Mea Culpa

Ομολογώ ότι έσφαλα απονέμοντας με το «Οσκαρ Ανοησίας».
Ο ερωτών επανήλθε: «Γιατί είναι χαζή η ερώτησή μου κ. Χατζάρα; Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν ακούς ότι κάποιος είναι τοκογλύφος, είναι ότι αυτός πρέπει να έχει οικονομική επιφάνεια, για να μπορεί να δανείζει... Αναρωτήθηκα λοιπόν αν ο Μακρυγιάννης είχε πράγματι τέτοια μεγάλη ρευστότητα; Που είναι το κακό; Μπορείτε εσείς να μας πληροφορήσετε για την οικονομική κατάσταση του Μακρυγιάννη;».

Από τη νέα μορφή τη ερώτησης , που παρέκαμψε την όλως περιττή αλλά σαφή μου απάντηση ,κατάλαβα το λάθος μου.

Εις τα περιπτώσεις αυτάς οι εκδοχές είναι δύο. Είτε Βλαξ ειτε Κόραξ.
Και σαφώς έχουμε να κάνουμε με «Κόρακα».

Ο «ερωτών», για κάποιο περίεργο λόγο, είναι απολύτως βέβαιος για την τιμιότητα του «πτωχού» Ρουφιανογιάννη που είχε δανείσει από το «υστέρημά» του στα παιδιά του Πετρόμπεη.
Και ας κλαίει στα «απομνημονεύματα» του το 1850,τα γρόσια που έχασε πριν από 20 χρόνια, επειδή ο Πετρόμπεης έχασε τα παιδιά του.
Τι είδους «ηθικό μεγαλείο» προκύπτει για κάποιον που είκοσι χρόνια μετά υπαγορεύει το 1850, για τα γεγονότα του 1831: «έχασε αυτός τα παιδιά του, έχασα και εγώ τα λεφτά μου»!
Ο «Κόραξ» μου ζητάει να τον ενημερώσω εγώ για τα οικονομικά του Ρουφιαναγιάννη.
Ας ρωτήσει στη Στοά του Ηρακλέους και στην Ιντέλιτζενς Σέρβις. Πράκτορας των Άγγλων ήταν. Χαφιές! Ρουφιάνος! Πως το λένε, επιτέλους.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ  ΧΑΤΖΑΡΑΣ