Ο Ρόκο και οι Εθνικοί Χορηγοί

Οι σημερινοί “traders” για ρεύμα, τότε ήταν «δεξαμενή σκέψης» για τη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας

Του Δημήτρη Τσαλαπάτη

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί.
Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του, με την Παξινού στο ρόλο της μάνας του Αλαιν Ντελόν, κάνει την Ελλάδα , εκεί κάπου στη δεκαετία του 60, να ριγήσει,αφού καπάκι μας έρχεται και το όσκαρ.
Στις μέρες μας , μ’ όσα βγάζει η εξεταστική του Βαλυράκη στη σημερινή Βουλή, κάποιος άλλος Ρόκος και οι φίλοι του, κάνουν τη Ελλάδα να ντρέπεται,αφού η ιστορία θυμίζει πολλά, που μερικοί, σώνει και καλά, θέλουν να τα σκεπάσει το έργο τους.
Στη ταινία βέβαια τότε κόψαμε δυο εισιτήρια ρεφενέ,για να τη δούμε.
Το άλλο... έργο όμως το πληρώνουμε τώρα και με τα απόνερα που βγαίνουν στη φόρα, ψάχνοντας τα πανωπροίκια αυτής της πολιτικής. Επειδή ακριβώς έγραψε ιστορία:
-Ο πρώτος νόμος για τις ανεμογεννήτριες, που έβγαλε έξω την ΔΕΗ, από τις επιδοτήσεις και τις δυο πρώτες άδειες.
-Σημερινοί “traders” για ρεύμα, που τότε ήταν «δεξαμενή σκέψης»για τη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας.
-Η αφετηρία με τις τιμές των φαρμάκων,την άλλη τιμολόγηση και όσα ακολούθησαν.
- Στην υπόθεση του αγωγού φυσικού αερίου, με τα αντισταθμιστικά που μάλλον χάθηκαν στο δρόμο για τον λιγνίτη στη Φλώρινα, που έκλεισε όμως με νόμο.
-Στην υπόθεση με τα μάρμαρα Διονύσου , που άδικα ο τότε Υπουργός Γεωργίας Μωραΐτης επέμεινε ότι ήταν δάσος, αφού για το Υπουργείο Βιομηχανίας ήταν, λατομείο.
- Με τον Άγγλο ασθενή, μάνατζερ στην Ολυμπιακή, που απαιτούσε να υπάρχει πρωινή πτήση από το Λονδίνο, για να του φέρνει φρέσκο και αυθεντικό «μπρέκφαστ», με ο,τι μας κόστισε κι αυτό.
Πολιτική διαδρομή λοιπόν σ’ ένα έργο , όπου όμως δεν υπάρχει ρόλος για την μακαρίτισσα την Παξινού.
Ακόμη κι αν ζούσε , δεν θα άντεχε να παίξει σε μια τέτοια τραγωδία εποχής.

Υ.Γ. Που μάλλον δεν θ΄αργήσει να κατέβει. Και πάλι.