Η προδοσία του 1897 ήταν η μητέρα της προδοσίας του 1922. Στις 19 Απριλίου., αφου είχε εκδιωχθεί ο (εθνικόφρων λαικιστής) Θεόδωρος Δηλιγιάννης και είχε αναλάβει ο Σώφρων (Φαναριώτης) Δημήτριος Ράλλης, που ήταν "Τρικουπικός" όλοι συμβούλευαν την Ελλάδα να ζητήσει την παρέμβαση των Δυνάμεων. Ο Σμολένσκης αρνήθηκε να αναλάβη Επιτελάρχης του Προδότη Διαδόχο

 Στην Βουλή του 1895, το "ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΜΜΑ" του Δηλιγιάννη είχε 148 από τις 207 έδρες. Το Ραλλικό "Νεοελληνικό Κόμμα" , είχε 21.

 Στη διάρκεια της κρίσης του Κρητικού Ζητήματος, ο Τρικουπικός και Φαναριώτης  Δημήτριος Ράλλης, ακολούθησε ακραία φιλοπόλεμη πολιτική και ασκούσε  κριτική κατά της κυβέρνησης Θ. Δηλιγιάννη. 

Ο Βίκτωρ Δούσμανης στα απομνημονεύματά του χαρακτηρίσε την αντιπολίτευση του 1897, που ηγούταν ο Δ. Ράλλης, ως "σπείρα πατριδοκαπήλων και εξ ατομικών συμφερόντων αυτοανακηρυττομένων πατριωτών".

 Η αλήθεια είναι ότι υπηρετούσαν την αγγλική πολιτική της καταστροφής της Εθνικού φρονήματος των Ελλήνων δια της ήττας, όπως έκαναν και το 1922.