Οι «πικρές αλήθειες» για τον ρουφιάνο Μακρυγιάννη

Να ένα «πικρό απόσπασμα» επιστολής του Μακρυγιάννη προς τον Κουντουριώτη, από τα Αρχεία Κουντουριώτου, τ. Ζ΄, σελ. 546

«Εκλαμπρότατε, να με θυμηθής όταν έλθη το δάνειον, ότι τας ελπίδας μου, μετά τον Θεόν, εις την Εκλαμπρότητα σου την έχω και μη με αφήσης περίλυπον. Παρακαλώ να με αγαπάς όπως και πρότερον».
Μακρυγιάννης

Ο φιλοχρήματος ρουφιάνος ήταν μέλος της συμμορίας που κατασπάραξε τα «δάνεια της Αγγλίας». Στα απομνημονεύματα του ,ξέχασε ότι τον αγαπούσε ο Κουντουριώτης, και παρίστανε τον «ανεξάρτητο». Και γράφει:

«Οσα ασκέρια ήταν εις τις Χώρες με τον Κουντουργιώτη τρώγαν αρνιά και τα πλέρωσε μιστούς και γεμεκλίκια από έξι μηναία. τους δικούς-μου όσους είχα εις Παλιοβαρίνους και εις Νιόκαστρο δεν τους έδωσε μήτε λεπτό. Θύμωσαν οι άνθρωποι και γύρευαν να με πάρουν να πάμε πίσου εις την Αρκαδιά. Και πέφτουν όλου του κάστρου οι άνθρωποι απάνου μου να με βαστήξουν, ειδέ φεύγουν όλοι. Και τότε βιάστηκα να πλερώσω εξ ιδίων μου τους ανθρώπους. Οι κόλακες αγαπούνε τους κόλακας και οι ψεύτες τους ψεύτες. Πλέρωσα τους ανθρώπους εξ ιδίων μου, δανείστηκα, και τους έστειλα εις τα πόστα τους».

Δηλαδή ο ρουφιάνος είχε «δύο» επενδύσεις. Αλλο ασκέρι στους «Παλιοβαρίνους» και άλλο στο «Νιόκαστρο» αλλά δεν λεέι για πόσους έπερνε μισθοδοσία και πόοσυς πραγματικά είχε. Και επειδή ήταν φραγκοφονιάς δεν πλήρωνε ενώ οι άλλοξ τους πλήγρωσαν. Και πήγε και δανείστηκε ο ρουφιάνος . Εναντί μελλοντικής και βεβαίας είσπραξης; Αυτός είναι ο ψεύτης ηρως. Σε όλο του το μεγαλείο. Άλλωστε στην Εθνοσυνέλευση το 1843 είχε δηλώσει:
«Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία».