Περί της Πολιτικής Αλλαγής και της μεταβατικής κυβερνήσεως

Ιστορικά και πολιτικά δεδομένα από άλλες εποχές


Για όσους έχουν ασχοληθεί θεωρητικά με το ζήτημα, είναι σαφές ότι μια πρωτοβουλία δυναμικής πολιτικής παρέμβασης υπέρ της «Αλλαγής», δεν είναι απαραίτητο να στοχεύει στην καθέδρα του καθεστώτος.
Αυτό ήταν το εισαγόμενο μοντέλο σχεδιασμού Λάγκλευ, που προέβλεπε και την επίδειξη των «ανίκητων» τεθωρακισμένων, που στη Λιβύη, το Ιράκ, και τη Συρία, απεδείχθησαν πολύ ευάλωτα στα αντιαρματικά.
Η έξωση του Όθωνα, δρομολογήθηκε ως γνωστόν με σειρά στάσεων των Φρουρών στην περιφέρεια. (Και το μοντέλο αυτό εισαγωγής ήταν αλλά από το Λονδίνο).
Είναι επίσης γνωστό, ότι η «πρωτοβουλία», δεν είναι απαραίτητο να έχει προετοιμάσει την κυβέρνηση της επόμενης ημέρας , διότι η εμπειρία από την επανάσταση στου Γούδη μας διδάσκει ότι από την εκδήλωση της πρωτοβουλίας μέχρι τον σχηματισμό της μεταβατικής κυβερνήσεως, μεσολαβούν διαπραγματεύσεις και με άλλες δυνάμεις.

Η πρωτοβουλία λοιπόν, θα μπορούσε θεωρητικά να αναληφθεί και από την «εξηκονταρχία Πρεβέζης», εφόσον έχει σχεδιαστεί "σωστά επικοινωνιακά" και εφόσον εκπέμπει τα «σωστά συνθήματα».

Οπότε εύκολα και ταχύτατα η πρωτοβουλία λαμβάνει τις διαστάσεις παλλαϊκού κινήματος. Πχ, Εδώ Πολυτεχνείο!

Καμιά αλλαγή του παρελθόντος δεν έγινε από το Στρατό. Οι αλλαγές έγιναν πολιτικά. Στρατιωτική πρωτοβουλία υπήρξε μόνο. Αλλά οι δυνάμεις της αλλαγής δεν ήταν ποτέ ,μόνο «ο στρατός» και «οι αξιωματικοί».
Και με την ευκαιρία θυμήθηκα ένα παλιό σύνθημα!
Αλλαγή –Αλλαγή, Λαϊκή Επιταγή.
Το προτείνω σε όσους ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα ανήκει, (ακόμα), στους Έλληνες.
  
- Θα επανέλθω επί των θεωρητικών αυτών και ιστορικών ζητημάτων της Αλλαγής.