Η 12η ημέρα του Πολέμου του 1940

Ο στρατηγός Κατσιμήτρος, ο Λεωνίδας του 40, οι Γενναίοι του και ο Βραχνός με τους Θεσσαλούς του , την 12 ημέρα του πολέμου είχαν πια νικήσει τους Ιταλούς, αλλά ο μεγαλύτερος ηττημένος ήταν ο άκαπνος διαγγελέας στην Αθήνα, που διέταζε υποχώρηση.

Στις 8 Νοεμβρίου, των Αρχαγγέλων Γαβριήλ και Μιχαήλ , την 12η ημέρα του Πολέμου του 1940 , τα παρατηρητήρια της 8ης Μεραρχίας διαπίστωσαν ασυνήθιστη κίνηση των ιταλικών φορτηγών αυτοκινήτων στα μετόπισθεν και ιδιαίτερα στο Χάνι Δελβινάκι. Επίσης, παρατηρούσαν και αλλαγή θέσεων του ιταλικού πυροβολικού προς τα πίσω, αλλά και απουσία αρμάτων μπροστά στην τοποθεσία της Ελαίας.
Οι κινήσεις αυτές αποτελούσαν μια πρώτη ένδειξη ότι οι Ιταλοί εγκατέλειπαν την τοποθεσία.

Στο μέτωπο της Πίνδου, η 1ηΜεραρχία, κατάφερε μέχρι τις 8 Νοεμβρίου να περιορίσει τους Ιταλούς στον Σμόλικα και η Ταξιαρχία Ιππικού κατάφερε να εκτοπίσει τους Ιταλούς από το Δίστρατο. Ο διοικητής της «Τζούλια», στρατηγός Μάριο Τζιρότι, ευρισκόμενος σε δεινή θέση, διέταξε στις 8 Νοεμβρίου την υποχώρηση προς την Κόνιτσα ακολουθώντας το ορεινό δρομολόγιο Δίστρατο – Άρματα – Πάδες – Ελεύθερο – Κόνιτσα. Στην Κόνιστα κάλυπτε την υποχώρηση
η 47η Μεραρχία «Μπάρι».
Το απόσπασμα Αώου το οποίο διοικούσε ο Μαρδοχαίος Φριζής δεν μπόρεσε να περάσει τον Αώο για να αιχμαλωτιστεί η «Τζούλια» που υποχωρούσε ατάκτως.

Στις 8 Νοεμβρίου έφθασε στην Αλβανία ο στρατηγός Ουμπάλντο Σοντού, τεως υφυπουργός Στρατιωτικών της Ιταλίας, και ανέλαβε την επομένη τη διοίκηση των εκεί ιταλικών δυνάμεων. Η Ιταλική αεροπορία συνέχισε τους βομβαρδισμούς στη Βόρεια Ελλάδα.

Στην κατεχόμενη Ηγουμενίτσα εκτελέστηκαν την 8η Νοεμβρίου 1940 από τους Ιταλούς μετά από απαίτηση των Μουσουλμάνων Τσάμηδων ο Χρήστος Πιτούλης και ο Χρήστος Τσώνης. Ο τόπος εκτέλεσης ήταν στην παραλία, δίπλα από το ξενοδοχείο «ΑΚΤΑΙΟΝ» και στη θέση που τότε λεγόταν «Μόλιζα».

        Στις 8 Νοεμβρίου 1940, ο «Σύλλογος των εν Ελλάδι Κασίων» έκανε έκτακτη Γενική Συνέλευση» και οι Κάσιοι διαδήλωσαν την απόλυτον αυτών πίστιν και αφοσίωσιν προς τον Εθνικόν Κυβερνήτην και αποφάσισαν «όπως διατεθεί υπέρ των Εθνικών σκοπών ποσόν δραχμών 150.000 εκ της περιουσίας του Συλλόγου».