the Russians in the last war.
THE PRIME MINISTER declared that Bulgaria owed more to Russia than to any other country. He said that in Roumania Britain had been a spectator. In Bulgaria she had to be a little more than a spectator. M. MOLOTOV asked whether the Turkish question related to this matter.
THE PRIME MINISTER replied that he had not touched upon Turkey. He was only saying what was in his mind. He was glad to see how near it was to the Russian mind. M. MOLOTOV remarked that the Convention of Montreux still remained.
THE PRIME MINISTER said that was a Turkish question and not a Bulgarian. MARSHAL STALIN replied that Turkey was also a Balkan country. According to the Convention of Montreux Japan had as much right as Russia. Everything had been adjusted to the League of Nations and the League of Nations no longer existed. If Turkey were threatened she could close the Straits and Turkey herself had to decide when she was faced with a real threat. All the paragraphs in the Montreux Convention were controlled by Turkey. This was an anachronism.
Marshal Stalin had put this question in Tehran and the Prime Minister had expressed his sympathy. Now that they were discussing the Balkan question and Turkey was a Balkan country, did the Prime Minister think it appropriate to discuss it? THE PRIME MINISTER agreed. MARSHAL STALIN pointed out that if Britain were interested in the Mediterranean then Russia was equally interested in the Black Sea. THE PRIME MINISTER thought that Turkey had missed her chance after the Tehran conference. The reason she was frightened was because she had no modem weapons, she thought she had a good army, whereas nowadays an army was not everything. Turkey was not clever. MARSHAL STALIN remarked that Turkey had 26 divisions in Thrace and asked against whom they were directed.
THE PRIME MINISTER replied they were directed against Bulgaria, because Bulgaria was armed with French weapons taken by the Germans. The Prime Minister went on to say that, taking a long view of the future of the world it was no part of British policy to grudge Soviet Russia access to warm-water ports and to the great oceans and seas of the world. On the contrary, it was part of their friendship to help the Soviet Union. They no longer followed the policy of Disraeli or Lord Curzon. They were not going to stop Russia. They wished to help. What did Marshal Stalin think about the kind of changes required in the Montreux Convention? It was quite impossible for Russia to remain subject to Turkey, who could close the Straits and hamper Russian imports and exports and even her defences. What would Britain do if Spain or Egypt were given this right to close the Suez Canal, or what would the United States Government say if some South American Republic had the right to close the Panama Canal? Russia was in a worse situation. Marshal Stalin did not want to restrict Turkey's sovereignty. But at the same time he did not want Turkey to abuse her sovereignty and to grip Russian trade by the throat.
THE PRIME MINISTER replied that in principle he shared that point of view. He suggested that the Russians should let us know in due course what was required. Otherwise Turkey might be frightened that Istanbul was to be taken. When the three heads met later on there would not be the same difficulty. He was in favour of Russia's having free access to the Mediterranean for her merchant ships and ships of war. Britain hoped to work in a friendly way with the Soviet Union, but wanted to bring Turkey along by gentle steps, not to frighten her.
THE PRIME MINISTER said that, if they were sitting at the armistice table and Marshal Stalin asked him for free passage through the Straits for merchant ships and warships, he personally would say that Britain had no objection. Britain had no ties with Turkey except the Montreux Convention, which was inadmissible to-day and obsolete. Looking at the Balkans he thought they should do something to prevent the risk of civil war between the political ideologies in those countries. They could not allow a lot of little wars after the Great World War. They should be stopped by the authority of the three Great Powers. MARSHAL STALIN agreed.
THE PRIME MINISTER said he wanted to talk about Kings. In no case would Britain try to force a King on Italy, Greece or Yugoslavia. At the same time the people ought to be left to decide matters by a free plebiscite in time of tranquillity. They could then say whether they wanted a republic or a monarchy. The people should have a fair chance of freedom of expression.
Northern Italy was in the power of the Anglo-American armies. Britain did not care for the Italian King, but above all they did not want civil war after the troops had been withdrawn or before their withdrawal. Britain would like the Soviet Union to soft-pedal the Communists in Italy and not to stir them up. Pure democracy would settle what the people wanted, but he did not want to have disturbances in Turin or Milan and clashes between the troops and the people. The Italians were in a miserable condition. He did not think much of them as a people, but they had a good many votes in New York State. This was off the record
Το Αιγαίο οι ανοιχτές θάλασσες και τα Στενά.
Ο Τσώρτσιλ είπε ότι λαμβάνοντας υπόψη το μακροπρόθεσμο μέλλον του κόσμου η βρετανική πολιτική δεν απέβλεπε στο να ανακόψει την πρόσβαση της Σοβιετικής Ρωσίας στα ζεστά λιμάνια τις μεγάλες θάλασσες και τους ωκεανούς του κόσμου. Αντιθέτως, ήταν μέρος της φιλίας τους για να βοηθήσουν τη Σοβιετική Ένωση. Δεν ίσχυε πλέον η πολιτική του Ντισραέλι.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
-
Αρχίζω από το τέλος. Σημίτης, Παπαδήμος, Καραμανλής, Αλογοσκούφης, Στουρνάρας, Χριστοδουλάκης, Προβόπουλος, Αβάπτιστος του Παπανδρέου, Συ...
.png)