29/10/20

Όταν ο αιμοσταγής πούστης Θανάσης ομολόγησε με θράσος τις σφαγές στην Πελοπόννησο και παρίστανε τον πατριώτη

Ναι σφάξαμε! ομολόγησε ο πουστοθανασης  

Ο Βελουχιώτης στη Λαμία, 43 ημέρες μετά την σφαγή του Μελιγαλά και 36 ημέρες μετά τους Γαργαλιάνους παραδέχτηκε τις σφαγές, και από το Μπαλκόνι του ξενοδοχείου «Βούλγαρη» στην πλατεία Ελευθερίας της Λαμίας φώναξε.
 "Ναι σφάξαμε!" 

«Τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει. Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ' αυτούς. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα. Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι' αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους». 

Σύμφωνα με τον πουστοΘανάση, τα Κομμούνια, «ήσαν οι εγγυητές της ασφάλειας της ζωής και της περιουσίας» και όσοι μίλαγαν για τις σφαγές 7000 και πλέον ανθρώπων στο διάστημα Αυγουστος -Σεπτέμβριος 1944 ήσαν δεσποινίδες που έκλαιγαν για τα γατάκια. Ενώ Εκείνος, ήταν «Άντρας», και δεν έκλαιγε.

Όπως υποσχέθηκε ο πουστοΘανάσης, έσφαξαν ξανά . 6000 αντικομουνιστές, στις 4 Νοεμβρίου 1944 στο Κιλκίς και στη συνέχεια άλλους 30000 στα Δεκεμβριανά. 

Το "Ποιους όμως σφάξαμε", είναι το αξιολογικό δόγμα περί σφαγής, των Βελουχιώτη-Φίτσιου, που εξακολουθεί να εμπνέει και σήμερα τους Συριζοχαχόλους. 
Οι κατ΄επάγγελμα Κόκκινοι Ψεύτες γράφουν, στον «Ριζοσπάστη» ότι ο «λόγος (του Θανάση) στη Λαμία», εκφωνήθηκε τάχα την Κυριακή 22α Οκτωβρίου 1944. Και όμως η πλατεία ήταν γεμάτη από …μάρτυρες. 
Ο Πουστοθανάσης που ήθελε να τον φωνάζουν Αρη, στις 22 Οκτωβρίου έκανε βόλτα στην πλατεία της Λαμίας, μαζί με τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης Σημίτη, και τον νεανικό εραστή του Τάκη Φίτσιο, μιμούμενος την είσοδο στην Αθήνα των Σκόμπυ-Παπανδρέου. Δεν έβγαλε λόγο, όπως ο Παπανδρέου στην πλατεία Συντάγματος, επειδή δεν ήταν έτοιμος. 
 Η "Συγκέντρωση του Λαού" οργανώθηκε από το ΕΑΜ/ΚΚΕ την επομένη Κυριακή 29 Οκτωβρίου, για να τιμηθεί η «λαϊκή αντίσταση» της 28ης Οκτωβρίου. 

 Ο λόγος του Πουστοθανάση στη Λαμία εκφωνήθηκε μετά την «παρέλαση». 

 Για κάθε τίμιο και ηθικό άνθρωπο, υπάρχει καλό και κακό. Η αλήθεια και το ψεύδος. Όμως για τον «συνωμότη»,τον μαρξιστή και τον επικοινωνιολόγο, δεν υπάρχουν ούτε αλήθεια και ψεύδος , ούτε καλό και κακό. «Αληθινό» ,είναι ότι του φαίνεται σαν τέτοιο, ή ότι πρέπει να φαίνεται σαν τέτοιο. 
 Έτσι ο πούστρος ο Θανάσης, που παρίστανε τον πατριώτη είπε στην πλατεία της Λαμίας: 

«Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης». 

 Ο πούστης θα έκλαιγε από συγκίνηση και στην Μικρά Ασία όταν τα κομμούνια έλεγαν οίκαδε και στο Αλή Βεράν όπου οι κομμουνιστές εργάστηκαν για τη Νίκη του Κεμάλ, και όταν μοίραζε προκηρύξεις για την ανεξάρτητη Μακεδονία και όταν υπέγραφαν τα σύμφωνα με τους Βουλγάρους. 

Πάντως έχει πλάκα η σύγκριση του Θανάση που έλεγε ψευδώς ότι τα κομμούνια γιορτάζουν την 25η του Μάρτη, και «χαίρονται , τραγουδάνε και κλαίνε από τη συγκίνηση», με τα κομμούνια των ΕΚΟΥΜΟΥ. 

Ο πούστρος Θανάσης, είπε στην πλατεία της Λαμίας ότι ο Μεταξάς ήταν πράκτορας των Γερμανών και επανάλαβε την προκήρυξη Πλουμπίδη/SoE της 28ης Οκτωβρίου 1940 

 «Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που ήτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας. Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό. Σ' αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ' αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο. Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ' αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι' αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς. Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά». 

 Τα «ντοκουμέντα», που επικαλέστηκε ο πουστοθανάσης, ήταν η έκθεση της Επιτροπής Καθηνιώτη, που επεσήμαινε τις ευθύνες του Παπάγου και του Βασιλιά. Αλλά για τον Πούστη Κομμουνιστή , σημασία είχε να συκοφαντήσει τον Μεταξά και μόνον. 

Για τους πράκτορες των Άγγλων δεν είχε να πει τίποτα γιατί οι Άγγλοι τους τάιζαν και οι Άγγλοι τους κάλεσαν στον Λίβανο.

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"....Ωστόσο ή πιό ισχυρά καί ή πιό δυναμική προσωπικότης μεταξύ τής τριανδρίας τού ΕΛΑΣ (Βελουχιώτης, Σαράφης, Τζήμας) ήταν ό Άρης Βελουχιώτης.
Ο Βελουχιώτης ήταν ό κατ' εξοχήν ανεγνωρισμένος καί ό δυναμικός αρχηγός τού ΕΛΑΣ. Αυτός επέβαλε τή σιδηρά πειθαρχία στά τμήματα τού ΕΛΑΣ, προ παντός στή Ρούμελη. Ήταν πανταχού παρών, εμπνέων τόν θαυμασμό καί τόν φόβο, μεταδίδων εμπιστοσύνη καί αισιοδοξία στους αντάρτες του καί άπογοήτευσι στους άλλους. Χωρίς κανένα ενδοιασμό έπαιρνε τίς πιό τολμηρές καί τίς πιό επικίνδυνες αποφάσεις. Πολλές φορές ήταν ικανός γιά ρομαντικές καί συναισθηματικές εκδηλώσεις καί πράξεις. Σέ άλλες περιπτώσεις ήταν άγριος καί ανένδοτα σκληρός. Ή στιγμιαία του αδυναμία στή φυλακή, ύπό τήν 4η Αυγούστου, δέν τόν ήμπόδισε νά παραμείνη κομμουνιστής μέ όλη του τήν καρδιά καί τή σκέψι. Έπίστευε μέ όλη του τή δύναμι στήν κοινωνική έπανάστασι. Είχε παραμείνη Έλλην ώς τό κόκκαλο καί έξανίστατο όταν μιλούσε κανείς κομμουνιστής ή άλλος, γιά τήν αύτονόμησι τής Ελληνικής Μακεδονίας.»

Από το βιβλίο «Ο δούρειος ίππος» του Κομνηνού Πυρομάγλου, υπαρχηγού του ΕΔΕΣ.

Ανώνυμος είπε...

αυτο πρεπει να γινει ξεχωριστο μαθημα σε ολες τις βαθμιδες της ελληνικης εκπαιδευσης να το μαθουν παπαγαλια τα διποδα να ξερουν ποιος ειναι τι. ουτως η αλλως παπαγαλοι ειναι, οτι λεει ο χατζημπουρδας και ο αντρας της τατιανα λενε

Ανώνυμος είπε...

Πουστο-Θανάσαινα.
Η Οπισθογεμής ΛΟΥΓΚΡΑ.

Πούστηδες και παλικάρια (τού Ανθ-Ε.Λ.Α.Σ.)
γίνανε μαλλιά-κουβάρια...

Ανώνυμος είπε...

Άσε τί λέει ο Πυρομαγλου! Σημασία έχει ποιος είσαι εσύ που τα αναμεταδίδεις!

Ανώνυμος είπε...

Δεν έχει σημασία τι λέει ο Πυρομάγλου που ήταν αντίπαλος του Βελουχιώτη και ταυτόχρονα συνομιλητής του, και έχει σημασία τι λένε σήμερα διάφοροι που τότε ήταν αγέννητοι;

Ανώνυμος είπε...

@Παρ Οκτ 30, 09:57:00 μ.μ.

Για Περισσό, από πού πάνε, σύντροφε;

Ανώνυμος είπε...

@Πέμ Οκτ 29, 02:42:00 μ.μ.

Για όλα φταίνε, οι ψοφο-μασονο-δεξιούληδες (=οι δήθεν Πατριώτες)
που δε διέλυσαν το κομμουνισταριό μετά τον συμμοριτοπόλεμο!

Έτσι, οι κομμουνιστές,
ανενόχλητοι σε πανεπιστήμια, Μ.Μ.Ε. κτλ.
συνέχισαν να διαλύουν οτιδήποτε Ελληνικό και Χριστιανικό.

Ακόμα και τώρα, κάποιοι προσπαθούν να αγιοποιήσουν τη Θανάσαινα
και να παρουσιάσουν τον σεξουαλικά-διεστραμμένο Σφαγέα Αμάχων ως αγνό πατριώτη.

ΑΙΣΧΟΣ!!!

ΕΠΟΣ του "40: Η επίθεση των Γερμανών Αλπινιστών , στο Καπορέττο δίδαξε στον Μπαντόλιο, την επίθεση από την Πίνδο, αλλά δεν την είχε μελετήσει ο Διαγγελέας Παπάγος που άφησε την Πίνδο εντελώς αφύλαχτη

  Στις 24 Οκτωβρίου 1917 ,ξεκίνησε από το Κομπαρίντ της σημερινής Σλοβενίας, που οι Ιταλοί το λένε Καπορέττο, η μάχη, που δίδαξε στον Μπαντ...