Γράφει ο Σπύρος Χατζάρας . Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΟΡΗΓΟ. Ανένδοτος για να φύγουν οι Ψεύτες,οι κλέφτες,και οιΠροδότες.«Ου δη πάτριον εστί ηγείσθαι τους επήλυδας των αυτοχθόνων….»...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
104 Χρόνια από την Μικρασιατική Προδοσία. Στις 27 Ιουνίου 1922,άρχισε το τελικό στάδιο της Προδοσίας. 57 ημέρες πριν την επίθεση του Κεμάλ στο Αφιόν Καραχισάρ και την έναρξη της «ταχείας εκκενώσεως» ο προδότης Χατζηανέστης τοποθέτησε τους Προδότες Τρικούπη και Διγενή ως διοικητές στο Μέτωπο. Προηγουμένως είχε στείλει στο μέτωπο περί τους 400 άκαπνους σαπιοκοιλιάδες αξιωματικούς απο τα μετόπισθεν στο μέτωπο . Ενας από αυτούς ήταν και ο ταγματάρχης του Οικονομικού Ράντος που το εβαλε πρώτος στα Πόδια από το ύψωμα "Χασάν Μπελ" που ηταν το Κέντρο της Ελληνικής Αμύνης και στο οποίο στάλθηκε ο Κατσιμήτρος για να το κρατήσει και όταν εκείνος τραυμτίστηκε στο γόνατο το κράτησε ο λοχαγός Αθανάσιος Γαλλής, από τα Φουρνά των Αγράφων.
Η Μικρασιάτικη «Καταστροφή», (δια της Προδοσίας), ήταν ιδέα του Γκλύξμπουργκ που το είχε κάνει ξανά, ως Αρχιστράτηγος, το 1897, σε συμφωνί...
-
Αρχίζω από το τέλος. Σημίτης, Παπαδήμος, Καραμανλής, Αλογοσκούφης, Στουρνάρας, Χριστοδουλάκης, Προβόπουλος, Αβάπτιστος του Παπανδρέου, Συ...
-
1)Μόνο αυτό γράφεις ρε Χατζάρα; Το οτι είναι νομικός εκπρόσωπος του Σόρος στην Ελλάδα το αφήνεις στο α,βα,βα; Ρε συ Χατζάρα ετούτοι εδώ είνα...
3 σχόλια:
ααα αυτα δεν λεγονται τζιζ κακα!!!!!
Κόκκινα φανάρια
Του μαρξισμού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν
να που δεν ξέρουν τι `ναι προστυχιά και καημός,
πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν,
πόσο πικρός του αναρχοκομμούνα ο κατατρεγμός.
Πνιχτές μπάφες και βρισιές,
βαμμένα χείλια πουστριλίκια στις γωνιές.
Κι είναι θάνατος αργός
του μαρξισμού ο νόμος ο σκληρός.
Πληρωμένες τρολιές
ιστορίες τραγικές
γράφονται μέσ’ στις άπλυτες μαρξιστοφωλιές.
Το τραγούδι στον ινστρούκτορα σπαραγμός
η ζωή κατατρεγμός,
το καλντερίμι ένας ατέλειωτος ληστοσυμμοριτισμός.
Του μαρξισμού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν,
να που δεν ξέρουν τι `ναι κομπίνα και καημός.
Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν,
πόσο πικρός του αριβίστα ο κατατρεγμός.
Σβήσαν τα φώτα στα στενά
του μαρξισμού τα καλντερίμια σκοτεινά
και σταμάτησε η ζωή
το ψέμα το φτιασιδωμένο της να ζει.
Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός
ξεχαστήκαν κι ο λεχρίτης εγινε αστός
έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός
και τα πρόσωπα χοντρά,
κουρασμένα απο τα κλεμμένα λεφτά
μέσα στη κόκα ψάχνουν να `βρουν λησμονιά.
διότι είναι και αυτός αφορολόγητος, το δράμα όμως δεν είναι αυτό, αν γυρίσεις λίγο τα διάφορα "δεξιά" σάιτ θα δεις στα σχόλια των αναγνωστών πόση υποστήριξη υπάρχει για κάθε εισπρακτικό μέσο που έχει σκοπό να πάρει τα τελευταία 5 ευρώ από την τσέπη ενός φτωχού που τον κάνανε να χρωστάει με παράνομους φόρους. πανυγηρίζουν που θα έχουμε πλαστικό χρήμα και "θα καταβάλεται όλο το ΦΠΑ". αυτό είναι το δράμα.
Δημοσίευση σχολίου