Ο Αχασβήρος

Στην παράδοση τόσο των Ορθοδόξων, όσο και των Καθολικών και των Λουθηριανών, το όνομα Αχασβήρος (Ahasver), εκφράζει από τον 17ο αιώνα τον «Περιπλανώμενο Ιουδαίο».
Ο «Περιπλανώμενος Ιουδαίος», σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση περιφέρεται τον κόσμο αιώνια μη βρίσκοντας ανάπαυση, διότι είναι καταδικασμένος από τον θεό σε συνεχή περιπλάνηση . Η μυθοπλασία αυτή για την τιμωρία του «θεοκτόνου έθνους» των Ιουδαίων, μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.), δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον 4ο αιώνα. 

Αυτή η Κωνσταντινοπολίτικη ιστορία με τις σταυροφορίες διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη, και έγινε μέρος της χριστιανικής παράδοσης, και αργότερα του ρομαντισμού. Ο μύθος στη βυζαντινή παράδοση είχε ως ακολούθως:
Όταν ο Ιησούς Χριστός οδηγούνταν στον τόπο του Μαρτυρίου, φέροντας τον βαρύ Σταυρό, πέρασε μπροστά από το κατάστημα ενός Εβραίου που ελέγετο Αχασβήρος. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες ζήτησαν από τον Αχασβήρο να κρατήσει για λίγο τον Σταυρό και ο Αχασβήρος όχι μόνο αρνήθηκε αλλά γυρνώντας προς τον Ιησού είπε: «περπάτα, περπάτα».
Τότε ο Ιησούς του απάντησε: «Βάδιζε και εσύ και θα διατρέξεις όλη τη γη, χωρίς να σταθείς πουθενά, μέχρις ότου εγώ επιστρέψω από την Βασιλεία των ουρανών εις την Γη».
 Από την επομένη, ο Αχασβήρος άρχισε να παραπλανιέται και να περιφέρεται συνεχώς ανά την υφήλιο.
Η παράδοση αυτή κατά τον Μεσαίωνα μεταφέρθηκε σε πολλά βιβλία στη Δύση με τρείς βασικές παραλλαγές . Κατά μεν την πρώτη, (του Roger of Wendover , 1228), ο «περιπλανώμενος Ιουδαίος» λεγόταν Ιωσήφ Καρθάφιλ και ήταν θυρωρός του Ποντίου Πιλάτου. Κατά δε τη δεύτερη (ιταλικής παραδοχής) ο Εβραίος αυτός έφερε το όνομα Μποτάντερ, κατά δε την τρίτη Μαλκ, ή Μαλάκ, ή Μάλχος. Και οι τρεις αυτές παραλλαγές ανάγονται στον 13ο αιώνα.
Η αρχική βυζαντινή επαναλήφθηκε σε βιβλίο που εκδόθηκεκατά τον 17ο αιώνα στη Γερμανία με τον τίτλο «Ο αιώνιος Ιουδαίος».
Ο Αχασβήρος (Ahasuerus) ήταν βασιλιάς των Περσών και αναφέρεται στο «βιβλίο της Εσθήρ». Για την ιουδαϊκή παράδοση ο «Αχασβέρ» είναι ο τρελός ή ο βλάξ.