13/9/11

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ

ΟΙ ΝΕΝΕΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΔΕΝ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΜΕ ΦΑΣΚΕΛΑ



του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

http://ellinikoforum.blogspot.com/2011/09/blog-post_759.html

Ένας πρωθυπουργός ανδρείκελο των αδίστακτων εντολέων του, που στηριγμένος στις πλάτες τους αλλά πρωτίστως στην ανοχή που (ακόμη) επιδεικνύει η Ελληνική κοινωνία, κήρυξε έναν νέο διπλό «ανένδοτο», που στο βαθμό που του επιτρέψουμε να ολοκληρωθεί, τα αποτελέσματά του θα αποβούν ολέθρια για τον τόπο.
Πρόκειται για έναν «ανένδοτο μίσους» με αποδέκτη όλους εμάς.
Γι ακόμη μια φορά η ελληνική κοινωνία στοχοποιήθηκε.
Κλήθηκε γι ακόμη μια φορά, να χρηματοδοτήσει με τη μιζέρια της, την ανέχεια της και τα τελευταία αποθέματα της ελπίδας της, μια προσδοκία ανύπαρκτη.
Με λόγια απλά κλήθηκε από την πλέον λαομίσητη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από τον τόπο, να χρηματοδοτήσει το σχέδιο της ίδιας της καταστροφής.
Μια κυβέρνηση ραγιάδων που παραδέρνει στο φόβο και την πολιτική ανασφάλεια, απέδειξε γι ακόμη μια φορά το πόσο αδίστακτη και επικίνδυνη μπορεί να είναι, επενδύοντας στην ανοχή μας αλλά και στην αφέλεια όσων ελπίζουν ότι στο βάθος αυτής της αβύσσου μπορεί να υπάρξει έστω και μια μικρή ελπίδα φωτός.
Η πεμπτουσία αυτού του «ανένδοτου», ήταν η επιβεβαίωση – απειλή – προειδοποίηση πως «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια, αρκεί για να διατηρείται η κοινωνία σε ένα μόνιμο κώμα ελπίδας».
Αυτή ήταν η «επένδυση» μιας κοινωνίας που δύο χρόνια τώρα ανέχεται το εφιάλτη να καθορίζει τις τύχες του τόπου της. Αυτό είναι το ολέθριο αποτέλεσμα της όποιας κοινωνικής ανοχής.
Ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια…
Το "σοσιαλιστικό" όραμα του ομίλου ΠΑΣΟΚ, σε όλο του το μεγαλείο.
Υπήρξε ωστόσο και ένας δεύτερος «ανένδοτος». Ο ανένδοτος της υποτέλειας και του ραγιαδισμού...
Η πρωθυπουργική (φραστική) ανακοίνωση της έναρξης ερευνών για φυσικό αέριο …στο Ιόνιο, δε συνιστά παρά έναν φερετζέ πίσω από τον οποίο επιχειρούν να συγκαλύψουν οι ουρακοτάγκοι του εθνικού δοσιλογισμού, το ραγιαδισμό και το ντροπιαστικό περιεχόμενο της μυστικής τους διπλωματίας.
Διότι η ουσία, δε βρίσκεται σ αυτό που ανακοινώθηκε.
Η ουσία βρίσκεται στην ένοχη κυβερνητική σιωπή για την ανυπαρξία δρομολόγησης ανάλογων διαδικασιών στο Αιγαίο, στο Καστελόριζο, στην πολυσυζητημένη και φυσικά μη ανακηρυσσόμενη Ελληνική ΑΟΖ.
Πρόκειται για την ένοχη σιωπή που μέσω αυτής, οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά με τη σιωπή, τη φοβική ατολμία τους, αλλά και το δούρειο ίππο της μυστικής διπλωματίας, έχουν νομιμοποιήσει της αξιώσεις της Τουρκίας, και έβαψαν το Αιγαίο στο γκρίζο χρώμα της ντροπής και της υποτέλειας.
Ας δούμε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, στη βάση της ανάλυσης του Κ. Ζηλάκου.


Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ


Την τελευταία δεκαετία, τα ζητήματα της ενέργειες, δηλαδή οι φυσικοί πόροι (πετρέλαιο και φυσικό αέριο), οι δρόμοι μεταφοράς τους (αγωγοί και θαλάσσια περάσματα) και η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, έχουν μπει στο κέντρο της προσοχής των ανταγωνισμών των ισχυρών και στον πυρήνα της στρατηγικής των επιτελείων τους, καθώς και στους σχεδιασμούς των πολυεθνικών μονοπωλίων
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα ελληνοτουρκικά ζητήματα που αφορούν στο Αιγαίο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο, επικαιροποιούνται και συνδέονται άμεσα με τις νέες ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις στην ευρύτερη περιοχή.
Καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ, μετά το έτος 2000, ενέταξε στους στόχους του και την εξασφάλιση της «ενεργειακής ασφάλειας» και αυτό αποτυπώνεται και στο νέο στρατηγικό του δόγμα, που αναμένεται να επικυρωθεί τον επόμενο μήνα στη Σύνοδο Κορυφής των χωρών - μελών του στη Λισαβόνα.
Στην ίδια ρότα κινείται και η λεγόμενη «στρατηγική συνεργασία» Ελλάδας και Ισραήλ, που, εκτός από τις στρατιωτικές διευκολύνσεις εκ μέρους της ελληνικής πλευράς στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ, ανοίγει και τις προοπτικές για την είσοδο των Ισραηλινών στο ενεργειακό παιχνίδι της Μεσογείου.
Μέσα σε αυτό τα πλαίσιο, οι ελληνικές κυβερνήσεις, διαχρονικά, αλλά ιδιαίτερα στην παρούσα φάση η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γ. Παπανδρέου, που εμπλέκει δυναμικά τη χώρα σ αυτούς τους επικίνδυνους σχεδιασμούς, έχουν εγκαταλείψει - απεμπολήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή. Στην ουσία, τα έχουν εκχωρήσει, τα έχουν ενσωματώσει στους διεθνικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση και στους σχεδιασμούς τους.
Αμεση αντανάκλαση αυτών των εξελίξεων αποτελούν οι επιλογές που αφορούν στη μη αξιοποίηση των φυσικών πόρων (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) στο Αιγαίο και στην αδρανοποίηση μέχρι εγκατάλειψης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Επιλογές που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ίδια την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας στην περιοχή.
Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο, η μη άσκηση του κατοχυρωμένου από το Διεθνές Δίκαιο αποκλειστικού - κυριαρχικού δικαιώματος ορισμού Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στην προέκταση των ελληνικών ηπειρωτικών και νησιωτικών ακτών, αποτελεί εγκατάλειψη των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αφού αυτό είναι προϋπόθεση για να μπορεί να προχωρήσει η τυχόν εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σε διάφορες θαλάσσιες περιοχές πέρα από τη στενή ζώνη των χωρικών υδάτων των 6 ν. μιλίων, όπως αυτή έχει οριστεί έως σήμερα. Ετσι, το κενό αυτό δίνει το έδαφος για να προχωρήσουν άλλες μορφές διαχείρισης, όπως αυτή της ελληνοτουρκικής συνεκμετάλλευσης.


«Γκρίζα» περιοχή η ελληνική ΑΟΖ

Χρήσιμο είναι για την κατανόηση του όλου θέματος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και την ανοιχτή Μεσόγειο, να επισημανθούν ορισμένα βασικά στοιχεία του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και της γεωγραφίας της περιοχής.
Πρώτα απ' όλα, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), σύμφωνα με την εν ισχύει Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, γεωγραφικά ταυτίζεται με την υφαλοκρηπίδα, με τη διαφορά ότι η υφαλοκρηπίδα αφορά στην εκμετάλλευση του βυθού και του υπεδάφους του, ενώ η ΑΟΖ καλύπτει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, που μπορούν να αναπτυχθούν στα υπερκείμενα ύδατα. Δηλαδή η ΑΟΖ, ως νομικό δικαίωμα ενός κράτους, είναι ευρύτερο της υφαλοκρηπίδας, αλλά γεωγραφικά επικαλύπτονται.
Με βάση την ισχύουσα σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, που η Ελλάδα την επικύρωσε το 1994, η παράκτια χώρα έχει το δικαίωμα να ορίσει ως ΑΟΖ, μια ζώνη πλάτους μέχρι 200 ν. μίλια από τις ακτές της, με την προϋπόθεση ότι δε θα συναντάει την ΑΟΖ της απέναντι χώρας, οπότε το όριο μπαίνει από τη μέση απόσταση.
Ηδη, πολλά παράκτια κράτη έχουν ορίσει την ΑΟΖ, ανάμεσά τους η ΗΠΑ (όρισε το 1983 ζώνη 200 μιλίων) και η Τουρκία, η οποία αν και δεν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, με βάση τη μέση απόσταση από τις ακτές της Ρωσίας, της Ουκρανίας κ.λπ. Δεν έχει κάνει το ίδιο όμως και στις νότιες ακτές της στη Μεσόγειο, γιατί, αν εφάρμοζε την ίδια αρχή, θα έπρεπε να αποδεχθεί την ΑΟΖ του Καστελόριζου και της Κύπρου, που κλείνουν την τουρκική ΑΟΖ προς τη Μεσόγειο.
Σημειώνεται ότι τα νησιά - εκτός από τους βράχους που δεν έχουν οικονομική ζωή - με βάση το ισχύον Δίκαιο της Θάλασσας, έχουν το ίδιο δικαίωμα σε ΑΟΖ όπως οι ηπειρωτικές περιοχές, πράγμα που σημαίνει ότι στο Αιγαίο η ελληνική ΑΟΖ - υφαλοκρηπίδα σχεδόν ταυτίζεται με την αρμοδιότητα ελέγχου των πτήσεων, το γνωστό ως FIR.
Λόγω της γεωγραφίας του Αιγαίου, της διάταξης των ελληνικών νησιών απέναντι στα μικρασιατικά παράλια, το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου αποτελεί ελληνική ΑΟΖ. Σε γενικές γραμμές, η ΑΟΖ και το FIR σχεδόν ταυτίζονται ως προς τα γεωγραφικά τους όρια, με τη διαφορά ότι η ΑΟΖ συνιστά κυριαρχικό και κατά συνέπεια αποκλειστικό δικαίωμα του παράκτιου κράτους στο θαλάσσιο χώρο των διεθνών υδάτων, ενώ το FIR συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα ελέγχου και ασφάλειας των πτήσεων στον εναέριο χώρο που είναι πάνω από τα διεθνή ύδατα, η οποία ανατίθεται από το διεθνή οργανισμό αεροπλοΐας (ICAO).
Η πραγματικότητα που υπάρχει σήμερα είναι ότι ο θαλάσσιος χώρος του Αιγαίου και της Μεσογείου που αντιστοιχεί στην ελληνική ΑΟΖ έχει μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε μια γκρίζα περιοχή, αφού η παράκτια χώρα στην οποία ανήκει το δικαίωμα, δηλαδή η Ελλάδα, δεν το ασκεί με τον ορισμό ζωνών ΑΟΖ, πράγμα που δεν απαιτεί καμία διμερή διαπραγμάτευση με μιαν άλλη χώρα αλλά μονομερείς εσωτερικές ρυθμίσεις. Εξάλλου, μόνο τότε, αν υπήρχε κάποια θιγόμενη χώρα θα μπορούσε να αντιδράσει.
Αποτέλεσμα του μη ορισμού ΑΟΖ είναι να μην είναι δυνατό να αναπτυχθούν και άλλου είδους οικονομικές δραστηριότητες στα διεθνή ύδατα, όπως παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τα κύματα ή τον αέρα.
Το κενό που υπάρχει λόγω του μη ορισμού ΑΟΖ από την ελληνική πλευρά, επιχειρεί να καλύψει η Τουρκία, με μονομερείς ενέργειες, κάνοντας - μέσω των ερευνών για υποθαλάσσια κοιτάσματα - ένα είδος μονομερούς οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο.
Η Τουρκία διαμορφώνει στο Αιγαίο μια ντε φάκτο κατάσταση, που είναι πρόπλασμα των διευθετήσεων που επιδιώκονται με ΝΑΤΟική ομπρέλα. Τυχόν εξασφάλιση του δικαιώματος οικονομικής εκμετάλλευσης των θαλάσσιων περιοχών που εκτείνεται ανάμεσα σε δύο τμήματα της ελληνικής επικράτειας ή πολύ περισσότερο όλης της θαλάσσιας περιοχής γύρω από ελληνικά νησιά, θα είχε άμεσες συνέπειες σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας.
Επιπτώσεις στην εθνική κυριαρχία και ασφάλεια
Η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης θα οδηγούσε σε περικύκλωση ελληνικών νησιών από τουρκική ΑΟΖ - υφαλοκρηπίδα ή σε παρεμβολή τουρκικής ΑΟΖ - υφαλοκρηπίδας ανάμεσα στα ελληνικά νησιά και την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και τουρκική παρεμβολή στους θαλάσσιους δρόμους επικοινωνίας των ελληνικών νησιών.
Αυτό πρακτικά θα σήμαινε ότι ανάμεσα στα ελληνικά νησιά, ενδεχομένως, θα στήνονταν τουρκικές πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου ή φυσικού αερίου, ανεμογεννήτριες κ.λπ., πράγμα που θα συμπαρασύρει τον έλεγχο του εναέριου χώρου, την αρμοδιότητα έρευνας και διάσωσης, αλλά και το συνολικό επιχειρησιακό - στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής αυτής, αφού η Τουρκία θα επικαλείται την προστασία και την ασφάλεια των «ζωτικών» της συμφερόντων, τα οποία η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί με τη Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997.
Η υποβάθμιση του ελληνικού δικαιώματος σε ΑΟΖ δεν είναι κάτι άσχετο με όσα συντελούνται σε επίπεδο μυστικής διπλωματίας. Η τουρκική πλευρά έχει ξεκαθαρίσει στις διμερείς μυστικές διαπραγματεύσεις ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, εκεί όπου θεωρεί ότι έχει «ζωτικά συμφέροντα».
Απλά, δέχεται μόνο μια κουτσουρεμένη ελληνική ΑΟΖ που παραπέμπει στον ορισμό της υφαλοκρηπίδας σύμφωνα με όσα ορίζονταν στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1958, όπου αυτή οριοθετούνταν μέχρι τα 200 μέτρα βάθος βυθού, δηλαδή όσα είχε πει πρόσφατα ο Θ. Πάγκαλος περί υφαλοκρηπίδας. Απώτερος στόχος είναι να ανοίξουν οι δρόμοι για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου από εταιρείες των δυο χωρών και πολυεθνικούς ομίλους.
Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με γνώμονα τις τουρκικές διεκδικήσεις και τους ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.


ΟΙ ΝΕΝΕΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΔΕΝ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΜΕ ΦΑΣΚΕΛΑ


Και δεν ανατρέπονται με φάσκελα, διότι το φάσκελο αγγίζει μόνο το φιλότιμο του αποδέκτη του, στοχεύει στη συνείδησή του, και κάνει την αξιοπρέπειά του να ματώνει για την ολέθρια πράξη του.
Όμως αυτός που αποφάσισε να ξεπουλήσει φτηνά την ίδια του την πατρίδα και να εξαπατήσει στυγνά το λαό που τον εμπιστεύτηκε, έχει απωλέσει προ πολλού και το φιλότιμο… και τη συνείδηση… αλλά και την ίδια την αξιοπρέπειά του.
Το φάσκελο λοιπόν απλώς τον διαπερνά χωρίς να τον αγγίζει.
Και φυσικά δεν ανατρέπονται ούτε με μεγαλόστομες επαναστατημένες φανφάρες, έστω κι αν χρειάζεται να τις επαναλαμβάνει κανείς τριακόσια χρόνια τούρκικα φιλοδοξώντας να τις …εμπεδώσει.
Το αποτέλεσμα της φανφάρας το είδαμε. Εξήντα χρόνια κατακτήσεων εξανεμίστηκαν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, και οι φανφαρόνοι ακόμη αμπελοφιλοσοφούν.
Νισάφι πια!!!

http://ellinikoforum.blogspot.com/2011/09/blog-post_2906.html

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Και πως ανατρέπονται ρε Κυριάκο, με εκλογές ή με "επανάσταση" των αγανακτισμένων; Που είναι ο λαικός οδοστρωτήρας να σαρώσει τους φαύλους (κατά τα λεγόμενα του Σπύρου); Μήπως ο λαός είναι ακέφαλο κοτόπουλο; Μήπως η μαλακία πρέπει και αυτή να τιμωρείται όπως ο εθνομηδενισμός (κατά τα λεγόμενά σου) ως ιδιώνυμο αδίκημα;

Ανώνυμος είπε...

Ανήκω σ εκείνους που είναι σαφείς ως προς αυτό φίλε ανώνυμε.
1. Φυσικά και δεν ανατρέπονται με την «επανάσταση» των «αγανακτισμένων» που κατά κανόνα είναι και κοψοχέρηδες άλλων εποχών.
2. Σαφώς και δε θα διαφωνήσω μαζί σου για το ειδικό βάρος της μαλακίας στην καταστροφή του τόπου μας.
3. Και φυσικά χρειάζονται ηγέτες και ικανοί και αποφασισμένοι για να πετύχουν τρία πράγματα.

Α. Να ηγηθούν πραγματικά και αυτή τους η ικανότητα να αναγνωρίζεται ευθέως από την κοινωνία.
Β. Να εμπνεύσουν στοχευμένα σε συγκεκριμένες πολιτικές δράσεις και όχι απλά να φωνασκούν χωρίς αποτέλεσμα.
Γ. Να δρομολογήσουν διαδικασίες ικανές να συσπειρώσουν την κοινωνία σε σαφή και ξεκάθαρη πολιτική βάση που θα προσδιορίζει με σαφήνεια και τι πρέπει να ανατραπεί αλλά και πως, τι και με ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα οικοδομηθεί την επόμενη μέρα.

Αυτοί οι ηγέτες θα πρέπει να αναζητήσουν διαδρομές πολιτικής σκέψης και δράσης που θα ενώνουν την κοινωνία και δε θα ανατροφοδοτούν διχαστικές αντιλήψεις και απομονωτισμούς.
Και κυρίως θα την ενώνουν σε υγιή και μακρόπνοη βάση απορρίπτοντας καιροσκοπικές πολιτικές «συγκολλήσεις» που θα υπονομεύουν και θα αναιρούν κάθε πραγματικά φιλότιμη προσπάθεια.

Μπορούμε να πούμε πολύ περισσότερα πάνω σ αυτό, αλλά ο χώρος ενός σχολίου και περιορισμένος είναι και φυσικά δεν αποτελεί την καταλληλότερη μέθοδο επικοινωνίας και συνεννόησης.

Λογοκρισία Άνωθεν

"Καταργήθηκε η δημοσίευση της ανάρτησής σας με τίτλο «Οι εμβολιασμένοι είναι πλέον ανάπηροι και το 62% θα αναπτύξει σοβαρές καρδιακές ...