Άρπαξε να φας και κλέψε νάχεις αν είσαι αριστερός και προοδευτικός

Η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη
 και τα Πρωτοκόλλα

Κανόνας πρώτος.

Για τον Περιούσιο «συνωμότη»,τον μαρξιστή , τον μασόνο και τον επικοινωνιολόγο, δεν υπάρχουν ούτε αλήθεια και ψεύδος , ούτε καλό και κακό. «Αληθινό» ,είναι ότι τους φαίνεται σαν τέτοιο, ή ότι πρέπει να φαίνεται σαν τέτοιο. Οι κομμουνιστές, σαν μαρξιστές και επαναστάτες , είναι και άτιμοι και ψεύτες. Δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Ο κομμουνιστής, πιστεύει πως το έγκλημα, η ψευτιά, η λεηλασία, η εκπόρνευση, η κλεψιά, ο βιασμός, δεν είναι κακουργήματα , αλλά είναι πράξεις πολιτικές, που επιτρέπονται σαν επαναστατικά όπλα και επιβάλλεται να τα αξιοποιεί ένας «επαναστάτης Για τους κανονικούς ανθρώπους υπάρχει είτε αλήθεια είτε λάθος. Αλλά για τον κομμουνιστή τον Περιούσιο «συνωμότη, τον μασόνο και τον επικοινωνιολόγο, υπάρχει μόνο η αλήθεια που τον συμφέρει. Αυτή είναι η«επαναστατική/επικοινωνιακή αλήθεια».

Το Πρώτο «Πρωτόκολλο» των Περιούσιων 
για την διακυβέρνηση των Γκογίμ προβλέπει:

 1. Το σύνθημά μας, είναι: Δύναμη και υποκρισία. Η βία είναι η πρώτη Αρχή, η δε υποκρισία και ο δόλος ο κανόνας για να μην μας πάρουν την εξουσία . Δεν πρέπει να διστάζουμε, δεν πρέπει να σταματάμε μπροστά σε καμιά διαφθορά, σε καμία απάτη, ή προδοσία, όταν μ' αυτό τον τρόπο πρόκειται να πετύχουμε τον σκοπό μας. 

2. Κάθε άνθρωπος που ποθεί την εξουσία, πρέπει να προσπαθεί να γίνει δικτάτορας, αν μπορεί. Πολλοί λίγοι υπάρχουν οι οποίοι δεν είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την ευημερία όλων και την περιουσία των άλλων για να εξασφαλίσουν τη δική τους. 

3. Θα πρέπει να προσέξουμε ότι οι κακοί άνθρωποι είναι περισσότεροι από τους καλούς, και ως εκ τούτου , χάρη σ' αυτό το γεγονός πετυχαίνει κανείς καλύτερα αποτελέσματα διοικώντας τους ανθρώπους με τη βία και την κατατρομοκράτηση, και όχι με την πειθώ την λογική και το επιχείρημα .

 4. Εμείς ρίξαμε στον λαό το σύνθημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» για να καταστρέψουμε με την βία του όχλου τον ησυχία και την ευημερία του κόσμου, και τις πραγματικές ατομικές τους ελευθερίες, και από τότε τις επαναλαμβάνουν συνεχώς σαν ασυνείδητοι παπαγάλοι. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η δύναμη του πλήθους είναι τυφλή και άλογη. Το πλήθος δεν έχει λογική, ακούει από δω κι από κει. Ο τυφλός που οδηγεί κάποιον άλλο τυφλό το μόνο που θα καταφέρει είναι να τον οδηγήσει στον γκρεμό. Επίσης οι άνθρωποι που στηρίζονται στο λαό, έστω και αν είναι προικισμένοι με εξαιρετική ευφυΐα, αν δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά με την πολιτική, δεν μπορούν να έχουν την απαίτηση να οδηγήσουν το πλήθος, γιατί θα καταστρέψουν ολόκληρο το έθνος.

Η κ. Παπαθανασίου, η κ. Ολυμπία Παπαδούκα, η κ. Αλέκα Παίζη ήταν κακοί άνθρωποι, που ακλουθούν τον κανόνα, «δεν πρέπει να διστάζουμε, δεν πρέπει να σταματάμε μπροστά σε καμιά διαφθορά, σε καμία απάτη, ή προδοσία, όταν 
μ' αυτό τον τρόπο πρόκειται να πετύχουμε τον σκοπό μας». Η κ. Παπαδούκα πέθανε το 2011. Το 2003,59 χρόνια μετά τα γεγονότα είχε επαναλάβει αμετανόητη τα ίδια ψέματα που έλεγαν το 1944. «Θα αναφέρω μια προσωπική μαρτυρία: Μια ημέρα περνούσα από του Ζώναρς στην Πανεπιστημίου. Μπροστά στη βιτρίνα ήταν μερικά πεινασμένα παιδιά, που κοίταζαν μέσα. Κοίταξα κι εγώ. Είδα την Παπαδάκη να περιφέρεται στο χώρο με έναν Γερμανό αξιωματικό. Ήταν μια πρόκληση. Αυτό που σκέφτομαι τώρα πια, είναι ότι φέρθηκε επιπόλαια -κι είναι το πιο ελαφρύ που μπορώ να πω».

Άνθρωποι χωρίς ιερό και όσιο και χωρίς κώδικα αξιών. Αγέλη, όπως τους περιέγραψε ο Λεμπέσης.