7 Ιουλίου 1807. Όταν ο Ουρανός «έπεσε στο κεφάλι» του Καποδίστρια που μαχόταν στην Λευκάδα κατά του Αλή Πασά και των Γάλλων αλλά και στο Κεφάλι των Φιλογενών της Επτανήσου που περίμεναν την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον Τουρκικό Ζυγό

Στις 7 Ιουλίου 1807, υπογράφηκε   

η καταστροφική για τους Φιλογενείς συνθήκη  

του Τιλσίτ που πήγε την Ελληνική Υπόθεση, δέκα χρόνια πίσω

 Στις 25 Ιουνίου/7 Ιουλίου, του 1807 στο Τιλσίτ, υπογράφηκε μεταξύ των πληρεξούσιων αντιπροσώπων των Αυτοκρατόρων, Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας η Γαλλο-Ρωσική συνθήκη , με την οποία καταργείτο το πρώτο Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος της Επτανήσου, το Δημιούργημα των Υψηλαντών και των Καποδίστρια. 

Εκ μέρους του Ναπολέοντα υπέγραψε ο Ταλλεϋράνδος, και από την ρωσική πλευρά οι Πρίγκιπες Αλέξανδρος Κουνάκιν και ο Ντμήτρη Λομπάνοφ-Ροστόβσκυ. 

Όταν ο Καποδίστριας οργάνωνε το παλλαϊκό πανηγύρι της «Νίκης», στην Λεύκαδα μια εβδομάδα πρίν, στις 18/30 Ιουνίου, δεν ήξερε ότι ο ρωσικός στρατός, υπό τον Γερμανό στρατηγό Λέβιν Άουγκουστ φον Μπένιγκσεν, είχε νικηθεί από τους Γάλλους, 43 χιλιόμετρα νοτίως του Καλίνινγκραντ, στη μάχη του Φρίντλαντ, (14/26 Ιουνίου 1807), ούτε ότι η Γερουσία της Επτανήσου, είχε κηρύξει εντελώς ανεξηγητα και ξαφνικά τον πόλεμο στη Γαλλία, την προηγουμένη 17η/29η Ιουνίου. 

 Η ήττα των Ρώσων στο Φρίντλαντ, οδήγησε στην υπογραφή της συνθήκης του Τιλσίτ, (σημερινό Sovetsk στην περιοχή του Καλίνινγκραντ ), σε μια σχεδία στο μέσον του ποταμού Νιέμαν. 

 Η συμφωνία του Τιλσίτ, ήταν καταστροφική για τους Φιλογενείς και το αναγεννημένο Ελληνικό Έθνος και μέσω της προσωρινής Γαλλικής κατοχής οδήγησε τα Επτάνησα στην μακρά νύχτα της αγγλοκρατίας. 

Η συμφωνία υπήρξε βλαπτική και για τους Σέρβους και για τις ηγεμονίες της Βλαχομπογαδανίας. 

Η Γαλλο-Ρωσική συνθήκη του Τιλσίτ είχε δυο μυστικά άρθρα. Σύμφωνα με το πρώτο, η Βεσσαραβία, η Μολδαβία, η Βλαχία και η βόρεια Βουλγαρία, θα περιέρχονταν στη Ρωσία. 

Η Βοσνία και η Σερβία και οι περιοχές μέχρι και τη Θεσσαλονίκη θα περιέρχονταν στην Αυστρία. 

Η δε Αλβανία, η Θεσσαλία, η Πελοπόννησος και Κρήτη στη Γαλλία. Το δεύτερο άρθρο όριζε: "

Η Α.Μ. ο αυτοκράτωρ Ναπολέων... ως απόλυτος κτήτωρ και κυρίαρχος θα κατέχει τας επτά Ιονίους Νήσους". 

 Η Επτάνησος όμως ήταν ανεξάρτητο και αναγνωρισμένο διεθνώς Κράτος. 

Με την υπογραφή στις 23 Μαΐου 1802 της Συνθήκης της Αμιένης, η Επτάνησος Πολιτεία αναγνωρίστηκε από την Γαλλία , την Βαταβική Δημοκρατία, (Ολλανδία), και τους Βασιλείς της Αγγλίας και Ισπανίας, σύμφωνα με τη Σύμβαση Κωνσταντινούπολης (1800).

 Η παραχώρηση των Επτά Νήσων από τον Τσάρο στον Ναπολέοντα, δεν θα ήταν εφικτή, εάν η Επτάνησος Πολιτεία δεν είχε κηρύξει στις 17/29 Ιουνίου 1807. τον Πόλεμο στη Γαλλία. 

Ήταν πράξη της εσχάτης προδοσίας η απόφαση της Γερουσίας να κηρύξει τον Πόλεμο στην Γαλλία, αλλά όχι στην Τουρκία. 

Ως εμπόλεμη η Επτάννησος μπορούσε να ενταχθεί στην συνθήκη του Τιλσίτ

 Για το ζήτημα αυτό άλλωστε παραιτήθηκε ο Καποδίστριας. 

Στις τις πρώτες σελίδες του υπομνήματος του προς τον Τσάρο Νικόλαο, ο Καποδίστριας, το 1826, εξέφραζε διπλωματικά , την αποδοκιμασία του για το « ξεπούλημα» των Ιονίων νήσων, την «ανατροπή που κατέπνιξε την Ιόνιο πολιτεία στα σπάργανα», και σημείωνε ότι η συνθήκη του Τιλσίτ, κλόνισε την πίστη των Ελλήνων στην Ρωσική προστασία.