ΣΤΗΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Εκεί εις την Ουψάλα μαθαίνω 60 πόντους η χιών βαθμούς μηδέν ενώ εδώ εις Νέαν Μανωλάδαν, Δυτικήν Ελλάδαν, έχομεν βροχάς και καταιγίδας.
Αποστείλατε λοιπόν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα εις Donald Trump, αλλά μην νοηθεί ότι κάνετε Ερντογανικάς υποκλίσεις τουρκικώς «τεμενάδας». Σταθείτε ολόρθοι Έλληνες.

Εις τηλεοπτικόν πρόγραμμα λοιπόν διά την Λάρισα, είπαν : «…το γεράκι της Λάρισας». Ο εγκέφαλος μου τότε αντέδρασε και ενεθυμήθην το τραγούδι «στης Λαρίσης το ποτάμι, που το λένε Πηνειό…». Ε; πηγαία δημοτική και ουχί Ψυχαρική ή «κωλογλώσσα» του Κριαρά. Το θέμα μας όμως είναι η πλήρης αναμόχλευσις της Ελληνικής γλώσσης η οποία κατά την γνώμην μου έχει προκαλέσει και συνεχίζει να προκαλεί διασάλευσιν των κυψελίδων του εγκεφάλου μας.
Οι γνωστοί λοιπόν κύκλοι εν Αθήναις έχουν πείσει αριστερούς και δεξιούς ότι άλλο Παγκοσμιοποίησις και άλλο «διεθνοποίησις».
Η πρώτη λέξις είναι κακή ενώ η δευτέρα η καλή. Εξωθεν της Ελλάδος όμως εις άλλας γλώσσας ισχύουν άλλα μέτρα και άλλα γλωσσικάτεχνάσματα. Γνωστόν είναι εκείνο το οποίο εδήλωσεν εν Πολωνία ο μικρός Παπανδρέου Πρωθυπουργός ων : “We need a global govermance”. Δηλαδή χρειαζόμεθα μίαν παγκόσμιον ή διεθνήν διακυβέρνησιν.
Οι πονηροί λοιπόν των Αθηνών φυτεύουν πονηρίας διότι ότι και να γράψης, διεθνής, διακρατική, Υπερεθνική, παγκόσμιος, κλπ αι λέξεις ούτε κακία δείχνουν ούτε καλοσύνη. Cosmos : Κόσμος εν τω μεταξύ εις τα διεπιστημονικά σεμινάρια υποδηλώνει το αχανές σύμπαν…
Στης Λαρίσης λοιπόν το ποτάμι!
Φιλικώς Γεώργιος Δ. Κανελλόπουλος
Νέα Μανωλάς, Φραουλάνδη.